Category Archives: შოუბიზი/არტი

თბილისის მე-17 კინოფესტივალის 15 ფილმი რომელიც არ უნდა გამოტოვო

lavenir

გუშინ თბილისის მორიგი კინოფესტივალი ოფიციალურად გაიხსნა. თუმცა, სრული დატვირთვით ის დღეიდან ამუშავდება. გთავაზობთ ჩემს მიერ შერჩეულ თხუტმეტ ფილმს, რომელიც ვფიქრობ წელს განსაკუთრებულ ყურადღებას იმსახურებს.

Granny’s Dancing on the Table/ბებო ცეკვავს მაგიდაზე

ქვეყანა: შვედეთი

89 წთ.

შვედური კინოსთვის ოჯახური ძალადობის თემა უცხო რამ არ არის. თუმცა, ჰანა სკოლდი ამ პრობლემას სტილისტურად ორიგინალური კუთხით მიუდგა და ამბის მოსაყოლად ანიმაციას იშველიებს, რაც ფილმს მართალია შემზარავი, მაგრამ მაინც ზღაპრის იერს აძლევს.

Stefan Zweig, Farewell to Europe/გარიჟრაჟის წინ: შტეფან ცვაიგი ამერიკაში

ქვეყანა: ავსტრია, გერმანია, საფრანგეთი

106 წთ.
ფილმი გერმანული ლიტერატურის კლასიკოსზე, შტეფან ცვაიგზე მოგვითხრობს. თუმცა, ნაწარმოების რეჟისორის, მარია შრადერის განხილვის თემა არა ცვაიგი როგორც მწერალი, არამედ მორალური დილემის წინაშე მდგარი ადამიანია. ბიოგრაფიული ფილმი ფაშიზმის აღზევების პერიოდში ცვაიგის ავსტრიიდან სამხრეთ ამერიკაში გადასვლას და ახალი სახლის ძიებას ასახავს.

Ernelláék Farkasékná/ეს არ არის ჩემი ცხოვრების საუკეთესო დრო

ქვეყანა: უნგრეთი

81 წთ.
ოჯახური დრამა საკმაოდ გამოცდილი უნგრელი რეჟისორისგან. მიუხედავად იმისა, რომ საბოლჩ ჰაიდუს  ფილმი უნგრულ ოჯახზე მოგვითხრობს, ის უნივერსალურ თემებს ეხება, მაგალითად შუახნის ასაკის კრიზისს, ამიტომ ნებისმიერი ქვეყნის მაყურებლისთვის საინტერესო უნდა იყოს.

Ostatnia rodzina/უკანასკნელი ოჯახი

ქვეყანა: პოლონეთი

123 წთ.

მიუხედავად იმისა, რომ მხატვარ ზდზისლავ ბექსინსკის სახელი პოლონეთის გარეთ ნაკლებად ცნობილია, წელს გამოსულმა ფილმმა მის და მისი ოჯახის წევრების შესახებ უკვე მოასწრო არაერთი პრესტიჟული კინოფესტივალის ჯილდოს მოპოვება. ახალგაზრდა რეჟისორის იან მატუშინსკის ფილმი არაჩვეულებრივი ოჯახის საკმაოდ ორიგინალურ ცხოვრებაზე მოგვითხრობს.

Aquarius/მერწყული

ქვეყანა: ბრაზილია, საფრანგეთი

144 წთ.

წლევანდელი კანის ფესტივალის ნომინანტი მთავარი ჯილდოს კატეგორიაში. ფილმი 65 წლის ქვრივზე, კლარაზე მოგვითხრობს, რომელიც საკუთარი სახლის გადასარჩენად კერძო კომპანიასთან სამკვდრო-სასიცოცხლო ბრძოლაში ერთვება.

 

L’avenir/მომავალი

ქვეყანა: საფრანგეთი, გერმანია

104 წთ.

საკმაოდ ახალგაზრდა (35 წლის), მაგრამ უკვე არაერთი წარმატებული ფილმის ავტორი, მია ჰანსენ ლიოვი ქართველი მაყურებლის წინაშე ამ ახალი ნამუშევრით წარსდგება. ფილმი ფილოსოფიის ლექტორის (რომლის როლსაც იზაბელ იუპერი ასრულებს) შესახებ მოგვითხრობს. მთავარი პერსონაჟი არაერთ განსაცდელში იმყოფება, რომელიც მას დედის გარდაცვალებით, სამსახურიდან დათხოვნით და მოღალატე ქმრის სახით ევლინება.

 

Fuocoammare/ხანძარი ზღვაზე

ქვეყანა: იტალია, საფრანგეთი

114 წთ.

ჯანფრანკო როსის დოკუმენტური ფილმი თანამედროვოების მნიშვნელოვან პრობლემაზე, მიგრანტთა კრიზისზე მოგვითხრობს. ფილმის მოქმედება იტალიურ კუნძულ ლამპედუზაზე ვითარდება, რომელიც არალეგალი მიგრანტების “ფრონტის” წინახაზს წარმოადგენს.

 

 

Toni Erdmann/ტონი ერდმანი

ქვეყანა: გერმანია, ავსტრია

162 წთ.

“ტონი ერდმანმა” ევროპის კინოფესტივალები შტურმით აიღო და არაერთი პრესტიჟული ჯილდო მოიპოვა. სან სებასტიანის ფესტივალზე მას FIPRESCI – ს (კრიტიკოსებისგან და ჟურნალისტებისგან შემდგარი ასოციაცია) ჯილდოც გადაეცა. ფილმის თემა – მამის და ზრდასრული ქალიშვილის ურთიერთობაა.

 

Ucitelka/მასწავლებელი

ქვეყანა: სლოვაკეთი, ჩეხეთი

102 წთ. 
გამოცდილი და ცნობილი ჩეხი რეჟისორის იან გრჟებეიკის სლოვაკურენოვანი დრამა/კომედია 80იანი წლების ჩეხოსლოვაკიაზე. ფილმის პერსონაჟები დილემის წინაშე დგანან, დაუპირისპირდნენ თუ არა მასწავლებელს მათი მორალური სიმართლის გასატანად, თუ გაჩუმდნენ იმის გამო, რომ მას კომუნისტურ პარტიაში კარგი ნაცნობობა აკავშირებს.

76 Minutes and 15 Seconds with Abbas Kiarostami/76 წუთი და 15 წამი აბას კიაროსტამისთან ერთად

ქვეყანა: ირანი

76 წთ.
იქედან გამომდინარე, რომ ეს ფილმი წელს გარდაცვლილი ლეგენდარული ირანელი რეჟისორის, აბას კიაროსტამის შესახებ მოგვითხრობს, მისდამი ინტერესს ერთი-ორად უნდა ზრდიდეს.

Hymyilevä mies/უბედნიერესი დღე ოლი მეკის ცხოვრებაში

ქვეყანა: ფინეთი, შვედეთი, გერმანია

92 წთ.
შეიძლება არა ფინელ მაყურებელს ოლი მიაკის სახელი არაფერს ეუბნებოდეს, მაგრამ ამ ბიოგრაფიულ დრამაში უნივერსალური, სიყვარულის თემა ნეიტრალურ, თუნდაც სპორტში არაფრის გამგები ადამიანიც არ უნდა დატოვოს გულგრილი. აღსანიშნავია წლევანდელი პრესტიჟული ფესტივალებიდან წამოღებული არაერთი ჯილდოც, მათ შორის კანში ოქროს კამერის და განსაკუთრებული ხედვის ნომინაციაში მოპოვებული ჯილდოები.

Câini/ძაღლები

ქვეყანა: რუმინეთი, საფრანგეთი, ბულგარეთი, ყატარი

104 წთ.

ვფიქრობ, ეს ფილმი, რომელიც საკონკურსო პროგრამაშია, გამარჯვების ერთ-ერთ ფავორიტად უნდა მივიჩნიოთ. ბოგდან მირიცას სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმი თრილერია, რომელმაც მაყურებელი წესით მთელი ფილმის განმავლობაში ეკრანს არ უნდა მოაშოროს.

 

São Jorge/წმინდა გიორგი

ქვეყანა: პორტუგალია

112 წთ.

 

თანამედროვე პორტუგალიაზე რამე თუ გსმენიათ, აუცილებლად გეცოდინებათ ამ ქვეყნის მძიმე ეკონომიკურ მდგომარეობაზე. ამიტომ არაა გასაკვირი, რომ ამ პრობლემამ კინოშიც ჰპოვა ასახვა. ფილმის მთავარი პერსონაჟი პროფესიონალი მოკრივე რთული მდგომარეობის გამო კრედიტების შემგროვებლად, ან უფრო მართებული იქნება ვთქვათ, გამომძალველად იქცევა.

Bacalaureat

ქვეყანა: რუმინეთი, საფრანგეთი, ბელგია

128 წთ.
კიდევ ერთი რუმინული ფილმი სიაში, თუმცა „ძაღლებისგან“ განსხვავებით, ამ ნამუშევრის რეჟისორმა, კრისტიან მუნჯუმ, თანამედროვე ევროპული კინოში უკვე დიდი ხსნი წინ გაითქვა სახელი, რომელმაც წლევანდელ კანის ფესტივალზეც დატოვა კვალი (საუკეთესო რეჟისურის კატეგორიაში). ამ ფილმის მთავარ თემასაც მამა-შვილის ურთიერთობა წარმოადგენეს.

I, Daniel Blake

ქვეყანა: გაერთიანებული სამეფო, საფრანგეთი, ბელგია

100 წთ.

თუ ფესტივალზე დროის უქონლობის გამო, ან რამე სხვა მიზეზით მხოლოდ ერთი ფილმის ნახვა შეგიძლიათ, აუცილებლად ეს ფილმი ნახეთ. „მე, დენიელ ბლეიკი“ ფესტივალამდე ქართულ კინოთეატრებშიც გადიოდა, მაგრამ იმდენად მცირე ხნის განმავლობაში, რომ მისი ნახვა შეზღუდული რაოდენობის მაყურებელმა შეძლო. რთულია წარმოიდგინო, რომ კენ ლოაჩის ამ სოციალურმა დრამამ ვინმე გულგრილი დატოვოს.

+ 5 ფილმი რომელსაც სიაში მოხვედრა სულ ცოტათი დააკლდა

 

Personal Shopper,  Bar BahrLa fille inconnueCzerwony pajak, Lantouri

ფესტივალის სრული პროგრამის ნახვა შეგიძლიათ აქ. 

 

პრესტიჟი, მანიპულაციის ხელოვნება

თანამედროვე კინორეჟისორებს შორის ერთ-ერთ ყველაზე დიდ მანიპულატორად კრისტოფერ ნოლანი მიმაჩნია. თუ რატომ, იხილეთ ვიდეო მიმოხილვაში.

თბილისის მე-16 კინოფესტივალის: ხუთი [+1] საუკეთესო ფილმი [ბლოგის ვერსიით]

თბილისის მე-16 კინოფესტივალი გუშინ დასრულდა. წელს წარმოდგენილი 117 ფილმიდან ექვს დღეში მხოლოდ 17-ის ნახვა მოვახერხე, სამწუხაროდ ყველა ნამუშევრის ნახვა ადამიანურ შესაძლებლობებს აღემატება. თუმცა, წინასწარ შედგენილი სიის დამსახურებით საკმაოდ გამორჩეული და საინტერესო ფილმების ნახვა მომიწია.

აქვე იმის თქმაა საჭირო, რომ მეტწილად იმის გამო რომ ზოგიერთ შემთხვევაში სეანსები ერთმანეთს ემთხვეოდა, რამდენიმე ისეთი ფილმის ნახვა ვერ შევძელი, რომელსაც პოტენციურად ამ ხუთეულში მოხვედრა შეეძლო. ამ მხრივ ყველაზე მეტად ტაქსიზე  და მოცეკვავე არაბებზე  მწყდება გული.

მიუხედავად იმისა, რომ ფესტივალზე ფილმები სხვადასხვა პროგრამების ფარგლებში აჩვენებდნენ, ამ სიაში გადავწყვიტე ეს დაყოფა არ გამეთვალისწინებინა და მარტივად, ჩვეულებრივი მაყურებლის თვალით ამერჩია ხუთი ფილმი, რომელიც ყველაზე მეტად მომეწონა. აქვე, ფესტივალის საკონკურსო ფილმებს შორის ოფიციალური გამარჯვებულები გაინტერესებთ, მიჰყევით ამ ბმულს. ბლოგის ვერსიით შარშანდელი საუკეთესო ფილმების სანახავად კი, დააჭირეთ აქ.

film-nicije-dete-1409696642-561483

სანამ უშუალოდ ფესტივალზე ნანახ ფილმებზე და ხუთეულზე გადავალ,  ფესტივალზე  ნაჩვენებ ფილმებს შორის მინდა გამოვარჩიო, 2010 წლის “წვიმასაც კი ყიდიან” (Even The Rain). ნაწილობრივ იმიტომ რომ ეს ფილმი ფესტივალამდე მქონდ ნანახი და ნაწილობრივ იმის გამო, რომ ხუთი წლის წინ არის გადაღებული, გადავწყვიტე ძირითად ხუთეულში არ შემეყვანა. ეს ორი ფაქტორი რომ არა, ნამდვილად მოხდებოდა ქვემოთ მოყვანილ ხუთეულში.

5. შორს კაცთაგან (Loin des hommes)

ვიგო მორტენსენი იდეალურად მოერგო მეოცე საუკუნის ორმოცდაათიანი წლების ალჟირში მცხოვრებ წარმოშობით ფრანგ მასწავლებლის როლს. “შორს კაცთაგან” ალბერ კამიუს მოთხრობის ეკრანიზაცია მძლავრი მორალური მესიჯით, ფრანგი მასწავლებლის, დარუს და მას ჩაბარებული პატიმრის – მოჰამედის შესახებ მოგვითხრობს. ორივე პერსონაჟი მტკიცე მორალური პრინციპების მატარებლები არიან, რომლებიც ქვეყანაში არსებული მდგომარეობის მიუხედავად უარს აცხადებენ ცალსახად დაემორჩილონ აქ დაწესებულ არაბულ თუ ფრანგულ წესებს და მიუხედავად იმისა, რომ არჩევანში ისინი შორს არიან ადამიანებისგან, სწორედ მათ მიერ არჩეული პრინციპები გამოარჩევენ მათ როგორც პიროვნებებს.

4. გაკვეთილი (Urok)

ბულგარული სოცდრამა “გაკვეთილი” (Urok) არის მაგალითი იმისა თუ როგორ შეიძლება გადაიღო მაღალი დონის ფილმი შეზღუდული ბიუჯეტით. მართალია, ფილმის რეჟისორებისთვის – კრისტინა გროზევასთვის და პეტარ ვალჩანოვისთვის ეს სადებიუტო ნამუშევარია, ვფიქრობ მათ შეუძლიათ გაკვეთილი ჩაუტარონ უფრო გამოცდილ რეჟისორებს იმაზე თუ როგორ შეიძლება მიაჯაჭვო მაყურებელი ეკრანს.

 

3.  არავის შვილი (Nicije Dete)

რეალურ ამბავზე დაფუძნებული ეს ფილმი ერთგვარი იგავია ადამიანებზე მძლავრი პოლიტიკური (ამ სიტყვის ფართო გაგებით) მესიჯით. ფილმის მთავარ გმირს, დაახლოებით ათი წლის ბავშვს იუგოსლავიაში ტყეში მგლების ხროვაში პოულობენ, რომელსაც ცხადია უჭირს ადამიანებთან და ცივილიზაციასთან შეგუება. თუმცა, საინტერესო არა ამ ბიჭზე დაკვირვება, არამედ ამ ბავშვის თვალით, განსხვავებული კუთხით ნაჩვენები ცივილიზაციის დანახვაა.

2. ვიქტორია (Victoria)

მიუხედავად იმისა, რომ ვფიქრობ ვიქტორია შინაარსიდან გამომდინარე ერთხელ სანახავი ფილმია, ტექნიკური თვალსაზრისით მსგავსი ნამუშევარი ფესტივალზე არ მინახავს. ღამის ბერლინი სცენაა სადაც ერთი დუბლით გადაღებული ფილმი ავანტიურაზე და კრიმინალზე  გვიყვება. რეპეტიციები რამდენიმე კვირა გრძელდებოდა, საბოლოოდ კი მივიღეთ ფილმი ძალიან ძლიერი სამსახიობო შესრულებით და კამერის ვირტუოზული ნამუშევრით. ამის დამსახურებით ფილმი სრულად იპრყობს მაყურებლის ყურადღებას და ორ საათზე მეტ ხანს დაძაბულ მდგომარეობაში ამყოფებს.

1. ბომბებზე ხმამაღლა (Louder than Bombs)

ხოაკიმ ტრიერის ფილმი მრავალწახნაგოვანი დრამაა, საკმაოდ ორიგინალური თხრობის სტილით, გადასარევი ვიზუალით, მუსიკით და ატმოსფეროთი. “ბომბებზე ხმამაღლა” ურთიერთობის სირთულეზე და ამ ურთიერთობებში სრული სურათის დანახვის აუცილებლობაზე მოგვითხრობს. ტრიერი ამ სირთულეს საინტერესოდ, სწორედ რომ სრული სურათის ჩვენებით ახერხებს.

თბილისის მე-16 კინოფესტივალი: 4 დეკემბრის ანონსი, გასული დღის შეფასება

grlwalks

დღეს საჩვენებელ ფილმებს შორის ერთ-ერთი გამორჩეულია “წვიმასაც კი ყიდიან” (Even the Rain). მართალია, ფილმი ხუთი წლის წინ გამოვიდა, მაგრამ ის ამ ფესტივალის ფარგლებშიც აქტუალურია.  “წვიმასაც კი ყიდიან,” რომელშიც მთავარ როლებს გაელ გარსია ბერნალი და  ლუის ტოსარი ასრულებენ, ისტორიული ანალოგიის გამოყენებით, ბოლივიაში წყლის პრივატიზაციის და ამ ფონზე მომხდარი პროტესტების შესახებ მოგვითხრობს. ფილმს ცხრა საათზე რუსთაველის მეოთხე დარბაზში აჩვენებენ.

თუ ნახსენები ფილმი უკვე ნანახი გაქვთ, ან უბრალოდ ალტერნატიული სეანსი გაინტერესებთ, საინტერესო უნდა იყოს ამავე დროს რუსთაველის მეხუთე დარბაზში საჩვენებელი ფილმი. 2015 წლის ფრანგული ნამუშევარი “ახალგაზრდა სისხლი” (La tête haute). ფილმი, რომელშიც ერთ-ერთ მთავარ როლს კატრინ დენევი ასრულებს, ახალგაზრდა, მეამბოხე ახალგაზრდის შესახებ მოგვითხრობს.

ყველაზე ადრეულ სეანსებზე წასვლას თუ გადაწყვეტთ და წლევანდელი საკონკურსო ფილმები გაინტერესებთ, 12 საათზე ამირანის დიდ დარბაზში თურქულ “სამშობლოს” (Ana Yurdu), მეორეში კი უნგრულ “ოთხშაბათის შვილს” (Szerdai gyerek) აჩვენებენ.

სპარსულენოვანი ფილმი ამეკირიდან “გოგონა ღამით შინ მარტო მიდის” (A Girl Walks Home Alone At Night), რომელზეც წელს ძალიან ბევრს საუბრობდნენ, ორ საათზე რუსთაველის მეხუთე დარბაზში გავა. ფილმი, რომელიც სხვადასხვა ჟანრების კოქტეილს წარმოადგენს მივიწყებული ირანული ქალაქის შესახებ მოგვითხრობს, რომელშიც მარტოსული ვამპირი აქაურ მაცხოვრებლებს დასდევს.

ასევე საკონკურსო ფილმს წარმოადგენს “ნულოვანი წერტილი” (Nullpunkt), ესტონური დრამა საკმაოდ კარგი გამოხმაურებებით. ფილმის ნახვა ოთხ საათზე ამირანის დიდ დარბაზში შეგიძლიათ.

მოკლედ 3 დეკემბერს ნანახ ფილმებზე

ბულგარული სოც. დრამა “გაკვეთილი” (Urok) არის მაგალითი იმისა თუ როგორ შეიძლება გადაიღო მაღალი დონის ფილმი შეზღუდული ბიუჯეტით. მართალია, ფილმის რეჟისორებისთვის – კრისტინა გროზევასთვის და პეტარ ვალჩანოვისთვის ეს სადებიუტო ნამუშევარია, ვფიქრობ მათ შეუძლიათ გაკვეთილი ჩაუტარონ უფრო გამოცდილ რეჟისორებს იმაზე თუ როგორ შეიძლება მიაჯაჭვო მაყურებელი ეკრანს. ფილმმა თავიდანვე დაიპრყო ჩემი ყურადღება და მის მსვლელობისას ერთადერთი რამის მეშინოდა, კლიშეების. ზოგიერთ შემთხვევაში ფილმი ამასთან ძალიან ახლოს იყო, მაგრამ გადამწყვეტ მომენტში სულ სხვა მიმართულებით მიჰყავდა სიუჟეტი. ვფიქრობ, “გაკვეთილი” წლევანდელ საკონკურსო ფილმებს შორის ფავორიტებში უნდა მოვიაზროთ.

45 წელი (45 years) არის ფილმი მყარ ურთიერთობაზე, რომელიც შეიძლება ითქვას საფინალო ეტაპზე ბზარის გაჩენის საშიშროების წინაშე დგას. ფილმის დასასრული მაყურებელს ინტერპრეტაციაში თავისუფლების აძლევს. ინგლისელი რეჟისორის ენდრიუ ჰაის ამ საკმაოდ ესთეტიკურ და აზრიან ფილმში ძალიან მაღალ დონეზე ასრულებენ მათზე დაკისრებულ როლებს ტომ კორტნი და შარლოტ რემპლინგი.

ვიგო მორტენსენი იდეალურად მოერგო მეოცე საუკუნის ორმოცდაათიანი წლების ალჟირში მცხოვრებ წარმოშობით ფრანგ მასწავლებლის როლს. “შორს კაცთაგან” (Far From Men), ალბერ კამიუს მოთხრობის ეკრანიზაცია მძლავრი მორალური მესიჯით, ფრანგი მასწავლებლის, დარუს და მას ჩაბარებული პატიმრის – მოჰამედის შესახებ მოგვითხრობს. ორივე პერსონაჟი მტკიცე მორალური პრინციპების მატარებლები არიან, რომლებიც ქვეყანაში არსებული მდგომარეობის მიუხედავად უარს აცხადებენ ცალსახად დაემორჩილონ აქ დაწესებულ არაბულ თუ ფრანგულ წესებს და მიუხედავად იმისა, რომ არჩევანში ისინი შორს არიან ადამიანებისგან, სწორედ მათ მიერ არჩეული პრინციპები გამოარჩევენ მათ როგორც ადამიანებს.

თბილისის მე-16 კინოფესტივალი: 3 დეკემბრის ანონსი, გასული დღის შეფასება

დღეს რამდენიმე კარგ ფილმს უნდა ველოდოთ…

FarFromMen_web_1

45 წელი (45 years)

ფილმი, რომელში ერთ-ერთ მთავარ როლს შარლოტ რემპლინგი ასრულებს, წყვილზე მოგვითხრობს, რომელიც თავისი ქორწინების 45-ე წლისთავის აღნიშნვნისთვის ემზადება. თუმცა, ღირშესანიშნავ თარიღამდე ცოტა ხნით ადრე თავს დავიწყებული აჩრდილი იჩენს თავს. “45 წელს” ორ საათზე ამირანის დიდ დარბაზში აჩვენებენ.

შორს კაცთაგან (Loin Des Hommes)

ფილმები ვიგო მორტენსენით მთავარ როლში ყოველთვის საინტერესოა. “შორს კაცთაგან” ალბერ კამიუს მოთხრობას, “სტუმარი” (L’Hôte) ეფუძნება, რომელიც ყოფილ ფრანგ ჯარისკაცის ალჟირში 50-იან წლებში ცხოვრების შესახებ მოგვითხრობს. მორტენსენის პერსონაჟს, დარუს, ალჟირელი დისიდენტის მეზობელ ქალაქში სასამართლოში გადაყვანას ავალებენ… ის რომ ფილმის საუნდტრეკის ავტორი ნიქ ქეივია ალბათ მისი ნახვის დამატებით მოტივაციაა. “შორს კაცთაგან” რუსთაველის მეხუთე დარბაზში საღამოს ცხრა საათზე გავა.

თუ თავისუფალი დრო გაქვთ და ორზე მეტი ფილმის ნახვის სურვილი გაქვთ, დღის დაწყებას “გაკვეთილით” (Urok) გირჩევდით, ამ ბულგარულმა ფილმმა უკვე მაოსწრო არაერთი ჯილდოს მოპოვება. მას საერთაშორისო კონკურსის ფარგლებში 12 საათზე ამირანის დიდ დარბაზში აჩვენებენ.

კურტ კობეინის და ალბათ ზოგადად თანამედროვე მუსიკის მოყვარულებისთვის საინტერესო იქნება კობეინი, “არეული მონტაჟი,” (Cobain: Montage of Heck) დოკუმენტური საკულტო ჯგუფ Nirvanas ლიდერზე.

თუ ცხრა საათზე ზემოთ ხსენებულ სეანსზე (“შორს კაცთაგან”) დარბაზი სავსე დაგვხდათ, ან უბრალოდ არ გაინტერესებთ და სხვა რამის ნახვას ისურვებდით, ამირანის მესამე დარბაზში საჩვენებელ ფილმს გამოვარჩევდით. აქ ამ დროს ვენესუელურ-მექსიკური “შორიდან” (Desde Alla) გადის.

მოკლედ 2 დეკემბერს ნანახ ფილმებზე

გუშინდელი დღე გარკვეულწილად იმედგაცრუბების დღე აღმოჩნდა. ეს პირველ რიგში ჟაკო დორმალის “ახალთახალ აღთქმას” ეხება. ფილმს თითქოს არაფერი აკლია,  გადასარევი ვიზუალი, უბადლო მონტაჟი, ნოვატორული თხრობის სტილი, მაგრამ ყურებისას გარკვეულ მომენტში ხვდები, რომ სინამდვილეში უყურებ ფილმს არაფრის შესახებ. კი, ლამაზი და კარგად დალაგებული კადრებია, რომელიც მძლავრ ეფექტს ახდენს მაყურებელზე, მაგრამ სეანსის შემდეგ შემდგომი საფიქრალის გარეშე ტოვებს. სამწუხაროდ, დორმალი იმ მაგს დაემსგავსა, რომლის საუკეთესო ტრიუკებიც წარსულს ჩაბარდა.

პაოლო სორენტინოს “ახალგაზრდობის” (Youth) ყურებისას ფიქრობ, რა დიდებული სილამაზეა… თუმცა, მერე ჰარვი კეიტელი, მაიკლ კეინი, რეიჩელ უეისი, პოლ დენო და ვიღაც ჭარბწონიანი მამაკაცი, რომელიც ძალიან ჰგავს მარადონას, გახსენდება და ფიქრობ, რომ ძალიან რთულია ასეთი კასტით ვერ გადაიღო კარგი ფილმი. თუმცა, ასეთი არაერთი გვინახავს, ასე რომ ნუ დავუკარგავთ სორენტინოს ოსტატობას და შევირგოთ მისი საფირმოდ გამორმებული დელიკატესი.

ფორს მაჟორის (Force Majeure) ყურებისას ასეთი აზრი მიტრიალებდა, “იქნებ ამერიკულ კინოაკადემიას შეცდომა არ მოსვლია ფილმი საუკეთესო უცხოენოვანების შორტლისტში, რომ არ შეიყვანა?” არა, ცუდი ფილმი ნამდვილად არაა, საინტერესო თემით და კითხვით, რომელიც თანამევედროებაში ოჯახის როგორც ინსტიტუტის სიმყარეს ეხება, რეჟისორის მცდელობით საკითხი სხვადსხვა კუთხიდან დაენახა, მაგრამ თითქოს რაღაც მაინც აკლია… ან იქნებ, მე შევიქმენი გადაჭარბებული მოლოდინი ფილმზე, რომელიც პრინციპში არაა ცუდი, მაგრამ მისი მნიშვნელობის გადაჭარბება არასწორი იქნებოდა?

 

 

თბილისის მე-16 კინოფესტივალი: გასული დღის შეფასება, მომავალი დღის მიმოხილვა [2 დეკემბერი]

7GUzXta7ExAMYeCXznnbQYnjOyA

არ ვიცი Louder than Bombs-ის ძლიერ ვიზუალურ მხარეს დავაბრალო თუ იმას, რომ არავის სურდა ინგლისურის არცოდნის აღიარება, მაგრამ ხოაკიმ ტრიერის უსუბტიტრო დრამაზე დარბაზი ბოლომდე სავსე დარჩა. ტექნიკური წუნი იქეთ იყოს (თვალებს ვხუჭავ იმაზე, რომ ფირი სამჯერ გაიჭედა) და ფილმი დღევანდელი ფესტივალის ნამდვილი გვირგვინი იყო. ტრიერის ფილმი მრავალწახნაგოვანი დრამაა, საკმაოდ ორიგინალური თხრობის სტილით, გადასარევი ვიზუალით, მუსიკით და ატმოსფეროთი. მოკლედ, ისეთი ფილმია ცალკე, ფესტივალის დასრულების შემდეგ ვრცელი რეცენზიის დაწერას რომ მოგანდომებს
ადამიანს…

შექებას იმსახურებს ასევე ფენიქსი (Phoenix), დრამა მეორე მსოფლიო შემდეგდროინდელ გერმანიაზე.  ფილმი მთავარი გმირი, გერმანიაში საკონცეტრაციო ბანაკიდან დაბრუნებული სახედასახიჩრებული ქალის შესახებ მოგვითხრობს, რომელსაც ახალ სახესთან, იდენტობასთან და გერმანიასთან შეგუება უწევს. ფილმი ორფენიანია, ერთის მხრივ მისი წაკითხვა სწორხაზოვნად, მთავარი პერსონაჟების ერთმანეთთან ურთიერთობით შეიძლება და მეორეს მხრივ – ამ ურთიერთობებში სიმბოლოების დანახვით. ასეთი განზოგადოება გვაძლევს საშუალებას დავინახოთ, რომ ფილმი ცდილობს გაანალიზოს რამდენად მზადა არიან
ერთის მხრივ ებრაელები დაუბრუნდნენ თავის ცხოვრებას გერმანიაში და მეორეს მხრივ რამდენად შეუძლია გერმანულ საზოგადოებას საკუთარი თავის პატიება.

“ხმელთაშუა ზღვისპირეთი” (Mediterranea) მოგვითხრობს იმაზე თუ რა კოშმარამდე შეიძლება მიიყვანონ ოცნებებმა არალეგალი აფრიკელი მიგრანტები. ფილმი ორ ბურკინა ფასოელ მეგობარის სარისკო მოგზაურობაზე და შემდგომ უკვე იტალიაში მძიმე ცხოვრებაზე მოგვითხრობს. რეჟისორი იონას კარპინიანო ფილმით მნიშვნელოვან კითხვას სვამს, ღირს კი მიგრაცია ქვეყანაში სადაც არავინ გელოდება?

დღეს ნაჩვენებ ფილმებს შორის, ასევე კარგი იყო “უსიმღერო ქვეყანა”(No Land’s song),
დოკუმენტური, რომელიც ირანში არსებული შეზღუდვის შესახებ მოგვითხრობს, კონკრეტულად კი 1979 წლის რევოლუციის შემდგომ არსებული კანონზე, რომელიც კრძალავს ირანში ქალების სოლო სიმღერას საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილებში. ფილმი სწორედ ამ პრობლემაზე ფოკუსირებით და ერთ-ერთი ჯგუფის მიერ ამ უფლებისთვის ბრძოლაზე მოგვითხრობს.

რეკომენდაციები 2 დეკემბრისთვის

12:00 სთ

თუ ზემოთმოყვანილმა მინი რეცენზიამ “ხმელთაშუა ზღვისპირეთზე” (Mediterranea) დაგაინტერესათ და მისი დღეს ნახვა ვერ შეძელით, მაგრამ ხვალ საქმეს მზად ხართ 12 საათიდან შეუდგეთ, შეგიძლიათ რუსთაველის მეოთხე დარბაზს მიაკითხოთ.

14:00 სთ

ამ დროს ორი საინტერესო, მაგრამ აბსოლუტურად განსხვავებული ჟანრის ფილმი გადის, ორივე რუსთაველში. პირველი, “არავის ბავშვი” (No One’s Child) სერბო-ხორვატული რეალურ ამბებზე დაფუძნებული ფილმია, რომელიც მგლების ხროვაში ნაპოვნი მოზარდის შესახებ მოგვითხრობს. მეორე ბელგიური კომედია ჟაკ ვან დორმალის (Mr. Nobody-ს ავტორი) რეჟისორობით, “ახალთახალი აღთქმა” (The Brand New Testament)  ბრიუსელში მცხოვრები ღმერთის შესახებ მოგვითხრობს… თუმცა, აქვე გეტყვით, რომ “არავის ბავშვს” შაბათს ორ საათზე იმეორებენ.

16:00

ოთხ საათზე დიდ ამბავს უნდა ველოდოთ რუსთაველის მეხუთე დარბაზში. აქ ამ დროს მარტა ფაინსის 1999 წლის “ონეგინი” (Onegin) გავა, რომლის შემდგომაც გაიმართება რეჟისორის მასტერ კლასი.

19:00

შვიდ საათზე დიდი დატვირთვა ექნება ამირანის მეორე დარბაზს. აქ, ამ დროს პაოლო სორენტინოს “ახალგაზრდობა” (Youth) გავა.

21:00

ამ დროს საჩვენებელ ფილმებს შორის საინტერესო იქნება “ფორს მაჟორი” (Force Majeure), შვედური დრამა, რომელიც შარშან ოსკარებზე უსაფუძვლოდ დაიჩაგრა და მიუხედავად კრიტიკოსთა მოლოდინებისა, ვერ მოხვდა საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმების შორტლისტში.

თბილისის მე-16 კინოფესტივალი: მომავალი დღის მიმოხილვა, 1 დეკემბერი

მიმდინარე კინოფესტივალის ფარგლებში გადავწყვიტე ყოვედლღიურად მომდევნო დღეს საჩვენებელ ფილმებს შორის რამდენიმე გამოვარჩიო და იმათზე გავამახვილო ყურადღება, რომლებიც ჩემი მოკრძალებული აზრით მაყურებლისთვის შეიძლება საინტერესო იყოს. მართალია ფესტივალი ოფიციალურად ორშაბათს იწყება, მაგრამ იმის გათვალისწინებით, რომ დღეს ერთადერთი ფილმი (მოირა) იქნება ნაჩვენები, მეორე დღით ვიწყებ.

PHOENIX

14:00 სთ.

Baal (ბაალი)

1969 წლის ეს გერმანული ფილმი ბერტოლტ ბრეხტის და ზოგადად თეატრის მოყვარულებს დაგაინტერესებთ. ფილმი ბრეხტის ამავე სახელწოდების პიესის ეკრანიზაციას წარმოადგენს და სულ 24 სცენისგან შედგება.

No Land’s Song (უსიმღერო ქვეყანა)

ირანელი კომპოზიტორი, სარა ნაჯაფი საკუთარ ქვეყანაში საჯარო კონცერტის ჩატარებისთვის წლებია იბრძვის, უფლებისთვის რომელიც ირანში კანონით იკრძალება. დოკუმენტური ამ ერთგვარი ამბოხის შესახებ მოგვითხრობს.

16:00 სთ
Mediterranea (ხმელთაშუა ზღვისპირეთი)
ფილმი ამ ბლოგის ფესტივალზე 15 სანახავ ფილმებში მოხვდა. მოკლე სინოპსისი: ორი აფრიკელი ლტოლვილი იტალიისკენ მიემგზავრება, თუმცა გზაში ბევრ მოულოდნელ სირთულეს და სისასტიკეს წააწყდება.

19:00 სთ.

შვიდსაათიან სეანსებზე მაყურებელს რთული არჩევანის გაკეთება შეიძლება მოუწიოს, ამ დროს ერთმანეთს ორი ძალიან კარგი ფილმი ემთხვევა. საღამოს ამ სეანსზე ამირანში  Phoenix (ფენიქსს) აჩვენებენ, ფილმს, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ გერმანიაზე და ამ კონტექსტში იდენტობის კრიზისის შესახებ მოგვითხრობს. რუსთაველში კი ამავე დროს Dancing Arabs (მოცეკვავე არაბები) გავა, ფილმი მოგვითხრობს იმაზე თუ როგორია იყო არაბი და ცხოვრობდე ისრაელში.

21:00 სთ.

არჩევანის გაკეთება არც ცხრასაათიან სეანსზე იქნება მარტივი, ყველაფერი იმაზეა დამოკიდებული რა მოგწონთ უფრო მეტად, სპეციფიური სკანდინავიური იუმორი თუ ოჯახური დრამა გარდაცვლილი ფოტოგრაფის შესახებ. პირველს ისეთი სახელწოდება აქვს, ინდი ბენდს დაამშვენებდა… A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence (იჯდა მტრედი ტოტზე და ცხოვრებაის არსზე ფიქრობდა), მისი ნახვა რუსთაველში შეგეძლებათ. მეორეს Louder Than Bombs (ბომბებზე ხმამაღლა) ჰქვია და მასაც რუსთაველში აჩვენებენ.