Monthly Archives: ოქტომბერი 2009

Hollywood star to play prez as PR war continues

fffNews enthusiasts across the globe saw the coming to power in 2003 of a young, energetic politician, Mikheil Saakashvili that would later be dubbed the “Rose Revolution,” as no blood was spilled as he took office. But there was another significant difference between this and many past revolutions – the role of the media was vividly pronounced. News was a major player in bringing the new government to power, as events were followed at every juncture and beamed into homes. The most popular television station at the time was today’s a pro-government channel Rustavi-2.

First Georgians watched how opposition groups united to protest the fraudulent elections, how they gathered people in the streets of Tbilisi for days on end and demanded former President Eduard Shevardnadze’s resignation. And later on when Shevardnadze refused to go, Saakashvili and his team traveled around Georgia to bring people to the protests. Rustavi-2 literally followed them step by step, keeping people informed. The real crescendo of this unfolding drama was when the audience sitting comfortably in front of their TV sets saw the opposition’s triumphal entrance into Tbilisi with tens of thousands of people demanding Shevardnadze’s resignation.

Saakashvili won, and so did Rustavi-2. Later after the war the channel proclaimed itself a “channel of winners.” It aligned itself with the idea of the revolution and the establishment of a new system of governance. The question that must then be asked is if TV networks such as Rustavi-2 play such an active and critical role in political life can they be objective observers? Or active participants?

Many would agree that news media hold incredible power in modern society and whereas the police have the authority to control citizens physically, the media often use this power to control them psychologically.

Several months after the Rose Revolution, many said the new government used PR skillfully, and some even expressed their surprise remarking that “they do not know how to rule the country, but no one knows better than them how to rule the airwaves.”

A decision was recently made to shoot a film about the 2008 August war when the five-day conflict between Russia and Georgia broke out. Talks began in September 2008 when Georgian media spread rumors that Nicholas Cage planned to play Saakashvili in the film. Some believed the news then, others were skeptical, but all were taken by surprise several days ago when Hollywood star Andy Garcia arrived in Tbilisi.

It was not Cage, but rather Garcia who took the role of Saakashvili. Despite Garcia’s refusal to speak to the Georgian press, pictures of the star had already been leaked to journalists. It must be said that from looking at the photographs, the makeup artists did a fantastic job turning the “Godfather III” star into the incumbent president.

Meanwhile, Russia has been trying its own hand in the PR war. Earlier world-acclaimed Bosnian director Emir Kusturica agreed to shoot a film about the war, and allegedly even said he was ready to postpone all his projects for the sake of the idea. So it was a surprise when two weeks ago he visited South Ossetia and stunned everyone including the Kremlin by saying he could not do the film because he was too busy.

The actual war between Russia and Georgia lasted five bloody days. However, in a fashion, another important war broke out afterwards – a media war. Both sides are using all their skills to propagandize the memory of the war to the international community, although Heidi Taliavini’s thorough report that placed the blame on both sides.

A well-known U.S. film comes to mind, “Wag the Dog,” starring Dustin Hoffman and Robert DeNiro. Hoffman plays a well-known Hollywood director who is asked to help an unpopular president stay in power for a second term. How do they do it? They invent a war in Albania. It is a satirical swipe at the PR machine and its cozying-up to power and could not be more relevant to the situation today.

Georgia fought a real war and soon a film about this real war is to be released. The question is only whether the Georgian government requested the help of Hollywood, or whether, for whatever reason, Hollywood came knocking on Georgia’s door.

This question cannot be fully answered, although the film does not even have a definite name on the Internet Movie Database. Instead it is called, “Untitled Renny Harlin/Georgia-Russia War Project.” Things will surely change later and it has been reported that Val Kilmer is also due to arrive to Georgia at some point, although it is unclear what role he will play. The stakes are high and Georgia is betting a lot to win the media war against Russia, and it looks like this movie is a mighty attempt to accomplish the goal.

But let’s return to “Wag the Dog,” which opens with the following line: “Why does a dog wag its tail? Because a dog is smarter than its tail. If the tail was smarter, the tail would wag the dog.” So, rhetorically speaking, who and just how smart is this dog? It looks like we will have to wait until the film’s official release in May 2010 to answer this question.

Georgia Today, 23.10.09


Mtatsminda Park hosts new media gathering

With the birth of new technologies emerged a necessity for new media tools. These editorial and marketing instruments are used widely worldwide in modern media. This month Mtatsminda Park hosted the “New Media Forum 2009” for roughly 200 journalists, students, marketing experts and other professionals, offering a wide range of lectures on new media.

“We succeeded in gathering bloggers, journalists and people interested in electronic media in an interactive space over two days,” Open Society Georgia Foundation Executive Director and event organizer Keti Khutsishvili told Georgia Today.

“The blend of Georgian bloggers and international experts popular on social media platforms inspired the media community to engage in interactions, discussions, presentations and networking.”

Several novelties for Georgia were also seen during the forum, including the innovative portal, which helps bloggers find each other and assists them in organizing their efforts.

Besides new blogs and Web sites, experienced blogs were also reviewed. Radio Free Liberty journalist Niko Nergadze talked about a blog, which he has been running for over a year. After the lecture, he told Georgia Today that the participants were very active at the forum. “The important thing is not what, but how this forum will be held,” he said. “So far what I see is really good. A lot of people are taking part in the forum, which is defining the quality of the event.” Nergadze added that forums like theIMG_6586se are important for Georgia as new media exists, but is limited. “Still we are very far from claiming that the Internet and new media have a serious influence on events. But we are heading toward something,” he said.

Ruso Panozashvili, a journalist and another forum participant, agrees with Nergadze about the event’s importance. “The importance of new media is high in Georgia where television and so-called traditional media outlets are strongly controlled,” she said. “This is not good for quality. This is why it is important to develop media with alternative tools, which in this case is new media.”

“The Power of Personal Blogs,” “Gutenberg vs. Twitter,” “Global Voices,” and “The Social Impact of New Media” were among the many lecture topics during the event. WordPress and Blogspot, Facebook and My Space were also discussed as media spaces. Most lectures did not consist only of a report by a lecturer, but were rather interactive events where everyone took part.

The global gathering of journalists and other media professionals ended with the participants moving to their blogging or other media spaces where they continue to interact with each other and wait for the next forum in 2010. “We plan to conduct a similar forum next year,” Khutsishvili said. “Stay tuned for future developments.”

არავის გაუკვირდა

“შეიძლება თუ არა დალევის გარეშე გართობა, შეიძლება თუ არა უალკოჰოლოდ კონცერტზე ყოფნა და კარგი დროის გატარება, შეიძლება თუ არა კომპანიაში მოხვედრა და გოგოს შებმა, შეიძლება თუ არა უალკოჰოლო მდგომარეობაში ღამით აქამდე უცნობ პარნტიორთან დროის გატარება?” – ეს აზრები უტრიალებდა. გარეგნულად მშვიდად გამოიყურებოდა, სავარძელში ჩაფლულიყო, მობილურზე ფეხბურთს თამაშობდა, შიგადაშიგ საკონცერტო დარბაზში შეკრებილ საზოგადოებას გადახედავდა, ახალგაზრდა თუ შუა ხნის ქალს შეუმჩნეველ მზერას მიაქცევდა და ჩუმად დაუბრუნდებოდა ხოლმე თავის მობილურს. მერე ისევ აავლებდა ვინმეს თვალს, მოკლე ქვედა ბოლო გამოწყობილი ქალები და მათი იდეალურად გაპარსული ფეხები განსაკუთრებულ ყურადღებას იპრყობდნენ… “შეიძლება თუ არა?..” ეს კითხვა არ ასვენებდა.

რამეს დალევ? – მიაძახა ანდრომ?
დაფიქრდა, ქერა თმიან, ნორდიკული გარეგნობის ქალს ჩაფიქრებულმა გახედა და მზერა გაქვაბეულმა მიაძახა.
– არა?
– კარგი, მაშინ მე დავლევ, მიაძახა ანდრომ და თან ბარისკენ წავიდა.
– ბევრს ნუ დალევ, შენი მოვლის თავი არ მაქვს.
ანდრომ ჩუმად გააგრძელა ბარისკენ მსვლელობა. აქ ცოტატი ნაკლებად ისმოდა დარბაზიდან გამომავალი შოტლანდიური აქცენტით ნამღერი ქანთრი. ერთი ვისკი შეუკვეთა. ვისკი მისი საყვარელი სასმელი არ ყოფილა, თუმცა შოტლანდიაში ათასში ერთხელ დალევდა ხოლმე, მთელი საღამო შეეძლო ერთი წიქა გაეწელა და გემო შეეგრძნო.

ზურა იჯდა, არც მობილურს ანებებდა თავს და არც ქალებს, ხანდახან არც იმ კაცებს ერიდებოდა ქალებს მხარს რომ უმშვენებდნენ, ხანდახან რომელიმე ქალი მის მზერას ამჩნევდა და იგივეთი პასუხობდა. ეს ის წამებია როდესაც კაცი ქალს თითქოს ელაპარაკება, ისინი ერთმანეთს არ იცნობენ, თუმცა ინტიმურ გარემოს ქმნიან, დანარჩენი სამყარო კი არ ამჩნევს ან არ იმჩნევს. ილუზიებში ყოფნა რომ მობეზრდა სცენას ახედა, ახლა მუსიკას ნაკლებად ზედაპირულად უსმენდა და ცდილობდა გაეგო, მოსწონს თუ არა ქანთრი.
-მოგწონს ეს მუსიკა? – ჰკითხა მობრუნებულ ანდრომ.
-არ ვიცი, ზოგადად ალბათ არა, თუმცა მუსიკას ხშირად უფრო სიტუაციურად აღვიქვამ. თუ მუსიკა სიტუაციას უხდება და სწორად არჩეულია მაშინ ალბათ მომწონს, ახლაც შემიძლია ვთქვა, რომ მომწონს.
ანდრო დაფიქრდა, თითქოს რაღაცა უნდა ეპასუხა, თუმცა მერე გაჩუმდა.
დღეს უფრო მკვდარი პონტია, გუშინ მაგარი იყო, ნეტა დღეს არ იქნება დისკოტეკის პონტი გუშინდელივით? – ალაპარაკდა ანდრო.
არ ვიცი, შეიძლება… წავალ კოლას დავლევ ისევ.

დაბრუნებულმა, ანდრო ისევ სავარძელში აღმოაჩინა, ის ჩუმად უყურებდა სცენას, ვისკის წრუპავდა და არ ლაპარაკობდა. ასეთ სიჩუმეში გაატარეს ნახევარი საათი.
– მე წავედი – დაარღვია სიჩუმე ზურამ.
– ჯერ ადრეა, არა?
– ხო, მაგრამ რაღაც დავიღალე და მინდა დავიძინო.
– რამეზე ხომ არ დაიგრუზე?
– რა? არა, არანაირად. უბრალოდ მართლა დაღლილი ვარ.
– კარგი, მე ცოტა ხანი ვიქნები და მერე წამოვალ, ხომ არ გაგიტყდება მარტო რომ გიშვებ?
– რა, ხომ არ გაგიჟდი?..

ზურამ დაღმართი გაიარა, უკვე ბნელოდა, 11 ხდებოდა, არც ისე გვიანი იყო… ერთი ორი კვარტალი გაიარა და მალევე საერთო საცხოვრებლის შენობაშიც შევიდა. მისი ოთახი მეორე სართულზე იყო, კარები რომ გააღო, გაიხადა, ეძინებოდა, თუმცა სანამ საწოლში ჩაწვებოდა, ცოტა ხნითკომპიუტერტან დაჯდომა გადაწყვიტა. თითქოს ეზარებოდა და დროს კლავდა, თან თავს იფხანდა და იზმორებოდა.

ანდრომ მეორე ჭიქაც დალია, ფხიზელი იყო, ორი ჭიქა არასდროს ათრობდა. კონცერტი გრძელდებოდა, ქანთრი რითმის შეცვლას არავინ აპირებდა და ესეც უსმენდა უცვლელ მელოდიას. ბოლოს, ხალხს მოწყენილობა მობეზრდა და ცეკვით ცოტატი მხიარულების შემოტანა გადაწყვიტა. ანდროც ადგა, ერთი ორ მასზე გაცილებით უფროს ქალსაც წაეცეკვა, ესენიც ეხუტებოდნენ და კარგ დროს ატარებდნენ. დაშლა რომ დააპირეს, ამათმა გართობის გაგრძელება შესთავაზეს, ანდროც დაფიქრდა, თუმცა მათ კომპანიაში მყოფ კაცებმა უფრო უარის თქმა მოანდომეს, ასეც მოიქცა და სახლში წასვლა გადაწყვიტა. ამათმაც აკოცეს, ერთი ორი კომპლიმენტი უთხრეს და საკუთარი გზა გააგრძელეს. შოტლანდიელები რომ დათვრებიან სქესის განურჩევლად ერთნაირები არიან, მხიარულ შუა საუკუნის მეკობრეებს ემსგავსებიან და ვიკინგებივით ღრეობენ, ხანდახან ცხოველებს ემსგავსებიან და იმ ღამით ინტელექტისგან ბოლომდე თავისუფლდებიან. იმ ღამესაც ალბათ ეგრე გააგრძელეს.

ანდრომ ზურასავით მოკლე მანძილი გავლო, სახლთან უკვე ახლოს იყო… რამდენიმე თვეა გლაზგოში იმყოფებოდა, ხშირად თბილისი ენატრებოდა, ერთი ორჯერ ძლიერი ნოსტალგიური შემოტევაც ჰქონდა, მაშინ ოთახში ჩაიკეტა, ქართულ მუსიკას უსმენდა და სიგარეტს აბოლებდა. გაღიზიანებული ზურა კარებზე უკაკუნებდა და ხმის ჩაწევას სთხოვდა, თან ოთახში შემოპატიჟებულზე არ შედიოდა, მასაც ენატრებოდა და შესვლის ეშინოდა, რომ შესულიყო უარესად გახდებოდა, უნდა გაეძლო, სხვა გზა არ იყო.
ანდროც ოდნავ ვისკით შეზორხეშებული და თან ნოსტალგიური ფიკრებით საერთო საცხოვრებლებისკენ გზას აგრძელებდა, თან აქაურობასაც თითქოს შეეჩვია, უკვე ნაცნობი უბანი და ნაცნობი ქუჩები, ნაცნობი სახეები და ნაცნობი შენობები… ესეც მოენატრებოდა, თუმცა ბევრად გვიან, იმ ღამეს კი სულ სხვა განსაცდელი ელოდა, კერძოდ კი მისი სახლის კუთხეში.

ორნი იყვნენ, ჩაცუცქულები ისხდნენ, გლაზგოში ქუჩაში დალევა აკრძალული იყო, თუმცა ამათ რკინის ლუდის ქილები მაინც ეჭირათ და ლაპარაკზე სიმთვრალე ძლიერ შეეტყობოდათ, ფეხბურთის ფანებს ჰგავდნენ, იმ დღეს გლაზგოს რეინჯერს შოტლანდიის თასი მოეგო. ანდრომ გახედა, მზერა შეაჩერა, როგორც ჩანს ცოტატი ზედმეტი მოუვიდა რადგანაც ამათმა რაღაც მიაძახეს, ამანაც მიაძახა რაღაც. “Do you want to fuck with us” – უყვირეს იმათმა. ვისკი რომ არ დაელია და სამშობლო არ მონატრებოდა შეიძლება ყველაფერი სხვანაირად ყოფილიყო, თუმცა ამ შემთხვევაში ვერ მოითმინა და ამანაც პასუხი არ შეარჩინა. “No do you want to fuck with us?” ისინი მოუახლოვდნენ, ესეც მიუახლოვდა. ორი თავით მაღლები იყვნენ. “Do you have a problem?” “No do you have a problem?” – კითხვაზე კითხვით უპასუხა ანდრომ. “Fuck off” – ფანებს რომ ჰგავდნენ იმათმა მიაძახეს. “No you fuck off” – უთხრა ანდრომ, გამობრუნდა და სახლისკენ გზა დაიწყო. თან იმას ფიქრობდა რომ ყველაფერი მორჩა და მალე ის სახლში იქნებოდა. ზურგში ტკვილი იგრძნო, მობრუნება ნახევრად მოასწრო სახლისკენ მომავალი მუშტში დაჭერილი რკინის ქილა რომ დაინახა, მერე დავარდა და ფეხების ძლიერ დარტყმებს გრძნობდა მთელ სხეულში. ესენი არ ჩერდებოდნენ, ურტყამდნენ ფეხებით და თან საშინლად იღრიჯებოდნენ, ვერაფერი მოასწრო, ფეხზე ვერ დგებოდა, ესენიც არ ჩერდებოდნენ, ცდილობდა შეეგინებინა, თითქოს გამოსდიოდა კიდევაც, თუმცა ადგომა იყო საჭირო, სასწრაფოდ, მხოლოდ ამ შემთხვევაში ეშველებოდა, თუმცა ვერ დგებოდა, ესენი არ ჩერდებოდნენ და ასე მოქცევას არც აპირებდნენ, საქმის მიყვანას ბოლომდე აპირებდნენ, ვინ იპოვიდა? საქმეს ბოლომდე მიიყვანდნენ, ისე ბრიტანელ ხულიგნებს რომ შეშვენის, მერე აფექტის მდგომარეობაში გაიქცეოდნენ, კიდევ ერთი ორს დალევდნენ, ხმაურიანად აღნიშნავდნენ საღამოს, შეიძლება ერთი ორი გათხლეშილი კარგი გოგო დაეკერათ რომელიმე ღამის ავტობუში და საღამოს ჟინს ბოლომდე მოიკლავდნენ. როგორც იქნა ადგომა მოახერხა. “It is enough” – ყვიროდა. “კარები, კარები, კარები” – ერთადერთი რაზეც ანდრო ფიქრობდა, სწორედ რომ კარები იყო, სულ 5 მეტრი თუ აშორებდა, ბოლო ძალები მოიკრიბა, ელექტრო კარებს გასაღები გაუსვა და როგორც იქნა თავი შინ იგრძნო. ისინი გარეთ დარჩნენ. გადარჩა.
იმ ღამეს გლაზგოს ფანებმა 4 კაცი მოკლეს. არავის გაუკვირდა.


Human Rights Center celebrates Int’l Peace Day with stickers on city walls

New Image10A group of about 20 activists from the Human Rights Center in Georgia strolled down the central streets of Tbilisi on a mission to spread peace. Holding “Peace of Zone” stickers written in English and Georgian, they gathered near the Rustaveli metro station to celebrate International Peace Day. Each activist held hundreds of stickers, which they handed to passersby.

“We are handing out stickers today to people with the sign ‘Peace Zone’ and call upon everyone to spread peace,” Human Rights Center activist Shorea Latatia said. “I think that today peace is the most important thing for the public.”

After about 10 minutes at the metro station, the activists split into two groups — one heading to Tbilisi State University and the other to Freedom Square. The university group plastered city walls with stickers and stopped to explain their meaning to passersby. One man performing road maintenance work was eager to receive a sticker, although he had no idea what it meant.

“Today is a day of peace. Take a sticker,” one activist said.

“Hmm. That’s great,” he replied with a smile.

The demonstration is interesting and encouraging as peace is an important issue that interests many people, activist Esma Berikishvili said.

When the activists arrived at the university, they stopped and waited for the launch of a theatrical performance by actor Nikoloz Lutidze.

The actor wrapped himself in paper and lied down on the road, crawling and struggling to stand up. He rose up slowly and began to tear off the paper, symbolizing the peoples’ fight against media pressure. A car soon appeared, stopped, picked him up and drove off.

“This idea shows that the average person in modern society – especially Georgia – is under ideological pressure,” activist Anna Natslishvili said. “His conscience is influenced by mass media, which delivers military propaganda.”

The performance triggered mixed reactions. Some smiled, while others booed the performance and left the area.

Tamara Kobakhidze, a local television journalist covering the story, said she liked the performance, and was saddened by the public’s attitude.

“I was shocked when I filmed the performance and saw their reaction,” she said. “People were not even watching.”

International Peace Day is celebrated worldwide Sept. 21. The UN initiative began in 1981. The UN headquarters rings the Peace Bell annually to begin the day.

Georgia Today, 25.09.09

Tbilisi bookstore review

U.S. television actor and comedian Jerry Seinfeld once said, “A bookstore is one of the only pieces of evidence we have that people are still thinking.” It is hard not to agree. Georgia Today headed downtown Tbilisi to see what the city’s bookstores have to offer. Prospero’s Books Named after the well-known film, “Prospero’s Books,” the shop at 34 Rustaveli Ave. offers books exclusively in English. For more comfortable browsing, the bookstore is divided into sections, such as travel, regional interest and non-fiction. The shop is small and reminiscent of an old-fashioned corner store with about a dozen shelves and a small cafe where visitors can chat or have a snack. Book prices vary from 25 to 70 lari. Parnassus Located on 22 Chavchavadze Ave., Parnassus is the centerpiece of the capital’s bookstore scene, with three shops in Tbilisi. The first store opened in 2002 and offers 25,000 books mainly in Georgian, Russian and English, but also German and Italian. Prices vary, although customers have been known to find books at prices relatively cheaper here than at other local shops. Tsignis Saxli (House of Books) Tsignis Saxli is a large store housing a cafe full of coffee-drinking customers. Besides the shop, a library complete with full-time staff is located on the second floor where visitors can read on the spot. The books at the shop are mostly Georgian and Russian titles. Tsignis Saxli is located on 31 Pekini St. and sometimes called “Literaturuli.”

Georgia Today, 18.09.09