მექანიკური ფორთოხალი, ანუ უცხო “კოროვაში”

სპექტაკლ “მექანიკურ ფორთოხალზე”  წასასვლელად ორი მიზეზი მქონდა. პირველი, რადიო სიუჟეტი მქონდა გასაკეთებლი და დროც ცოტა მრჩებოდა. მეორე და მთავარი მიზეზი კი იმაში მდგომარეობდა რომ უბრალოდ წაკითხული წიგნის და ნანახი ფილმის შემდეგ სპექტაკლი მექანიკურ ტრიადას შეკრავდა და მეც “ინტელექტუალურ ეგოს” დავიკმაყოფილებდი.

კარგია როდესაც შენი მეგობარი, ან მეგობრის მეგობარი საჭირო ხალხს იცნობს და ამ საჭირო ხალხთან გაკავშირებს. ამ შემთხვევაში საჭირო ხალხი კრიშნასავით, პუტკუნა, საყვარელ პიარ მენეჯერ გოგონაში გარდაისახა, რომელმაც ინტერვიუზე ერთ-ერთი მთავარი როლის შემსრულებელი მსახიობი დაითანხმა.  პუტკუნა, საყვარელ გოგონამ სპექტაკლის დაწყებამდე ერთი საათით ადრე მთხოვა მოსვლა, ხსენებულ მსახიობს დრო რომ დარჩენოდა სპექტაკლისთვის მოსამზადებლად.

რადიო სიუჟეტის ჩაწერისთვის საჭირო აპარატურით აღკაზმული დათქმულ დროზე ათი წუთით ადრე დავერჭე თეატრის უკანა შესასვლელთან. სულ რამდენიმე წუთში ჯონათანთან (მსახიობი) ინტერვიუს ვწერდი, რომელიც ათ წუთზე მეტი არ გაგრძელებულა

– “სულ ეს იყო?” – გაკვირვებულ და გახარებულმა მკითხა ჯონათანმა.

– “კი, კი, დიდი მადლობა.” – ამ სიტყვებზე აპარატურის ჩალაგება დავიწყე. “სულ წუთნახევრიანი სიუჟეტი იქნება” – ვუთხარი და თან ის დავამატე რომ ეს სიუჟეტი უნივერსიტეტის გარდა არსად გავა, ამის თქმა როგორც ჩანს მსახიობისთვის მაინცდამაინც სასურველი არ იყო.

ნებისმიერ შემთხვევაში, სულ რამდენიმე წუთში აღმოვაჩინე რომ სპექტაკლის დაწყებამდე ერთ საათზე მეტი რჩებოდა და მეც საქმე არაფერი მქონდა. თავიდან თეატრის შემოსასვლელთან გადავყწიტე დადგომა, მაგრამ სწრაფად მივხვდი რომ ეს იდიოტური გადაწყვეტილებაა და ასე ნახევარ საათსაც კი ვერ გავიყვანდი. ამიტომაც გადავწყვიტე შემოგარენი დამეთვარიელებინა. უბანი სადაც “Citizens Theatre” არის განლაგებული გლაზგოში ყველაზე წარმტაც ადგილს ნამდვილად არ წარმოადგენს, ამიტომაც სულ რაღაც ათ წუთში ახალი იდეა უნდა მომეფიქრებინა და აი ჩემში ალკოჰოლიკმა გაიღვიძა: “პაბი.” ამ იდეით “გაფრთიანებული” ყველაზე ახლო პაბს მივაშურე.

კარები რომ შევაღე, წამი გაჩერდა, შუა ხნის მამაკაცებით გაძეძგილ ბარმა კი რამდენიმე ათეული თვალისგან შემდგარი შეზარხოშებული მზერა ჩემზე გააქვავა. ვესტერნში მეგონა თავი, ცოტაც დააკლდა და ფონად ენიო მორიკონეს მუსიკა გაიჟღერდა. ბართან მოწიწებით მივედი. სანამ ბარმენი მოვიდოდა იქაური აურა შეგვირგძენი, “პოლ აღარ დალიო მეტი.” “გაჩერდი სტივ, ხომ იცი მე თვითონ ვიცი რამდენიც დავლიო.” ნათელი იყო, “მესტნი” ბარში მოვხვდი სადაც ყველა ყველას იცნობდა და მე “ჩუჟოი” ვიყავი. ამის მიუხედავად “ჩუჟოის” თხოვნაზე ბარმენმა კათხა გემრიელი ლუდით გამივსო და მეც დასაჯდომი ადგილის ძიება დავიწყე.

პატარა კოხტა ადგილი ვიპოვე, შუა ხნის კაცებისგან მოშორებით, ზუსტად იმ ადგილს ჰგავდა “ჩუჟოის” რომ ეკუთვნის. მეც დავჯექი და ჩანთიდან “შოტლანდიურ პოლიტიკაზე” წიგნი ამოვიღე. გთხოვთ, არასწორად არ გამიგოთ, უბრალოდ მეტი არაფერი მქონდა ამ დროს ჩანთაში და ეს წიგნის ესესთვის მჭირდებოდა უნივერსიტეტში. ამიტომაც, უცნაურ ვითარებაში, უცნაური წიგნის კითხვა და თან ლუდის სმა დავიწყე.  “შოტლანდიურ პოლიტიკას” რომ კითხულობ დრო ნელა იზლაზნება, ამიტომაც 50 წუთი საუკუნედ მომეჩვენა, რომელიც ბოლოს და ბოლოს მორჩა და მეც ენთუზიაზმით წიგნი (სამი კვირით) ჩანთაში დავაბრუნე, ლუდი ბოლომდე დავამთავრე და თეატრისკენ დავიძერი.

…და დაიწყო სპექტაკლი!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s