წიგნების რეცენზიები ლობჟანიძისგან. #6

თუ ჯორჯ ორუელის 1984-ს ერთ-ერთ საუკეთესო დისტოპიურ ნაწარმოებად მიიჩნევთ, აუცილებლად უნდა წაიკითხოთ ევგენი ზამიატინის “ჩვენ” (Мы). ეს ნაწარმოები ორუელის საკულტო წიგნზე 25 წლით ადრე გამოიცა და საინტერესოა იმდენად, რამდენადაც სიუჟეტის მხრივ ძალიან ჰგავს ბრიტანელი მწერლის ნამუშევარს, უფრო სწორედ ორუელი ჰგავს ზამიატინს. ორივე ნაწარმოებში ნარატივი ერთი პერსონაჟის ირგვლივ ტრიალებს, პერსონაჟის რომელიც სისტემის ნაწილია და ცხოვრების გარკვეულ ეტაპზე კითხვების დასმას იწყებს. ამ კითხვების შემდეგ იწყება ბრძოლა სისტემასთან და საკუთარ თავთან. ორივე ნაწარმოებში გვხდება მეორე პერსონაჟი – ქალი, რომელიც ასევე ეჭვქვეშ აყენებს აღიარებულ ნორმებს. არის სხვა მსგავსებებიც, თუმცა მათ ჩამოთვლისგან თავს შევიკავებ. ერთადერთი რაშიც ეს ორი ნაწარმოები ერთმანეთს არ ჰგავს – წერის სტილია. მხატვრულად ორუელი ზამიატინს ბევრად სჯობია.

რამე მარტივი, ადამიანური და თბილი თუ გინდათ, პოლ ოსტერის “სანსეტ პარკს” (Sunset Park) გირჩევდით. ნაწარმოების ძირითადი ნაწილი ნიუ იორკში ვითარდება და ეკონომიკური კრიზისის პირობებში რამდენიმე ადამიანის ცხოვრებაზე მოგვითხრობს. თუმცა, წიგნი არა მსოფლიო კრიზისზე, არამედ სწორედ რომ ამ რამდენიმე ადამიანის პიროვნული კრიზისის შესახებ გვიამბობს. თუმცა, ეს ის შემთხვევაა როდესაც პიროვნული ზოგადია. ზოგადი იმიტომ, რომ ოსტერი ისეთ მარადიულ თემებზე საუბრობს როგორიც სიყვარული, მეგობრობა, სინდისი და ღირსებაა.

გრეემ გრინი, თანამედროვე ინგლისური პროზის გიგანტია, რომლის შემოქმედებაშიც ერთ-ერთ ცენტრალურ ადგილს კათოლიციზმის თემა იკავებს. ამ მხრივ არც “ურთიერთობის დასასრულია” (The End of the Affair) გამონაკლისი. ნაწარმოების მთავარ თემას სასიყვარულო სამკუთხედი, შეიძლება ითქვას ოთხკუთხედიც კი წარმოადგენს, რომელსაც ფონად რწმენის თემა გაჰყვება. წიგნს ნამდვილად გავუწევდი რეკომენდაციას, მაგრამ “ზარმაცებს” შემიძლია ნაწარმოების  1955 და 1999 წლების ეკრანიზაციები შევთავაზო.

ნილ გეიმანი სამეცნიერო ფანტასტიკის და ფენტეზის მოყვარულებში დიდი პოპულარობით სარგებლობს. ჩემთვის მისი “ვარსკვლავური მტვერი” (Stardust) სადებიუტო აღმოჩნდა, ამიტომაც შესადარებელს ბევრს არაფერს ვფლობ. ამ კონკრეტულ ნაწარმოებზე შეიძლება მხოლოდ ის ვთქვა, რომ ავტორი მკითხველს მდიდარ სამყაროს სთავაზობს, სადაც ფერიები, კუდიანები, ჯადოქრები და სხვა მაგიური არსებები, კეთილი და ბოროტის მუდმივი ბრძოლის შესახებ შეგვახსენებენ და რა თქმა უნდა როგორც ნებისმიერ ზღაპარს, ამ ნაწარმოებსაც აქვს საკუთარი მორალი…

რომელიმე ლიტერატურულ კონკურში მე-20 საუკუნის საუკეთესო ამერიკელი მწერლის ნომინაცია რომ არსებობდეს ჩემს კანდიდატად დაუფიქრებლად კურტ ვონეგუტს ავირჩევდი. მართალია ვონეგუტს მეტწილად ფანტასტიკის ჟანრს მიაკუთვნებენ ხოლმე, ვფიქრობ მისი რომელიმე ჟანრობრივ ჩარჩოში მოქცევა არასწორია, ამას თავად ვონეგუტიც ეწინააღმდეგებოდა. “ადამიანი სამშობლოს გარეშე” (A Man Without a Country) ვონეგუტის ესეებისგან შემდგარი ნაწარმოებია, რომელშიც ის საკუთარი გამოცდილებების, იმედგაცრუებების და მსოფმხედველობის შესახებ მოგვითხრობს და ამას რა თქმა უნდა მისთვის დამახასიათებელი იუმორით აკეთებს. იუმორით, რომელსაც ვონეგუტი თანამედროვე ტრაგედიებით სავსე სამყაროში  გადარჩენის ყველაზე კარგ საშუალებად მიიჩნევდა.

წინა პოსტი იხილეთ აქ.

One thought on “წიგნების რეცენზიები ლობჟანიძისგან. #6

  1. Pingback: წიგნების რეცენზიები ლობჟანიძისგან. #7 | ლობჟანიძის ბლოგი აქცენტით

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s