სოლიდარობა ირანელი ხალხისადმი


დღეს თბილისში კანცელარიის შენობასთან 14.00 საათზე ირანში მიმდინარე მოვლენების საწინააღმდეგო აქცია გაიმართა, რომელიც დაახლოებით ნახევარი საათი გაგრძელდა. შეკრებილი 30 – მდე ადამიანი საქართველოს მთავრობას მიმართავს თხოვნით მოახდინოს რეაგირება განაჩენზე, რომელიც ირანის სასამართლომ ამ სახელმწიფოს მოქალაქის საქინე მოჰამადი აშთიანის წინააღმდეგ გამოიტანა. შეგახსენებთ, რომ აშთიანს, ორი შვილის დედას ცოლ ქმრული ღალატი ედება ბრალად. პირველად ის 2006 წელს გაასამართლეს და 99 როზგი მიუსაჯეს, განაჩენის სისრულეში მოყვანის მიუხედავად 2007 წელს სასამართლომ მისი საქმე თავიდან განიხილა და ქვებით ჩაქოლვა მიუსაჯა.

დღევანდელი ღონისძიება მსოფლიოს სხვა ქვეყნებში ანალოგიური აქციების პარალელურად მიმდინარეობდა, კანცელარიასთან შეკრებილი მცირერიცხოვანი ჯგუფის მოთხოვნის მიუხედავად საეჭვოა, რომ ოფიციალურმა თბილისმა საკუთარი პოზიცია დააფიქსიროს,  ნაკლებად სავარაუდოა რომ საქართველოს მთავრობამ გაიფუჭოს ირანთან არსებული ნორმალური ურთიერთობა. ამ ვარაუდს ის ფაქტიც აძლიერებს, რომ აქციის გასაშუქებლად არცერთი ქართული ტელევიზია არ მოვიდა.

თუ ფეისბუქში ამ თემასთან დაკავშირებით წინასწარ გაკეთებულ კომენტარებს გადავავლებთ თვალს ნათელი გახდება,  აქციაზე მოსულ ადამიანთა მცირე რიცხოვნების მიზეზი. ინტერნეტში არსებული ქართული საზოგადოების დიდი ნაწილი სოლიდარობას არ გამოხატავს დემონსტრანტებისადმი და ამგვარ აქციას გაუმართლებლად მიიჩნევს, მთავარ არგუმენტად მათ ის მოჰყავთ რომ “ჯერ ჩვენს პრობლემებს უნდა მივხედოთ და მერე სხვისას”. საკმაოდ საკამათო პოზიციაა და პირადად მე ამ ორ მოვლენას შორის ურთიერთსაწინააღმდეგოს ვერაფერს ვხედავ, სოლიდარობა ირანის მოქალაქეებისადმი რატომ უნდა გამორიცხავდეს საქართველოში არსებულ პრობლემებზე რეაგირებას? ამ კითხვაზე მხოლოდ ის ადამიანები თუ მიპასუხებენ, რომლებიც აქციას გაუმართლებლად მიიჩნევენ.

დიდ ბრიტანეთში ცხოვრებისას რამდენიმე ირანელი გავიცანი, რომლებიც სამშობლოდან რიგი მიზეზების გამო წამოვიდნენ. ყველა მათგანს იმ დროისათვის ირანში მიმდინარე მოვლენებზე საკუთარი პოზიცია გააჩნდა, საუბარი მაქვს 2009 წლის არჩევნებთან დაკავშირებულ საპროტესტო აქციებზე და ირანის მთავრობის მიერ ჩადენილ მკვლელობებზე. ორი მათგანი ამ თემაზე საუბარს თავს არიდებდა, თუმცა იმ იშვიათ შემთხვევაში როდესაც პოზიციას მაინც გამოხატავდა აღნიშნავდა, რომ ასეთი რამ თანამედროვე სახელმწიფოში დაუშვებელია. მესამე ერთადერთ გზად, ბრძოლას მიიჩნევდა და თვლიდა, რომ ირანელი ხალხიამ რეჟიმისგან ადრე თუ გვიან მაინც განთავისუფლდება. მეოთხე სხვა პოზიციაზე იდგა, მიუხედავად იმისა, რომ ის ხშირად მიყვებოდა ირანის ისტორიასა და ამ ქვეყნის გამორჩეულ მოაზროვნეებზე, მას თანამედროვე ირანზე ხელი უკვე ჩაქნეული ჰქონდა. “ისინი ვერაფერს გახდებიან, ამ მთავრობას ვეღარაფერს მოუხერხებენ, როდესაც არაფრის გაკეთება აღარ შეგიძლია თავი უნდა აარიდო, ხელებიც დამიბანია, აღარ მაინტერესებს”£- მითხრა მან როდესაც მე მწუხარება და მხარდაჭერა გამოვხატე ნედას სიკვდილთან დაკავშირებით.

ბრიტანეთში კიდევ ერთი ღირშესანიშნავი რამ მოხდა, ყოველთვის როდესაც თავისუფალი დრო მქონდა გლაზგოს ცენტრალურ ქუჩებში ვსეირნობდი  და იმ აქციებს თუ პერფომანსებს ვაკვირდებოდი, რომელიც აქ ყოველდღიურად იმართებოდა. ძალიან ვნანობ, რომ თან კამერა არ მქონდა და ეს მოვლენა ვიდეო ფირზე ვერ ავღბეჭდე, ამის მიუხედავად ამ ისტორიას ხშირად ვყვები ხოლმე. ბუქანანის ქუჩაზე (გლაზგოს ცენტრში არსებული ერთ-ერთი ქუჩა) ირანის არჩევნების შედეგების წინააღმდეგ აქცია გაიმართა. ყველაზე მეტი 50 ადამიანი იქნებოდა შეკრებილი, რომელიც ძირითადად ემიგრანტი ირანელებისგან შედგებოდა, მკვიდრი ბრიტანელი აქ იშვიათი მოვლენა იყო. მოკლედ ამ აქციას შევესწარი, ტრანსპარანტებს და მოთხოვნებს დავაკვირდი და ადამიანთა რაოდენობა ჩემთვის დავთვალე,  ნამდვილი შოკი იყო როდესაც იქვე 20-30 მეტრში ერთი პერფომანსი ვნახე, რამდენიმე შავკანიანი ბრეიკ დანსერი ცეკვას ასრულებდა. გაინტერესებთ რამდენი ადამიანი შეიკრიბა ამის სანახავად? ყველაზე ნაკლები 300. სულ რამდენიმე მეტრში ჩემთვის ორი სხვადასხვა სამყარო გაიშალა, ამ ფაქტმა თვალნათლივ დამანახა ის თუ რამდენად აღელვებს დასავლელ ადამიანს ირანის ბედი. დასავლეთს თავი დავანებოთ, დარწმუნებული ვარ ირანისგან მოშორებულ ნებისმიერ სახელმწიფოში ანალოგიური სიტუაცია იქნებოდა.

როგორც არ უნდა ეცადოს საერთაშორისო თანამეგობრობა (საქართველოს ჩათვლით)  ამ საკითხზე რეაგირების მოხდენას, ნაკლებად სავარაუდოა
ირანში რამე შეიცვალოს იმ მომენტამდე სანამ თვითონ ირანელი ხალხი არ მოინდომებს და არ შეებრძოლება იმ რეჟიმს, რომელიც ქვეყნის სათავეში დაახლოებით 30 წლის წინ რევოლუციის შედეგად მოვიდა.

საკუთარი რელიგიისა და ტრადიციების პატივისცემა ნებისმიერი ერის უფლებაა,  ამ შემთხვევაში საფრანგეთის პრეზიდენტის და მისი ადმინისტრაციის ინიციატივა აკრძალონ ბურკების ტარება საფრანგეთში ყოვლად დაუშვებელია, მაგრამ როდესაც საუბარი ადამიანის სიცოცხლეზე და ბუნებით მონიჭებულ უფლებებზეა, მაშინ არცერთი სახელმწიფო, არცერთი სულიერი მოძღვარი არ შეიძლება გახდეს საკუთარი ერის მკვლელი, ამიტომაც დღეს 2010 წლის 5 აგვისტოს მთელი მსოფლიო უნდა დადგეს ერთად და სოლიდარობა გამოხატოს იმ ირანელი ხალხის მიმართ, რომელიც უსამართლოდ საკუთარ მიწაზე და საკუთარ სამშობლოში ისჯება იმისთვის რაც მსოფლიოს სხვა სახელმწიფოებში მხოლოდ მორალური განკიცხვის საგანს წარმოადგენს.  2010 წლის 5 აგვისტოს დაუშვებელია ისეთი ხელისუფლების ყოლა,  რომელიც საკუთარი ერის და მოქალაქეების უფლებებს არ სცნობს.

One thought on “სოლიდარობა ირანელი ხალხისადმი

  1. etusik

    ნუ დათო :)) მე არ უარვყოფ, რომ სანახაობას მეტი მაყურებელი ყავს, მაგრამ ამ სანახაობის მდარე ხარსხს რომ მაყურებელს აბრალებ, ეგ უკვე შემსრულებლის უნიათობაზე მიუთითებს.

    თანაც, იმ თემას გავყვები: ჟურნალისტის მოვალეობაში ნუთუ მაყურებლის გემოვნების კიდევ უფრო დაქვეითება შედის? მე რატომღაც პირიქით მეგონა სულ.

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s