დალტონ ტრამბოს წერილი შვილს – ეპისტოლე მასტურბაციაზე

მიუხედავად იმისა რომ დალტონ ტრამბოს სცენარით გადაღებულ ფილმებს აღფრთოვანებაში არამარტო ამერიკელი, არამედ სხვა კონტინენტების მაყურებლებიც მოჰყავდა, სამწუხაროდ მისი სახელი დიდი ხნის განმავლობაში ფართო საზოგადოებისთვის უცნობი იყო. ამის მიზეზი მე-20 საუკუნის შუახანებში ამერიკულ შეერთებულ შტატებში კომუნისტების ან კომუნისტებთან ურთიერთობაში შენიშნული ადამიანების წინაამღდეგ ბრძოლა, “ალქაჯებზე ნადირობამ” გახდა. ტრამბო დიდი ხნის განმავლობაში შავ სიაში იყო მოხვედრილი, ოჯახის რჩენას კი “არალეგალურად” ფსევდონიმით ან სულაც სხვების სახელს ამოფარებული, დაბალი გასანმრჯელოს ფასად ახერხებდა. მის ყველაზე ცნობილ ნამუშევრებებად ალბათ “სპარტაკი” და “რომაული არდადაგები”  შეგვიძლია დავასახელოთ.

ეს პოსტი დალტონ ტრამბოს ბიოგრაფიას არ ეხება. [მის ბიოგრაფიაზე უფრო დაწვრილვებით ამ დოკუმენტური ფილმიდან შეგიძლიათ.] ამის ნაცვლად ქვემორე მომყავს დალტონ ტრამბოს წერილის [რომელიც მან თავის მცირეწლოვან შვილს გაუგზავნა] ჩემი თარგმანი, რომლის ორიგინალის მოსმენაც მსურველებს პოსტის ბოლოს მოყვანილ ვიდეოში შეგიძლიათ.

ჩემო ძვირფასო შვილო,

გიგზავნი ორ წიგნს, რომლისთვისაც ჩემი აზრით,  ჯონ ჯეი ჰოლის ბერ-მონაზვნულ გარემოში, ახალგაზრდა კაცს,  დროის 5/7 დათმობა შეუძლია.

პირველი წიგნია: “ახალგაზრდა პოკერის მოთამაშის განათლება,” მისი ავტორია ჰერბერტ ო. იარდლი. მის მარტოობაში წაკითხვას გირჩევ;  ყოველთვის როდესაც ოთახს დატოვებ, დამალე. შედეგად  ბევრ უსამართლო, მაგრამ ლეგალურ უპირატესობას მიიღებ, როგორც მეგობარზე, ასევე მტერზე.

მეორე წიგნი ჩემი აზრით შეგიძლია შენს მეგობრებს გაუზიარო. მას “სექსი, დანაშაულის გრძნობის გარეშე” ჰქვია და მისი ავტორი დოქტორი ალბერტ ელისია, რომელიც კაცობრიობის ისტორიაში მაჰატმა განდისთან ერთად, ყველაზე დიდ ჰუმანისტის ადგილს დაიკავებს. წიგნს, რომელიც ამ ადამიანმა დაწერა, შეიძლება,  “მასტურბატორების ინსტრუქცია” ეწოდოს. წიგნი (შეფუთულია უბრალო შესაფუთში, ცალკე გარეკანში) იმ შემთხვევითობას წარმოადგენს როდესაც სწორ ადამიანს, ზუსტად სწორ დროს, სწორი იდეა მოსდის თავში.

ეს სრულიად ახალი მიდგომა, ქარის გრიალი ზეწრის ქვეშ, ასე ვთქვათ გულგაშლილი განაცხადი თვითპოლუციის შესახებ, შესაძლოა ჩემს გულში უფრო ღრმა გამოხმაურებას პოულობდეს ვიდრე დანარჩენ ადამიანებში, იმ მიზეზით რომ მე – მხდალი,  გაუბედავი, ბაბუინური ჩვევებით აღსავსე უკონტროლო პატარა ცხოველს,  არასდროს მიგრძვნია თავი კომფორტულად ჩემი ფალიკური პრობლემების წინაშე. ეს ძირათადად იმ დაობებული, უზომოდ დაგროვილი და ყოვლად უსარგებლო დანაშაულის გრძნობის გამო ხდებოდა, რომელიც ჩემი, ახალგაზრდა ბიჭის გულში ჩირქივით თრთოლავდა.

ზაფხულის თბილ საღამოებზე, როდესაც დასავლეთის ვარსკვლავებით მოჭედილი ცის ქვეშ, გოგოებზე მონადირე ჩემი თანამედროვნი, ბუქჩნარში გადი-გამორბოდნენ, მე საწოლში კომპანიონის გარეშე ვიწექი, კომპანიონის გარეშე რომელსაც ჩემი უკიდეგანო დანაშაულის გრძნობის უხამსი დემონების გადარჩენა შეეძლო. ცოდვილ სიბნელეს ამოფარებული,  თვითსიძულვილისგან დამდნარი, ყურადღებიანი მხოლოდ ჩემი ჰორმონალური სისხლის ფარული მიქცევა-მოქცევის მიმართ ვიყავი და ანტილოპასავით შეშინებული, თუმცა ისეთივე მტკიცე შემართებით როგორც ნაურმალი ხარი, მე დღესასწაულივით ვზეიმობდი შუას შვილის უფლებებს. საწყალი პატარა ბიჭი ზაფხულის ღამეებს, დაღვრემილ მასტურბირებაში ათევდა. ტუტ, ტუტ, ტუტ.

დღესაც კი, ოცდაათი წლის შემდგომ, მაშინ როდესაც  მავიწყდება მეგობრების სახელი, ვკარგავ სათვალეებს, მავიწყდება სიტყვა წინადადების წარმოთქმის დროს, ასეთ დროს, ის მოგონება გაყინული წებოსავით ეკრობა ჩემს გულს. სწორედ მაშინ პანიკა იპყრობს ჩემს სუსტ ყელს, სწორედ მაშინ  ვუჩურჩულებ საკუთარ თავს, “მართალი ყოფილა, ის მართლაც გაგიჟებს! ის მართლაც არბილებს ტვინს. რატომ მიყვარდა ის ასე ძლიერ?  რატომ არ გავჩერდი სანამ კიდევ დრო მქონდა. ახლა ამის ცოდნა არაფერში მადგება. ზიანი უკვე მომადგა, მოსახდენი მოხდა, სჯობდა სულაც, ხელების მაგიერ კუნძებით დავბადებულიყავი.

მე მახსოვს ზამთრის ის სუსხიანი ღამე, როდესაც მამაჩემმა, მამა-შვილის ბანკეტის სახელს ამოფარებულ ერთ-ერთ კალვინისტურ  შეხვედრაზე წამიყვანა. ქეიფის წინამძღოლად გამაღიზიანებელი, ბებერი თხა სახელად ჰორაციო ტ. მაგგინესი მოგვევლინა. მან ლაპარაკი იმის დაჩემებით დაიწყო რომ ყოვლისშემძლე ეთანხმება მის საშინელ შეხედულებებს და ნელ-ნელა პროგრამის მთავარ თემას, გოგოებს მიუახლოვდა. ამან, არავინ გააკვირვა. მან თქვა რომ თუ გოგოსთან ერთად გიწევთ გასეირნება, მხოლოდ თქვენს დასთან ერთად უნდა გაისერნოთ! ჩემთვის, გასაგები გახდა, რომ ერთ დღეს,  სამყაროს ჩემი სიზმრების საქორწინო ჩინგის ყაენივით რომ მოვლენოდი, საშინლად ინცესტურ დროს მომიწევდა არსებობა. ჯერ კიდევ მესმის მისი შეშლილი, უნამუსო ბრალდებები ბიბლიის მიერ პირველი რეგისტრირებული მასტურბატორის, საწყალი ონანის წინააღმდეგ. ის მუშტს გვიშვერდა და ოფლიანი ყარყურიმით გვეუბნებოდა, “მან თესლი დაღვარა! ოოოჰ, ეს მონსტრული, სასირცხვილო და უნამუსო აქტი! მან ის მიწაზე დაღვარა, ღმერთი გაანაწყენა და ღმერთმა მოკლა ის!”

თუმცა, რაც უფრო მეტად ვფიქრობ, საბედნიეროდ მით უფრო ვრმწუნდები იმაში რომ შენ ვერასდროს ვერ აღიქვამ იმ საშინებელებს რომლებიც მამაშენმა ახალგაზრდობისას გამოიარა. ამის მიზეზი კი ის უპირატესობებია რომლებიც, ჩემგან განსხვავებით, შენ გერგო. მოდი სამი მათგანი დავასახელოთ: პირადი ოთახი, მასტურბატორი მამა და დოქტორი ალბერტ ელისი.

ჩირაღდანი ყველა ჩვენთაგანისათვის მიმქონდა და ის იმაზე უფრო შორს მივიტანე ვიდრე ვინმეს ეგონა. მე ჩემი საიდუმლო ტომის პრომეთე ვიყავი, გონადიკური უძღები შვილი, ფორმაში მყოფი მეხისებური სპერმატიფორუსი,  მასტურბატორი მასტურბატორთა შორის!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s