თბილისის მე-16 კინოფესტივალი: გასული დღის შეფასება, მომავალი დღის მიმოხილვა [2 დეკემბერი]

7GUzXta7ExAMYeCXznnbQYnjOyA

არ ვიცი Louder than Bombs-ის ძლიერ ვიზუალურ მხარეს დავაბრალო თუ იმას, რომ არავის სურდა ინგლისურის არცოდნის აღიარება, მაგრამ ხოაკიმ ტრიერის უსუბტიტრო დრამაზე დარბაზი ბოლომდე სავსე დარჩა. ტექნიკური წუნი იქეთ იყოს (თვალებს ვხუჭავ იმაზე, რომ ფირი სამჯერ გაიჭედა) და ფილმი დღევანდელი ფესტივალის ნამდვილი გვირგვინი იყო. ტრიერის ფილმი მრავალწახნაგოვანი დრამაა, საკმაოდ ორიგინალური თხრობის სტილით, გადასარევი ვიზუალით, მუსიკით და ატმოსფეროთი. მოკლედ, ისეთი ფილმია ცალკე, ფესტივალის დასრულების შემდეგ ვრცელი რეცენზიის დაწერას რომ მოგანდომებს
ადამიანს…

შექებას იმსახურებს ასევე ფენიქსი (Phoenix), დრამა მეორე მსოფლიო შემდეგდროინდელ გერმანიაზე.  ფილმი მთავარი გმირი, გერმანიაში საკონცეტრაციო ბანაკიდან დაბრუნებული სახედასახიჩრებული ქალის შესახებ მოგვითხრობს, რომელსაც ახალ სახესთან, იდენტობასთან და გერმანიასთან შეგუება უწევს. ფილმი ორფენიანია, ერთის მხრივ მისი წაკითხვა სწორხაზოვნად, მთავარი პერსონაჟების ერთმანეთთან ურთიერთობით შეიძლება და მეორეს მხრივ – ამ ურთიერთობებში სიმბოლოების დანახვით. ასეთი განზოგადოება გვაძლევს საშუალებას დავინახოთ, რომ ფილმი ცდილობს გაანალიზოს რამდენად მზადა არიან
ერთის მხრივ ებრაელები დაუბრუნდნენ თავის ცხოვრებას გერმანიაში და მეორეს მხრივ რამდენად შეუძლია გერმანულ საზოგადოებას საკუთარი თავის პატიება.

“ხმელთაშუა ზღვისპირეთი” (Mediterranea) მოგვითხრობს იმაზე თუ რა კოშმარამდე შეიძლება მიიყვანონ ოცნებებმა არალეგალი აფრიკელი მიგრანტები. ფილმი ორ ბურკინა ფასოელ მეგობარის სარისკო მოგზაურობაზე და შემდგომ უკვე იტალიაში მძიმე ცხოვრებაზე მოგვითხრობს. რეჟისორი იონას კარპინიანო ფილმით მნიშვნელოვან კითხვას სვამს, ღირს კი მიგრაცია ქვეყანაში სადაც არავინ გელოდება?

დღეს ნაჩვენებ ფილმებს შორის, ასევე კარგი იყო “უსიმღერო ქვეყანა”(No Land’s song),
დოკუმენტური, რომელიც ირანში არსებული შეზღუდვის შესახებ მოგვითხრობს, კონკრეტულად კი 1979 წლის რევოლუციის შემდგომ არსებული კანონზე, რომელიც კრძალავს ირანში ქალების სოლო სიმღერას საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილებში. ფილმი სწორედ ამ პრობლემაზე ფოკუსირებით და ერთ-ერთი ჯგუფის მიერ ამ უფლებისთვის ბრძოლაზე მოგვითხრობს.

რეკომენდაციები 2 დეკემბრისთვის

12:00 სთ

თუ ზემოთმოყვანილმა მინი რეცენზიამ “ხმელთაშუა ზღვისპირეთზე” (Mediterranea) დაგაინტერესათ და მისი დღეს ნახვა ვერ შეძელით, მაგრამ ხვალ საქმეს მზად ხართ 12 საათიდან შეუდგეთ, შეგიძლიათ რუსთაველის მეოთხე დარბაზს მიაკითხოთ.

14:00 სთ

ამ დროს ორი საინტერესო, მაგრამ აბსოლუტურად განსხვავებული ჟანრის ფილმი გადის, ორივე რუსთაველში. პირველი, “არავის ბავშვი” (No One’s Child) სერბო-ხორვატული რეალურ ამბებზე დაფუძნებული ფილმია, რომელიც მგლების ხროვაში ნაპოვნი მოზარდის შესახებ მოგვითხრობს. მეორე ბელგიური კომედია ჟაკ ვან დორმალის (Mr. Nobody-ს ავტორი) რეჟისორობით, “ახალთახალი აღთქმა” (The Brand New Testament)  ბრიუსელში მცხოვრები ღმერთის შესახებ მოგვითხრობს… თუმცა, აქვე გეტყვით, რომ “არავის ბავშვს” შაბათს ორ საათზე იმეორებენ.

16:00

ოთხ საათზე დიდ ამბავს უნდა ველოდოთ რუსთაველის მეხუთე დარბაზში. აქ ამ დროს მარტა ფაინსის 1999 წლის “ონეგინი” (Onegin) გავა, რომლის შემდგომაც გაიმართება რეჟისორის მასტერ კლასი.

19:00

შვიდ საათზე დიდი დატვირთვა ექნება ამირანის მეორე დარბაზს. აქ, ამ დროს პაოლო სორენტინოს “ახალგაზრდობა” (Youth) გავა.

21:00

ამ დროს საჩვენებელ ფილმებს შორის საინტერესო იქნება “ფორს მაჟორი” (Force Majeure), შვედური დრამა, რომელიც შარშან ოსკარებზე უსაფუძვლოდ დაიჩაგრა და მიუხედავად კრიტიკოსთა მოლოდინებისა, ვერ მოხვდა საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმების შორტლისტში.

One thought on “თბილისის მე-16 კინოფესტივალი: გასული დღის შეფასება, მომავალი დღის მიმოხილვა [2 დეკემბერი]

  1. შოშანა

    ფორს მაჟორი ნანახი მაქვს და სუპერ კარგი სანახავი და დასაფიქრებელი ფილმია და კიდევ ის უღელტეხილი ძალიან გავს გუდაურს :))))

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s