შორს რეალობისგან, ანუ რეალური აბსტრაგირება

– სამყარო ჭადრაკის დაფაა, რომლითაც თოთო ბავშვი ერთობა –

– ფილიპ დიკი –

ღმრმად ჩაისუნთქეთ, ამოისუნთქეთ, მოდუნდით, ცოტა ხნით თვალები დახუჭეთ,  რომ გაახელთ ამის წასაკითხად მოემზადეთ. ხელს არაფერი უნდა გიშლიდეთ, განთავისუფლდით დაძაბულობისგან და კუნთები ბოლომდე მოადუნეთ.

ახლა კი წარმოიდგინეთ: გადატვირთულ ქუჩაში დგახართ, უამრავი ხალხია, ყველა სადღაც
ჩქარობს, გზაზე უამრავი მანქანაა, ერთმანეთს მოძრაობაში უსწრებენ, უსიგნალებენ, ყველას ეჩქარება, მანქანებსაც და ადამიანებსაც, ქუჩაში იმდენი მანქანაა და ადამიანი, რომ ერთი წამით თქვენ ფიქრობთ რომ სუნთქვა გიჭირთ. ახლა კი, წარმოიდგინეთ, რომ ფიზიკურად მანდ ხართ, მაგრამ სულიერად, გონებით სადღაც შორს, თქვენ იმ სამყაროს არ ეკუთვნით, მარტო ხართ და მას დამკვირვებლის სტატუსით აკვირდებით. შორს ხართ…

დარწმუნებული ვარ ასეთი შეგრძნება ბევრ თუ არა ზოგიერთ თქვენთაგანს მაინც ექნებოდა, აბსურდის და იმ აუტანელი კომიკურობის შეგრძნება, რომელიც ჩვენს სამყაროს თან სდევს, რა თქმა უნდა ადამიანების სამყაროს ვგულისხმობ.

დავუბრუნდეთ ქუჩას, განზე დგახართ და თქვენ სახეზე ღიმილია აღბეჭდილი, გეღიმებათ, ღიმილი ცოტა ხანში სიცილში, სიცილი კი ხარხარში გადაგდით. თქვენ ფიქრობთ იმ ადამიანებზე, რომლებიც სადღაც ჩქარობენ, ყველას თავისი გასჭირვებია, თითოეულს საფიქრალი აქვს, გადაუდებელი საქმეები. წამით, თქვენს წარმოსახვაში ცხოვრებას აჩერებთ, ყველა მანქანა, ადამიანი და ბუნებრივი მოვლენა გაჩერებული და გაყინულია.  ფიქრებში უფრო ღრმად მიდიხართ, წარმოიდგენთ სამყაროს უსასრულობას, იმ კომბინაციების ულევ რაოდენობას რომელიც შეიძლება არსებობდეს ან არ არსებობდეს. შემდეგ გეცინებათ ადამიანთა მოგონილ სამყაროზე და მის აბსურდულობაზე; ადამიანებმა წესრიგი, კანონი, სახელმწიფოები, რელიგიები, იდეები და ვინ იცის კიდევ რამდენი რამ მოიგონეს. შედარებით უწყინარ გამოგონებიდან უფრო რთულ და ტრაგიკულ მოვლენებისკენ მიდიხართ: ომებისკენ, რომლებსაც კვლავ ადამიანები იგონებდნენ, სამყაროს სიდიდის გათვალისწინებით წარმოიდგენთ ომების აბსურდულობას და ადამიანის უკიდეგანო იდიოტიზმს.

ჩაისუნთქეთ, ამოისუნთქეთ, ქუჩას უნდა დაუბრუნდეთ.

გახსენდებათ ქვეყნის მართველები, რომლებიც საკუთარ თავზე ადამიანების ბედით მართვას იღებენ, გახსენდებათ ასევე ის უპასუხისმგებლობა რომლითაც ისინი ამ საქმეს მიუძღვიან. ”თამაშია” – ფიქრობთ – ”კარგად მოფიქრებული თამაში”. მოგვიანებით კვლავ სამყაროს უსასრულო სივრცე გახსენდებათ და მას ადამიანის ძალაუფლებასთან ადარებთ. გეცინებათ, ხარხარებთ. მანქანები კვლავ აგრძელებენ მოძრაობას, ადამიანებს კვლავ ეჩქარებათ, სახეზე ძალიან სერიოზული გამომეტყველება აქვთ, თითქოს რამეს წყვეტდნენ. თამაშია, თამაშის წესი მოითხოვს თქვენც სერიოზული სახე მიიღოთ და მასში მონაწილეობა მიიღოთ, ყოველგვარი აბსტრაქცია და აბსურდის ახსნის მცდელობა ისჯება საზოგადოებიდან მოკვეთით.

ჩაისუნთქეთ, ამოისუნთქეთ… არ დაიგვიანოთ.

მუსიკა განწყობისთვის

5 thoughts on “შორს რეალობისგან, ანუ რეალური აბსტრაგირება

  1. monkey

    kargi shegrdznebaa. Ucnauri da nacnobi. Ogond me mainc vigimebi bolos. Sul yvelgan vugimi amat da unda naxo ra sasaciloebi xdebian. Ibnevian rom wesebs urgvev. Eh. Kargiiyo )

    Reply
  2. latatie

    არ შველის ჩემს განწყობას არაფერი (სულ წავიდა ხელიდან)… :(((

    Reply
  3. lobzhanidze Post author

    monkey, me kidev rodesac xalxi zedmetad seriozulad uyurebs ragac ragaceebs vpasuxob: “kargi ra, bolos mainc movkvdebit”🙂

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s