ნიუ-იორკის მშენებლობაზე შემჯდარი მუშა და ბედნიერი განდეგილი

ფანტასმაგორიის დაწერის სურვილი რომ მიჩნდება, დაბურულ ტყეს წარმოვიდგენ, ტყეში სახლი, სახლი კი არადა ქოხმახის მაგვარი რაღაც დგას, იქ სადღაც ახლო მახლო მდინარეც ჩამოდის, განა დიდი მდინარეა… პატარაა და იმ ტყეში მომდინარე წყლის და ჩიტების ჟღურტუნის გარდა არაფერი ისმის, ხანდახან ამ ფონს შეშის მტვრევის ხმა ჰარმონიულად ერწყმის.

თუ შეშას ამტვრევენ ესეიგი ქოხის ერთადერთი ბინადარი ზამთრისთვის ემზადება, თუმცა ბუხარას ხანდახან ზაფხულშიც ანთებს, მთებშია ტყე და არც ზაფხულია განსაკუთრებით თბილი. საღამოობით განსაკუთრებით გრილა ხოლმე და ასეთ დროს სავარძელ-სარწეველაში მოკალათებული შუახნის სახლის პატრონი, წიგნ მომარჯვებული ბუხარს უზის. იშვიათად ჩაუკიმარებს ხოლმე, თუმცა ცოტა ხანშივე გაღვიძებული, მოვლილ წვერს გაისწორებს და  საწოლისკენ გაემართება.

ნიუ – იორკი, მსოფლიო ბიზნეს ცენტრი, ამბობენ აქაურ ცათაბჯენების შემყურე თავი მინოსის ლაბირინთში გეგონება, ისეთი მარტივია დაკარგვა. ეს ცათამბჯენებიც, რომლებშიც ბიზნეს ცხოვრება ჯოჯოხეთივის კუპრივით ქუხს თითქოს ადამიანებს არ აუშენებიათ, როგორ შეეძლო საშუალოდ მეტროთხმოცი სიმაღლის მქონე ადამიანს ასეთი სიდიდის მქონე შენების აშენება? არა, ისინი კაცობრიობამდე არსებობდნენ, ადამიანები გამოიგონეს, დაიმორჩილეს, მეხსიერება წაუშალეს და ახლა საკუთარ თავზე ამუშავებენ.

ერთ-ერთი ასეთი ადამიანი ყოველდღიურად სართულიდან – სართულზე სირბილში იღლება, ატარებს შეხვედრებს, ლაპარაკობს ტელეფონზე, სხვასთან საუბრისას ისმენს მის მიმართ ნათქვამ მხოლოდ მცირედ ნაწილს, სხვებს აჩვენებს თითქოს მათი პრობლემებით დაინტერესებულია, უღიმის, ემშვიდობება, ესალმება და ასე მთელი დღე.

დილით გაღვიძებულს, ტყეში უამრავი საქმე აქვს, ჯერ წყაროზე წყლის მოსატანად წავა, ნაცნობ ბილიკს მიუყვება, მაგრამ ეს ბილიკი თითქოს ყოველ დღე იცვლება, ბალახი ისეთი აღარაა როგორც გუშინ, მწერებიც თითქოს სხვანაირად მოძრაობენ, ტყის ერთფეროვნება ხომ მოჩვენებითია და მან ეს მშვენივრად იცის. სახლში დაბრუნებულმა მცირე მეურნეობას უნდა მიხედოს. ძირითად დღე ასე გადის, აი საღამოს კი ცოტა დარჩენილი დრო კვლავ წიგნის კითხვას და ბუხართან ჯდომას შეუძლია მიუძღვნას.

ნიუ იორკში ყოველი დილა ერთნაირია, არა ბირჟაზე ყოველ დღე კი არა, მდგომარეობა ყოველ წუთს იცვლება ხოლმე, ნასდაქის აქციები ქვევით, დოუ ჯონსის ზემოთ,  შაირის ქვემოთ, ტენსიდის ზემოთ… ზოგჯერ კი ყველაფერი პირიქით. თუმცა რა მნიშვნელობა აქვს, გულის სიღმრეში იმ ერთ-ერთისთვის ამ ყველაფერს მნიშვნელობა არ აქვს, თუმცა ამის შესახებ არ ახსოვს. ის განაგრძობს შეხვედრებს იღიმის, ესალმება, ემშვიდობება და ასე ყოველდღე. აქ ყველა დღე მართლაც რომ ერთნაირია.

მოხდება ხოლმე ისე რომ ვინმე გზააბნეული ქოხმახს მიადგება და მის პატრონს ღამის გათენებას სთხოვს. ესაც ყოველთვის მიიღებს, ცხელი წვნიანით გაუმასინძლდება, ისიც სუპით შეზარხოშებული მგზნებარედ ამბების მოყოლას იწყებს ხოლმე. მასპინძელი უსმენს, უღიმის, აგულიანებს, მონაყოლს უქებს და მხოლოდ იმის შემდეგ რაც სტუმარი მასაც რამე ისტორიის გაზიარებას სთხოვს იწყებს ლაპარაკს. ოღონდ საკუთარ თავზე არ უყვება, უყვება იმაზე რაც წლების წიგნებში ამოიკითხა, სტუმარი გასუსული უსმენს და სულ უფრო მეტ ამბავს ითხოვს. ბოლოს ღამე რომ ჩამოწვება სტუმარი მასპინძელით მოხიბლული მომავალში კიდევ ერთხელ სტუმრობას პირდება და დასაძინებლად მიმავალი ეკითხება რა უნდა მასპინძელს ქალაქიდან, ესეც თავიდან მორცხვად “არაფერი” ეუბნება, მაგრამ დაჟინებული თხოვნის შემდეგ წიგნებს და მუსიკას სთხოვს, განსაკუთრებით კი კლასიკურს. ესენიც უმეტეს შემთხვევაში დანაპირებს ასრულებენ და ქოხს კიდევ ერთხელ მაინც სტუმრობენ.

ცათაბჯენიდან საღამოს მიწაზე დაშვებული სახლში წლების განმავლობაში გაზუთხულ გზას მიუყვება ხოლმე, ხშირად ხედავს ერთი და იგივე სახეებს, სახეებს რომლებსაც კარგად იცნობს და ხასიათს იმდენად ცუდად, რომ ისინი კაბუკის ნიღბებს ემსგავსებეან, ერთნაირად უღიმიან, ან უღვრიმიან და სახლამდე თანამგზავრობას უწევენ.  სახლში მისულს ცოლი ხვდება, ცოლი რომელიც დღის განმავლობაში სამსახურში დაკარგული სხვა ცხოვრებით ცხოვრობს და საღამოს ტელევიზორს და დივანს მცირედ კონკურენციას თუ უწევს. ორივეს დაავიწყდათ რომ ერთ დროს ერთმანეთი უყვარდათ, ან ეგონათ რომ უყვარდათ, ორივეს დაავიწყდათ თუ როგორ მოეფერონ ერთმანეთს და ისიც თუ როგორ გაატარონ დრო ბავშვებთან. ეს დროს ტარებაც ხომ გართობის მაგივრად, უბრალო რუტინას ემსგავსება.

ძალიან უყვარს როდესაც ტყეში ღამით ქუხს, ცა გრუხუნებს და სტიქია ქოხსაც ცოტ-ცოტა არწევს. ასეთ დროს იცის რომ სიზმრები განსაკუთრებით საინტერესო ექნება. ის ხომ ყოველ ღამე ხან ბონაპარტია, ხან კაზანოვა, ხან მოცარტი, ხან კეისარი და ხანაც ბრუტუსი, აქ ხომ ყოველ ღამე რევოლუციებია, სასიყვარული ისტორიები, ღალატი და საბრძოლო ბატალიები. დილით გაღვიძებულს სიზმარი გაახსენდება ხოლმე, გაიღიმებს და დღესაც ახალი შემართებით იწყებს.

ახალგაზრდა რომ იყო სულ სხვა სიზმრები ესიზმრებოდა, ოცნებებს დიდი გასაქანი ჰქონდა, 20 წლის ასაკში ოსტინის ახლოს მდებარე პატარა ქალაქის ბინადარს მწვერვალების დაპყრობა უნდოდა, ნიუ – იორკში მუშაობაზე ოცნებობდა, რამდენიმე წელიწადში აუხდა კიდევაც, უოცნებოდ დარჩენილი ყოველ ღამე მას ერთი და იგივე სიზმარი ესიზმრებოდა, ის ერთი შუა ხნის კაცი იყო და სადღაც ტყეში განდეგილად ცხოვრობდა. თუმცა, დილით გაღვიძებულს აღარაფერი ახსოვდა.

4 thoughts on “ნიუ-იორკის მშენებლობაზე შემჯდარი მუშა და ბედნიერი განდეგილი

  1. Lasha

    ნამდვილად იგრძნობა კორპორაციული სამყაროს “აუტანელი სიმსუბუქე”….

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s