Monthly Archives: ივლისი 2011

ჩემი სენტიმენტალური სამყარო

ინტერნეტ სივრცეში ნახევარ დღეს მაინც ვატარებ, ამ დროის მეტწილს კი პირწიგნაკზე.

საქართველოდან რამდენიმე ათასი კილომეტრის მოშორებით ვიმყოფები, ამის მიუხედავად პირწიგნაკის დამსახურებით ყოველ დღე ვირტუალურ სამშობლოში ვატარებ, იმ საქართველოში, სადაც პოლიტიკური დებატები არცერთი წამით არ ჩერდება, იქ სადაც ერთნი უსამართლობას ყოველ დღე აპროტესტებენ, ხოლო მეორენი ასეთის არსებობას არ აღიარებენ, იქ სადაც მეგობრები ერთმანეთს ემტერებიან და არაფერს თმობენ, იქ სადაც დაგროვილი უარყოფითი ამბების კრიტიკას ვერ აუდიხარ და მილან კუნდერას წიგნებივით ვეღარ არჩევ ერთმანეთისგან.

დღესაც ასეთი დღე იყო, რაც მეტწილად საქართველოს პრეზიდენტის დამსახურება აღმოჩნდა. გაბრაზებული სააკაშვილი თამარ ამაშუკელს და გოგი გვახარიას პირადად გადაწვდა. მოგეხსენებათ პირადად პირველად პრეზიდენტი ბურჭულაძეს შეეხო, ასეთი ტენდენცია სახიფათოდ მივიჩნიე და ვიფიქრე პოსტსაც დავწერ თქო…

მერე მივხვდი, რა აზრი აქვს თქო, ჩემს მაგივრად ამას ათობით სხვა ბლოგერი გააკეთებს და სწორადაც მოიქცევიამ თავის მხრივ, მე კი ამ შემთხვევის ანალიზისგან თავს შევიკავებ და სულ სხვა რამეს შემოგთავაზებთ.

მე მოგიყვებით ხუთ გამოგონილ ამბავს, ხუთ კეთილ და სილაღით სავსე ამბავს, ამბავს რომლის მონაწილეებსაც სიცოცხლე უხარიათ, ამბავს რომელიც გვახსენებს რომ ადამიანები ვართ და გვახსენებს რომ სიყვარული ყველას უნდა.

ცხოვრება მშვენიერია 

1946 წელს ამერიკელ რეჟისორმა ფრენკ კაპრამ დონა რიდის და ჯეიმს სტიუარტის მონაწილებით კინოფილმი “ცხოვრება მშვენიერია” გადაიღო, ფილმი რომელსაც დღემდე დასავლეთის კინოთეატრებში ყოველ შობას აჩვენებენ.

ხდება ხოლმე ცხოვრებაში ისე რომ პრობლემა პრობლემას ედება ზედ, ყოველდღიურობა დამღლელი და აუტანელი ხდება, ყველას გვაქვს ხოლმე მომენტები როდესაც ვიღლებით ყველაფრისგან, საკუთარ არსებობას უაზროდ მივიჩნევთ, ზოგიერთი ცდუნების მომენტში სიცოცხლიდან გაპარვაზე კი ფიქრობს. იმდენად დაკავებულები ვართ და გადატვირთულები ტვინში მიმდინარე პროცესებით რომ უბრალოდ გათიშვა გვურს.

“ცხოვრება მშვენიერიაც” დაახლოებით ასეთ ისტორიას მოგვითხრობს, მაგრამ როგორც ყოველი საშობაო ზღაპარი კარგად და ბედნიერად სრულდება. პირველად სწორედ რომ შობას ვუყურე და  ფილმის დასკვნით ნაწილში აღმოვაჩინე რომ ოდნავ, მაგრამ მაინც ვტირივარ, ვტირივარ ბედნიერებისგან.

ათენის სკოლა

მე-16 საუკუნის გენიალური ნახატზე, “ათენის სკოლა” რომლის ავტორიც რაფაელია პლატონს, არისტოტელეს, დიოეგენეს, ევკლიდს, სოკრატს და რიგ სხვა ტიტან ფილოსოფოსებს ვხვდებით. ეს ნახატი ცოდნის და სიბრძნის სიმბოლოა. ადრე ვთვლიდი რომ ცოდნა და ზოგადად ინტელექტი ადამიანისთვის უბედურების მომტანია რიგ შემთხვევაში, სევდის და სასოწარკვეთილების, მოგვიანებით მივხვდი რომ ვცდებოდი და ესეოდენ ბანალური “ცოდნა სინათლეა, უცოდინრობა სიბნელე” მარტივ ჭეშმარიტებად აღქვიქვი.

ჩვენ ხომ მაშინ გვეშინია როდესაც არ ვიცით, ჩვენში ხომ დამცავი მექანიზმია რომელიც ყოველ სიახლეს სიფრთხილით ხვდება.

ცოდნა უთუოდ კეთილი საწყისია…

მამა და შვილი

ნათქვამია სიყვარული ვერტიკალურია და თანაც ბრუნვადი. იან საუდეკის ფოტო კიდევ ერთხელ ადასტურებს რომ ამ სამყაროში მამის და შვილის ურთიერთობას ადამიანის ისტორიის დასაწყისიდან დაედო საფუძველი, რომელიც კაცობრიობის გადაშენებამდე იარსებებს.

მიო, ჩემი მიო

ასტრიდ ლინდგრენმა პეპი გრძელი წინდას და კარლსონის გარდა ასევე “მიო, ჩემი მიო” დაწერა, ზღაპარი პატარა ბიჭზე რომელიც ზღაპრულ და კეთილ სამეფოში აღმოჩნდება. ერთადერთი ბოროტება რომელიც ამ ზღაპარში გვხდება არის რაინდი კატო, რომელიც ასევე ბოროტ სამეფოში ცხოვრობს, მიო მას რა თქმა უნდა ამარცხებს და ცხოვრებას სურვილების ქვეყანაში აგრძელებს.

სამყაროს დასასრულამდე

სანამ ბოლო, მეხუთე მუსიკალურ ამბავს შემოგთავაზებდეთ მინდათ დაფიქრდეთ ღირს კი ყოველ დღე ღელვა, ნერვების შლა, ერთმანეთზე გაბოროტება და ა.შ.

მოკლედ, რამდენადაც ბანალურად არ უნდა ჟღერდეს ეს ყველაფერი, გიყვარდეთ ხალხნო ერთმანეთი, თესეთ სიკეთე და ყველაფერი აუცილებლად კარგად იქნება.

ესაც ამბავი მეხუთე…

Advertisements

“სვეცკი და ინტელიგენტი” პირწიგნაკელები, ანუ ინგლისურის სახელმწიფო ენად გამოცხადების მომხრეებს

“Словарь Вильяма Шекспира, по подсчету исследователей, составляет 12000 слов. Словарь негра из людоедского племени «Мумбо-Юмбо» составляет 300 слов. Эллочка Щукина легко и свободно обходилась тридцатью. “

– ილფი და პეტროვი – 

” – Do you speak English?

– Yes, I  learnt it from a book.”

-ალფონსო მელერო-

დაახლოებით ორი კვირის წინ ფეისბუქის მომხმარებელს კიდევ ერთი “მარგალიტი” გამოკითხვის ნახვის საშუალება მიეცა. ერთ-ერთმა მომხმარებელმა დაახლოებით შემდეგ შინაარსის კითხვა დასვა “გსურთ თუ არა რომ ინგლისური ენა გამოცხადეს მეორე სახელმწიფო ენად საქართველოში?”

კითხვა რომ ვნახე გამეღიმა და ხუმრობად აღვიქვი, თუმცა როგორც აღმოჩნდა პირწიგნაკის მომხმარებლის რეაქცია არ ყოფილა ერთგვაროვანი, უფრო მეტიც დაახლოებით 10 000 პასუხიდან 1000 – მდე ადამიანმა კითხვას დადებითად უპასუხა და სრული სერიოზულობით ჩათვალა რომ ინგლისური ენის სახელმწიფო ენად გამოცხადება აბსოლუტურ აუცილებლობას წარმოადგენს!

ზოგიერთი უფრო შორს წავიდა და იმის მტკიცებას შეუდგა რომ ასეთი გადაწყვეტილების მიღებისთანავე საქართველო განვითარდება, წინ წავა და საერთოდ ქვეყნის მსოფლიო გლობალურ პოლიტიკურ თუ ეკონომიკურ პროცესებში ინტეგრირებას შეუწყობს ხელს. ოპონენტ მოპასუხეს კი კითხვაზე “რატომ უნდა გამოცხადეს ინგლისური სახელმწიფო ენად” მომხრეებმა რკინის არგუმენტით და რიტორიკული შეკითხვით “რატომ არ უნდა გამოცხადეს?” უპასუხეს.

არ ვიცი რაში აღმოაჩინეს ასე “პროგრესულად” მოაზროვნე ადამიანებმა კავშირი ქართულ და ინგლისურ კულტურებს შორის, ან სად იპოვეს საქართველოში ინგლისურად მოსაურბე (მშობლიური ენის რანგში) ადამიანები, მაგრამ მათ ასეთი გადაწყვეტილების მიღება მარტივ ჭეშმარიტებად მონათლეს.

საინტერესოა რომ თავის დროზე საბჭოთა კავშირის პირობებში საქართველოს და სომხებს გამონაკლისის სახით ჰქონდათ საკუთარი ოფიციალური ენა, ქართული და შესაბამისად სომხური, მაგრამ ერთხელაც მოსკოვიდან წამოსულ ინიციატივამ ასეთი სტატუსი საფრთხის ქვეშ დააყენა. ისეთ ტოტალიტარულ სახელმწიფოშიც კი როგორიც საბჭოთა კავშირია ასეთ ინიციატივას ქართულ საზოგადოებაში პროტესტით შეხვდნენ, პროტესტი იმდენად მძლავრი აღმოჩნდა რომ მოსკოვი ვერაფერს გახდა და ქართულ იფიციალურ ენად დატოვა.

დღეს მეორე სახელმწიფო ენის ქონას (მითუმეტეს ინგლისურის) საქართველოს მოსახლეობას არავინ ეძალება. რა საჭიროა? მოსახლეობის გარკვეული ნაწილი (მცირე მაგრამ მაინც) ხომ თავადაა მზად მიიღოს ასეთი აბსურდი საქმე საქმეზე რომ მიდგეს.

ძალიან მეეჭვება ასეთების რიგებში ისეთი ადამიანები იყვნენ რომლებსაც ა.შ.შ – ში ან ევროპაში ცხოვრების ჰქონდეთ გამოცდილება მიღებული, იმ მარტივი მიზეზის გამო რომ ასეთი გამოცდილების არსებობის შემთხვევაში ეცოდინებოდათ რომ დემოკრატიულ სახელმწიფოებში ძალიან დიდი მნიშვნელობა იდენტობას ენიჭება, სადაც იდენტობა არა მარგინალიზაციად, არამედ პიროვნების ან ადამიანების ჯგუფის საინტერესო ფენომენად აღიქმება.

მარტივად რომ ვთქვათ უცხოელს არა შენი ცუდად გადამღერებული ინგლისური სიმღერა, არამედ შენი თავისებურება აინტერესებს.

გამოკითხვა იქეთ იყოს და მოდით ზოგიერთი ქართველი პირწიგნაკის (ზოგადად საზოგადოების, თუმცა ფეისბუქზე ეს უკეთ ჩანს) მომხმარებლის ლექსიკას გადავხედოთ.

იყო დრო და საქართველოში მოდურად ითვლებოდა რუსულად ლაპარაკი, უფრო სწორედ არა ზოგადად რუსულად მეტყველება, აზრის რუსულად დაწყება, გაგრძელება და დასრულება, არამედ რუსული სიტყვების ჩასმა ქართულ კონტექსტში, ანუ ჰიბრიდული აზრთა წყობა.  ასეთი ტენდენცია მარტო საქართველოსთვის როდი იყო დამახასიათებელი, მსგავსი შემთხვევები გვხდება მაგალითად ისეთ პოსტ კოლონიურ ქვეყნებში როგორიც ინდოეთი და ნიგერიაა.

ინდოელი ან ნიგერიელი საუბრისას ხშირად იყენებს ინგლისურ სიტყვებს, რაც მის განათლებულობაზე (?) და პრივილიგირებულ (?) მდგომარეობაზე მიუნიშნებს.

თუ რუსულის შემთხვევაში ყველაფერი გასაგებია, ინგლისური ენის ქართულ კონტექსტში ხმარება განსხვავებულ, საინტერესო ფენომენად შეიძლება ჩავთვალოთ, იმ მარტივი მიზეზის გამო რომ ჩვენ არასდროს ვყოფილვართ ბრიტანეთის ან ა.შ.შ.-ს კოლონია. ამ შემთხვევაში ინგლისური ენის ექსპანსია ნებაყოფლობითია, გარკვეულწილად ნებაყოფლობითი ლინგვისტური მონობაა.

ფბ-ს მომხმარებლებში გამოირჩევა რამდენიმე ტენდენცია,

ა) ქართულში რუსული სიტყვების “შემრევები,” ასეთებს ძირითადად უფროსი თაობის წარმომადგენლებში უნდა ვპოულობდეთ, რომლებიც ჯერ კიდევ 30 წლისწინანდელი მდგომარეობიდან არ გამოსულან და “სვეცკად” იყენებენ რუსულ სიტყვებს, ასევე გვხვდებიან ახალგაზრდები, რომლებიც სავარაუდოდ “ტრადიციულ,” ინტელიგენტურ ოჯახებში არიან აღზრდილები და ასე ლაპარაკს ბავშვობიდან არიან შეჩვეულები.

ბ) ახალგაზრდები რომლებიც დაიბადნენ ან გვიანდელ საბჭოთ კავშირში ან სულაც მის დაშლის შემდეგ, ასეთები უფრო ინგლისურს ანიჭებენ უპირატესობას, საინტერესოა რომ ამ და პირველ ჯგუფს შორის განსხვავება მხოლოდ ენის პრიორიტეტშია, ანუ შინაარსობრივად იგივე მენტალიტეტის მატარებლებს წარმოადგენენ, განსხვავდებიან მხოლოდ ფორმით. ასევე საინტერესოა რომ რამე წინადადების დაწერისას ძირითადად იყენებენ ქართულს, მაგრამ რამდენიმე სიტყვას (ან ფრაზას) ინგლისურად მიაყოლებენ, ჩემი აზრით განსხვავება პირველ ჯგუფთან ჩემი მოკრძალებული აზრით ისაა რომ ესენი უბრალოდ ინგლისურს ვერ ფლობენ წესიერად და მთელ წინადადებას ვერ შლიან ნორმალურად.

გ) ეს ყველაზე საინტერესო ჯგუფია, ასეთ კატეგორიაში 30-40 წლის ადამიანები გვხვდებიან, ანუ ისეთები რომლებიც ჯერ კიდევ ძველ, საბჭოურ ეპოქად მოესწრნენ  მაგრამ ახალ “ყაიდაზე” ყრმობაში მოუწიათ გადასვლა. ეს აბსოლუტური ჰიბრიდია, რადგანაც ესენი ორივე ენის სიტყვებს იყენებენ, ზოგიერთ შემთხვევაში ერთ წინადადებაშიც კი. გამოდის რომ სახეზე გვაქვს ადამიანის გასამაგება, რომელიც ერთდროულად იყენებს 3 აბსოლუტურად განსხვავებული კულტურული ტრადიციების მატარებელ ენას!

ქართველმა ერმა საკუთარი იდენტობა საუკუნეების წინ შექმნა, შექმნა უნიკალური დამწერლობა რომელსაც მსოფლიო დამწერლობებში ღირსეული ადგილი უკავია,  თავისთავად ეს განძია, განძი რომელიც დღემდე შევინარჩუნეთ, მაგრამ საუკუნეების განმავლობაში განძის გარდა მენტალიტეტი გამოგყვა, მენტალიტეტი რომელიც როგორც ჩანს თავიდან ჩვენს იდენტობას არ წარმოადგენდა, მაგრამ შევიძინეთ ურიცხვი შემოსევების და დაპყრობების დროს და თუ დღეს მოდურია იმაზე საუბარი რომ ჩვენ საბჭოური მენტალობიდან ვერ გამოვედით ალბათ აუცილებელია დაეჭვება და კითხვის დასმა, “ვიყავით კი საბჭოთა კავშირამდე მენტალურად თავისუფლები და ამ “ტრადიციას” უფრო გრძელი ფესვები ხომ არ გააჩნია?

ნიუ-იორკის მშენებლობაზე შემჯდარი მუშა და ბედნიერი განდეგილი

ფანტასმაგორიის დაწერის სურვილი რომ მიჩნდება, დაბურულ ტყეს წარმოვიდგენ, ტყეში სახლი, სახლი კი არადა ქოხმახის მაგვარი რაღაც დგას, იქ სადღაც ახლო მახლო მდინარეც ჩამოდის, განა დიდი მდინარეა… პატარაა და იმ ტყეში მომდინარე წყლის და ჩიტების ჟღურტუნის გარდა არაფერი ისმის, ხანდახან ამ ფონს შეშის მტვრევის ხმა ჰარმონიულად ერწყმის.

თუ შეშას ამტვრევენ ესეიგი ქოხის ერთადერთი ბინადარი ზამთრისთვის ემზადება, თუმცა ბუხარას ხანდახან ზაფხულშიც ანთებს, მთებშია ტყე და არც ზაფხულია განსაკუთრებით თბილი. საღამოობით განსაკუთრებით გრილა ხოლმე და ასეთ დროს სავარძელ-სარწეველაში მოკალათებული შუახნის სახლის პატრონი, წიგნ მომარჯვებული ბუხარს უზის. იშვიათად ჩაუკიმარებს ხოლმე, თუმცა ცოტა ხანშივე გაღვიძებული, მოვლილ წვერს გაისწორებს და  საწოლისკენ გაემართება.

ნიუ – იორკი, მსოფლიო ბიზნეს ცენტრი, ამბობენ აქაურ ცათაბჯენების შემყურე თავი მინოსის ლაბირინთში გეგონება, ისეთი მარტივია დაკარგვა. ეს ცათამბჯენებიც, რომლებშიც ბიზნეს ცხოვრება ჯოჯოხეთივის კუპრივით ქუხს თითქოს ადამიანებს არ აუშენებიათ, როგორ შეეძლო საშუალოდ მეტროთხმოცი სიმაღლის მქონე ადამიანს ასეთი სიდიდის მქონე შენების აშენება? არა, ისინი კაცობრიობამდე არსებობდნენ, ადამიანები გამოიგონეს, დაიმორჩილეს, მეხსიერება წაუშალეს და ახლა საკუთარ თავზე ამუშავებენ.

ერთ-ერთი ასეთი ადამიანი ყოველდღიურად სართულიდან – სართულზე სირბილში იღლება, ატარებს შეხვედრებს, ლაპარაკობს ტელეფონზე, სხვასთან საუბრისას ისმენს მის მიმართ ნათქვამ მხოლოდ მცირედ ნაწილს, სხვებს აჩვენებს თითქოს მათი პრობლემებით დაინტერესებულია, უღიმის, ემშვიდობება, ესალმება და ასე მთელი დღე.

დილით გაღვიძებულს, ტყეში უამრავი საქმე აქვს, ჯერ წყაროზე წყლის მოსატანად წავა, ნაცნობ ბილიკს მიუყვება, მაგრამ ეს ბილიკი თითქოს ყოველ დღე იცვლება, ბალახი ისეთი აღარაა როგორც გუშინ, მწერებიც თითქოს სხვანაირად მოძრაობენ, ტყის ერთფეროვნება ხომ მოჩვენებითია და მან ეს მშვენივრად იცის. სახლში დაბრუნებულმა მცირე მეურნეობას უნდა მიხედოს. ძირითად დღე ასე გადის, აი საღამოს კი ცოტა დარჩენილი დრო კვლავ წიგნის კითხვას და ბუხართან ჯდომას შეუძლია მიუძღვნას.

ნიუ იორკში ყოველი დილა ერთნაირია, არა ბირჟაზე ყოველ დღე კი არა, მდგომარეობა ყოველ წუთს იცვლება ხოლმე, ნასდაქის აქციები ქვევით, დოუ ჯონსის ზემოთ,  შაირის ქვემოთ, ტენსიდის ზემოთ… ზოგჯერ კი ყველაფერი პირიქით. თუმცა რა მნიშვნელობა აქვს, გულის სიღმრეში იმ ერთ-ერთისთვის ამ ყველაფერს მნიშვნელობა არ აქვს, თუმცა ამის შესახებ არ ახსოვს. ის განაგრძობს შეხვედრებს იღიმის, ესალმება, ემშვიდობება და ასე ყოველდღე. აქ ყველა დღე მართლაც რომ ერთნაირია.

მოხდება ხოლმე ისე რომ ვინმე გზააბნეული ქოხმახს მიადგება და მის პატრონს ღამის გათენებას სთხოვს. ესაც ყოველთვის მიიღებს, ცხელი წვნიანით გაუმასინძლდება, ისიც სუპით შეზარხოშებული მგზნებარედ ამბების მოყოლას იწყებს ხოლმე. მასპინძელი უსმენს, უღიმის, აგულიანებს, მონაყოლს უქებს და მხოლოდ იმის შემდეგ რაც სტუმარი მასაც რამე ისტორიის გაზიარებას სთხოვს იწყებს ლაპარაკს. ოღონდ საკუთარ თავზე არ უყვება, უყვება იმაზე რაც წლების წიგნებში ამოიკითხა, სტუმარი გასუსული უსმენს და სულ უფრო მეტ ამბავს ითხოვს. ბოლოს ღამე რომ ჩამოწვება სტუმარი მასპინძელით მოხიბლული მომავალში კიდევ ერთხელ სტუმრობას პირდება და დასაძინებლად მიმავალი ეკითხება რა უნდა მასპინძელს ქალაქიდან, ესეც თავიდან მორცხვად “არაფერი” ეუბნება, მაგრამ დაჟინებული თხოვნის შემდეგ წიგნებს და მუსიკას სთხოვს, განსაკუთრებით კი კლასიკურს. ესენიც უმეტეს შემთხვევაში დანაპირებს ასრულებენ და ქოხს კიდევ ერთხელ მაინც სტუმრობენ.

ცათაბჯენიდან საღამოს მიწაზე დაშვებული სახლში წლების განმავლობაში გაზუთხულ გზას მიუყვება ხოლმე, ხშირად ხედავს ერთი და იგივე სახეებს, სახეებს რომლებსაც კარგად იცნობს და ხასიათს იმდენად ცუდად, რომ ისინი კაბუკის ნიღბებს ემსგავსებეან, ერთნაირად უღიმიან, ან უღვრიმიან და სახლამდე თანამგზავრობას უწევენ.  სახლში მისულს ცოლი ხვდება, ცოლი რომელიც დღის განმავლობაში სამსახურში დაკარგული სხვა ცხოვრებით ცხოვრობს და საღამოს ტელევიზორს და დივანს მცირედ კონკურენციას თუ უწევს. ორივეს დაავიწყდათ რომ ერთ დროს ერთმანეთი უყვარდათ, ან ეგონათ რომ უყვარდათ, ორივეს დაავიწყდათ თუ როგორ მოეფერონ ერთმანეთს და ისიც თუ როგორ გაატარონ დრო ბავშვებთან. ეს დროს ტარებაც ხომ გართობის მაგივრად, უბრალო რუტინას ემსგავსება.

ძალიან უყვარს როდესაც ტყეში ღამით ქუხს, ცა გრუხუნებს და სტიქია ქოხსაც ცოტ-ცოტა არწევს. ასეთ დროს იცის რომ სიზმრები განსაკუთრებით საინტერესო ექნება. ის ხომ ყოველ ღამე ხან ბონაპარტია, ხან კაზანოვა, ხან მოცარტი, ხან კეისარი და ხანაც ბრუტუსი, აქ ხომ ყოველ ღამე რევოლუციებია, სასიყვარული ისტორიები, ღალატი და საბრძოლო ბატალიები. დილით გაღვიძებულს სიზმარი გაახსენდება ხოლმე, გაიღიმებს და დღესაც ახალი შემართებით იწყებს.

ახალგაზრდა რომ იყო სულ სხვა სიზმრები ესიზმრებოდა, ოცნებებს დიდი გასაქანი ჰქონდა, 20 წლის ასაკში ოსტინის ახლოს მდებარე პატარა ქალაქის ბინადარს მწვერვალების დაპყრობა უნდოდა, ნიუ – იორკში მუშაობაზე ოცნებობდა, რამდენიმე წელიწადში აუხდა კიდევაც, უოცნებოდ დარჩენილი ყოველ ღამე მას ერთი და იგივე სიზმარი ესიზმრებოდა, ის ერთი შუა ხნის კაცი იყო და სადღაც ტყეში განდეგილად ცხოვრობდა. თუმცა, დილით გაღვიძებულს აღარაფერი ახსოვდა.

ჩემი პირველი მუსიკალური კლიპი

გთავაზობთ ჩემს და ჩემს ჯგუფელს მიერ ამა წლის გაზაფხულზე გადაღებულ ვიდეოს, რომლის მონტაჟიც გუშინ დასრულდა.

რეჟისორი: შტეფან მენსი

ოპერატორი: დავით ლობჟანიძე, რონან მარტინი, სტეფან მენსი

მონტაჟი: შტეფან მენსი

ველი გამოხმაურებებს.