Category Archives: მხატვრული

ცნობილი რეჟისორების ფილმები სხვა ცნობილ რეჟისორებს რომ გადაეღოთ…

გახსოვთ 12 განრისხებული მამაკაცი-ს სიუჟეტი?

ნაფიც მსაჯულებმა ერთხმად უნდა მიიღონ გადაწყვეტილება, გაასამართლონ თუ სიკვდილით დასაჯონ ახალგაზრდა ბიჭი, რომელსაც ბრალად მამის მკვლელობა ედება. ყველას, ერთი პერსონაჟის გარდა სჯერა რომ ბიჭი დამნაშავეა და მის ელექტრო სკამზე გაგზავნას ემხრობიან. რამდენიმე საათში ის ერთადერთი პერსონაჟი სხვებს საპირპისპიროში არწმუნებს.

დარწმუნებული ვარ სიდნი ლუმეტის მაგივრად ფილმი ლარს ფონ ტრიერს რომ გადაეღო, ყველაფერი პირიქით იქნებოდა. ყველა ერთის გარდა დარწმუნებულია რომ ბიჭი უდანაშაულოა. ის ერთადერთი უხსნის სხვებს რომ ადამიანი ბუნებით ბოროტია და შესაბამისად აუცილებლად დანაშაულის ჩამდენი. სხვები ეტაპობრივად ეთანხმებიან და ბოლოს ბიჭის ელექტრო სკამზე გაგზავნის გადაწყვეტილებას იღებენ. ფილმი სრულდება ეგზეკუციის ვრცელი სცენით.

ძალიან საინტერესო გამოდგებოდა მატრიცის ტრილოგია დარენ არანოფსკის რომ ეთავა. მის ვერსიაში არაფერი არ არსებობს, მათ შორის არც მატრიცა. ყველაფერი ერთი შეშლილი ნარკომანი მათემატიკოსის ტვინში ხდება, რომელსაც სისტემატური გაჩხერვისგან მარჯვენა მკლავი ძვრება. ფილმი ტრაგიკულად თავდება, ბოლოს თეთრ ფონზე ძალიან დიდი ასოებით ჩნდება წარწერა “დარენ არანოფსკი” და მაყურებელი ხვდება რომ არანოფსკის ძალიან პატარა ასო უნდა ჰქონდეს.

მებრძოლთა კლუბს აუცილებლად მარტინ სკორსეზეს გადავაღებინებდი. ედვარდ ნორტონის მაგივრად წარმოიდგინეთ რობერტ დე ნირო თავისი მიმიკით. მოგეხსენებათ ნორტონის პერსონაჟს საკუთარი თავი არარაობად მიაჩნია, ამიტომაც მწვავე შიზოფრენიის სტადიაში ის წარმოიდგენს ბრედ პიტს ტაილერ დარდენის სახით. ხოდა, ვინ იქნებოდა მარტინ სკორსეზეს ვერსიაში ტაილერ დარდენი, თუ არა ჯო პეში? ვინ არის თინეიჯერ გოგოების საყვარელი ბრედ პიტი, ნამდვილ განსტერ ჯო პეშისთან შედარებით? ჯო პეში პრეზიდენტად, კი არადა ტაილერ დარდენად.

რადგანაც სკორსეზე ჩამოვარდა საუბარი, აქვე ვიტყვი რომ ავიატორის ავტორი მშვენივრად გაუმკლავდებოდა მოსფილმის პროდუქციას სახელწოდებით “მიმინო”. თვალწინ მიდგას სცენა თუ როგორ ამტკიცებენ საბჭოური კინომატოგრაფიული კავშირის წევრები მთავარ როლზე ლეონარდო დი კაპრიოს, ოღონდ იქვე კომისიის ერთ-ერთი წევრი ამატებს, “ლეოს ძალიან მოუხდებოდა კარგი ქართული ულვაში, ასე რომ ვალიკო მიზანდარის პერსონაჟზე მუშაობას რომ დაიწყებთ, გთხოვთ ეს დეტალი გაითვალისწინოთ.”

პიერ პაოლო პაზოლინის გადავაღებინებდი ბერნარდო ბერტოლუჩის ყველა ფილმს, მხოლოდ იმიტომ რომ პირველი უკანასკნელის “დააპგრეიდებული” ვერსიაა.

საერთოდ ვერ ვხვდები რა გამოვიდოდა დიდი ლებოვსკი პედრო ალმადოვარს რომ გადაეღო, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, რომ იმ მაჩოების არმიას რომელსაც ეს ფილმი უზომოდ უყვარს, ალმადოვარის ესთეტიკა გულგრილს ვერ დატოვებდა.

დარწმუნებული ვარ სტივენ სპილბერგმა ნახა და ძალიან მოიწონა მელანქოლიაში გამოყენებული სპეც. ეფექტები, მაგრამ ასევე დარწმუნებული ვარ რომ ეს ფილმი სპილბერს რომ გადაეღო, ზუსტად იგივე გამოუვიდოდა, უბრალოდ ორჯერ უფრო მოკლე, კირსტენ დანსტის “ჟღვინტების” და ტრიერის კომპლექსების პროეცირების გარეშე, ანუ პრინციპში გაცილებით უკეთესი.

სრულად თავისუფლად შეიძლებოდა ოცნების რექვიემი დენი ბოილისთვის მიენდოთ, არ შეეცვალათ ფილმის შინაარსი თუ სიუჟეტი და უბრალოდ Trainspotting 2 დაერქვათ.

ამ სიაში ძალიან მინდოდა ჯეიმს კამერონისთვის მომენახა ადგილი, მაგრამ ეს რეჟისორი იმდენად იშვიათად და ისეთ განსხვავებულ და “უხელწერო” ფილმებს (ტერმინატორი, ტიტანიკი, ავატარი) იღებს რომ მემგონი დამატებითი ქილიკი არ სჭირდება.

ცნობილი ფილმების ალტერნატიული ქართული პოსტერები

სათაფლია

არადა, მსგავსი თარგმანი მშვენიერი მარკეტინგული სვლა იქნებოდა. დარწმუნებული ვარ ის თვით სტივენ სპილბერგსაც დააინტერესებდა, რომელიც უმალ მოითხოვდა სათაფლიას მონახულებას და ამ ლოკაციით მოხიბლული, სიქველის გადასაღებად სხვა ადგილის ძიებაზე აღარც კი იფიქრებდა.

ვერის უბნის მელოდიები

რითია ვითომ ჩვენი ვერის უბანი ვესტ საიდზე ნაკლები?

ბაღნები

არ ვიცი გადიოდა თუ არა თავის დროზე სკანდალურად ცნობილი ლარი კლარკის ფილმი Kids დასავლეთ საქართველოს კინოთეატრებში, მაგრამ სათაურის უკეთესი ქართული შესატყვისი ვერც კი წარმომიდგენია…

პალმები

If you know what I mean… 🙂

ლაზიკა

სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ ლაზიკაში ნამყოფი არ ვარ, მაგრამ რატომღაც მგონია რომ ის საოცრად ჰგავს “28 Days Later-ის” მიტოვებულ ლონდონს ფილმის დასაწყისში, რა თქმა უნდა თავად ლონდონს თუ გამოვაკლებთ…

გლდანიპოლისი

ვფიქრობ გლდანელების გარდა, დანარჩენებისთვის გლდანი ისევე იდუმალია როგორც ფრიც ლანის მეტროპოლისი და მისი შეცნობა მხოლოდ ფილმის მეშვეობით არის შესაძლებელი…

TBC-ის სამი მუშკეტერის რგოლი ცნობილ რეჟისორებს რომ გადაეღოთ…

ამბობენ რომ სანამ TBC – ის მესვეურები სამი მუშკეტერის საბოლოო ვერსიაზე შეჯერდებოდნენ, საზოგადოდ ცნობილ რეჟისორებს მიაკითხეს და რგოლის გადაღება სთხოვეს. შემკვეთებმა რეჟისორებს სრული თავისუფლება მისცეს, ოღონდ ერთი პირობით – კლიპში აუცილებლად უნდა ყოფილიყო კარადა და საწოლი. “კი მაგრამ, ეს ხომ სირობაა?!” ერთხმად იყვირა ტარანტინომ, ტრიერმა და ოზონმა. “სირობა, თუ არაა სირობა, ასეთია ჩვენი პირობა.” რეჟისორები გაჯიუტდნენ, შემკვეთებმა ეს რომ დაინახეს, პრობლემის სხვანაირად გადაწყვეტა და თითოსთვის 200-200 ლარის ჩაჯიბება გადაწყვიტეს. ამან რეჟისორები რა თქმა უნდა მოთაფლა და რგოლებიც გადაიღეს. აი, რა გამოვიდა.

ანდრეი ტარკოვსკი

კარადა ტყეშია. იქვეა საწოლი. თავიდან კადრში ხეებში ჩაფლული კარადა ჩანს. კადრი დაახლოებით ათი წუთი გრძელდება. ისმის მხოლოდ ფოთლების შხრიალი და ახლო-მახლო მომავალი მდინარის ხმა. კადრი ძალიან ნელა საწოლზე გადადის. საწოლი ნელნელა ლევიტაციას განიცდის. მასზე სანდრო და მისი მეგობარი გოგო წვანან. ისინი ჩუმად არიან და ერთმანეთს თვალებში უყურებენ. კადრი კვლავ კარადაზე გადადის, რომლის კარებიც ძალიან ნელა იღება. ათოსი სერიოზული სახით გამოდის. კარადაში ვხედავთ გაქვავებულ პორთოსს და არამისს. ისინი ცარიელ სივრცეში იყურებიან. ათოსი უსიტყვოდ უახლოვდება სანდროს, უყურებს თვალებში. კადრი, რომელიც ათოსის სახეს ასახავს ათ წუთს გრძელდება. სანდრო უსიტყვოდ ხვდება ყველაფერს.

ლარს ფონ ტრიერი

მოქმედება კარადაში ხდება. თავიდან, სამივე მუშკეტერი ძალიან მეგობრულად და ადამიანურად ექცევა ერთამენთს. თუმცა, ნელ-ნელა დახურულ სივრცეში ადამიანისთვის დამახასიათებელი უარყოფითი თვისებები ვლინდება. თავიდან ყველაფერი შედარებით უწყინარი კინკლაობით იწყება, თუმცა ძალიან მალე მიზანტროპია ყველაზე მძაფრ ფორმებში ვლინდება. საბოლოოდ, ყველაფერი იმით სრულდება რომ მუშკეტერები ერთმანეთს კლავენ. გვამები კარადიდან ცვივა. ბუნებრივია, რომ საწოლში ჩაწოლილი სანდრო და მისი მეგობარი გოგო გადმოვარდნილ გვამებს ხედავენ. სანდრო წარმოიდგენს რომ გადმოვარდნილი კაცები სინამდვილეში მისი მეგობარი გოგოს საყვარლები არიან, ამიტომაც ახსნა-განმარტებას არ აცლის და განსაკუთრებული სისასტიკით კლავს გოგოს. ოთახში გოგონას მამა შემოდის და ამ სცენის დანახვისას სანდროს ეცემა და გასაკუთრებული სისასტიკით უსწორდება. ბოლოს, გოგონას მამა თავს იკლავს.

ფრანსუა ოზონი

იგივე რაც ტრიერი, ოღონდ იმ განსხვავებით რომ გადმოვარდნილი კაცები სანდროს მეგობარ გოგოს აფიქრებინებს რომ ის გეია. სანდროს გოგონა უსწორდება, ხოლო ოთახში არა მამა, არამედ ბიჭის დედა შემოდის, რომლის როლსაც აუცლებლად კატრინ დენევი უნდა ასრულებდეს.

ვუდი ალენი

კარადაში სამი ებრაელი პატარა მაგიდის ირგვლივ ზის. ისინი ცხოვრების ამაოებაზე და დეიდა სარას მიერ მომზადებულ უგემრიელეს ბლინებზე საუბრობენ. ლაპარაკში საათები გადის. უცბად სანდროს ხმა ესმით, “მაპატიე საყვარელო, ბანკში მივდივარ, კომუნალურები უნდა გადავიხადო”. იცხაკი სასწრაფო წესით აღებს კარებს, უახლოვდება სანდროს და ნერვიულად უხსნის რომ მას ბანკში წასვლა არ სჭირდება. თუმცა, სანამ ამას ეტყვის აზრს ვერ აყალიბებს და მიედებ-მოედება ყველა თემას, მათ შორის სარა დეიდას ბლინებს და ცხოვრების ამაოებას. “შეგიძლია ამ სერვისით ისარგებლო და გაუსვლელად გადაიხადო კომუნალურები,” ეუბნება ბოლოს იცხაკი და აიპადს აწვდის. “ჩვენი მოგონილი სერვისია და უბრალოდ ძალიან მინიმალური საკომისიო ჩვენს ანგარიშზე დაჯდება, ჩვენც ხომ უნდა ვირჩინოთ რაღაცით თავი,” ამატებს იცხაკი.

ტარანტინო

რგოლს ფონად  ეს სიმღერა გასდევს. კარადაში ზედი და ტყავებში გამოწყობილი იზვრაშენეცი ძმაკაცი სიგარეტს ეწევიან. სანდრო მეგობარ გოგონას კომუნალურების გადახდის მიზნით ტოვებს და ბინიდან გადის. ზედი კარადიდან გამოდის, თან ღვედით ოთხზე დამდგარ იზვრაშენეც ძმაკაცს მოათრევს. ზედი და მისი ძმაკაცი გოგონას ცუდ რამეს უპირებენ. გოგონა ამას ხვდება და არსაიდან კატანას აძრობს. გოგონა ზედს და მის ძმაკაცს კუწავს.  ოთახი წითლად იღებება. კამერა კრუპნი პლანით რეზკად გადადის გოგონას თვალებზე, რომლის ირგვივ სისხლის წვეთებია მოგროვილი. უცბად, გოგონა აღმოაჩენს რომ ზედს ჩოპერის გასაღები აქვს ჩამოკიდებული, აძრობს და იქვე ეზოში მდგარ ჩოპერს ქოქავს.ბანკისკენ მიემართება. სანდროს მეგობარი გოგოს დანახვა უკვირს და ეკითხება, “ეს ვისი მოტოციკლია?” “ეს მოტოციკლი არაა, ეს ჩოპერია,” პასუხობს გოგონა.

“- კარგი, მაშინ ვისი ჩოპერია?”

“-ზედის”.

“- ზედი ვინაა?”

” – Zed is dead baby, Zed is dead,” პასუხობს გოგონა.

ძმები კოენები

ბრედ პიტი სანდროს ოთახშია. ის  რუსებისთვის საინტერესო მასალების შემცველ დისკს ეძებს. უცბად ფეხის ხმა ესმის და სასწრაფო წესით კარადაში იმალება. ჭუჭრუტანიდან სანდროს აკვირდება და მის გასვლას ელოდება. სანდრო ტანზე იხდის და კოსტიუმის დაკიდების მიზნით კარადისკენ მიემართება. სანდრო დაცვად მუშაობს და ამიტომაც შიდა ჯიბეში მაკაროვი უდევს. სანდრო კარადას აღებს და ხედავს ბრედ პიტს, რომელიც იდიოტივით იცინის. მოულედნოლობისგან სანდრო იბნევა და თვალის დახამხამებაში ბრედ პიტს მაკაროვით კლავს.

ტინტო ბრასი

გადაიღებდა იგივეს რაც საბოლოოდ ორგინალ კლიპში გადაიღეს, ოღონდ “შეიძლება კარადაში დავრჩეთ?” უფრო სექსუალურად და მრავალმნიშვნელოვნად გაიჟღერებდა.

სიურრეალიზმი ცომგამოცლილი ხაჭაპურის მოლოდინში

დაფუძნებულია რეალურ ამბავზე

შუაგულ ბათუმში ერთი კაფეა. “რეტრო” ჰქვია. რეტროს ფასადს ვინმე გიას პლაკატი ამშვენებს. ამ პლაკატზე გიას, რომელიც წითელი აგურის ფონზეა გამოსახული, ხელები მუშტად აქვს შეკრული. აგრესიულად შეკრული მუშტები არ გეგონოთ. ეს მუშტები ქვეცნობიერ დონეზე გაუწყებთ რომ გიას ამ ხელებით ისეთი აჭარული ხაჭაპურის მოზელვა და კონტურების მიცემა შეუძლია, რომ თავის ხელობაში ის ერთგვარ ლეონარდო და ვინჩისთან შეგვიძლია გავაიგივოთ.

ჩვენ, რამდენიმე მეგობარი აქ ვართ, კაფეს ექსტერიერში გია მონალიზისეური ღიმილის ფონზე ვსხედვართ და ათასჯერ ნაქებ ცომგამოცლილი ხაჭაპურის მოტანას ველოდებით. გია უბრალოდ ადამიანი, ცალკეული ინდივიდი აღარაა. გია ბრენდია. პლაკატი კი მისი ერთგვარი ავატარია, რომელიც ბათუმიდან თბილისამდე ყველაზე ცნობილ სახაჭაპურეებს აერთიანებს.

გია თანამედროვეობის და რეალური სამყაროს ვილი ვონკაა. ისევე როგორც ვილი ვონკას, გიასაც ჰყავს თავისი უმპა ლუმპები, რომლებიც საიდუმლო რეცეპტების გამოყენებით სხვადასხვა სამზარეულოებში ფუსფუსებენ. გიას ავატარი მათ დაჰყურებთ და ღმერთმა არ ქნას რამე შეეშალოთ, გიას მუშტებს ცომის გამოცლის გარდა ხომ სხვა რამის გაკეთებაც ძალუძთ.

ვსხედვართ, ველოდებით. დრო გადის. აგვიანდება. როგორც ჩანს რაღაც განსაკუთრებულს გვიმზადებენ. ამასობაში, ჩვენს მეგობარს კოდური სახელწოდებით “გამეზა,” რომელსაც მაღაზიაში უნდა გაევლო ასევე აგვიანდება. ვურეკავთ, “გამეზ, მოდი”. გამეზა გვპირდება რომ მალე მოვა, ოღონდ ამას შოკირებული ხმით გვეუბნება.

ცოტა ხანში გამეზა მოდის, აღშფოთებულია. “სიგიჟეა, სიგიჟე, ეს რა ქალაქია, ეს რა იყო?”.

“რა მოხდა გამეზ?”

გამეზა გვიყვება.

იქვე ახლო მახლო მაღაზიაში გასულს ათი ლარის ფარგლებში რაღაცის ყიდვა სდომებია. ოცლარიანი მიუწოდებია გამყიდველისთვის, გამყიდველი კი ხურდას არ უბრუნებს. გაკვირვებული გამეზა გამყიდველს ამცნობს რომ ოცლარიანი მიაწოდა. გამყიდველი უარზეა. გამყიდველი ამბობს რომ გამეზა სტყუის. “როგორ გეკადრება?” ეუბნება და იქვე ახლო მახლო ხალხს გადახედავს. ხალხი რიგშია და წუხდება. გამეზას ცუდი თვალით უყურებენ. გამეზა არ იშლის, ათლარიანი უნდა. ხალხი კიდევ უფრო წუხდება. გამყიდველი ქალი კიდევ უფრო ბრაზდება. ხალხი კი გამეზას კიდევ უფრო ცუდი თვალით უყურებს.

“ნათელა დეიდა, რამე პრობლემაა? ვინმე ხომ არ გაწუხებთ?” ფურთხების ფონზე ეკითხება ნათელა დეიდას, ანუ გამყიდველ ქალს კართან მდგომი 15 წლის ლაწირაკი. გამეზა ხვდება რომ მდგომარეობა შეიძლება უკონტროლო გახდეს. მის საბედნიეროდ კარებში დაცვა შემოდის. “კამერაში ვნახოთ,” იძახის დაცვა და გამეზას ეჭვის თვალით სთხოვს ცალკე ოთახში გამოყოლას.

ცალკე ოთახში გამეზა, დაცვა და ნათელა არიან. ჩანაწერს ახვევენ. კადრში კარგად არ ჩანს რა კუპიურაა. გამეზა ნერვიულობს. ნათელა დარწმუნებულია რომ ათლარიანს ხედავს. გამეზა კადრის გადიდებას სთხოვს. დაცვა “აზუმებს”. ბოლოს ოცლარიანს ხედავს. ოცლარიანი ყოფილა. ნათელა გამეზას გაბრაზებული უყურებს. გამეზას პულსი და სუნთქვა უსწორდება. დახლთან გასული ნათელასგან ბოდიშს ელოდება, მაგრამ წარბშეკრული ნათელასგან მხოლოდ ათ ლარიანს სჯერდება.

გამეზა ჩვენთანაა. ისტორია დამთავრებული აქვს, აღშფოთება არა. მაგრამ ხაჭაპური მაინც არ მოდის. 40 წუთია გასული. არაუშავს, ბევრი ხალხი ჰყავთ, ეს პირველი შემთხვევაა არაა. აგვიანდებათ ხოლმე საქართველოში, ლოდინი ღირს. თავს ვიწყნარებთ.

ამასობაში ჩვენი დაკვირვებები სხვა მაგიდებთან მიმართებაში ძლიერდება. ვაკვირდებით ვინ რას ჭამს, სვამს და რაც მთავარია ეს ყველაფერი მათთან რა დროში მოაქვთ. თავიდან ვცდილობთ არ შევიმჩნიოთ, მაგრამ როდესაც ვხედავთ რომ გვერდზე მაგისთან უფრო გვიან მოსულებისთვის პრაქტიკულად იგივე შეკვეთა ჩვენზე ადრე მოაქვთ, ვხდებით რომ გვჩაგრავენ. ღიმილნარევი ოფიციანტი გვიახლოვდება და გვეუბნება რომ ჩვენ შეკვეთას სულ მალე მოიტანენ: “თქვენს გარდა ერთი მაგიდაა გასაშვები და ამის მერე თქვენი შეკვეთაც მოვა”.

ვერ ვხვდებით რას ნიშნავს “ერთი მაგიდაა გასაშვები”. ანუ ყველა უნდა დააკმაყოფილონ და ჩვენ მხოლოდ ამის მერე მოგვემსახურებიან? დრო გადის. ხაჭაპური აღარ მოაქვთ. მთლიანობაში 90 წუთამდეა  გასული, შიმშილის გრძნობა ნელნელა სადღაც ქრება.

სხვა მაგიდებს აღარ ვაკვირდებით. არა იმიტომ რომ დაკვირება აღარ გვაინტერესებს და კითხვები გვაქვს, არამედ იმიტომ რომ კითხვები აღარ გვებადება, პასუხები ვიცით. ვიცით რომ გვჩაგრავენ, მაგრამ რატომ ვერ ვხვდებით.

იქნებ იმიტომ რომ ახლად შემოსულებმა გიას ავატარზე ვიქილიკეთ? იქნებ იმიტომ რომ ამ ავატარს სურათებს ვუღებდით? იქნებ იმიტომ რომ გამყიდველ ნათელამ გამეზას არაკეთილისინდისიერაბზე ამცნო მზარეულებს? იქნებ იმიტომ რომ ჩემმა მეზობელმა შალვა ნათელაშვილს მისცა (ან არ მისცა) ხმა? იქნებ იმიტომ რომ ავსტრალიაში ახლა ზამთარია? იქნებ იმიტომ რომ ბესო კესოა? იქნებ იმიტომ რომ ჩაკ ნორისი ყველას მოერევა?

ცომგამოცლილი ხაჭაპურის პირველი ნაკადი 101-102-ე წუთზე მოვა. მაგრამ მე-100 წუთზე ჩვენ ამის შესახებ არ ვიცით და ამიტომაც ვიწყებთ ჩამოთვლას თუ რისი მოსწრება შეიძლებოდა ამასობაში.

100 წუთში ფეხბურთის მატჩის თავიდან ბოლომდე ყურებაა შესაძლებელი.

ბათუმში ყოფნისას 100 წუთში  შეგიძლია ზღვაში ჩახვიდე, იბანაო, გაშრე და სახლში წახვიდე.

100 წუთში შეგიძლია ბათუმის აეროპორტამდე მიხვიდე, გაიარო რეგისტრაცია, ჩაჯდე თვითრფინავში და თბილისში ჩაფრინდე.

100 წუთში ორი სრულფასოვანი სქესობრივი აქტი შეგიძლია მოასწო და სიგარეტიც გააბოლო.

100 წუთში შეგიძლია საშუალო ხანგრძილობის ფილმი ნახო.

100 წუთში შეგიძლია ბლოგზე დაწერო თუ როგორ გალოდინეს საათი და ორმოცი წუთი ბათუმის ერთ-ერთ კაფეში.

თუმცა, ამასობაში ხაჭაპურის პირველი ნაკადი (მეორე ნაკადს დამატებითი 15 წუტი დასჭირდება) მოდის და ჩვენც “ვმშვიდდებით”.

სიმართლე უნდა ითქვას და ხაჭაპური გემრიელია. თუმცა, ამას მნიშვნელობა აღარ აქვს. ჩვენ უპრეცედენტოდ ხანგრძლივ ლოდინზე ვლაპარაკობთ. ცომგამოცლილის დაგემოვნება კი მხოლოდ ფონურ, მეოხარისხოვან ამბავს წარმოადგენს.

ანგარიშს ვთხოვთ. იდეა მაქვს. ჩაიზე ერთი თეთრიც არ დავუტოვოთ. ჩვენი მეგობარი კოდური სახელით “შამანა,” რომელიც ნამდვილი შამანია და სხვადასხვა შელოცვების ცოდნის მიუხედავად, ჩაიზე მაინც ტოვებს გარკვეულ თანხას.

“ტეხავს,” ამბობს შამანა და ჩვენც ვტოვებთ ტერიტორიას. მუშტშეკრული გია მზერით გვაცილებს. მშვიდობით გია, ჩვენ აღარ გნახავთ.

ჩემი პირველი მასწავლებელი – ჩემი პირველი კომპლექსი

ჩემს თაობას თუ წარმოადგენთ, სადღაც დავიწყებულ და დამტვერილ უჯრებში აუცილებლად გექნებათ შემონახული ალბომი სახელწოდებით “ჩემი პირველი მასწავლებელი”. ალბომი  მოწითალო ფერის უნდა იყოს და სამ სექციადაა დაყოფილი. ამ ალბომის ერთი გვერდი თქვენს კლასელებს ექნებათ აუცილებლად დაკავებული და ისინიც სურათში რაოდენობის მიხედვით იქნებიან ჩამწკრივებულები. მე მაგალითად, პირველ კლასში ორმოცამდე კლასელი მყავდა, ამიტომაც ამ შემთხვევაში შვიდი წლის ბავშვები სამ რიგად უღიმიან თუ უბღერენ ობიექტივს, ალბათ იმის მიხედვით თუ ვის დააძალეს დილით ფაფის ჭამა და ვის არა, ან ვის დააძალეს რეიტუზების ჩაცმა და ვის არა…

ალბომის მეორე გვერდი თქვენ გექნებათ დათმობილი, თუ ბიჭი ხართ პიჯაკში, თეთრ პერანგსა და ჰალსტუხში (ან ბაფთაში) უნდა იყოთ გამოწყობილი, გოგო თუ ხართ ანალოგიურად საზეიმოდ იქნებით გამოწყობილი. მოკლედ, ორივე შემთხვევაში კონცენტრირებული სხედხართ მაგიდასთან და ობიექტივს დაჟინებული და სერიოზული მზერით შესცქერით.

ალბომის ყველაზე მთავარ გვერდს მაინც თქვენი პირველი მასწავლებლის გამომსახველი პორტრეტი წარმოადგენს.  ის, მეფეა, დედოფალი რომელიც ყველა მოსწავლის ალბომში უნდა იყოს გამოსახული, ახალი დროების ლენინი რომელიც ყველა მოსწავლეს უნდა ახსოვდეს. ჩემსას მაყვალა ერქვა ან ჰქვია. სიმართლე გითხრათ არ ვიცი ცოცხალია თუ არა მაყვალა მასწი, მაგრამ ფაქტია რომ სანამ ცოცხალი ვარ მისი სახე ნამდვილად არ დამავიწყდება.

მაყვალა გაღიმებული არ მახსოვს, ან თუ მახსოვს ეს ღიმილი კეთილი არ უნდა იყოს, ანუ ისეთი არა სამოთხეში ანგელოზებს რომ უნდა ახასიათებდეს, ცოტა სხვანაირი… მაყვალა დაბალ, მაგრამ მოსულ ქალად მახსოვს. ძლიერ, განიერ და წონად ხელებში მას მუდამ  წკეპლა ეჭირა. სიმართლე გითხრათ ნამდვილად ვერ დავიკვეხნი რომ ამ წკეპლას ხშირად იყენებდა ხოლმე ბავშვების მისამართით (თუ საერთოდ იყენებდა ხოლმე), მაგრამ თავად წკეპლას არსებობა უკვე ქმნიდა ფსიქოლოგიურ ფონს. ის სისტემის განსახიერება იყო, იმ სისტემის რომელშიც წლების შემდეგ ყოველი ჩვენთაგანი უნდა შესულიყო. ამ წკეპლის შიში წელში გამართულ ჯდომას და ხელების ხელებზე დაწყობას გაიძულებდა და იმისათვის რომ მისი იმიჯი არ დაცემულიყო მაყვალაც აქეთ-იქეთ გაიქნევდა ხოლმე დაამით  წკეპლის რისხვას შეგახსენებდა. როგორც წესი უმრავლესობის დასაშინებლად ეს საკმარისი იყიო.

საერთოდ სკოლა, განსაკუთრებით დაწყებითი კლასები უფრო სოციალურ სიმულაციას წარმოადგენენ ვიდრე აკადემიურ დაწესებულებას. ეს ის სიმულაციაა სადაც ბავშვი სხვა ბავშვებთან და  წესრიგთან თანაცხოვრებას ასწავლიან, სადაც ცუდი ნიშანის მიღებაზე გაცილებით სავალალო არასწორად მოქცევაა, არა სისტემური საქცილის ჩადენა… ამიტომაცაა ალბათ რომ მაინცდამაინც არ მახსოვს თუ რას მასწავლიდნენ სკოლაში, წერა-კითხვა სკოლამდე ვისწავლე ჩემით, საათის გარჩევაც.. თუმცა, იმ დღეს თუ არ ვცდები ასოებს გვაყვანინებდნენ, ან რაღაც კარნახის მაგვარი იყო, მოკლედ რაც არ უნდა ყოფილიყო საქმე წერას ეხებოდა და პირველად საჯაროდ სწორედ იმ დღეს შევრცხვი.

“მოამზადეთ რვეულები და კალმები,” გვითხრა მაყვალა მასწმა, ასო ბგერა ‘ა” გვიკარნახა და ჩემს შემთხვევაში მოხდა ყველაზე ცუდი რამ რაც შეიძლებოდა მომხდარიყო, ჩემი “პასტა” არ წერდა!

იმის იმედით რომ კალამი ამუშავდებოდა, ცალკე ფურცელზე ნერვიულად დავიწყე “პასტით” ჯღაბნა. ამაოდ ვცდილობდი, ჯიუტად არ წერდა. ამაში რომ დავრწმუნდი კაპიტულაცია გამოვაცხადე და მთელი კლასის გასაგონად მაყვალა მასწს მივმართე: “მასწ, პასტა არ მიწერს”.

კლასი სიჩუმეში და მოლოდინში გაისუსა და დამრიგებელს მიაშტერდა, მცირე პაუზის შემდეგ მაყვალა მასწმა არა სამოთხისებური, არამედ ცინიკური ღიმილით მომიგო: “რა ვუყო ახლა? მოდი და შევულოცავ”.

რა ჩემი ბრალია რომ სიტყვა შელოცვის მნიშვნელობა ექვსი წლის ასაკში არ მესმოდა და დამრიგებელის ავტორიტეტში დარწმუნებული, მცირე პაუზის შემდგომ კალამს ხელი მოვკიდე, ფეხზე ავდექი და მაყვალა მასწის მიმართულებით რამდენიმე ნაბიჯი გადავდგი… ეს ქმედება და კლასელების საყოველთაო სიცილი ერთი იყო. სამყარო გაჩერდა, სიტყვა “შელოცვის” მნიშვნელობა ყოველგვარი ახსნა განმარტების გარეშე ნათელი გახდა. მარტო ვიყავი მთელ სამყაროში, მაყვალა სიცილში იღვრებოდა და რაღაც “დაჯექი იდიოტოს” მაგვარს ბუტბუტებდა, ან თუ არ ბუტბუტებდა, ფიქრობდა მაინც და საკუთარ ენაკვიმატობას ზეიმობდა.

ზეიმობდა სისტემის გამარჯვებას, სისტემის რომელმაც ექვსი წლის მოსწავლე დასაჯა, დასაჯა დანარჩენი ექვსი წლის ბავშვების წინაშე, იმ კლასის  წინაშე რომლის ყოველი წარმომადგენელი თავისუფლად შეიძლებოდა აღმოჩენილიყო ანალოგიურ შემთხვევაში, მაგრამ იმ კლასის წინაშე რომლის თითოეულ წარმომადგენელსაც გული სიღრმეში უხაროდა რომ ჩემს ადგილას არ აღმოჩნდა და ამ მოცემულობას უმრავლესობასთან ერთად ზეიმობდა.

ისინი უმრავლესობაში იყვნენ, მე უმცირესობაში. ნამდვილად არ მახსოვს მასწავლა თუ არა რამე სხვა ღირებული ჩემმა პირველმა დამრიგებელმა, მაგრამ ფაქტია რომ ამ შემთხვევით მაყვალა მასწმა თავის და უნებურად გაკვეთილი ჩამიტარა;  ვარდნა არავის უყვარს, მითუმეტეს ამ ვარდნაში მარტო თუ ხარ, სამაგიეროდ სხვისი ვარდნა სახალისო და სასაცილოა იმ შემთხვევაში თუ ამ ვარდნის სუბიექტი ვინმე სხვა, თუნდაც შენი სოციუმის წარმომადგენელია.

ლოტოს ბილეთი [მოთხრობა]

არაფერი გაგრძნობინებს მარტოობას იმაზე მეტად, ვიდრე მარტოხელა ბებო, რომელიც გაზაფხულის ერთ თბილ საღამოს საკუთარ ბინაში ლოტოს გათამაშების ბილეთს ვერ პოულობს.

გაზაფხულის იმ თბილ საღამოს როდესაც ბავშვები სადღაც იქვე ახლო-მახლო ჟინით ეძლევიან ბურთის გორებას, როდესაც შეყვარებულები  ხის ძირას ნათურებს ემალებიან, ხოლო მეზობელი მეზობელს დასალევად ეძახის, ბებო ტელე გათამაშების დაწყებამდე ოცი წუთით ადრე სრულ მარტოობაში სამი დღის წინ ნაყიდ ლოტოს ბილეთს ვერ პოულობს.

დამრთგუნველია იმის ყურება თუ როგორ ამოწმებს ბებო  მაგიდას, საწოლს და ტახტს, ისედაც წელში მოხრილი კიდევ უფრო როგორ ხრის ტანს და საწოლის ქვეშ იჭყიტება და რაც უფრო მეტი დრო გადის მით უფრო წყდება გული და მით უფრო მეტად ეძლევა სასოწარკვეთას.

საქმე ისაა რომ ბებომ ბილეთი სახლში მოტანისთანავე  სადღაც გადამალა, გადამალა მხოლოდ იმიტომ რომ დამლაგებელს რომელიც მის ბინაში კვირაში ორჯერ მოდის, შემთხვევით სადმე არ ეპოვა. განა რა არის დასაზრახი ლოტოს ბილეთში, განა რატომ უნდა გინდოდეს მისი დამალვა. არც არაფერი, თუმცა, ბებოს ბილეთის დამალვის საკუთარი მიზეზები ჰქონდა…

საქმე ისაა, რომ რეგულალურად მომსვლელი დამლაგებელი ერთ-ერთი იმ მცირეთაგანი იყო, რომელსაც ბებო დიდი ხნის განმავლობაში ელაპარაკებოდა ხოლმე, სიამაყით უყვებოდა საკუთარი ახალგაზრდობის და განვლილი წლების შესახებ. მისი ისტორიები სავსე იყო თავგადასავლებით, საინტერესო ადამიანებით და დაუვიწყარი ამბებით, რომლებსაც ხშირ შემთხვევაში ბებო კიდევ უფრო ალამაზებდა ხოლმე.

იყო მეორე მიზეზიც – წლების წინ, როდესაც ბებო ჯერ კიდევ ცოცხალ მეუღლესთან და ერთადერთ შვილთან ცხოვრობდა, ამ უკანასკნელმა გაზაფხულის სხვა თბილ საღამოს ტელევიზორში ლოტოს გათამაშების დანახვისას შაყირი დაიწყო და განაცხადა, რომ ეს გათამაშება “ძალიან მარტოსული ადამიანებისთვის იყო განკუთვნილი.”

ეს სიტყვები იმ ერთადერთი შვილის მიერ იყო წარმოთქმული, რომელიც უკვე მერამდენე წელია საფრანგეთში ცხოვრობდა, იმ ერთადერთი შვილის მიერ, რომელსაც ის საუკეთესო შემთხვევაში წელიწადში ერთხელ ნახულობდა ხოლმე და იმ ერთადერთი შვილის მიერ, რომლის სახლში დარეკილ ზარს ბებო სულმოუთქმელად ელოდა და ასეთის გაგების შემთხვევაში ტელეფონთან ისე გავარდებოდა,  რომ თუ ხელში რამე ეჭირა აუცილებლად გაუვარდებოდა. ხაზის მეორე ბოლოდან კი თავისი შვილის ხმას თუ გაიგებდა მის სიტყვებს ისევე შთანთქავდა, როგორც უდაბნოს სიცხეში მოხეტიალე ადამიანი, რომელიც ბოთლში დარჩენილ ბოლო წვეთებს ყლაპავს.

გარეთ თუ გავიდოდა და მეზობელი მოიკითხავდა ხოლმე მეორე წინადადებას თავისი შვილის ასავალ-დასავალს მიუძღვნიდა და სიამაყით დააყოლებდა  თუ რა კარგად მოეწყო მისი ვაჟი. მეზობელიც ფართოდ გაუღიმებდა ხოლმე, “საამაყო შვილი გყავს” დააყოლებდა თან და ზრდილობიანად  ისე გამოემშვიდებოდა რომ მეზობლის “საამაყო დედის” შვილის სახელს ვერაფრით გაიხსენებდა.

ამიტომაც იმ ერთადერთი შვილის მიერ, წარმოთქმული სიტყვები, იმ შვილის მიერ, რომელიც მისი ცხოვრების მთავარ აზრს წარმოადგენდა, მას ყოველთვის ახსოვდა და ამიტომაც ლოტოს თამაშის შესახებ არავის უმხელდა, იმის მიუხედავად რომ ის მის მთავარ თავშესაქცევს წარმოადგენდა.

უკვე მერამდენედ ჩაიხედა საწოლის ქვეშ და ბილეთი რომ ვერ აღმოაჩინა კედელზე ჩამოკიდებულ საათს გახედა, რვას ხუთი წუთი აკლდა და ეს ესაა დანებებას რომ აპირებდა, უცბად გაიხსენა რომ დამლაგებელისგან ბილეთის დამალვა  მისი შვილის ძველი ტანსაცმლის  კარადაში გადაწყვიტა.

სასწრაფოდ მივარდა კარადას, შემონახული ბილეთი იპოვა, ჩართო ტელევიზორი, საერთო ოთახში განლაგებულ დაბალ მაგიდას მიუჯდა, ფანქარი მოიმარჯვა და მოციმციმე ყუთს მიაშტერდა.  ეკრანზე, პრიმიტიული, მაგრამ ენერგიული მუსიკის ფონზე გადაცემის მაუწყებელი ტიხარი გამოჩნდა, ოცი წამი იტრიალა და როგორც იქნა კამერა გადაცემის წამყვან გრძელფეხა გოგონაზე და 32 კბილდაკრეჭილ ბიჭუნაზე გაჩერდა. “მოგესალმებით,” რიგრიგობით გვაუწყა ორივე წამყვანმა. ბებო, რომელსაც ბილეთის შოვნა გვარიან ნერვიულობად დაუჯდა ახლა თითქოს სხვა ადამიანს წარმოადგენდა, მოლოდინით სავსე თვალებით ის ყველაზე ცუდ შემთხვევაში ორმოცწუთიან გართობას, საუკეთესო შემთხვევაში კი ჯეკპოტის (რომლის დიდ წილს აუცილებლად შვილს გაუგზავნიდა) მოგებას ელოდა…

თუმცა, აი წამყვანებმა “სალამი” მოამთავრეს და კადრი გოგონაზე ჩერდება, რომელიც რატომღაც გაღიმებული სახით მაყურებელს  აუწყებს:

“სამწუხაროდ, დღევანდელი გათამაშება ჩვენგან დამოუკიდებელი ტექნიკური მიზეზების გამო გადაიდო. ჩვენ დიდ ბოდიშს ვუხდით ყველა ჩვენს მაყურებელს და იმედს ვიტოვებთ რომ შემდეგ კვირას, ზუსტად ამ დროს, ზუსტად ამ არხზე თქვენ აუცილებლად კვლავ შემოგვიერთდებით და დღევანდელ დასანან შემთხვევას გვაპატიებთ…”

არაფერი გაგრძნობინებს მარტოობას იმაზე მეტად, ვიდრე მარტოხელა ბებო, რომელიც გაზაფხულის ერთ თბილ საღამოს საკუთარ ბინაში ლოტოს  ბილეთის პოვნის შემდეგ, აღმოაჩენს რომ გათამაშება გადაიდო და სრულ მარტოობაში მოციმციმე ტელევიზორის გუგუნის ფონზე ტელეფონს სრულ სიჩუმეში სძინავს.

რეალითი შოუ სახელად “საქართველოს მომავალი”

ჩვენ არ ვწინასწარმეტყველებთ მომავალს, ჩვენ მის პრევენციას ვახდენთ 

რეი ბრედბერი

საქართველო. 2026 წელი.

სამოქალაქო რეესტრის ერთ-ერთ ტერიტორიულ სამსახურში ჩვეულებრივი სამმართველოს ხელმძღვანელი ბატონი ნუგზარ დამღლელაძე ორშაბათ დღეს საკუთარ კაბინეტში უამრავი მაკულატურის, ძველი კომპიუტერის და მესამე ჭიქა ყავის გარემოცვაში რუტინულ სამუშაოს, ანუ მოქალაქეობის გაცემის და შეწყვეტასთან დაკავშირებულ საკითხებს განიხილავს.

ბატონი ნუგზარი ტელეფონის ღილაკს აჭერს მდივანთან დასაკავშირებლად. ღილაკის დაჭერისთანავე აპარატიდან გაისმის ახალგაზრდა, მაგრამ უკვე გამოცდილი ქალის ხმა, “ხო, ნუგზარ გისმენ.”

ბატონი ნუგზარი: შემოუშვი.

მდივანი: ახლავე

ორიოდე წუთში მდივნის თანხლებით კარებში ახალგაზრდა 25-30 წლის მამაკაცი ჩნდება, მიუხედავად იმისა რომ მდივანს პირის ღრუ საღეჭი რეზინით აქვს დაკავებული მისი მიმართვა “შედით” ახალგაზრდას, სახელად ნიკოს გზას სამართველოს უფროსის მაგიდისკენ უკაფავს. მაგიდის და შესაბამისად ბატონ ნუგზარის დანახვისთანავე ახალგაზრდა ნიკოს ერთის მხრივ კედელზე  საქართველოს მოქმედი პრეზიდენტის, მიხეილ სააკაშვილის პორტრეტზე ეხსნება ხედი და მეორეს მხრივ ერთ-ერთ კუთხეში ჩართული ტელევიზორი, რომელიც ასევე ბატონ პრეზიდენტს გამოსახავს, ოღონდ ფოტოსგან განსხვავებით მოძრავს და მოლაპარაკეს.

ოდესღაც ახალგაზრდა რეფორმატორი და წინამორბედ ხელმწიფესთან მებრძოლი ამჟამად 60 წლის ასაკს გადაცილებული პრეზიდენტი საუბრობს სახელმწიფოს წარმატებებზე პოლიციის, ინფრასტრუქტურის და კორუპციასთან ბრძოლის დარგში, ის ასევე აღნიშნავს საფრთხეს ჩრდილოელი მეზობლის სახით და იმაზე რომ ერს არ უნდა ეძინოს და ყოველთვის უნდა იყოს მზად მორიგი საფრთხისთვის, მითუმეტეს მაშინ როდესაც დედაქალაქიდან 50 კილომეტრის მოშორებით ოკუპანტია განლაგებული.

ბატონი ნუგზარი: გთხოვთ, შემობრძანდით, დაბრძანდით.

ნიკო მასპინძელს მადლობას უხდის და მაგიდის წინ განლაგებულ სკამზე თავსდება.

ბატონი ნუგზარი სათვალეებს იმაგრებს, მის წინ მდებარე ქაღალდებს ათვარიელებს და თან ნიკოს მიმართავს, “ესეიგი საფრანგეთის მოქალაქე ბრძანდებით და საქართველოს მოქალაქეობაზე გაქვთ შემოტანილი საბუთები, საინტერესოა, თქვენ უნდა გესმოდეთ რომ ჩვენ ყოველთვის მივესალმებით ღირსეული თანამემალუეების რეპატრიაციას…”

ნიკო იღიმის და თანხმობის ნიშნად მოკლედ პასუხობს, “დიახ, დიახ”

“თუმცა მოქალაქეობის მისაღებად როგორც იცით პატარა ტესტია გასავლელი,” აგრძელებს ბატონი ნუგზარი, “მაგრამ მერწმუნეთ ეს მხოლოდ ფორმალობაა, არაფერი განსაკუთრებული.”

ნიკო: დიახ, დიახ, რა თქმა უნდა.

ბატონი ნუგზარი: ისე ამდენი ხანი სად იყავით, ახლა რომ მოგვმართავთ.

ნიკო: ბოდიში?

ბატონი ნუგზარი: ადრე შეგეძლოთ მოგემართათ, ჩვენი ქვეყანა პირველი წელი არაა რაც წარმატებულ ევროპულ სახელმწიფოდ ჩამოყალიბდა, ხომ გესმით?

ნიკო: დიახ, დიახ რა თქმა უნდა, მაგრამ მე პატარაობაში მომიწია საქართველოდან საფრანგეთში გადასვლა, ჯერ კიდევ შევარდნაძის დროს გადაწყვიტეს ჩემმა მშობლემა იძულებით სამშობლოს დატოვება. მას მერე ვერა და ვერ დავაყენე საშველი, მაგრამ საქართველო ყოველთვის ჩემთან იყო.

ბატონი ნუგზარი: დიახ, დიახ მესმის, ეს შევარდნაძის დრო მაინც რა საშინელი პერიოდი იყო, რამდენ ღირსეულ მოქალაქეს მოუწია სამშობლოს დატოვება, ხომ მეთანხმებით.

ნიკო: ხო, ხო, რა თქმა უნდა…

ბატონი ნუგზარი: არაუშავს ნიკო, ახლა მთავარია ჩვენთან ხარ. ხომ შეიძლება შენობით მოგმართო?

ნიკო: რა თქმა უნდა.

ამ სიტყვების შემდგომ ბატონი ნუგზარი მცირე პაუზას აკეთებს, კვლავ ტელეფონით მდივანს უკავშირდება და თხოვს მისი ორი ასისტენტის შემოგზავნას, რის შემდეგაც სიგარეტს უკიდებს და თან სტუმარს სთავაზობს.

გაკვირვებული ნიკო სიგარეტს უარყოფს და თან აყოლებს, “შენობაში ეწევით?”

ბატონი ნუგზარი: ხო, რა თქმა უნდა, რატომ გაგიკვირდათ?

ნიკო: არა უბრალოდ უჩვეულია, საფრანგეთში უკვე 20 წელია რაც აკრძალულია.

ბატონი ნუგზარი “ა ხო-ს” იძახის და თან ხმამაღლა იძახის, “არა რა, რაღაცეები მაინც ჩვენგან უნდა ისწავლონ ამ ევროპელებმა.”

რამდენიმე წუთში ოთახში ორი პრაქტიკულად იდენტური ერთი სიმაღლის და საშუალო ასაკის მამაკაცი ჩნდება.

ბატონი ნუგზარი: გაიცანით, შაქრო და ზაქრო.

ნიკო: სასიამოვნოა.

შაქრო და ზაქრო უხმოდ ესალმებიან სტუმარს.

ბატონი ნუგზარი: ბატონ ნიკოს მოქალაქეობის მიღება სურს, ახლა დასკვნით ეტაპზეა, ბიჭებო ტესტი უნდა ჩავატაროთ, ჩვენ რომ ვიცით ისეთი, ხოდა მგონი ამ ოთახშივე შეგვიძლია შორს რომ არ ვიაროთ, რას იტყვით.

შაქრო და ზაქრო ერთდროულად ირონიულად იღიმიან და კვლავ უსიტყვოდ ეთანხმებიან უფროსს.

ბატონი ნუგზარი ეკითხება ნიკოს არის თუ არა ის წინააღმდეგი ტესტი სწორედ იმ კაბინეტში ჩატარდეს, რაზეც ნიკო მოკრძალებით პასუხობს რომ “რა თქმა უნდა არა.”

შაქრო და ზაქრო სკამებს იმარჯვებენ და ნიკოს მარცხნიდან და მარჯვნიდან უსხდებიან.

ბატონი ნუგზარი უხსნის ნიკოს ტესტის პროცედურებს და თან აყოლებს რომ ტესტი უბრალო შეკითხვებისგან შედგება და მასში განსაკუთრებული არაფერია და ამიტომაც შეიძლება არაფორმალურ ვითარებაში ჩატარდეს.

ბატონი ნუგზარი: ბატონო ნიკო, მარტივი შეკითხვებით დავიწყოთ. როდის გახდა საქართველო დამოუკიდებელი?

ნიკო: 1991 წელს.

ბატონი ნუგზარი: ბოდიში?

ნიკო მოკრძალებით და ყოყმანით: ათას ცხრაას ოთხმოოცდაა…

ბატონი ნუგზარი: კარგად დაფიქრდით.

ნიკო: ზუსტად არ მახსოვს, ან ოთხმოოცდაათი ან ოთხმოცდათერტმეტი არაა?..

ბატონი ნუგზარი: აააჰ… საბჭოთა კავშირიდან გამოყოფას გულისხმობ შენ. მე მაგას არ გეკითხები, მე გეკითხები როდის გახდა საქართველო რეალურად დამოუკიდებელი?

ნიკო: არ მესმის რას მეკითხებით…

ბატონი ნუგზარი: კარგი დაგეხმარები, ეგ არაფერი თუ ეს შეგეშალა, 2003 წელს

ნიკო: ბატონო?

ბატონი ნუგზარი: რაც გაიგე, საქართველო რეალურად დამოუკიდებელი 2003 წელს, ვარდების რევოლუციის დროს გახდა, სწორედ მანდედან იწყება საქართველოს დამოუკიდებლობა.

ნიკო დაბნეულია, მაგრამ ცდილობს სამმართველოს უფროსს არ შეეკამათოს. შაქრო და ზაქრო უსიტყვოდ და ზედმეტი ემოციის გარეშე აკვირდებიან დიალოგს.

ბატონი ნუგზარი სიგარეტის მოწევას აგრძელებს და თან ნიკოს მიმართავს, “კარგი, ეგ არაფერი, რიცხვებს იმხელა მნიშვნელობა არ აქვს, საზეპიროებზე უფრო მეტად ყოველთვის ანალიზს ვანიჭებდი უპირატესობას, ხოდა აჰა შენ შემდეგი შეკითხვა. არსებობს თუ არა საქართველოში კრთამის აღების პრეცედენტები?

ნიკო: როგორ გითხრათ…

ამ სიტყვების გაგონებაზე ბატონი ნუგზარი სიგარეტს აქრობს და თითის ძლიერი დაჭერით რამდენიმე წამის განმავლობაში საფერფლეში აქრობს, თან ნიკოს სერიოზული სახით პირდაპირ თვალებში უყურებს.

ნიკო: … კორუპცია ყველგან არსებობს, ნებისმიერ საზოგადოებაში, თუმცა გააჩნია რაოდენობას და ხარისხს…

ბატონი ნუგზარი: აი, ახლა ჟან ჟაკ რუსო და მაგისნაირები არ გვინდა, თორემ განახებ მე შენ ვოლტერს.

ნიკო კრთება, ასეთ კომენტარს არ ელოდება და ცოტატი შეშინებული მიმართავს სამმართველოს უფროსს, “მე მეუბნებით?”

ბატონი ნუგზარი: ხო, ხო შენ, საქართველოს მოქალაქეობა თუ გინდა წესიერად მოიქეცი. შენხელა ბიჭს უნდა ესმოდეს რომ საქართველოში კორუპცია აღარ არსებობს, მადლობა ვარდების რევოლუციას.

ნიკო ამჯობინებს არაფერი უპასუხოს.

ბატონი ნუგზარი: ნიკო, კარგი ბიჭი ჩანხარ და ზედმეტ აზრებს ნუ ჩაიდებ მაგ თავში, ახლა ის მითხარი, ვთქვათ დაიწყე მუშაობა და ხედავ რომ შენი კოლეგა იპარავს, ფულს ან რამე სხვას, რას იზამ?

ნიკო: უფროსს შევატყოვინებ.

ბატონი ნუგზარი: აი ხომ ხედავ, შეგნებული მოქალაქე ჩანხარ და ეგეთია ყველა ჩვენი მოქალაქე. ახლა ის მითხარი, შენი უფროსი თუ იპარავს, რას იზამ?

ნიკო: მასზე ზემდგომს შევატყობინებ.

ბატონი ნუგზარი: მასზე ზემდგომი თუ იპარავს?

ნიკო: პოლიციას შევატყობინებ.

ბატონი ნუგზარი მეორე სიგარეტს უკიდებს და ისევ სერიოზული მზერით აშტერდება ნიკოს, თან ამატებს, “მე კიდევ მეგონა გამოასწორე პასუხები. ყველაზე უფროსი თუ იპარავს, ესეიგი ესეა საჭირო და თან არც იპარავს, უბრალოდ საქმეს უდგება სწორედ. გაიგე, ბიჭო?

ნიკო: ბატონო ნუგზარ, არ მესმის… ეს რაღაც ხუმრობაა?

ბატონი ნუგზარი: ხუმრობა მაშინ იქნება მოქალაქეობას რომ ვერ მიიღებ, მე კიდევ მეგონა შეგნებულ ადამიანთან მქონდა საქმე.

ამ სიტყვებზე შაქრო დგება და სკამი ზაქროსკენ გადააქვს, რის შემდგომად ჯდება და მის კოლეგას ყურში ჩასჩურჩულებს, “არ მომწონს ეს ტიპი.” ზაქრო დასტურის ნიშნად ჩუმად თავს უქნევს.

ბატონი ნუგზარი შეკითხვებს განაგრძობს, “კიდევ მოგცემ შანსს, მაგრამ იმედია ახლა მაინც გამოასწორებ, წარმოიდგინე რომ ქუჩაში ხარ, გხვდება სამართალდამცავი და გაფურთხებს…”

ნიკო ამ სიტყვების გაგონებაზე თავს ვერ იკავებს და სამმართველოს უფროსს მიმართავს, “ბოდიში? ვერ გავიგე, რატომ უნდა შემაფურთხოს სამართალდამცავმა?..”

ამ შეკითხვის გაგონებაზე შაქრო ზაქროს კვლავ ყურში ჩასჩურჩულებს, “ამ ტიპის პასუხები და შეკითხვები აშკარად რუსეთის წისქვილზე ასხამენ წყალს.” შაქრო დასტურის ნიშნად თავს აქნევს.

ბატონი ნუგზარი თავის მხრივ შეკითხვის გაგონისთანავე ფეხების ბაკუნს და თვალების ტრიალს იწყებს, “ბიჭო, რომ გეუბნები შეგაფურთხა, ესეიგი ეგრე უნდა იყოს, რა ვერ გაიგე?”

ნიკო: კარგით თუ ასეა რას ვიზამ და მეც შევაფურთხებ, წინააღმდეგობას გავუწევ, არავის მივცემ უფლებას ტყუილუბრალოდ შეურაცხყოფა მომაყენოს…

ბატონი ნუგზარი: შენ ბიჭო ხომ არ ჩუკენეობ, თუ შეგაფურთხა, ესეიგი ეგრე იყო საჭირო, რა წინააღმდეგობა, რის წინააღმდეგობა, აზრზე მოდი, სამართალდამცავია, ჩვენი ქვეყნის სიდიადეს იცავს, რომლის მოქალაქეობის მიღებას შენნარი უღირსი ტიპები ცდილობენ.

შაქრო და ზაქრო სინქრონულად დასტურის ნიშნად თავს აქნევენ, რის შემდეგად შაქრო პირველად საჯაროდ იღებს ხმას, “თავიდანვე არ მევასა ეს ტიპი, კაგებეს სუნი ასდის, საბჭოეთის გადმონაშთია.”

ბატონი ნუგზარი ნიკოს საყურადღებოდ თითს შაქროსკენ იშვერს და გაიძახის, “შაქრო, ეს არის შაქრო, შაქრო ადამიანებში არასდროს ცდება, მე შევცდი ამ კაბინეტში რომ შემოგიშვი, მაგრამ ახლა ნათელია რომ მაგარი ცუდი ტიპი ხარ. მოქალაქეობა უნდა, “იშ ტი, რაზმეჩტალსა.”

შემკრთალი, შეშინებული, გაოცებული და დილემაში ჩაგდებული ნიკო ცდილობს თავი ხელში აიყვანოს და გამოაცხადოს, “არა, არა ბატონო, არ მინდა, აღარ მინდა მოქალაქეობა ყოველივე იმის მერე რაც აქ გავიგონე.”

ბატონი ნუგზარი არ შოშმინდება, ფეხების ბაკუნს და თვალების ბრიალს განაგრძობს, “მოქალაქეობა? მოქალაქეობა კი არადა, აქ საქმე ეჭვი მაქვს სისხლის სამართლებრივ დანაშაულთან გვაქვს, შპიონაჟის სუნი მცემს.

ნიკო კიდევ უფრო გაოცებულია.

ბატონი ნუგზარი: რა მიზნით ჩამოხვედი? კრემლის აგენტი ხარ? ჰააა, დროზე, დაყაჭე!

ამ სიტყვების წარმოთქმისთანავე ბატონი ნუგზარი სკამიდან დგება და ასისტენტებს უცხო მოქალაქის გაკოჭვას უბრძანებს, რის შემდეგაც ტელეფონისკენ მიემართება და მდივანს შესაბამისი ორგანოების გამოძახებას სთხოვს.

ფონად ტელევიზორის გუგუნი და საქართველოს წარმატებებზე მონოლოგი ისმის…