Category Archives: პოლიტიკა

ფავნის ლაბირინთი, ზღაპარი დაუმორჩილებლობაზე

თითქმის ექვსი წლის წინ ფავნის ლაბირინთზე მცირე რეცენზია დავწერე.

ამჯერად სახეცვლილ რეცენზიას ვიდეო ესსეს სახით გთავაზობთ

თბილისის მე-15 საერთაშორისო კინოფესტივალი. დღე მეოთხე.

“ძებნილი” (A Most Wanted Man) იმ რამდენიმე ფილმს შორისაა რომელიც ფილიპ სეიმურ ჰოფმანის გარდაცვალების შემდეგ გამოვიდა ეკრანებზე და რომელიც კიდევ ერთხელ გვახსენებს თუ რა დონის მსახიობი დაკარგა კინო სამყარომ. “ძებნილი” ჟანრობრივადნ ჯაშუშურ ფილმებს შეგვიძლია მივაკუთვნოთ, თუმცა ამ ჟანრში სხვა ბევრი ფილმისგან იგი იმით არის გამორჩეული რომ ევროპაში საკმაოდ აქტუალურ თანამედროვე პრობლემას ეხმაურება – ტერორიზმს, რადიკალურ ისლამს და ამ თემებთან თანმდევ ცრურწმენას, რომლის გამოც ბევრი უდანაშაულო ადამიანების უფლებების შელახვა უსაფუძვლოდ ხდება. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი თბილისის მე-15 კინოფესტივალზე ევროპული ფორუმის ფარგლებშია წარმოდგენილი (მწარმოებელი ქვეყნები – დიდი ბრიტანეთი, ა.შ.შ, გერმანია) მე მას მაინც უფრო ამერიკულ სკოლას მივაკუთვნებდი და რადგანაც ფესტივალი ასეთი ფილმების დეფიციტს განიცდის, აუცილებლად სანახავ ფილმებს შორის მოვინიშნავდი. მსურველებს მისი განმეორებითი ნახვის საშუალება შაბათს მიეცემა.

დამაინტრიგებელი სინოპსის მიუხედავად იმედგაცრუება აღმოჩნდა ბრიტანული ფილმი “დამალობანა” (Hide and Seek).  ფილმი თითქოს პოლიამორულ თემას უნდა შეჰხებოდა, თუმცა ეს მხოლოდ გაკვრით მოახერხა. რეალურად ფილმი უბრალოდ ოთხი ცხოვრებისგან ოდნავ მოწყენილი ინგლისელი ახალგაზრდის შესახებ მოგვითხრობს, რომელსაც “რაღაც განსხვავებულის” ცდა სურს. სამწუხაროდ, ამაზე შორს და ღრმად ფილმი ვერ მიდის, არადა ამავე თემაზე ბევრი კარგი და საინტერესო ფილმი არსებობს, მაგალითად შვედური “ერთად” ( Tillsammans ).

სამაგიეროდ ყველანაირ მოლოდინს გადააჭარბა იმავე დღეს ნაჩვენებმა ჯოშუა ოპენჰაიმერის დოკუმენტურმა ნამუშევარმა “სიჩუმის სახემ”. მიუხედავად იმისა, რომ ამ დოკუმენტურის აღიარების შესახებ მაყურებლისთვის წინასწარ იყო ცნობილი, ფილმმა რუსთაველის სავსე დარბაზი შოკურ მდგომარეობაში დატოვა. ოპენჰაიმერის ნამუშევარი ინდონეზიაში 50-60-იან წლებში განხორციელებულ გენოციდის შესახებ მოგვითხრობს და ყველაზე გამაოგნებელი ის არის რომ 50 წლის შემდგომ კამერის წინ ამ თემის შესახებ  საუბრობენ გენოციდის უშუალო გამტარებლები და ამას არა თუ სირცხვილით, არამედ გახარებულები და ამაყები აკეთებენ.  აქ ჰანა არენდტის აზრი ბოროტების ბანალურობის შესახებ შეიძლება გაგახსენდეს და ასეთ დროს ხვდები რომ ამ ადამიანებს მათ მიერვე ჩადენილი საქცილი არანაირ მორალურ ტვირთად არ აწვება, ისინი უბრალოდ საკუთარ თავს როგორც საქმის შემსრულებლად აღიქვავენ და ხშირად ამით ამაყობენ კიდევაც.  

წიგნების რეცენზიები ლობჟანიძისგან. #12.

რობერტ პირსიგი “ზენი და მოტოციკლის მოვლის  ხელოვნების” (Zen and the Art of Motorcycle Maintenance)  ავტორია, რომელსაც ამ ნაწარმოების დაბეჭდვაზე 121-მა გამომცემელმა უთხრა უარი. ამ ფონზე შეიძლება ითქვას რომ 122-ე გამომცემელმა გარისკა და დაბეჭდა წიგნი, რომელიც ბესტსელერად იქცა და საბოლოო ჯამში 5 მილიონი ეგზემპლარად გაიყიდა. პირველად 1974 წელს გამოცემული ნაწარმოები დღეს ამერიკის შეერთებულ შტატებში და ალბათ ზოგადად ინგლისურენოვან სამყაროში საკულტო ნაწარმოებად ითვლება. ეს არის ფილოსოფიური ხასიათის მხატვრული ნაწარმოები, რომლის განხილვის მთავარ საგანს სიცოცხლის აღქმა და ხარისხი, როგორც ფილოსოფიური კატეგორია,  წარმოადგენს. რომანი პირველ პირშია გადაწყვეტილი, მთხრობელი მიჰყვება 17 დღიან მოგზაურობას მოტოციკლით მინესოტადან კალიფორნიაში, რომლის დროსაც ერთგვარი ფილოსოფიური ინტერლიუდების სახით ავტორი გვესაუბრება ეპისტემოლოგიაზე, ემოტივიზმზე და სხვა ფილოსოფიური თემებზე. რომანი  საკმაროდ პოპულარული ენით არის დაწერილი და ამიტომაც მკითხველისგან არ მოითხოვს ფილოსოფიური დისციპლინების განსაკუთრებულ ცოდნას.

პოლ ოსტერის “მოგზაურობები სკრიპტორიუმში” (Travels in the Scriptorium) ერთგვარი ექსპერიმენტია, რომელიც შეგვიძლია დავახასიათოთ როგორც ლიტერატურა ლიტერატურისათვის. წიგნის მთავარი გმირი, მისტერ ბლანკი (თარგმანში ბატონი სიცარიელე) უცნობ ოთახში იღვიძებს, რომელსაც საკუთარი თავის შესახებ არაფერი ახსოვს. მას სხვა ადამიანები სტუმრობენ, მათი მეშვეობით და ოთახში არსებული სხვა მინიშნებებით ის ცდილობს გაარკვიოს თუ ვინ არის ის და როგორ დააღწიოს თავი “ტყვეობას”. ნაწარმოები სავსეა ალუზიებით ოსტერის სხვა ნაწარმოებებზე, ამ მხრივ უნდა აღინიშნოს რომ ავტორი მსგავსი თხრობის (რომანი რომანში) ოსტატია. შეიძლება ითქვას, რომ ნაწარმოების მკითხველი მთავარი პერსონაჟის მსგავსად თავიდან გაურკვევლობაშია და მის მსგავსად ცდილობს გაარკვიოს თუ რა ხდება სინამდვილეში და ამოხსნას ნაწარმოების აზრი, ამიტომაც თავს შევიკავებ  და წიგნის მთავარ თემას არ გაგიმხელთ. წიგნს ვურჩევდი ლიტერატურის იმ მოყვარულებს, რომლებიც მზად არიან გაწირონ რამდენიმე საათი ისეთი ტიპის ნაწარმოებისთვის, რომელიც პრინციპში ლიტერატურული თამაშის გარდა არაფერს ეხება და უფრო ფაზლს წარმოადგენს, ვიდრე ზოგადსაკაცობრიო თემებზე აგებულ ნაწარმოებს.

ფიოდორ დოსტოევსკიზე რეცენზიების წერა ყველაზე მეტად მეუხერხულება ხოლმე. ეს მეტწილად იმის დამსახურებაა, რომ ეს ავტორი პოპულარულ კულტურაში ათასობით შემფასებელის წყალობით პარნასის მწვერვალზე იმყოფება და მკითხველისთვის უბრალოდ სიტყვა “დოსტოევსკის” ხსენება საკმარისია ხოლმე. ამის მიუხედავად მაინც ვიტყვი ერთ ორ სიტყვას მის “საწყალ ადამიანებზე” (Бедные люди). პირველ რიგში საინტერესო ის არის, რომ ეს ნაწარმოები დოსტოევსკის შემოქმედებაში პირველი რომანია. ნაწარმოები ეპისტოლარულ ჟანრშია დაწერილი და აღწერს ურთიერთობას ჩვეულებრივ სახელმწიფო სტრუქტურაში მომუშავე კლერკის მაკარ დევუშკინის და მის შორეული ნათესავის, მკერავის ვარვარა დობროსელოვას შორის. ორივე ძალიან მძიმე, დამამცირებელ სიღარიბეში ცხოვრობს, თუმცა ამის მიუხედავად ორივე ისწრაფის მაღალ საზოგადოებისკენ. ამ ნაწარმოების კითხვისას კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი რომ დოსტოევსკის უპირატესობა სხვა ავტორებთან შედარებით იმაში მდგომარეობს რომ ამ მწერალს აქვს საოცარი უნარი “შეძვრეს სხვა ადამიანის კანში” და უშეცდომოთ, ძალიან დამაჯერებლად აღწეროს სხვა ადამიანის ცხოვრება, აზრები და განცდები.

სამყაროში არსებობს ძალიან ბევრი საინტერესო რამ რაც ცალკეული ადამიანისთვის ძალიან დიდი ხნის განმავლობაში შეუმჩნეველია ხოლმე და იშვიათად დგება მომენტი როდესაც ამ “საინტერესო მოვლენის” დანახვის საშუალება ეძლევა. ასეთ მომენტში ადამიანი ფიქრობს როგორ მოხდა ისე, რომ ამდენი ხანი, ამდენი წელი იცხოვრა ისე რომ ამის შესახებ არაფერი გაეგოს? ანალოგია შეგვიძლია ლიტერატურულ სამყაროში გადავიტანოთ და ვთქვათ რომ არსებობს უამრავი საინტერესო, განსხვავებული და მშვენიერი ნაწარმოები, რომელიც ჯერ არ აღმოგვიჩენია. ერთ-ერთ ასეთ ნაწარმოებად “უკანასკნელი სამურაი” (The Last Samurai)  მიმაჩნია. წიგნის სათაურმა შეცდომაში არ შეგიყვანოთ, ამ რომანს არაფერი აქვს საერთო ამავე სახელწოდების ჰოლივუდურ ფილმთან, ეს აბსოლუტურად განსხვავებული სამყაროა. არ მახსოვს თუ როდის წავიკითხე ბოლოს წიგნი, რომელსაც ასეთი განსხვავებული თხრობის სტილი და შინაარსი ჰქონოდა. წიგნის ავტორი ჰელენ დიუტი მოგვითხრობს ამბავს ქალზე (სიბილა), რომელიც აკირა კუროსავას კლასიკის “შვიდი სამურაის” ფანია და რომელიც ამ ფილმს კვირაში ერთხელ მაინც თავიდან ბოლომდე უყურებს. სიბილას ჰყავს მცირეწლოვანი ვაჟი, ლუდო. ლუდო გენიოსია, სამი წლის ასაკში ინგლისურის გარდა ის ლაპარაკობს იაპონურად და ბერძნულად, ხუთი წლის ასაკში აქვს წაკითხული ანტიკური ლიტერატურის ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწარმოებები, ის ბრწინვალე გონებაა, რომელიც ცოდნას უდაბნოში წყალს მოწყურებული მოგზაურივით ეწაფება. თუმცა, ამის მიუხედავად ლუდოს ყველაზე დიდ ინტერესს მამამისის ვინაობა წარმოადგენს. მას აქვს შვიდი ვერსია და ეს შვიდივე ვერსია უნდა შეამოწმოს, მივიდეს პოტენციურ მამასთან, გაესაუბროს და გამოიტანოს დასკვნა. “უკანასკნელი სამურაი” ინტელექტუალური, ამ სიტყვის კარგი გაგებით, ტიპის ნაწარმოებია, რომელიც ნამდვილად უნდა იყოს გადაკითხვის ღირსი.

თუ მხატვრულ ლიტერატურას გვერდზე გადადებთ და მნიშვნელოვანი წიგნის წაკითხვას გადაწყვეტთ, ნაომი კლაინის “ლოგოს გარეშე” (No Logo) გირჩევდით. ნაომი კლაინი 21-ე საუკუნის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი მემარცხენე აქტივისტია, რომელიც კორპორატიული გლობალიზაციის ერთ-ერთ ყველაზე მწვავე კრიტიკოსად შეგვიძლია მივიჩნიოთ. ეს კონკრეტული წიგნი მსხვილ კორპორაციების მხრიდან უფლებების დარღვევებზე, აგრესიულ მარკეტინგზე, ბრენდინგზე, ცენზურაზე და სხვა თემებზე საუბრობს. ჩვენ ყველას მოგვიკრავს ყური სიტყვაზე ნაიკის ეგრეთწოდებულ sweatshop-ებზე და იაფი ჩინელი თუ ინდონეზიელი მუშახელზე. თუმცა, ერთია ყური გქონდეს მოკრული და მეორე კითხულობდე რეალურად არსებულ ფაქტების შესახებ. მართალია წიგნი კლაინმა 90-იანი წლების მიწურულს დაწერა, მაგრამ ვფიქრობ ეს თემა დღევანდელ სამყაროში კიდევ უფრო აქტუალურია.

წინა მიმოხილვა იხილეთ აქ.

ქართული პოლიტიკური ძალები როგორც საოპერაციო სისტემები

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

ნაციონალური მოძრაობა

საოპერაციო სისტემა Misha ver 23.11.04

რთულად დასაყენებელი და ასევე რთულად გადასაყენებელი საოპერაციო სისტემა. დაყენებისთანავე შლის ყველა ფაილს, განსაკუთრებით ერჩის ძველებს. პაკეტის ადრეულ ვერსიებში მოყვება საოპერაციო სისტემის “მოქალაქეთა კავშირის” დემო ვერსია, გვიანდელ ვერსიებში “ქრისტიან დემოკრატების” სრული ვერსია. ასევე მოყვება – პროგრამა, ტოლერანტობა ვერსია 0, კინოფილმი Police Academy და ჯგუფი შუქი მოვიდას ყველა სიმღერა. აქვს ძალიან ძლიერი Record Pad, რომლის მეშვეობითაც ხმის ჩაწერა ძალიან დიდ მანძილებზეა შესაძლებელი. აქვს კარგი ინტერფეისი, თუმცა ხშირად იჭედება და არ ემორჩილება მომხმარებლის მოთხოვნებს. გააჩნია ცხრა წლიანი გარანტია, თუმცა ხშირია ბაგები ადრეულ ეტაპზეც. კიდევ ერთ-ერთ ბაგს წარმოადგენს კალენდარი, რომელიც ათვლას მხოლოდ 2003 წლის ოქტომბრიდან იწყებს. არსებობს მხოლოდ ქართული და ინგლისური ვერსიები. ეს საოპერაციო სისტემა მეორედ არ ყენდება.

ქართული ოცნება

საოპერაციო სისტემა Bidzina’s Assorti ver 41

ექსპერიმენტალური საოპერაციო სისტემა რომელიც ბაზარზე ცოტა ხნის წინ გამოჩნდა, თუმცა მალევე პოპულარობა მოიპოვა. ყენდება მარტივად ზედმეტი თავის ტკივილის გარეშე, თუმცა ძალიან მოუხერხებელია ცუდი ინტერფეისის და რთული სანავიგაციო სისტემის გამო, ამიტომაც ხშირად მოგიწევთ MS Dos-ში შეძვრომა და გარკვევა, თუ რისი გაკეთება შეუძლია და არ შეუძლია სინამდვილეში ამ სისტემას. არსებობს რუსული (ქართული სუბტიტრებით), ინგლისური და ქართული (ასევე ქართული სუბტიტრებით) ვერსიები. მოყვება უფასო ანტივირუსი და უილიამ შექსპირის ტრაგედიის – მეფე ლირის ელექტრონული ვერსია.  გამომშვები კომპანიის მარკეტოლოგების აზრით საოპერაციო სისტემა კარგად მუშაობას იწყებს მოხმარებიდან მესამე წელს და ძალიან კარგად მეოთხე წელს. ბოლომდე ვერ შლის კომპუტერზე უფრო ადრე ჩაწერილ საოპერაციო სისტემებს, განსაკუთრებით არათავსებადია საოპერაციო სისტემა  Misha ver 23.11.04 – თან, რის გამოც ხშირია ბაგები.

ლეიბორისტული პარტია

საოპერაციო სისტემა Daun viz dikteita ver Washington

ყველაზე არამეინსტრიმული და ჰიპსტერული საოპერაციო სისტემა, რომელიც მუშა მდომარეობაში არავის უნახავს, ამიტომაც მასზე საუბარი მხოლოდ თეორიულ დონეზე შეიძლება. გამომშვები კომპანიის მიზნობრივ ჯგუფს მეტწილად ღარიბი მოსახლეობა წარმოადგენს. ამბობენ რომ მის დაყენებისას კომპიუტერი დენს საერთოდ არ წვავს. მოყვება პროგრამა “დონ კიხოტი,” იუმორისტ შალვა ნათელაშვილის შოუების სრული კრებული და პროგრამა “ჰააგას” Free Trial Version.  ვერ იცავს კომპიუტერს ტროიანისგან სახელწოდებით “მიშა საკრებულოში”. არსებობს საოპერაციო სისტემის მხოლოდ ქართული ვერსია.

ახალი მემარჯვენეები

Expired, N/A

დემოკრატიული მოძრაობა – ერთიანი საქართველო

საოპერაციო სისტემა – ExSpeaker

შექმნილია სხვადასხვა სისტემების ბაზაზე.  მოყვება პროგრამა “ტუტსი,” კინოფილმი “რაც გინახავს ვეღარ ნახავ” და ინტერნეტ სანავიგაციო პროგრამა Batiashvili 93, რის გამოც მომხარებლების აბსოლუტური უმრავლესობა სხვა პროგრამის გადმოწერას ამჯობინებს (მათ შორის Internet Explorer-საც კი). არსებობს საოპერაციო ვერსიის მხოლოდ ქართული ვარიანტი რუსული დუბლიაჟით.

თავისუფალი საქართველო

საოპერაციო სისტემა – Kakha ver Kukava

იგივე რაც ExSpeaker იმ განსხვავებით რომ ამ საოპერაციო სისტემას არაფერი არ მოყვება.

ქართული ვირტუალური და რეალური სამყაროს ტუსოვკების მინიპედია

 

 

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

 

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

personal_trollface_hd

ტროლები

მიუხედავად იმისა, რომ გავრცელებული სტერეოტიპის თანახმად ამ ტუსოვკაში ყველაზე არასერიოზული ხალხი ერთიანდება, რეალობა სულ სხვაა. ტროლები უმეტესს შემთხვევაში ძალიან გულჩათხრობილები და კეთილი ადამიანები არიან, რომლებიც ჩვეულებრივ ადამიანურ ყურადღებას ითხოვენ, უბრალოდ არ იციან როგორ გამოხატონ. ტროლები რეალურ ცხოვრებაში იმდენად მორცხვები არიან, რომ “გამარჯობის” გაგონებისას შეიძლება გაწითლდნენ კიდევაც. თუ ტროლის კომენტარებს პასუხობთ, ის თქვენ ყველაზე კარგ ადამიანად გთვლით და შეიძლება სახლში თქვენი პლაკატიც კი უკიდია. იმ შემთხვევაში თუ კი იგნორირებას უკეთებთ, მისთვის დართ ვეიდერზე უარეს ბოროტებას წარმოადგენთ, თუმცა თქვენი პლაკატი მაინც უკიდია.

უმაღლესი ქურუმი – საკუთარი ეგო

ტაბულასთან ასოცირებული იუზერები

მიუხედავად იმისა, რომ ამ ტუსოვკის ბირთვს ტაბულაში მოღვაწე ახალგაზრდები წარმოადგენენ, ხშირ შემთხვევაში გვხდებიან სხვა ასოცირებული წევრებიც. უმეტესს შემთხვევაში მათ შორის შეხვდებით ყოფილ ფორუმელებს, რომლებიც ხსენებულ ჟურნალის შექმნისას დასაქმდნენ. ცხოვრების ძირითად ნაწილს ატარებენ ფეისბუქზე, ხშირად პოსტავენ ისტორიებს ტაქსისტების შესახებ. ქვეცნობიერად მემარჯვენეები, ცნობიერად მიშისტები. ძალიან მტკივნეულად აღიქვამენ უთანასწორობას, თუმცა მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ ამაში ქართული ოცნების ხელი ურევია. ამ ტუსოვკის მდედრობითი სქესის წარმომადგენლებს ძალიან უყვართ ჯგუფი Archive, თუმცა იმიჯის ასაწევად ხანდახან ცდილობენ დაიმახსოვრონ ნაკლებად ცნობილი დიჯეების სახელები თუ ფსევდონიმები.

უმაღლესი ქურუმი – უშიშროების საბჭოს ყოფილი მეთაურის მეუღლე, განსაკუთრებით წინ წასულებისთვის მილტონ ფრიდმანი.

ჰიპსტერი მემარცხენეები

გარეგნულად, ჩაცმულობით ხშირ შემთხვევაში ძალიან გვანან ტაბულასთან ასოცირებულ იუზერებს და მათ მსგავსად შეგიძლიათ ერთი და იგივე ივენთებზე იხილოთ (მაგალითად ე.წ. Flea Market-ზე, მტკვარზე, გალერიში და ა.შ). თუმცა, ამ მახასიათებელზე მსგავსება მთავრდება. ერთმანეთის ტერიტორიას იშვიათად კვეთენ ხოლმე და ერთი და იგივე ღონისძიებაზე მოხვედრილები სალამის მაგივრად შორიდან სჩუქნიან ერთმანეთს მრავლისმეტყველ მზერებს. ჩუმად უყურებენ ხოლმე და გული უჩუყდებათ Notting Hill-ის და Love Actually-ის მსგავს ფილმებზე, თუმცა საჯაროდ ერთმანეთში და სხვებთან საუბრობენ მხოლოდ ვისკონტიზე და ანტონიონიზე. ერთი ან ორი წლით მიდიან საზღვარგარეთ სასწავლებლად და სამშობლოში დაბრუნებულები ორმაგად ხარჯავენ ენერგიას, სხვაგან თუ არა, ტუსოვკებზე მაინც.

უმაღლესი ქურუმი – სლავოი ჟიჟეკი, დამწყებისთვის საზღვარგარეთ მოღვაწე ქართველი მემარცხენე ინტელექტუალები.

აქტივისტები, ენჯეოშნიკები, ახალი ინტელიგენცია

ეს სამსაფეხურიანი ტუსოვკაა. რადგანაც პირველი სტადია ნაკლებ გამოცდილებას და ცოდნას საჭიროებს, იწყებენ ქუჩებით და ფეისბუქ აქტიურობით. დადიან ყველანაირ აქციაზე, თუმცა ვიწრო გაგებით ნაკლებად პოლიტიკურზე, მაგალითად ხეების გაჩეხვა, უმცირესობის უფლებების შელახვა, ქალის უფლებების შელახვა და ა.შ. მათ იურისდიქციაშია. თვალს ადევნებენ საზღვარგარეთ საპროტესტო აქციებს და ვირტუალურად ღებულობენ გამოცდილებას. მეორე საფეხურზე დაწინაურება ენჯეო სექტორში დასაქმება წარმოადგენს, ამისთვის აუცილებელია ინგლისური ენის ცოდნა. ამას ხშირად წინ უძღვის სწავლა საზღვარგარეთ სახელმწიფოს ხარჯზე, პოპულარულია ბუდაპეშტი. ესენი აქციებზე ნაკლებად დადიან და უფრო საოფისე სამსახურით შემოიფარგლებიან. ზედა საფეხურს პირობითად ახალი ინტელიგენცია შეგვიძლია ვუწოდოთ. ესენი მიუხედავად იმისა რომ სადღაც მუშაობენ, შეუძლიათ ბევრი მუშაობით თავი არ შეიწუხონ, მათ ყოველ სიტყვას ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს სოციალურ ქსელებში, მათი გამოჩენა და აღშფოთება კი მხოლოდ განსაკუთრებულ შემთხვევებში ხდება საჭირო. მიუხედავად იმისა, რომ სოციალურ ქსელებში კლავიატურამომაგრებულები ებრძვიან არაპოლიტკორექტულ გამოვლინებებს, თუნდაც ირიბს, ვიწრო წრეში მსგავს თემებზე თავად ხუმრობენ ხოლმე და ხშირად არც თუ ისე ირიბად. კითხულობენ ლიბერალს ან ტაბულას მსოფმხედველობის შესაბისად, წინწასულები Guardian-ს ან Economist-ს, კვლავ მსოფმედველობის მიხედვით.

უმაღლესი ქურუმი – ადრე და მომავალში ომბუდსმენის თანამდებობაზე დაწუნებული ნებისმიერ კანდიდატი, დიმიტრი ლორთქიფანიძის გარდა.

ელექტრონული ჰიპები

ესენი 90იან წლებში პოპულარულ ალტერნატიული მოძრაობის და პოსტმოდერნის სინთეზს წარმოადგენენ. დამიწებულ ადამიანს ფეისბუქზე მათი კომენტარები ხშირ შემთხვევაში შეიძლება არაადექვატურადაც კი მოეჩვენოს. იქმნება შთაბეჭდილება რომ ესენი საქართველოში არ ცხოვრობენ, არ წერენ პოლიტიკაზე, სოციალურ პრობლემებზე, პოსტავენ “სტრან” ფოტოებს, სტრან სტატუსებს და მეტწილად ამაღლებულ თემებს ეტანებიან, ამიტომაც ისიც კი უცნობია დადიან თუ არა ტუალეტში.

უმაღლესი ქურუმი – დამწყებებისთვის ლადო ბურდული, განვითარებულებისთვის დადაისტები (ყველა)

ფეისბუქ ექსპერტები

მიუხედავად იმისა, რომ ეს ტუსოვკა ძალიან ეკლექტურ საზოგადოებას წარმოადგენს და სიტყვაზე ზოგი მისი წარმომადგენელი შეიძლება დიასახლისი იყოს, ზოგიც ინჟინერი, ზოგიც კლერკი, მათ ერთი რამ აერთიანებთ – ისინი თავს ვალდებულად თვლიან გამოხატონ საკუთარი ექსპერტული აზრი ნებისმიერ მეტნაკლებად მნიშვნელოვან თემაზე. ბოლოდროინდელ მაგალითად შეიძლება შევარდნაძის და შემდგომ უკვე ნოვოდვორსკაიას გარდაცვალება მოვიყვანოთ. არც კი ვიცი რა ეშველებოდა ქართულ ვირტუალურ სივრცეს, რომ არა ამ ძალიან კომპეტენტური ადამიანების ძალიან კომპეტენტური აზრი.

უმაღლესი ქურუმი – ტროლების მსგავსად საკუთარი ეგო

 

ახალი ამბების ყოველკვირეული ავი მიმოხილვა [სეზონი 3, კვირა 7]

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

გასულ კვირას ლაშა ბუღაძე ძალიან დათრგუნულა. დათრგუნვის მიზეზი გიგი უგულავას დაკავება გახდა. თავად უგულავას დათრგუნვის არაფერი ეტყობოდა. დაკავებისას  ბრიუს უილისივით იქცეოდა, სასამართლო პროცესზე კი რასელ კროუსავით. უბრალოდ ჰანს ზიმერის საუნდტრეკი აკლდა. უგულავას საქმე სასამართლოს გადაეცა და განხილვის პროცესშია, თუმცა ბუღაძემ როგორც ჩანს ხელი საბოლოოდ ჩაიქნია და იმ ახალგაზრდობის წლებს მისტირის უგულავა რომ გაიცნო.

ხანდახან მგონია, რომ შუა საუკუნეებიდან არ გამოვსულვართ. ამჯერად ეჭვის მიზეზი ის რეაქცია იყო, რომელიც ედუარდ შევარდნაძის გარდაცვალებას მოჰყვა. ფბ-ს მომხარებლების დიდი ნაწილი 86 წლის, დაუძლურებული ადამიანის სიკვდილს ზეიმობდა. ეს კი მაფიქრებინებს რომ პიროვნების კულტის სენი ჯერ კიდევ ვერ დავძლიეთ. შევარდნაძე როგორც პოლიტიკა და იდეა ვარდების რევოლუციის დროს უნდა მომკვდარიყო, თუმცა მაშინ ქართული საზოგადოების დიდი ნაწილი ახალ კულტს ეგებებოდა და გადამდგარი ლიდერის მემკიდრეობის გასაანალიზებლად აღარავის სცხელოდა. ვარდების რევოლუციის შემდეგ შევარდნაძე იქცა მოხუცად, რომელიც სიცოცხლის ბოლო წლებს ითვლიდა. მართლა ვერ ვხვდები რატომ უნდა გაგიხარდეს ადამიანის სიკვდილი, რომელიც დიდი ხანია აღარაფერს წყვეტს…

მე მაქვს ჰიპოთეზა. ეს ჰიპოთეზა იმაში მდგომარეობს, რომ ბიძინა ივანიშვილი ქართულ რეალობაში 21-ე საუკუნის ყველაზე დიდი ტროლია, თუმცა ყოველგვარი ხუმრობის გარეშე ვთვლი, რომ ეს ადამიანი განსაკუთრებული მოვლენაა. კარგი თუ ცუდი გაგებით, თავად განსაჯეთ. ბიზნესმენი, მეცენატი, პოლიტიკოსი, პრემიერ მინისტრი და ენჯეოშნიკი ახლა უკვე ტელეწამყვანად უნდა მოგვევლინოს. ისეთ სნობურ ქვეყანაში როგორიც საქართველოა სადაც ადამიანები საკუთარ ერთმიმართულებიან იმიჯზე მთელი ცხოვრების განმავლობაში მუშაობენ (იხ. ლაშა ბუღაძე) ივანიშვილი აკეთებს წარმოუდგენელ რამეს, ამ სნობურ საზოგადოებას ტროლავს, ტრიალებს ფიგაროსავით, აკეთებს ყველაფერს რასაც უნდა და ყველა ამპლუაში თავისებურად გამარჯვებული გამოდის.

ძალიან მინდა ლუის სუარეს რამენაირად ვუკბინო, მაგრამ ვერაფერს ვიგონებ. ამიტომაც, უბრალოდ გეტყვით, რომ ფეხბურთელის დისკვალიფიკაციის პერიოდში თამაშს ბუმბერაზი კლუბები, სოხუმიდან და კოსოვოდან, სთავაზობდნენ. სუარესმა შემოთავაზებები არ შეიმჩნია, რაც ჩემი აზრით დიდი შეცდომაა. დარწმუნებული ვარ ამ რომელიმე კლუბში გადასვლის შემთხვევაში, მესვეურები თვალებს დახუჭავდნენ სუარესის უცნაურ გატაცებაზე და თანაგუნდელების კბენაზე კრინტს არ დაძრავდნენ.

ესპანეთის კურორტ მაიორკაზე საინტერესო ტრადიცია ყოფილა. ტრადიცია იძლევა საშუალებას მიიღო ერთი ბოთლი შამპანიური ორალური სექსის სანაცვლოდ (+18). დარწმუნებული ვარ წარსულში ამ “ატრაქციონის აქტიური მომხარებელი” ბევრი ტურისტი გამხდარა, შამპანურიც დაულევია და სახლშიც ,,კდემამოსილი” დაბრუნებულა. ყველაზე დიდი პლუსი კი ის იყო, რომ ამის შესახებ ვერავინ იგებდა. თუმცა, გარეთ 21-ე საუკუნეა და შამპანურის ჩუმად მოპოვება არც თუ ისე მარტივია. ესპანელებს ტრადიციებს ართმევენ.

წინა კვირის მიმოხილვე იხილეთ აქ.

 

ახალი ამბების ყოველკვირეული ავი მიმოხილვა [სეზონი 3, კვირა 6]

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

გასული კვირის “You don’t say” სერიის ჰიტად, ანუ აღმაშფოთებელი ბანალურობის შინაარსის მატარებელ ვიდეოდ, რომელსაც სრულიად ფეისბუქი აშეარებს ხოლმე, აი ეს რგოლი მოგვევლინა. დარწმუნებული ვარ ასეთები თქვენს საფრენდეთშიც მრავლად იყვნენ და იმედი მაქვს მათ რიცხვში არ შედიოდით. თუ ჩემი ვარაუდი არ გამართლდა, სასწრაფოდ დატოვეთ ეს რაფინირებული და არამეინტსრიმული პოსტი. თუ ჯერ კიდევ აქ ხართ, გილოცავთ, იუმორის გრძნობა გქონიათ, თუმცა რაც უფრო მნიშვნელოვანია, ადვილად არ ვარდებით. არა, მართლა რამდენად ირონიულია ის, რომ ადამიანი, რომელიც საკუთარი ცხოვრების დიდ ნაწილს ფეისბუქზე ატარებს  სწორედ ისე იქცევა როგორც ამ რგოლშია აღწერილი და ამ ვიდეოს იგივე ფეისბუქზე აშეარებს. საერთოდ რაღაც უცნაური ტენდენციაა, კომუნიკაციის ინსტრუმენტს, ანუ ფეისბუქს აბრალებდე ყველაფერს. ეს დაახლოებით იგივეა, ტელეფონზე რომ დაურეკო ვიღაცას, ძალიან სისულელეები ილაპარაკო და ყველაფერი არა საკუთარ თავს, არამედ ტელეფონს დააბრალო. თუმცა, ამ ვიდეოს ყოველ დამლაიქებელს და დამშეარებელს ალბათ გულის სიღრმეში საკუთარი თავი ასეთად არ მიაჩნია და მას სხვა ფრენდების სამხელად აკეთებს. გონს მოდით ადამიანებო, ფეისბუქი რომ არა, ბოლოს და ბოლოს, როგორ გაიგებდით მიწისძვრის ან თუნდაც წვიმის შესახებ?

სულ უფრო ჭირს რეალური და ფიქტიური სამყაროს ერთმანეთისგან გარჩევა, ყოველ შემთხვევაში ამ მიმოხილვის რეგულარულ სტუმარს, კიმ ჯონგ უნგს ნამდვილად უჭირს. საქმე ისაა, რომ რამდენიმე თვეში სეტ როგენის კომედია (ჯეიმს ფრანკოს და სეტ როგენის მონაწილეობით) უნდა გამოვიდეს. ფილმი როგორც ჩანს საშა ბარა კოენის “დიქტატორის” სტილშია გადაწყვეტილი, თუმცა იმ განსხვავებით, რომ კიმ ჯონგ უნი რეალურად არსებული ტირანია. მოკლედ, Game of Throne-ის ენაზე რომ ვთარგმნოთ, კიმ ჯონგ ჯოფრის უთქვამს, რომ პასტის გული ვერ მოითმენსო და ფილმი მართლა რომ გამოვიდესო, არც მეტი არც ნაკლები, ომს დავიწყებო. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ მესამე მსოფლიო ომის მიზეზად სეტ როგენი და ჯეიმს ფრანკო მოგვევლინებიან. გახსოვთ ისტორიული ომების წინაპირობები? ტერიტორიების გადანაწილება, ერცჰერცოგის მკვლელობა და ა.შ. ახლა კი წარმოიდგინეთ, თუ რას იფიქრებენ ჩვენი შთამომავლები ისტორიის წიგნის გადაშლისას წაიკითხავენ, რომ ერთი ჩვეულებრივი ჰოლივუდრი კომედია, რომლის მიზანიც მხოლოდ და მხოლოდ შემოსავლის მიღება იყო, გლობალური ომის მიზეზი გახდა?

იგივე ისტორიის სახელმძღვანელოებში მოსწავლეები ამოიკითხავენ, რომ მე-19 საუკუნეში ადამიანმა მოიგონა ტელეგრაფი, რომელსაც მოჰყვა რადიოს გამოგონება, მე-20 საუკუნეში ტელევიზორი, ინტერნეტი და ა.შ. 21-ე საუკუნეში კი აი ეს სპერმის ექსტრაქტორი. ანუ მეცნიერებმა გაამარტივეს ის, რაც პრინციპში ისედაც საკმაოდ მარტივი იყო და კაცობრიობის ეს ტრივიალური ჰობი, კიდევ უფრო გაამარტივეს. საერთოდ ასეთ გამოგონებას გრძელვადიან პერიოდში, შეუძლია გარკვეული ორგანოს ატროფია გამოიწვიოს, რაც იმას ნიშნავს რომ ჩვენს შთამომავლებს ორასი წლის შემდეგ გაცილებით სუსტი მარჯვენა უნდა ჰქონდეთ.

როგორც იქნა ქართულ სტოუნჰენჯს მოვესწარით. ადგილობრივ გამგეობას თერთმეტსაფეხურიანი კიბის ასაშენებლად 2 მილიონ ლარზე მეტი გამოუყვია, რაც იმას ნიშნავს, რომ თითო საფეხური 100,000 ლარზე მეტი დაჯდა. ჩემი ძალიან არამეცნიერული გათვლებით ასე ძვირი თავის დროზე მაიების პირამიდების აშენებაც კი არ ღირდა. შესაბამისად, თუ რომელიმე კონკრეტული პირამიდა უფრო იაფი დაჯდა და მას წელიწადში ათიათასობით ტურისტი სტუმრობს, იმას უნდა ნიშნავდეს, რომ უფრო ძვირ ღირშესანიშნეობას გაცილებით მეტი ადამიანი უნდა ესტუმროს. ამიტომ, უახლოეს მომავალში ხულოს რაიონში უნდა ველოდოთ სტუმრებს დედამიწის ყველა კონტინენტიდან. ისე კი, ამ კიბის ნახვისას პირველი რაც გამახსენდა თამაში Sim City იყო. ვისაც გითამაშიათ, გამორიცხულია თუნდაც პირველ თამაშზე შეცდომა არ მოგსვლოდათ და შემთხვევით რამე ნაგებობა არაადეკვატურ ადგილას არ აგეშენებინოთ. დაახლოებით ამას ჰგავს ხულოში აშენებული ეს შედევრი.

აინშტაინის თუ დავუჯერებთ, ყველაფერი ფარდობითია. ამ თეორიის მიხედვით, ფეხბურთის მიმდინარე მსოფლიო ჩემპიონატზე ესპანეთის ნაკრებისთვის ყველაზე სასიამოვნო მოვლენად, იმ მატჩებთან შედარებით რაც მსოფლიო ჩემპიონმა (!) ჩაატარა, ნაკრების თვითმფრინავზე დაცემული მეხი უნდა ჩავთვალოთ. წარმომიდგენია, თუ რა კოშმარული სიზმრები ესიზმრებოდათ სახლში მიმავალ ესპანელებს მეხმა რომ გამოაღვიძა. ვფიქრობ ეს შემთხვეა მათთვის ნიშანი უნდა ყოფილიყო, რის შემდეგაც სპორტსმენები აუცილებლად მიხვდებოდნენ, რომ ფეხბურთის გარდა არსებობს სხვა “რამეები” რამაც შეიძლება სიხარული მოგიტანოს, მითუმეტეს მაშინ როდესაც ეს სხვა “რამეები” შეიძლება უკეთ გამოგდიოდეს.

ამ კვირისთვის სულ ეს იყო, დანარჩენი ყველაფერი რიგზეა, მსოფლიო ჩემპიონატი გრძელდება, ტოტალიზატორები ხარობენ, X-factor-ის ფანები არაადეკვატურად “ვაიმე რა მაგარია” პათოსით აშეარებენ მათი ფავორიტების ვიდეოებს, ქართველი “კრეატივშიკები” განაგრძობენ უნიჭო რეკლამების შემოთავაზებას, ლუდი კი გაგანია ზაფხულში სულ უფრო და უფრო ემსგავსება H2O-ს.

წინა კვირის მიმოხილვა იხილეთ აქ.