Monthly Archives: ოქტომბერი 2010

სანდრო თარხან-მოურავი: “კომპიუტერი აკეთებს იმავეს, რასაც კლუბის კარებში მდგომი თამაზა.”

წარმოგიდენთ ახალ რუბრუკას – “სპეცინტერვიუ,”  ამ რუბრიკაში წარმოდგენილ იქნებიან სხვადასხვა პროფესიის მქონე ცნობილი და ნაკლებად ცნობილი ადამიანები. კითხვების ავტორი (ანუ მე) და რესპოდენტი ინტერვიუმდე თანხმდებიან რამდენიმე თემაზე რომელზეც რესპოდენტს საუბარი შეუძლია. რესპოდენტს შეუძლია ნებისმიერი თემის არჩევა რომელშიც ის თავს სპეციალისტად თვლის, გარდა იმ თემისა რომელიც პირდაპირ კავშირშია მის პროფესიასთან. კითხვები შეიძლება სერიოზული იყოს, ნაკლებად სერიოზული და ზოგჯერ აბსურდულიც კი.

რუბრიკის პირველი სტუმარია სანდრო თარხან – მოურავი, მედიის სპეციალისტი, ვებარქიტექტორი და ვებმენეჯერი, თემებად მან ხელოვნება, პროგრამირება და დიზაინი აირჩია. გთავაზობთ ინტერვიუს. 

ვიცი, რომ თინეიჯერობისას პროგრამირების ოლიმპიადებში მონაწილეობდი და საქართველოს ნაკრებშიც იყავი. მე ”ჩაიდანი” ვარამ სფეროში და კარგად არც მესმის, ეს რას ნიშნავს. როგორ აუხსნიდიყველაზე უვიც ადამიანს, რა არის პროგრამირება?

პროგრამირება არის კომპიუტერისთვის (რობოტისთვის,მობილურისთვის) ბრძანებების წერა, მისთვის გასაგებ ენაზე. ყველაფერი,რასაც კომპიუტერი აკეთებს, პროგრამებით იმართება. მაგალითად, საიტზე შეცდომით შეგყავს ”იუზერნეიმი” და იღებ შეტყობინებას, რომ სახელი არასწორია. ესე იგი საიტის კოდში სადღაც წერია ბრძანებები,რომლებიც ადამიანურ ენაზე ასე ითარგმნება — შეამოწმე, არის თუ არა სახელი ჩვენს სიაში და თუ არ არის, არ შეუშვა. ანუ კომპიუტერი აკეთებსიმავეს, რასაც კლუბის კარებში მდგომი თამაზა. თამაზასთვის ბრძანებებს იგონებს კლუბის მენეჯერი ვატო. ბრძანებებიინახება თამაზას ტვინში და იქიდან მართავს მის სამეტყველო აპარატსა და ზედა კიდურებს:) კომპიუტერის შემთხვევაში ბრძანებებს იგონებს პროგრამისტი რომა. წერს მათ პროგრამის სახით და ინახავს ჰარდდისკზე(ანუ კომპიუტერის ტვინში). პროგრამები, შენი მოქმედებების (მაგ.:თაგვით დაჭერა) გათვალისწინებით, მართავს კომპიუტერის მოქმედებებს (მაგ.: ფანჯრის ჩაკეცვა).
ოლიმპიადებზე ცოტა განსხვავებულ ამოცანებს ვხსნიდით. პროგრამებს რაღაც უნდა ეთვალათ. მაგალითად, შეგყავდა მეზობელი ქალაქებისშემაერთებელი გზების სიგრძეები და პროგრამას უნდა ეპოვა უმოკლესი გზა არამეზობელ ქალაქებს შორის.პირველი შეხედვით, საშინელებაა, მაგრამ პროგრამირებისას ცოტათიღმერთად შეიძლება იგრძნო თავი:) რკინას ”აცოცხლებ” და რაღაცეებს აკეთებინებ.

რატომ არ არის პროგამისტების ანეკდოტები სასაცილო? ერთი მაინც იქნებ მოჰყვე.

ანეკდოტებს არ ვყვები და არც ვიმახსოვრებ ხოლმე. რაღა დაგიმალოდა ეხლა რომ მთხოვო, არა პროგრამისტულ ანეკდოტსაც ვერ მოვყვები.უკეთეს შემთხვევაში, რამდენიმე წუთი დამჭირდება გასახსენებლად:) სასაცილო ალბათ იმიტომ არ არის, რომ პროგრამისტული ანეკდოტების
გაგებას პროგრამირების ცოდნა სჭირდება. ზოგადად, ანეკდოტი სადღეგრძელოსავითაა.  ადამიანები იზეპირებენ,დადიან სუფრიდან სუფრასთან და ყვებიან. ყვებიან ბევრჯერ, სხვადასხვა ადამიანები ერთსა და იმავე ანეკდოტს და ყოველი მოყოლის შემდეგ ყველამ უნდა გაიცინოს. არაფერი მიყვარს, რაც ამდენ ხელოვნურობასიწვევს. ეკრანზე რომ უყურებ, გინდა გაიცინებ, გინდა არა. ხალხში ანეკდოტების მოყოლა ჩემთვის უინტერესო რიტუალია.

– შედიხარ თანამედროვე ხელოვნების გამოფენაზე და ხედავ ფეკალიებს.როგორ უნდა მიხვდე რომელია, უბრალოდ ფეკალია თუ ხელოვნება?

ფეკალიების მზერა არ მიყვარს. მეტიც, მძულს ძაღლის და, ალაგ-ალაგ, ადამიანის განავლით მოსვრილი ქუჩები. მაგრამ თუ ადამიანის, ხისან სკამის გამოსახულება არის ხელოვნება, ფეკალიის გამოსახულებარატომ არ არის? შეიძლება ფეკალია იყოს ნატურალისტური და ამაში იყოს მისი ღირებულება. შეიძლება იყოს არტ-ნუვოს სტილში, ოქროსფერიორნამენტებით გაწყობილი, სტილიზებული ფეკალია. შეიძლება ფეკალიამონა-ლიზას ჰქონდეს მიმაგრებული, მისი ვითომდა მომაჯადოებელიღიმილის ადგილას და ეს იყოს კონცეპტუალური ხელოვნება. ან ფეკალიაიდოს კუპატის გვერდზე და ხაზს უსვამდეს საკვებისა და ექსკრემენტებისნათესაობას:) არის თუ არა ხელოვნება, ამის გასარკვევად ავტორს უნდა მიმართო. თუ თვითონ ვერ აგიხსნის,  რატომ არის მისი ფეკალია ხელოვნება, თუგაუაზრებლად შექმნა, მაშინ ალბათ არ არის.  თუ აგიხსნის, თუნდაციმით, რომ მისი ფეკალია არის თანამედროვე ხელოვნების დაცინვა,სრულუფლებიანი ხელოვნება იქნება. ასეთ კონცეპტუალურ ფეკალიას გადაჭრით შავ კვადრატზე დაბლა ვერ გავამწესებდი:)

– როგორი უნდა იყოს ან არ უნდა იყოს დიზაინი?

ჯერ კიდევ ძველ რომში ამბობდნენ, თუ არ ვცდები, რომ უნდა იყოს პრაქტიკული და ლამაზი. სამყაროში მხოლოდ მინიმალისტურიდიზაინი რომ იყოს, ალბათ მოსაწყენი იქნებოდა. მაგრამ მე თითქმის მჯერა, რომ მინიმალისტური, პრაქტიკული დიზაინი ავტომატურად ლამაზიც გამოდის. ზოგადად, კარგი ტესტი არსებობს — თუ დიზაინში რაღაცის დანიშნულება გაუგებარია, დიზაინი არასწორია. მაგალითად,
გაუგებარია, რისთვის აქვთ თბილისურ მრავალსართულიან სახლებს მრგვალი ამობურცულობები. გასაგებია, რომ ჩვენი უნიჭო არქიტექტორები საკუთარი ნამუშევრების სიმდარის შენიღბვას ცდილობენ, მაგრამ გაუგებარია დანარჩენებმა რა დავაშავეთ. ვინმეს ჰგონია, რომ მრგვალი ელემენტების ხარჯზე ცენტრპოინტის შენობები ნაკლებად უშნო ხდება?ამიტომ თბილისი ოცი წელია იძირება არქიტექტურულ ნაგავში. არც მანამდე იყო კარგ დღეში.

– საქართველოში როგორი დიზაინი იციან?

გაუაზრებელი და, შესაბამისად, ცუდი. უშუალო შეხება მქონია ვებდიზაინთან. ვინც შემხვედრია (სამხატვრო აკადემიის სტუდენტებსშორისაც), თითქმის არავინ იცის დიზაინის თეორია — გეშტალტის პრინციპები, ტიპოგრაფიკის კანონები ან რომელიმე სხვა მიმართულება. ძირითადად მუშაობენ სპონტანურად, ზედაპირული მიბაძვით.ბევრმა ”ტუტუცმა” ამერიკელმა ან ევროპელმა მოყვარულმა მეტი იცის, ვიდრე ჩვენმა ”პროფესიონალებმა”. ყველას ვურჩევ, დროზე და კარგად ისწავლონ უცხო ენები და იკითხონ ინტერნეტში სასწავლო მასალები. ჯობია ინგლისური, მხოლოდ იმიტომ, რომ ამ ენაზე ყველაზე მეტი და ყველაზე თანამედროვე მასალაა. ჩვენივე ქვეყანას, ჩვენივე კულტურას წაადგება. საკუთარი ფესვები რომ გაიაზრო და თანამედროვეობაში ფესვებზე დაყრდნობით შექმნა რაღაც ღირებული, ამისთვის გჭირდება მაქსიმალური ცოდნა.
– ხელოვნება ხელობისგან რითი განსხვავდება?

მკვეთრ ზღვარს ვერ ვხედავ. თუ ხელოსანი რაღაცას გააზრებულად ქმნის,თუ მისი შრომა შემოქმედებითია, ისიც ხელოვანია. შეიძლება ვთქვათ,რომ ხელოვნებაა ის, რასაც არ აქვს პრაქტიკული დანიშნულება; ვთქვათ,თუ ქმნი უტილიტარულ საგნებს, ხელოსანი ხარ და არა ხელოვანი. მაგრამ არ მგონია ასეთი დაყოფა სამართლიანი და ცხადი იყოს. დალიმ სუნამოსფლაკონი რომ შექმნა, არ იყო ხელოვნება?
– რატომ არ გაყევი თავიდან ბოლომდე პროგრამირებას?


ალბათ, სადაც არ უნდა მეცხოვრა, მაინც მექნებოდა სხვა ინტერესები,
მაგრამ ერთ-ერთი მიზეზი შეიძლება იყოს აქაური გარემო. საზღვარგარეთ წასასვლელად მიზანმიმართულობა არ მეყო, თავის დროზე.საქართველოში ცხოვრება ისედაც იმდენად ”წოვს”, რომ ორმაგად რთულია დილიდან საღამომდე მხოლოდ კოდთან გქონდეს შეხება. პროგრამისტი რომ იყო და მთლად არ გადაირიო, სამსახურის მიღმა მაგარი მოლხენილი ცხოვრება უნდა გქონდეს.ცდილობ თბილისური სიცარიელე შეავსო შედარებით ”ცოცხალი”ინტერესებით. ამ ინტერესებს დამატებით კვებავს დამპალი გარემო, სადაც თითქმის ყველაფერი ცუდ დღეშია და ყველაფერზე გეფიქრება. საკრიტიკო, გასაანალიზებელი და გამოსასწორებელი ყოველ ნაბიჯზეა:)ერთგვარი ჩაკეტილი წრე გამოდის. ჩამყაყებულ თსუ-ში სწავლამ საინტერესო პრაქტიკული გზა ვერ დამანახა, ამიტომ ბაკალავრიატის დამთავრების მომენტისთვის სხვა ინტერესებმა გადაწონა. მაგრამ პროგრამირებისთვის თავი საბოლოოდ არ დამინებებია. მითუმეტეს, არც თუ შორეულ მომავალში პროგრამირებისცოდნა შეიძლება ისეთივე საყოველთაო ინსტრუმენტი გახდეს,როგორც ინგლისური. უკვე უამრავი ბლოგერი და მეცნიერი ერკვევა პროგრამირებაში.

8. რას უსურვებდი შემდეგ რესპოდენტს?
ამ შეკითხვაზე მხოლოდ შაბლონური ან უტაქტო პასუხის გაცემაშეიძლება:) ვუსურვებდი უფრო პოპულარულ თემებზე მოუწიოს ლაპარაკი და საინტერესო გამოუვიდეს.

Advertisements

სექსი, მაია ასათიანი და წიგნები

  - Нас только двое. Разве это достаточно? В качестве публики -
- плачевно.
  -  В качестве ценителей - идеально.

  Том Стоппард. Розенкратц и Гильдестерн мертвы. 



დღეს ექსპერიმენტის სახით თავს უფლება მივეცი ფეისბუქზე კვლავ დამელინკა რამდენიმე კვირის წინ მაია ასათიანის და მის გადაცემის შესახებ გაკეთებული პოსტი.  მაშინდელი პოსტი ძალიან რეიტინგული აღმოჩნდა და ნახვების მხრივ ბლოგზე სულ რაღაც თხუტმეტ წუთში პირველ ადგილზე გავიდა. იმავე დღეს ბლოგი მისი ისტორიის განმავლობაში ყველაზე მეტ ადამიანმა მოინახულა. ამან საფუძველი მომცა მეფიქრა რომ რამდენიმე კვირის შემდეგ ეს პოსტი კვლავ პოპულარული იქნებოდა ბმული თავიდან რომ გამომექვეყნებინა. არ შევმცდარვარ, დღეს ბლოგზე შემოსული ვიზიტორების მხრივ “მაია ასათიანი” კვლავ ლიდერობს.

ექსპერიმენტის მიზანი იყო ლოკალურ დონეზე გამერკვია რა აინტერესებს მაყურებელს თუ მკითხველს. რა თქმა უნდა, ამ შემთხვევაში მხოლოდ ამ ექსპერიმენტით რთულია საბოლოო დასვკნების გაკეთება, მაგრამ აღნიშნული შემთხვევა ვარაუდის დონეზე გვაძლევს საფუძველს ვიფიქროთ რომ საზოგადოება უფრო ასეთ თემებზე რეაგირებს ვიდრე სიტყვაზე ახლო აღმოსავლეთის პრობლემაზე.

“მაია ასათიანის” მერე, მეორე ადგილს იკავებს “პორნოგრაფიის ყურების ესთეტიკა.” გადავწყვიტე დღეს ეს პოსტი არ დამედო თავიდან მაგრამ პირველმა გამოქვეყნებამ მაჩვენა რომ ეს თემა ძალზედ პოპულარული აღმოჩნდა. შესაბამისად ორივე შემთხვევაში საკვანზო სიტყვები აღმოჩნდა “მაია ასათიანი” და “პორნოგრაფია” და არა სტატიების შინაარსობრივი მხარე.

სხვათაშორის მოწინავე პოზიციებს ასევე იკავებს ჩემი რჩევა 10 წიგნის შესახებ, თუმცა მოდით გულახდილად გეტყვით, ამ შემთხვევაში სხვა ფაქტორს უნდა მივაქციოთ ყურადღება. საქმე ისაა რომ ეს პოსტი რუსულადაა გაკეთებული და სტუმრებს (მეტწილად რუსეთიდან) ძირითადად საძიებო სისტემაში ამოგდებული შედეგი იზიდავს და არა ქართული საზოგადოების ინტერესი ლიტერატურის მიმართ.

რა აინტერესებს ქართულ საზოგადოებას? რა და უნდა შესთავაზოს ჟურნალისტმა თუ ბლოგერმა მას? ამ თემაზე არაერთხელ მიკამათია. ზოგიერთის აზრით მკითხველის ან მაყურებლის ინტერესი დამოკიდებულია იმაზე თუ რას მიაწოდებ. ჩემი ბლოგის მაგალითიდან, რომელზეც სხვადასხვა სახის მასალას ვაქვეყნებ შემიძლია ვთქვა რომ ეს მოდელი არ მუშაობს.  თუმცა,  დანამდვილებით ვერც იმას ვიტყვი რომ მაია ასათიანი და სექსი  საზოგადოების ერთადერთ ინტერეს წარმოადგენს. ეს საკითხი უფრო ვრცელი დისკუსიის საგანია.

საჰელოუინო ზღაპარი

 

მე, შარშან ჰელოუინზე, თბილისი

 

მაშინ როდესაც ამ კელტური თუ გალური (რაც არის მოკლედ) წარმოშობის დღესასწაულის სამშობლოში ვიმყოფები ამ თემაზე საუბარი ორმაგად აქტუალურად მიმაჩნია. რამდენიმე დღის წინ ფეისბუქზე რომელიღაც მომხარებლის მიერ ჰელოუინისადმი მიძღვნილ წერილს წავაწყდი. გამიკვირდა რამდენად ვრცელი და აკადემიურ სტილში გადაწყვეტილი სტატია იყო. ავტორი მიმოიხილავდა ამ დღესასწაულის ისტორიას და თან ანალიზსაც არ ივიწყებდა.

ჰელოუინის წარმოშობის ისტორია მეტ ნაკლებად მეც ვიცი, აი ანალიზი კი არ მომეწონა. უფრო სწორედ ძალიან უცნაურად მიმაჩნია ავტორის მიდგომა, სერიოზული და შეშინებული. გასაგებია რომ ჰელოუინი წარმართული დღესასწაული იყო. მერე რა? განა დღევანდელ საქართველოში ბევრი ტრადიცია წარმართული ეპოქიდან არ მოგყვება? რატომ არ ვაცხადებთ მაშინ პროტესტს?

ვფიქრობ რომ ამ საკითხის ირგვლივ საქართველოში ერთი დიდი საპნის ბუშტია გაბერილი  და პრინციპში ეს პოსტიც ალბათ ზედმეტია. აქ, შოტლანდიაში ამ დღესასწაულისთვის საგანგებოდ ერთი თვეა ემზადებიან, არავინ ფიქრობს მის რელიგიურ თუ “ბოროტ” ასპექტებზე. ხალხს უბრალოდ გართობა უნდა, მეტი არაფერი, საქართველოში ბევრმა ჩემი მოკრძალებული აზრით უნდა გაიგოს, რომ არავითარი შავბნელი ძალები ამ დღესასწაულს არ მართავენ, უბრალოდ ახალგაზრდობას დალევა, დროს გატარება და გართობა სურს. მეტი არაფერი!

დღეს ნიღაბის და ტკბილეულის საყიდლად მეც მივდივარ, სიმართლე გითხრათ არ ვგიჟდები ამ დღესასწაულზე და არც იმდენი ფული მაქვს რომ ერთი კარგი “კოსტიუმი” ვიყიდო. ნიღაბი კი საკმარისი იქნება იმისთვის რომ თავი მარტოდ არ ვიგრძნო. ტკბილეული კი იმისთვის მინდა რომ ბავშვებს დავურიგო, რომლებიც ამ დღესასწაულზე კარდაკარ დადიან და სანამ რამეს არ აჩუქებ თავს არ დაგანებებენ. ნეტავ მაგათ თუ იციან დღესასწაულის წარმომავლობის შესახებ?

ხორციელი შიმშილიდან სულიერ კრიზისამდე

-ხალხნო, ათი წელია გეუბნებით ათ წელიწადში დენი გექნებათ –

პაროდია ე. შევარდნაძეზე

შეიძლება საკამათო რამე ვთქვა, მაგრამ სხვანაირად არ შეიძლება,
აუცილებლად უნდა გამოვთქვა ის რაც რამდენიმე დღის წინ გავიფიქრე, თითქოს რაღაც ახალი დავინახე და მივხვდი რამდენად ილუზორული იყო აქამდე არსებული ჩემი წარმოდგენა ქართულ რეალობაზე და ბედკრულ საქართველოზე.

რამდენიმე დღის წინ ერთ ჩემს მეგობარს სკაიპით ველაპარაკებოდი, ეს ადამიანი საქართველოში არ ცხოვრობს მაგრამ ამის მიუხედავად საკმაოდ დაინტერესებულია საქართველოთი და ზოგადად კავკასიით. საუბარი ომზე ჩამოვარდა, თურმე აქამდე მხოლოდ ის იცოდა რომ საქართველომ 2 წლის წინ გადაიტანა ომი, არაფერი სამოქალაქო თუ აფხაზეთის კონფლიქტზე. სასწრაფოდ დავიწყე ინტერნეტში მასალის მოძიება და მისთვის საქართველოს უახლოესი ისტორიის ახსნა.  ფოტო და ვიდეო მასალა ინტერნერნეთში ბლომად აღმოჩნდა, ლინკების მიწოდების პარალელურად სიტყვიერად ვუხსნიდი თუ რა ხდებოდა იმ პერიოდში.  წამიერად შევჩერდი და გავიფიქრე:

ღმერთო ჩემო, ეს ყველაფერი სულ რაღაც 15 წლის წინ ხდებოდა, 15 წლის წინ, ყველაფერი კარგად მახსოვს, უშუქობა, რიგში ბაბუაჩემის და მშობლების დგომები, კარაქის მონატრება, “კეროსინკასთან” გათბობა, მამაჩემის მიერ გაზის უქონლობაში საჭმლის მომზადებაში “კიპიაწილნიკის” აქამდე უცნობი ტექნიკური ხერხის გამოყენება და ა.შ. ყოველივე ამის შემდეგ დღეს მართლაც რომ კარგად ვართ.

დიახ, ეს ყველაფერი 15 წლის წინ იყო, მაშინ უკვე საკმაოდ დიდი ვიყავი იმისთვის რომ 15 წლის შემდეგ მეხსიერებაში ეს ყველაფერი დამრჩენილიყო. სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით მოსახლეობის უმეტესობა მაშინ შიმშილობდა, ცხოველს ჰგავდა და ერთადერთი ყოველდღიური საფიქრალი საკვების და კეროსინკისთვის “საავიაციო” ნავთის პოვნა იყო. სამოქალაქო  მანქანით ქალაქში გასვლა ბენზინის უქონლობის თუ არა, მოთარეშე ბანდიტების გამო წარმოუდგენელი იყო.

ბედნიერია ის თაობა რომელიც 90-იანებში დაიბადა და ეს ყველაფერი ნაკლებად ახსოვს, ბედნიერია იმიტომაც რომ 2008 წელს ომი მისთვის მხოლოდ 4 დღიანი, ხანმოკლე ომი და არა “ბავშვობის” მოგონებების ამოტივტივების მოვლენა იყო. უბედურია უფროსი თაობა რომელიც 90-იან დასაწყისში ახალგაზრდობის საუკეთესო წლები აბსურდულ, არაადამიანურ ყოფას შესწირა.

მას შემდეგ 15 წელი გავიდა, ზოგმა შეიძლება ითქვას რომ 15 წელი დიდი პერიოდია და ჩვენს სახელმფწიფოს მნიშვნელოვანი წინსვლა უნდა გაეკეთებინა. მაგრამ რა არის 15 წელი ისტორიისთვის? არც არაფერი. 15 წელი ასეთი ტრავმის გადატანის შემდეგ მართლაც არაფერია. ამიტომაც ვაცხადებ, რომ დღეს კიდევ კარგად ვართ და ამას გააზრებულად ვამბობ. მსოფლიო ისტორიის ყველაზე თვალსაჩინო წარმომადგენლების ანალოგიურ ადამიანებს რომ ამართვინო დღეს საქართველო მაინც ამ ეტაპზე “არაფერი გვეშველება” და ამ რიტორიკულ კითხვას კვლავ რიტორიკულად დატოვებს.

დღეს აღარ ვშიმშილობთ, დღეს შუქი გვაქვს, დღეს პრეზიდენტის საამაყო პოლიცია ერთადერთი არაკომპირებული სამართალდამცავი ორგანოა ყოფილი საბჭოთა კავშირის მაშტაბით (ბალტიის პირეთს თუ არ ჩავთვლით).  სახელმწიფო თითქოს სახელმწიფოს ემსგავსება (???). მაგრამ რა ხდება დღეს? აი, რა ხდება:

დღეს სულიერად, ინტელექტუალურად ვშიმშილობთ, მაგრამ 90-იანებისგან განსხვავებით არც კი ვცდილობ საკვების პოვნას, თითქოს ჩვენი მუცლების გამოვსება საკმარისია, დანარჩენი ყველაფერი მეორეხარისხოვანია.


საქართველოში პრაქტიკულად არ არსებობს საზოგადოება, საზოგადოება რომელსაც საკუთარი აზრი გააჩნია, ოპოზიციას და დივიდენტების საშოვნად გასულ ჯგუფებს არ ვგულისხმობ. არ არსებობს საზოგადოება, ნებისმიერი სახელმწიფოსთვის აუცილებელი ატრიბუტი რომელსაც შეუძლია ქვეყნის ოდნავ მაინც გამოფხიზლება. შეიმჩნევა პატარ პატარა ინტელექტუალური ჯგუფები რომლებიც იმდენად მწირ მოვლენას წარმოადგენენ რომ უფრო მარგინალებს გვანან ვიდრე რეალურ ძალას.

მართალია თავის დროზე შიმშილმა ვერ დაგვხოცა მაგრამ დღევანდელი ინტელექტუალური დეფიციტი ბევრად უფრო დიდი საფრთხეს წარმოადგენს.

სოციოლოგიური გამოკლევების ჩატარება აუცილებელია არაა იმის გასაგებად თუ რითი ინტერესდება დღევანდელი ახალგაზრდობა, ახალგაზრდობას თავი რომ დავანებოთ მეტ ნაკლებად პრესტიჟულ (“საქმიან” თუ გნებავთ) დაწესებულებში შეიარეთ და გადახედეთ რითი არის დაკავებული სამუშაო დროს მომუშავე პერსონალი. ვიქტორიას სეკრეტის საიტებზე მქექავ გოგჩოებს თუ აღმოაჩენთ, ესეიგი გაგიმართლათ, მეტ ნაკლებად ინტელექტუალურ ადამიანთან მოგიწიათ შეხება. თითქოს არაფერი გვაინტერესებს და საკუთარ საქმესაც ხელფასიდან ხელფასამდე (ეს თუ დაგვიანებულად მაინც თუ გვაქვს კარგია) ვაკეთებთ და საერთოდ არ გვიყვარს, თითქოს მთელი ენერგია ახლო წარსულში ხორციელ პრობლემებზე ფიქრს შევალიეთ.

ეს წერილი ასე უაზროდ, ყოველგვარი დასასრულის და შეკვრის გარეშე დამთავრდება, რა ვქნა, როგორც ჩანს მეც მშია!

დილა გლაზგოში

დღეს სახლიდან უნივერსიტეტში მიმავალმა გადავწყვითე თან სურათები გადამეღო. ტიპიური გლაზგოური დილა გამოდგა, მოღრუბლული და ცივი. მოკლედ გთავაზობთ რამდენიმე ფოტოს.

 

ჩემს სახლთან

 

 

მეტროსკენ მიმავალი გზა

 

 

აიბროქსის სიამაყე და ყველაზე დიდი ღირშესანიშნაობა - რეინჯერსის სტადიონი

 

 

ბუქანანის სადგური

 

 

ბუქანანის ქუჩა, ეს ქუჩა ძალიან მიყვარს, აქ ჩემი საყვარელი წიგნების მაღაზია მდებარეობდა, რომელიც სამწუხაროდ სხვაგან გადაიტანეს

 

 

სოკიჰოლის ქუჩა, გლაზგოს ცენტრი, ხალხი ამ ქუჩაზე სამუშაო და უქმ დღეებზე ერთმანეთისგან რადიკალურად განსხვავდება

 

 

ორ თვეზე ნაკლებია რაც ამ უნივერსიტეტში ვსწავლობ, მაგრამ უკვე ძალიან შევეჩვიე

 

 

ტერმინების დევალვაცია და ჩემი პირადი მანიფესტი

შენიშვნა: ეს წერილი პირველად მემარცხენეთა ბლოგზე დაიბეჭდა, თავი ვალდებულად ჩავთვალე თავდაპირველი წყარო მიმეთითებინა, რომელიც განლთავსებულია leftists.wordpress.com – ზე.

ამ პოსტში ჩემი სასაუბრო თემა სავარაუდოთ სიახლეს არავისთვის წარმოადგენს , დარწმუნებული ვარ უმრავლესობამ იცის ის რაზეც ვილაპარაკებ, ამის მიუხედავად თავს ვალდებულად ვგრძნობ გაუგებრობის თავიდან აცილების მიზნით კიდევ ერთხელ გამოვხატო ჩემი პოზიცია.

რამდენიმე დღის წინ ამ ბლოგზე «კონტრიბიუტორის» სახით წერა შემომთავაზეს, რაღა დაგიმალოთ გამიხარდა – გამიხარდა იმდენად რამდენადაც ასეთი ტიპის ბლოგზე წერას დამსახურება სჭირდება და მადლიერების გარდა არაფერი მეთქმის. თუმცა, შემოთავაზებაზე მას შემდეგ დავთანხმდი როდესაც კიდევ ერთხელ გავუსვი ხაზი იმას, რომ ვცდილობ საკუთარ თავი არცერთ ჯგუფს არ მივაკუთვნო… რატომ? ამას ამ პოსტის წაკითხვის შემდეგ მიხვდებით.

აქვე მინდა ვთქვა რომ მჯერა რომ ბლოგის ავტორები და დამფუძნებლები ტოლერანტულად და გაგებით მოექცევიან ამ ჩანაწერს და ცენზურულ ზომებს არ მიიღებენ. ამის რომ არ მჯეროდეს ამ ბლოგზე წერას არ დავთანხმდებოდი.

მოკლედ, როგორც უკვე ვთქვი თქვენ ყველამ შესანიშნავად იცით ტერმინების დევალვაციის შესახებ. რას ვგულისხმობ ასეთი დევალვაციის შესახებ საუბრისას? მოდით ავიღოთ ძალიან მარტივი და გავრცელებული სიტყვა – «დემოკრატია.» თავისთავად ეს სიტყვა კეთილშობილური წარმოშობისაა და მხოლოდ დადებითს აღნიშნავს. აი, ამონარიდი ერთ-ერთი ენციკლოპედიიდან:

ბერძნული სიტყვაა: დემოს ნიშნავს ხალხს, ხოლო კრატოს – ძალაუფლებას. შესაბამისად, დემოკრატიას ხშირად განსაზღვრავენ როგორც „ხალხის ბატონობას“: ეს არის სისტემა, სადაც ხალხი აწესებს წესებს და ემორჩილება მათ.

მშვენიერი განმარტებაა, კაცთმოყვარე და სამართლიანი. თუმცა, მოდით «დემოკრატიას» დღეს გადავავლოთ თვალი, ეს სიტყვა უკვე ხუმრობათ იქცა, სასაცილოა როდესაც პოლიტიკოსები ამ სიტყვით საკუთარ ყოვლად არა დემოკრატიულ მიზნებს «აპრავებენ.» დემოკრატია თეორიულად, ხოლო პრაქტიკულად – ნავთობი გახდა სულ ცოტა ხნის წინ ერაყში ასი ათასობით ადამიანის სიკვდილის მიზეზი, «დემოკრატია» შეიძლება კიდევ ერთ ლაშქრობის მიზეზი გახდეს – ამჯერად ირანში. სამწუხაროა.

ერთმა ჩემმა ნაცნობმა შემდეგი ისტორია მომიყვა.  ეგ და მისი ამერიკელი მეგობარი გეოპოლიტიკაზე საუბრობდნენ, მოკლედ ამ ჩემმა ნაცნობმა ასეთი  კითხვა   დაუსვა:

აი, თქვენ, ამერიკელები, რის ექსპორტს აწარმოებთ?

მისმა ამერიკელმა მეგობარმა ნახევრად სერიოზულად, ნახევრად ხუმრობით შემდეგი წინადადებით უპასუხა.

ჩვენი მთავარი საექსპორტო საგანი დემოკრატიაა.

ჩემი აზრით ეს ამბავი მშვენივრად ასახავს თუ როგორ ტრაგიკულ ვითარებაშია დღეს დემოკრატია. მარტო დემოკრატიაზე არაა, ისტორიას თვალს თუ გადავავლებთ ამ სამყაროს, ძლიერნი ყოველთვის იყენებდნენ რამე ჩანაფიქრში კეთილშობილურ იდეებს და მათ ადამიანების სამართავად სასტიკ და დაუნდობელ იარაღად აქცევდნენ. ალბათ ჯვაროსნული ლაშქრობები ყველაზე კარგი მაგალითია. კაცობრიობის განვითარების ყველა ეტაპზე არსებობდა რაღაც იდეა რომელიც აძლევდა ხელისუფლებს ადამიანების მართვის, მკლელობების და მარადიორობის ჩადენის საფუძვლებს.

ამიტომაც, მე ვაცხადებ უარს შევუერთდე დემოკრატიულ, რელიგიურ თუ რომელიმე სხვა იდეებს იმდენად რამდენად ნებისმიერი მათგანი შეიძლება ოდესღაც უზურპირებულ იქნეს იმ ადამიანების მიერ რომლებიც ცხოვრების აზრს სხვების ჩაგვრაში ხედავენ. ამის და მიუხედავად მე მჯერა რომ არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც სამყაროს შეცვლა სურთ, შეცვლა უკეთესობისკენ, რომლებსაც სურთ გაანთავისუფლონ ინდივიდები ტყუილის მარწუხებისკენ და ჭეშმარიტად ადამიანური ფასეულობები ამოძრავებთ.

ამიტომაც, ერთადერთი იდეოლოგია რომლის მჯერა ეს ადამიანობაა, ასე რომ გთხოვთ, იყოთ ადამიანები.

სტუმარი ბლოგერი/Guest blogger/Гость блога

წარმოგიდგენთ ახალ რუბრიკას ბლოგზე, დღეიდან ნებისმიერ მსურველ
ბლოგერს და არა მხოლოდ ბლოგერს შეუძლია განათავსოს ამ ბლოგზე საკუთარი ტექსტი, არ აქვს მნიშვნელობა შინაარს და ფორმატს, შეგიძლიათ წეროთ რაზეც გინდათ.

ასევე გაითვალისწინეთ რომ თქვენი პოსტი არ დაექვემდებარება ცენზურას და თავისუფლად ნებისმიერი ტექსტის წარმოდგენა შეგიძლიათ. ამისათვის უბრალოდ დამიკავშირდით ან ფეისბუქზე ან კიდევ მეილზე: dvdlobzhanidze@gmail.com ტექსტის (ქართულად, რუსულად ან ინგლისურად) გამოგზავნის შემდეგ მცირე (ან არანაირი) რედაქტურის შემდეგ პოსტი განთავსდება ამ გვერდზე და მისი ნახვა ნებისმიერ მსურველს შეეძლება.

კიდევ ერთხელ ვიმეორებ რომ არ არის აუცილებელი იყოთ ბლოგერი იმისთვის რომ თქვენი ტექსტი ჩემს ბლოგზე განთავსდეს. მათთვის ვინც ფიქრობს: “მე რა ხეირი, ჩემი ბლოგიც მაქვს და იქ დავდებ” მინდა გითხრათ, ყოველი პოსტის შემდეგ მითითებული იქნება თქვენი ბლოგ გვერდის მისამართი (რაც გაძლევთ ბლოგის რეიტინგის გაზრდის საშუალებას), ასევე თქვენ შეგიძლიათ იგივე ტექსტი საკუთარ ბლოგზეც განათავსოთ და რაც მთავარია წლის ბოლოს კომენტარების და “ლაიქების” გათვალისწინებით ჩემს მიერ (ამ შემთხვევაში დემოკრატიული მოდელი არ მუშაობს) შეირჩევა გამარჯვებულ(ებ)ი, რომელსაც გადაეცემა საჩუქარი.

კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება თავისუფალი ბლოგინგის ზონაში! ვაშა, ვაშა, ვაშა! 🙂