საქართველო მიყვარს, თუნდაც ჯინაზე

К. прибыл поздно вечером. Деревня тонула в глубоком снегу. Замковой горы не было видно. Туман и тьма закрывали ее, и огромный Замок не давал о себе знать ни малейшим проблеском света.

– Замок. Франц Кафка –


რამდენიმე თვის წინ ერთ-ერთ ინსტიტუტში თუ უნივერსიტეტში (ჩვენთან იმდენი ინსტიტუტია თუ უნივერსიტეტი, რომ რთულია გაერკვიო რომელი რომელია) კინოჩვენებაზე ვიმყოფებოდი. ამ ინსტიტუტს თუ უნივერსიტეტს შეგნებულად არ დავასახელებ დისკრედიტაციის აცილების მიზნით, მიუხედავად იმისა, რომ არ მგონია ერთი უწყინარი პოსტის გამო მას ეს მოუვიდეს. მოკლედ, ამ ინსტიტუტის ერთ-ერთ დარბაზში კინოჩვენებაზე ვიმყოფებოდი, უფრო სწორედ კინოჩვენებაზე კი არადა, სიტყვათაშეთანხმება “მოკლე ჩანახატები” ალბათ ამ სანახაობას უფრო მოუხდება.

წარმოდგენილ ფილმებს რამდენიმე ავტორი ჰყავდა,  ავტორებმა გადაწყვიტეს ხუთ-ხუთ წუთიანი ვიდეო რგოლები გადაეღოთ, რომლებიც ერთი მეორეზე გაუგებარი იყო (ყოველშემთხვევაში ჩემთვის), ან კიდევ წარსულში ცნობილი ნამუშევრების გადამღერებას წარმოადგენდნენ. პირდაპირ ვიტყვი – არცერთი არ მომეწონა და იმ დღეს გატარებული საღამო ფუჭად მივიჩნიე. თუმცა, იმავე ჩვენებაზე მოხდა ღირშესანიშნავი რამ, ყოველი ჩანახატის მერე ჩვენებას წყვეტდნენ რათა შეკრებილ აუდიტორიას საკუთარი აზრი გამოეხატა. როგორც აღმოჩნდა შეკრებილ აუდიტორიას საკუთარი აზრი არ გააჩნდა ან კიდევ ხსენებული ფილმები არ აღძრავდნენ სურვილს რამე გამოეთქვათ. მორიგი ჩანახატის შემდგომ აუდიტორიას კითხვების დასმის მიზნით მიმართეს. ავტორი დაბნეული და ცოტათი დაძაბული იდგა, დარბაზში კი სიჩუმე იდგა, ხმის ამოღებას არავინ რისკავდა. ბოლოს და ბოლოს, ყველამ მზერა ერთ-ერთ ადამიანს მიაპყრო, რომელმაც ირონიული ტონით შემდეგი კითხვა დასვა: “საქართველო გიყვარს?”. როგორც ჩანს შეკრებილი აუდიტორია მეტწილად შინნაური იყო და კითხვაც შიდა წრეში გავრცელებულ ხუმრობას წარმოადგენდა იმიტომ, რომ ამ კითხვის შემდეგ “ფილმის” ავტორს გაეღიმა და ყველამ ერთბაშად სიცილი დაიწყო. სექტანტებს ჰგავდნენ, მოძღვარი, რომ რაღაც ყოვლად არასასაცილო ფრაზას წარმოთქვამს და ყველა ერთბაშად გამხიარულდება. ავტორმა რა თქმა უნდა არაფერი უპასუხა, კითხვის ავტორი კი კმაყოფილი საკუთარ სკამს დაუბრუნდა, ბედნიერი იმით, რომ ამ კითხვის მერე მისი ავტორიტეტი ერთი ორად გაიზარდა.

იმ დარბაზში შეკრებილ აუდიტორიის წარმომადგენლებს მეტწილად ვიცნობ, უბრალოდ ხანდახან ერთმანეთში მერევიან ხოლმე,  ძალიან ჰგვანან ერთმანეთს, 18 – 22 წლის არიან, მათი იდეოლოგიური მომხრეები დარბაზის გარეთაც ბლომად არიან და ამ თაობაში პროგრესულად მოაზროვნე ადამიანებად ითვლებიან, საკუთარ შეყვარებულს – შეყვარებულს არ უწოდებენ, პანკობენ (მაგრამ ხშირად ღმერთის სწამთ), ყველაფერი ევროპული (მეტწილად მუსიკა) უყვართ და ყველაფერი ქართული სძულთ, თუმცა პარადოქსს ის წარმოადგენს, რომ ქართული გვარები აქვთ ამ დროს.

ერთი ორჯერ შემთხვევით აზერბაიჯანულ არხზე აზერბაიჯანელი რეპერები ვნახე,  მახსოვს რომ ძალიან ვიხალისე და ბევრიც ვიცინე. შეიძლება ვინმე არ დამეთანხმოს,  მაგრამ იმ დღეს იმ დარბაზში შეკრებილ ახალგაზრდებმა სწორედ, რომ ის აზერბაიჯანელი რეპერები გამახსენეს და არა ბეგბედერი ან უელბეკი. იმიტომ, რომ აზერბაიჯანელი რეპერი არ შეიძლება არსებობდეს, ისევე როგორც ფრანგი ვაჟა ფშაველა, შეიძლება არსებობდეს ფრანგი უელბეკი და ქართველი შოთა რუსთაველი და არა პირიქით. თუმცა, არ ვარ დარწმუნებული, რომ ეს ახალგაზრდები ამას ხვდებოდნენ.

როდესაც, რომელიმე განვითარებული, ან თუნდაც განუვითარებელი ქვეყნის წარმომადგენელი სადმე მოგზაურობს მას არ სურს დამახინჯებული ფორმით იმის ნახვა, რაც მის ქვეყანაში საკმარისადაა. მოგზაურობა ხომ იმიტომაა მოგზაურობა, რომ რამე ახლის ნახვა გინდა და არა ძველი, ბევრჯერ ნანახის გადამღერების. როდესაც ქმნი ხელოვნებას და ამ სფეროში მოღვაწეობ აუცილებელია ავთენტურობა გაგაჩნდეს, გაგაჩნდეს ფესვები – ის ფესვები, რომლებიც შედეგს აუცილებლად გამოიღებს და საბოლოო ნამუშევარში გამომჟღავნდება.

დავუბრუნდეთ ვაჟა ფშაველას,  შეიძლება ბანალური მაგალითია, მაგრამ ეს ბანალურობა გვახსნებეს იმას, რომ ერთი არაჩვეულებრივი სოფლელი, რომელიც გარე სამყაროს ისე არ იცნობდა როგორც ის 18-22 ახალგაზრდები მაინც მოგვევლინა გენიოსად. ვაჟას ფესვები გააჩნდა და ამ ფესვებს უფრთხილდებოდა, ესენი კი ჰოლანდიაში ნაყიდ ყვავილს ჰგვანან, რომლის გაზრდასაც ვიღაც განმხურის ბანაკში ცდილობს.

სამწუხაროდ (რა თქმა უნდა ჩემი მოკრძალებული აზრით) ეს 18-22 წლის ადამიანები საქართველოში მრავლად არიან და ასე ვთქვათ “პარადი” მიჰყავთ. საინტერესოა, რომ თქვა “საქართველო არ მიყვარს” ავტომატურად ნიშნავს ამ საზოგადოებაში ადგილის დამკვიდრებას, აღარ არის საჭირო იკითხო წიგნები, მოუსმინო მუსიკას ან ნახო კარგი ფილმები. არადა, ყველამ ვიცით რომ ამ ქვეყანაში უამრავი პრობლემაა და ეს უკვე ძალიან დიდი ხანია გრძელდება, მაგრამ ვერაფრით გამიგია რატომ უნდა ითვლებოდეს საკუთარი ქვეყნის გინება კარგ ტონად? ბოლოს და ბოლოს სუფთა პრაგმატული თვალსაზრისით შევხედოთ ამ საკითხს,  რა საჭიროა? ეს ხალხი ზოგადად სისტემას, რომ ებრძოდეს ხმას არ ამოვიღებდი, მაგრამ სამწუხაროდ ამაში ეჭვი ძალიან მეპარება  და რატომღაც მგონია, რომ ეს ხალხი რომელიმე ევროპულ სახელმწიფოში, რომ ცხოვრობდეს იგივეს არ იტყოდა, კარგად შეეგუებოდა იმ ცხოვრებას და კრუასანების ხათრით რიგით სტატისტიკურ ერთეულად იქცეოდა,  მაგრამ ფრანგი მაინც ვერასდროს გახდებოდა, იმიტომ რომ საქართველო არ უყვარს და რა ქნას?

One thought on “საქართველო მიყვარს, თუნდაც ჯინაზე

  1. Zurriuss

    მგონი, ვიცი მაგ ფილმის ჩვენების შესახებ. მეც მომივიდა ხმები…
    აი, მე რომ იქ ვყოფილიყავი და გაჩუმებული აუდიტორია დამხვედროდა, ცნობილ ქართულ “თქვენი დედა ***”-ს შემოვძახებდი. ეს ფრაზა ნებისმიერ ბრონირებულ ტვინს ხვრეტს! ნუ, რა თქმა უნდა, შესაბამისი აღჭურვილობა მეცმეოდა.
    შეაგინო ქართველს ეს ნიშნავს, ნახვრეტი გააკეთო გიგანტურ კაშხალში :))

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s