იმღერე რამე გლაზგოურად, Open Mic nights

Walk up right to the microphone

And name

all the things you love

all the things that you loathe”

-Morrissey-


ინგლისურენოვან ქვეყნებში არაპროფესიონალ მუსიკოსებს პრაქტიკულად ყოველ საღამოს ეძლევათ საშუალება სხვადასხვა ქალაქების კლუბებში მოასმენინონ ბარში მოსულ სტუმრებს საკუთარი სიმღერები. ეს გამოცდილება 30 წელზე მეტია რაც არსებობს. იხილეთ რეპორტაჟი ერთ-ერთ ასეთ საღამოზე გლაზგოდან.

ჯორჯო ტუჩიმ ჩანთა 
ჩაალაგა, მეგობრებს 
დაემშვიდობა და სულ 
მალე 
მილანს ეწვევა. თუმცა, 
სანამ მილანში 
გაემგზავრებოდეს 
ბრიტანეთში
 ჯორჯოს ერთი 
დაუმთავრებელი საქმე აქვს. 
ის "თავისუფალი მიკროფონის" საღამოს 
დაესწრება და საგანგებოდ საღამოსთვის მომზადებულ კომპოზიციას დაუკრავს. 

საღამოსთვის მზადება ჯორჯომ ორი კვირით ადრე დაიწყო და აქტიურ 
რეპეტიციებსაც შეუდგა. 
"თავისუფალი მიკროფონი" ინგლისურად "Open Mike" ან "Open mic" 
ჟღერს, მას ბრიტანეთთან და ა.შ.შ.-თან 30 წლიანი ტრადიცია და ისტორია 
აკავშირებს. ასეთი საღამოების დროს მოყვარულებს ეძლევათ დაანახონ 
აუდიტორიას "რა ბიჭები" ან "გოგოები" არიან პოეზიასა, მუსიკაში თუ 
კომედიურ ჟანრში. 

შემსრულებლები საღამოს მასპინძელთან წინასწარ ეწერებიან და საკუთარ რიგს 
ელოდებიან, თითოს ერთი სიმღერის, ლექსის ან კომედიური შარჟის 
წარმოდგენა შეუძლია. ის საღამო რომელსაც ჯორჯო გლაზგოს კლუბ
 "Nice’n’Sleazy-ში" ესწრება ექსკლუზიურად მუსიკას და მუსიკოსებს 
ეძღვნება. 

"არ ვიტყვი რის დაკვრას 
ვაპირებ, მანამ სანამ სცენაზე
 არ ავალ" - მეუბნება
 ჯორჯო
 "Nice'n'Sleazy"- ში, 
კლუბში რომელიც დამწყებ და
 არაპროფესიონალ 
(გამონაკლისების გარდა) 
მუსიკოსებს ასპარეზს 
უთმობს. 

საერთოდ, ასეთ საღამოებზე 
მოყვარულების მოსმენა ძალიან 
საინტერესოა
ხოლმე, ზოგიერთის შესრულებისგან ხანდახან სიამოვნებას იღებ, 
ხანდახან ყურები “გტკივა,” ხანდახან კი გეცინება. ასე მაგალითად ახლად 
მოსულს სცენაზე შუა ხნის მამაკაცი დამხვდა, რომელიც "Keane-ის" 
"Somewhere only 
we know-ს" უკრავს. მეღიმება, მაგრამ არა მგონია შემსრულებელიც იგივეს 
გრძნობდეს, აშკარად ნერვიულობს, მიზეზი მარტივია - არც სმენა აქვს და 
არც ხმა.

შუა კომპოზიციაში დაკვრას წყვეტს და სიმღერის ტექსტის დავიწყების გამო 
ბოდიშს იხდის. აღარ მეღიმება, პრაქტიკულად ვხარხარებ, მაგრამ თავის 
შეკავებას და ზრდილობიანად მოქცევას ვცდილობ. დასავლურ ფილმებს 
შეჩვეულს მგონია რომ ხალხი ლაყი კვერცხების სროლას დაიწყებს, მაგრამ ამის 
მაგივრად ტაშს უკრავს და შემსრულებლის გამხნევებას ცდილობს.

ჯერი ლაიონსი, პროფესიონალი Entertainer (გამრთობი) - ია  ასეთი ტიპის 
საღამოებს "Nice'n'sleazy-ში" 1997 წლიდან უძღვება და 13 წლის 
განმავლობაში კლუბის სცენაზე მსოფლიოს ყველა კუთხიდან ჩამოსული 
შემსრულებლების მოწმეა. 

გარდა იმისა რომ ყოველ ორშაბათს აქ რეგულარულად ნაცნობი სახეების ნახვა 
შეიძლება, ყოველ კვირას აუცილებლად გამოჩნდება ვიღაც ახალი. ზოგი
 ცნობილი კომპოზიციების ქავერებს უკრავს, ზოგი კი ახლად დაწერილ 
სიმღერებს სთავაზობს მსმენელს. 

"ვფიქრობ აკუსტიკური საღამოები ძალიან მნიშვნელოვანია თანამედროვე მუსიკის სცენისთვის, რადგანაც იმ ადამიანებს რომლებიც ჯგუფებში არ უკრავენ პლატფორმა, გამოხატვის ერთგვარი საშუალება ეძლევათ. ეს კლუბი და ზოგადად გლაზგო კი საშუალებას აძლევს მუსიკის მოყვარულებს შეექმნათ განსაკუთრებული გარემო." - ამბობს ჯერი.

პირველი დღე არაა რაც ჯერი ასეთი ტიპის საღამოებს უძღვება, კარიერის 
განმავლობაში მას ბევრი ცნობილი შემსრულებელი ახსოვს რომლებსაც ასეთ
 საღამოებზე დაუკრავთ. მათ შორისა არიან სნოუ პატროლი, ელიოტ სმიტი, 
პაოლო ნუტინი,ოაზისი და დემონ ალბარტნი. 

“სავარაუდოდ ყველაზე ცნობილი ადამიანი რომლიც კლუბს ეწვია კირა ნაითლია,
  მას პრესისთვის ისიც კი უთქვამს რომ “Nice'n'sleazy” მისი საყვარელი 
კლუბია. მას ძალიან მოსწონს აკუსტიკური საღამოები და ძალიან კარგად 
მახსოვს თუ როგორ ცეკვავდა The Strokes- ის და White Stripes-ის
კონცერტზე გლაზგოში” - მეუბნება ჯერი. 

მალე ჯორჯოს ჯერიც დადგება, რომელიც თითქოს ნერვიულობს კიდეც. ამის 
მიუხედავად ცდილობს სხვებს ნერვიულობა არ დაანახოს და რიგით მესამე 
ბოთლ ლუდს სვამს. მეგობრები მის გამხნევებას ცდილობენ, უღიმიან და 
მხარზე ხელს ადებენ. “ყველაფერი კარგად ჩაივლის” - ეუბნება ერთ-ერთი, 
“სანერვიულო არაფერია” - ამხნევებს მეორე.

 მეგობრების გასამხნევებლად მოსულნი ერთადერთ კატეგორიას არ
 წარმოადგნენ, აქ ხშირად "ნეიტრალური" ხალხიც მოდის, რომლებსაც 
უბრალოდ კარგი მუსიკის მოსმენა სურთ. კეტრინ კროული და მისი მეგობარი
 ასეთ ჯგუფს
 განეკუთვნებიან. “ხშირად ასეთ კონცერტებზე არ დავდივარ, მაგრამ ხანდახან 

ასეთ საღამოებზე დასწრება
აშკარად ღირს. დღეს 
ბევრი სხვადასხვა რამე 
ვიხილე,
 კარგია როდესაც ასეთი 
მრავალფეროვნება გხვდება
 ერთ საღამოზე.” - 
ამბობს კეტრინი.

რა თქმა უნდა ასეთი ტიპის საღამოები 
მუსიკოსებით როდი შემოიფარგლება, 
რომ არა დამსწრე მსმენელი, რომელიც
 შემსრულებელს ყოველი გამოსვლის
 შემდეგ შეძახილებს და აპლოდისმენტებს სჩუქნის, საეჭვოა ასეთ ტიპის
 კონცერტები წარმატებული ყოფილიყო. 

“ჩემთვის დიდი პატივია ვმასპინძლობდე ამ საღამოებს, მუსიკოსები და მოსული
 მსმენელები ქმნიან იმ შესანიშნავ გარემოს რომლებიც საბოლოოდ ასეთ 
საღამოებს წარმატებულს ხდიან” - მეუბნება ჯერი. 

როგორც იქნა, ჯორჯოს ჯერი დგება, სცენაზეა და გიტარის ჟღერადობას 
ამოწმებს. ყველაფერი რიგზეა. დაკვრას იწყებს. სიურპრიზი ჯგუფ 
“The Smiths – ის” ჰიტი “ There is a ligh that never goes out” 
აღმოჩნდა. მსმენელს აშკარად მოსწონს ჯორჯოს შესრულების მანერა და ტექსტს
 მასთან ერთად იმეორებს. 

სიმღერის დასრულების შემდეგ ჯორჯო დადებითი შეფასების მოლოდინში 
მეგობრებს უბრუნდება. “ძალიან კარგი იყო, ყოჩაღ” - ეუბნება ერთ-ერთი 
მათგანი. “იტალიური აქცენტით ორიგინალს აჯობა” - ხუმრობს მეორე. 

ჯორჯო კმაყოფილია, მისია შესრულებულია, მას იტალიაში დამშვიდებულს 
შეუძლია გამგზავრება.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s