თბილისის მე-15 საერთაშორისო კინოფესტივალი. დღე მეოთხე.

“ძებნილი” (A Most Wanted Man) იმ რამდენიმე ფილმს შორისაა რომელიც ფილიპ სეიმურ ჰოფმანის გარდაცვალების შემდეგ გამოვიდა ეკრანებზე და რომელიც კიდევ ერთხელ გვახსენებს თუ რა დონის მსახიობი დაკარგა კინო სამყარომ. “ძებნილი” ჟანრობრივადნ ჯაშუშურ ფილმებს შეგვიძლია მივაკუთვნოთ, თუმცა ამ ჟანრში სხვა ბევრი ფილმისგან იგი იმით არის გამორჩეული რომ ევროპაში საკმაოდ აქტუალურ თანამედროვე პრობლემას ეხმაურება – ტერორიზმს, რადიკალურ ისლამს და ამ თემებთან თანმდევ ცრურწმენას, რომლის გამოც ბევრი უდანაშაულო ადამიანების უფლებების შელახვა უსაფუძვლოდ ხდება. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი თბილისის მე-15 კინოფესტივალზე ევროპული ფორუმის ფარგლებშია წარმოდგენილი (მწარმოებელი ქვეყნები – დიდი ბრიტანეთი, ა.შ.შ, გერმანია) მე მას მაინც უფრო ამერიკულ სკოლას მივაკუთვნებდი და რადგანაც ფესტივალი ასეთი ფილმების დეფიციტს განიცდის, აუცილებლად სანახავ ფილმებს შორის მოვინიშნავდი. მსურველებს მისი განმეორებითი ნახვის საშუალება შაბათს მიეცემა.

დამაინტრიგებელი სინოპსის მიუხედავად იმედგაცრუება აღმოჩნდა ბრიტანული ფილმი “დამალობანა” (Hide and Seek).  ფილმი თითქოს პოლიამორულ თემას უნდა შეჰხებოდა, თუმცა ეს მხოლოდ გაკვრით მოახერხა. რეალურად ფილმი უბრალოდ ოთხი ცხოვრებისგან ოდნავ მოწყენილი ინგლისელი ახალგაზრდის შესახებ მოგვითხრობს, რომელსაც “რაღაც განსხვავებულის” ცდა სურს. სამწუხაროდ, ამაზე შორს და ღრმად ფილმი ვერ მიდის, არადა ამავე თემაზე ბევრი კარგი და საინტერესო ფილმი არსებობს, მაგალითად შვედური “ერთად” ( Tillsammans ).

სამაგიეროდ ყველანაირ მოლოდინს გადააჭარბა იმავე დღეს ნაჩვენებმა ჯოშუა ოპენჰაიმერის დოკუმენტურმა ნამუშევარმა “სიჩუმის სახემ”. მიუხედავად იმისა, რომ ამ დოკუმენტურის აღიარების შესახებ მაყურებლისთვის წინასწარ იყო ცნობილი, ფილმმა რუსთაველის სავსე დარბაზი შოკურ მდგომარეობაში დატოვა. ოპენჰაიმერის ნამუშევარი ინდონეზიაში 50-60-იან წლებში განხორციელებულ გენოციდის შესახებ მოგვითხრობს და ყველაზე გამაოგნებელი ის არის რომ 50 წლის შემდგომ კამერის წინ ამ თემის შესახებ  საუბრობენ გენოციდის უშუალო გამტარებლები და ამას არა თუ სირცხვილით, არამედ გახარებულები და ამაყები აკეთებენ.  აქ ჰანა არენდტის აზრი ბოროტების ბანალურობის შესახებ შეიძლება გაგახსენდეს და ასეთ დროს ხვდები რომ ამ ადამიანებს მათ მიერვე ჩადენილი საქცილი არანაირ მორალურ ტვირთად არ აწვება, ისინი უბრალოდ საკუთარ თავს როგორც საქმის შემსრულებლად აღიქვავენ და ხშირად ამით ამაყობენ კიდევაც.  

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s