Tag Archives: აბსურდი

გამოგონილი თანამედროვე ხელოვნების ნიმუშების კატალოგი მომავლიდან

“ერთხელ ტეიტ მოდერნში საოცარი ინსტალაციის მომსწრე გავხდი. ინსტალაციას რადიატორი წარმოადგენდა. სითბოს გამოსცემდა. სურათების გადაღება დავუწყე. რამდენიმე წამში ჩემთან პერსონალის წარმომადგენელი მოვიდა და მითხრა, რომ რადიატორი უბრალოდ რადიატორს და მეტს არაფერს წარმოადგენდა. თავიდან თითქმის დავუჯერე, თუმცა მალევე მივხვდი რომ ჩემს წინაშე ლეგენდარული რამინა აბლამოვიჩი იდგა და ეს ყველაფერიც რა თქმა უნდა ინსტალაციის ნაწილი იყო.”

– თანამედროვე ხელოვნების მოყვარული უცნობი ტურისტი –

…because the line between art and garbage can be thin… Sometimes even artists cannot see it.

– The Million Dollar Hotel –

 

Advertisements

ასოცირების ხელშეკრულების ხელმომწერის ვინაობა შესაძლოა ჯეირანმა გადაწყვიტოს

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

27 ივნისია. საქართველოს პრემიერ მინისტრი ირაკლი ღარიბაშვილი ევროკავშირთან ასოცირების ხელშეკრულების მოსაწერად ემზადება. მაგიდასთან ევროპელ კოლეგასთან ზის, დარბაზში ქართველი და ევროპელი ჩინოვნიკები ამ ისტორიულ მოვლენას სულმოუთქმელად ელოდებიან. ხელში კალამი აიღო, დოკუმენტან მიიტანა და ეს ესაა უნდა მოაწეროს, რომ ხვდება კალამი არ წერს! მეორედ ცდილობს -კვლავ არ წერს. მესამედ – იგივე. ტემპერატურა იწევს, საქართველოს პრემიერს ნელ-ნელა პანიკა იპყრობს, უხერხულობას გრძნობენ დიპლომატები, თუმცა არ იმჩნევენ, უფრო ცინიკურები ფრთხილად იღიმიან. როდესაც პრემიერს ხელმოწერის დასმა მეოთხედ აღარ გამოსდის, პანიკისგან შეპყრობილი კალამს შლის და გულს სულს უბერავს, “არ წერს და რა ვქნა,” ამბობს და ხვდება, რომ მისკენ მთელი დარბაზის გაკვირვებული მზერაა მიპყრობილი.

ამ დროს დარბაზში მჯდომ საქართველოს პრეზიდენტს გიორგი მარგველაშვილს ასევე ირაციონალური აზრები აწუხებს და მათი მატერიალიზაციის მიზნით, უბიდან კალამს იღებს, სკამიდან ხტება და სცენისკენ მიემართება, “ეს არის ჩემი შანსი,” ფიქრობს და მარჯვე ნაბიჯით მიემართება ისტორიის თვალებში ჩასახედად. ბატონი პრეზიდენტი დაბნეულ პრემიერს აჩოჩებს, მის ადგილს იკავებს, დოკუმენტს ხელს აწერს და კმაყოფილ-არაადეკვატურად “ვაჰაჰაჰა-ს” ხარხარებს. ეშვება ფარდა.

ეს რა თქმა უნდა აბსურდული სცენარია, თუმცა ბოლო დროს ატეხილი აჟიოტაჟი იმის თაობაზე თუ ვინ მოაწერს ასოცირების ხელშეკრულებას ხელს, აბსურდული ამბების გამოგონების საფუძველს ნამდვილად იძლევა. ამ პრობლემის გადაწყვეტა სხვანაირადაც შეიძლება, მაგალითად ბატონმა პრემიერმა და ბატონმა პრეზიდენტმა შეიძლება უშუალოდ ხელმოწერის წინ ჯეირანის საშუალებით გაარკვიონ ხელმომწერი პიროვნება. იაფი და პრაქტიკული საშუალებაა.

დარწმუნებული ვარ ევროპელები საერთოდ ვერ ხვდებიან რა თემაა და რატომ უნდა უნდოდეს რომელიმე ლიდერს ხელის მელანით გასვრა. მემგონი ბოლოს ევროპული ოფიციოზი იმ მდგომარეობამდე მივა, რომ ქართულ მხარეს დამატებით პირობას წაუყენებს, მაგალითად ასეთს, “No kinklaoba while signing the agreement,” სწორედ რომ “kinklaoba” და არა რომელიმე შესაბამისი ინგლისური სიტყვა.

ისე სიმართლე უნდა ითქვას და მარგველაშვილს უთქვამს, რომ ხელმოწერაზე მაინცდამაინც თავს არ ვიკლავო, მაგრამ ამავდროულად რაღაცნაირად საყვარლად გამოიხედა და დაამატა, რომ “ისე, ასეთ შემთხვევებში პრეზიდენტი” აწერსო ხოლმე ხელსო.რა საყვარლობაა… ეს დაახლოებით იმას ჰგავს, რიგში ძალიან დიდი ხანი რომ დგახარ და უცბად უკნიდან ვიღაც ბებო, რომ დაგადგება და რაღაც მიზეზის გამო, რომელიც საერთოდ არ გაინტერესებს რიგის გარეშე გასვლას რომ გთხოვს. შენც სოციუმში ჩამოყალიბებული ნორმებიდან გამომდინარე ბებოს წინ უშვებ, მაგრამ წინ მდგომს მაშინვე ჩასჩურჩულებ, “ისე ჩემი რიგი კი იყო…”

მთავარია მარგველაშვილმა “რიგის დათმობის” შემდეგ არ ინანოს და რეზიდენციაში გამოკეტილმა და დაბოღმილმა ტვიტების წერა ან რაც კიდევ უარესია, დეპრესიულად ქსოვა არ დაიწყოს.

მეორე მხრივ გაუგებარია პრემიერის პოზიციაც. ეს ჩემზე ასაკით ოდნავ უფროსი ადამიანი (რაც იმას გულისხმობს, რომ მეზობელთან დენდი-სუბორის სათამაშოდ იგივე წლებში ადიოდა და ტურბოს “ნაკლეიკებსაც” ატრიალებდა) ამხელა პოსტს იკავებს და რაღაც ხელმოწერაზე ხურდავდება. ხომ შეიძლება ახლა პრემიერის მაგივრად ვიღაც დაბოღმილი ბლოგერი ყოფილიყო და თავის თავზე ასაკით ოდნავ უფროსს პრემიერზე ეწერა პოსტები?

ასეა თუ ისეა, იმედია საქართველო ასოცირების ხელშეკრულებას ექსცესების გარეშე მოაწერს, ლიდერებიც შეთანხმებიან და საქმეც ბიძინასთან ასატანი არ გახდება.

ქართული “კომიქსების” 5 სუპერგმირი

ირაკლი წერეთელი AKA პროტესტორი

ჯიგარკაცი

ენა, მამული, სარწმუნეობის პრინციპის ჭეშმარიტი დამცველი. ებრძვის ყველაფერ არაქართულს და უცხოს. სჯერა რომ ქართველი გეი არ არსებობს, ან თუ არსებობს ჯიგარკაცის ჩარევის შემდგომ, არ იარსებებს.

ნამდვილი სახელი – მურმანი. ჯიგარკაცისთვის დამახისიათებელი თვისებები შეიძინა მას შემდეგ რაც სოროსის სტიპენდიაზე ზედიზედ რამდენიმეჯერ უთხრეს უარი. მოთმინების ფიალა, რომ ამოეწურა სოროსის ოფისთანვე ზვიადისტების მუდმივ მიტიგენს შეუერთდა. სწორედ აქ შეასხა რომელიღაც ზვიადისტმა ნაკურთხი წყალი, რამაც იმავე ღამეს მურმანს საკუთარ თავში ზებუნებრივი ძალები აღმოაჩენინა.

მთავარი ატრიბუტი საგულდაგულოდ გამოთლილი ტაბურეტკაა. მისი სახლი სავსეა დაბალი, მაღალი, ხის, პლასტმასის და სხვა ტიპის ტაბურეტკებით, განსაკუთრებულ შემთხვევებისთვის აქვს კარგად წაწვეტებულებიც.

მიუხედავად იმისა, რომ ხანდახან “ქართელობას წართმევის,” ეშინია, ასეთ შემთხვევაში  მან იცის რომ ბოროტ ძალებს ჯერ მისი მოკვლა და მისი გულის ამოგლეჯვა მოუწევთ. მისი გული ერთგვარი სეიფია, რომელსაც წარწერა “ქართველობა” ამშვენებს. სწორედ ამ გულში ძგერს ნამდვილი ქართული სული.

ივერიელი

ნამდვილი სახელი – ზეზვა. მუშაობს საგარეო საქმეთა სამინისტროში. სჯერა რომ საქართველოს ერთდროულად დინოზავრების, ღვინის და ქრისტიანობის კერაა.

დადის სხვადასხვა ქვეყნებში და ყვება მითებს საქართველოზე. მაგალითად, ფრანგებს უხსნის რომ ღვინო წამოვიდა საქართველოდან, თავად სიტყვა კი მოგვიანებით ლათინურმა ისესხა და ასე მოიგინეს სიტყვა “vino”, ტიბეტელებს უყვება რომ საქართველოზე ლამაზი მთები არსადაა, ხოლო იტალიელებს და ესპანელებს იმას რომ ქართველ მამაკაცებზე კარგი საყვარლები არ არსებობენ. უცხოელები ღიმილით და თავაზიანობით ხვდებიან ხოლმე ივერიელის შეგონებებს, რაც ამ უკანასკნელს აფიქრებინებს რომ მისიას წარმატებით ასრულებს და მისი სჯერათ.

სჯერა რომ ბასკები და ქართველები მართლა ნათესავები არიან.

მისიის შესრულებისას იცვამს ჩოხას სრული ატრიბუტიკით, ჰყავს მეგობრები პარლამენტში და ლობირებს კანონპროექტს ჩოხის ჩაცმის აუცილებლობის შესახებ.

სუპერგმირული თვისებების გაჩენის მიზეზი 15 წლის წინ გერმანიაში სამუშაო ვიზაზე უარის თქმა გახდა.

კაი ბიჭის დის დამცველი AKA პროტექტორი

მიუხედავად იმისა რომ ბევრი მის არსებობაში დარწმუნებულია, ზოგიერთი სკეპტიკოსი თვლის რომ კაი ბიჭის დის დამცველი სხვა არაფერია თუ არა, მითი.

ზოგიერთი თვლის რომ კაი ბიჭის დის დამცველი უფრო მეტად იდეის ერთობლიობაა, რომელიც სხვადასხვა ადამიანში შეიძლება გამოვლინდეს, ვიდრე ამ იდეის ხორცშესხმა. მათი აზრით ის ერთგვარი სიმბოლოა, რომელიც თავიდან გვარიდებს არასასურველ შედეგს. მაგალითად, ის შეიძლება გამოვლინდეს ადამიანში რომელსაც ესმის “აუ რა ნაშაა”, ან თუნდაც შედარებით რბილი, “აუ რა კარგი გოგოა” და ამ რეპლიკის გაგონებაზე ათქმევინებს, “რეებს ბაზრობ, კაი ბიჭის და რომ იყოს?” როგორც ცნობილია, კაი ბიჭის და არ შეიძლება იყოს ნაშა და არც კარგი გოგო.

იმ ნაწილის აზრით, რომელიც კაი ბიჭის დის დამცველი რეალურად არსებული სუპერგმირის არსებობაში დარწმუნებულია, პროტექტორი დადის კლუბებში. ის იცავს გოგოებს, რომლებსაც პოტენციურად შებმა და რაც უფრო უარესია, პერსპექტივაში იმავე კლუბში ზასაობაც კი ემუქრებათ. ამ თვისების გამო, ზოგიერთმა ამ სუპერგმირს ბაბულიკაც კი შეარქვა, ამგვარად ის კონტროვერსიული პერსონაჟია.

მიხუედავად იმისა, რომ მოდიდან დიდი ხანი გადავარდა, მისიის შერულებისას ის ისნის ბაზრობაზე ნაყიდ რეიბანებს, პლატოკს და წვეტიან შავ ტუფლებს ატარებს.

პროტესტორი

საჭიროების შემთხვევაში გამოდის ქუჩაში და აპროტესტებს ყველაფერს რაც არ მოსწონს ქართულ საზოგადოებას. ვინადან და რადგანაც “საჭიროების შემთხვევა” ყოველთვის არსებობს, ის მიტინგისთვის საჭირო სტრატეგიული ობიექტებს არ ცილდება (პარლამენტი, მოედნები, მერია…) და მუდამ გარეთ დგას.

პროტესტორის ბოლოდროინდელი ერთ-ერთი საყვარელი რეპლიკაა – “არ აანთო”. ერთ-ერთი სუპერძალა რომელსაც პროტესტორი ფლობს არის შიმშილობის ატანის არაადამიანური უნარი, ასე მაგალითად მან შეიძლება თვეობით იშიმშილოს და ამის მიუხედავად რიხიანად მისცეს ინტერვიუ რომელიმე ტელევიზიას. თუმცა, ბოროტი ამბობენ რომ ღამ-ღამობით მის ფანებს მის კარავში ჩუმად ღორის ხორცი და ლობიანები შემოაქვთ ხოლმე.

ერთ-ერთი ვერსიის თანახმად პროტესტორი ნიღბის უკან ირაკლი წერეთელი იმალება.

თამადამენი

გადაარჩენს ნებისმიერ ქართულ სუფრას, მათ შორის, ქორწილს, დაბადების დღეს და რაც მთავარია ქელეხს. ნამდვილი სახელი ანზორი.

შესანიშნავად ფლობს დიალექტიკას და მუცელში ღვინის N რაოდენობის მოთავსების განსაკუთრებულ უნარს (უნდა აღინიშნოს რომ ამ უკანასკნელს პირველზე გაცილებით უკეთ ფლობს).

უყვარს ადამიანები, განსაკუთრებით კაცები, ამაზე სუფრის გარკვეულ ეტაპზე ბრეჟნევური კოცნების კასკადი უნდა მეტყველებდეს.

მეგობრობს ჯიგარკაცთან (ამბობენ ჯიგარკაცის შვილი თამადამენის მონათულიაო). აჭრის მარცხენას ყველა იმ ადამიანს რომელსაც ჭიქა “არასწორი” ხელით უჭერია. იცის სადღეგრძელოების რიგითობა. თუმცა ბოროტი ენები ამბობენ, რომ მისი პოპულარობა  მას შემდეგ დაეცა როდესაც ერთ-ერთ ქელეხში თამადობისას შეცდომით “ქორწილის სადღეგრძელეობის” შპარგალკა წაუკითხავს. ამ ინციდენტის გადამოწმება ძალიან რთულია, რადგანაც ქელეხში მონაწილე ადამიანების უმრავლესობა “კარგად მთვრალი” ყოფილა და ბევრი რამე არ ახსოვს.

რეალითი შოუ სახელად “საქართველოს მომავალი”

ჩვენ არ ვწინასწარმეტყველებთ მომავალს, ჩვენ მის პრევენციას ვახდენთ 

რეი ბრედბერი

საქართველო. 2026 წელი.

სამოქალაქო რეესტრის ერთ-ერთ ტერიტორიულ სამსახურში ჩვეულებრივი სამმართველოს ხელმძღვანელი ბატონი ნუგზარ დამღლელაძე ორშაბათ დღეს საკუთარ კაბინეტში უამრავი მაკულატურის, ძველი კომპიუტერის და მესამე ჭიქა ყავის გარემოცვაში რუტინულ სამუშაოს, ანუ მოქალაქეობის გაცემის და შეწყვეტასთან დაკავშირებულ საკითხებს განიხილავს.

ბატონი ნუგზარი ტელეფონის ღილაკს აჭერს მდივანთან დასაკავშირებლად. ღილაკის დაჭერისთანავე აპარატიდან გაისმის ახალგაზრდა, მაგრამ უკვე გამოცდილი ქალის ხმა, “ხო, ნუგზარ გისმენ.”

ბატონი ნუგზარი: შემოუშვი.

მდივანი: ახლავე

ორიოდე წუთში მდივნის თანხლებით კარებში ახალგაზრდა 25-30 წლის მამაკაცი ჩნდება, მიუხედავად იმისა რომ მდივანს პირის ღრუ საღეჭი რეზინით აქვს დაკავებული მისი მიმართვა “შედით” ახალგაზრდას, სახელად ნიკოს გზას სამართველოს უფროსის მაგიდისკენ უკაფავს. მაგიდის და შესაბამისად ბატონ ნუგზარის დანახვისთანავე ახალგაზრდა ნიკოს ერთის მხრივ კედელზე  საქართველოს მოქმედი პრეზიდენტის, მიხეილ სააკაშვილის პორტრეტზე ეხსნება ხედი და მეორეს მხრივ ერთ-ერთ კუთხეში ჩართული ტელევიზორი, რომელიც ასევე ბატონ პრეზიდენტს გამოსახავს, ოღონდ ფოტოსგან განსხვავებით მოძრავს და მოლაპარაკეს.

ოდესღაც ახალგაზრდა რეფორმატორი და წინამორბედ ხელმწიფესთან მებრძოლი ამჟამად 60 წლის ასაკს გადაცილებული პრეზიდენტი საუბრობს სახელმწიფოს წარმატებებზე პოლიციის, ინფრასტრუქტურის და კორუპციასთან ბრძოლის დარგში, ის ასევე აღნიშნავს საფრთხეს ჩრდილოელი მეზობლის სახით და იმაზე რომ ერს არ უნდა ეძინოს და ყოველთვის უნდა იყოს მზად მორიგი საფრთხისთვის, მითუმეტეს მაშინ როდესაც დედაქალაქიდან 50 კილომეტრის მოშორებით ოკუპანტია განლაგებული.

ბატონი ნუგზარი: გთხოვთ, შემობრძანდით, დაბრძანდით.

ნიკო მასპინძელს მადლობას უხდის და მაგიდის წინ განლაგებულ სკამზე თავსდება.

ბატონი ნუგზარი სათვალეებს იმაგრებს, მის წინ მდებარე ქაღალდებს ათვარიელებს და თან ნიკოს მიმართავს, “ესეიგი საფრანგეთის მოქალაქე ბრძანდებით და საქართველოს მოქალაქეობაზე გაქვთ შემოტანილი საბუთები, საინტერესოა, თქვენ უნდა გესმოდეთ რომ ჩვენ ყოველთვის მივესალმებით ღირსეული თანამემალუეების რეპატრიაციას…”

ნიკო იღიმის და თანხმობის ნიშნად მოკლედ პასუხობს, “დიახ, დიახ”

“თუმცა მოქალაქეობის მისაღებად როგორც იცით პატარა ტესტია გასავლელი,” აგრძელებს ბატონი ნუგზარი, “მაგრამ მერწმუნეთ ეს მხოლოდ ფორმალობაა, არაფერი განსაკუთრებული.”

ნიკო: დიახ, დიახ, რა თქმა უნდა.

ბატონი ნუგზარი: ისე ამდენი ხანი სად იყავით, ახლა რომ მოგვმართავთ.

ნიკო: ბოდიში?

ბატონი ნუგზარი: ადრე შეგეძლოთ მოგემართათ, ჩვენი ქვეყანა პირველი წელი არაა რაც წარმატებულ ევროპულ სახელმწიფოდ ჩამოყალიბდა, ხომ გესმით?

ნიკო: დიახ, დიახ რა თქმა უნდა, მაგრამ მე პატარაობაში მომიწია საქართველოდან საფრანგეთში გადასვლა, ჯერ კიდევ შევარდნაძის დროს გადაწყვიტეს ჩემმა მშობლემა იძულებით სამშობლოს დატოვება. მას მერე ვერა და ვერ დავაყენე საშველი, მაგრამ საქართველო ყოველთვის ჩემთან იყო.

ბატონი ნუგზარი: დიახ, დიახ მესმის, ეს შევარდნაძის დრო მაინც რა საშინელი პერიოდი იყო, რამდენ ღირსეულ მოქალაქეს მოუწია სამშობლოს დატოვება, ხომ მეთანხმებით.

ნიკო: ხო, ხო, რა თქმა უნდა…

ბატონი ნუგზარი: არაუშავს ნიკო, ახლა მთავარია ჩვენთან ხარ. ხომ შეიძლება შენობით მოგმართო?

ნიკო: რა თქმა უნდა.

ამ სიტყვების შემდგომ ბატონი ნუგზარი მცირე პაუზას აკეთებს, კვლავ ტელეფონით მდივანს უკავშირდება და თხოვს მისი ორი ასისტენტის შემოგზავნას, რის შემდეგაც სიგარეტს უკიდებს და თან სტუმარს სთავაზობს.

გაკვირვებული ნიკო სიგარეტს უარყოფს და თან აყოლებს, “შენობაში ეწევით?”

ბატონი ნუგზარი: ხო, რა თქმა უნდა, რატომ გაგიკვირდათ?

ნიკო: არა უბრალოდ უჩვეულია, საფრანგეთში უკვე 20 წელია რაც აკრძალულია.

ბატონი ნუგზარი “ა ხო-ს” იძახის და თან ხმამაღლა იძახის, “არა რა, რაღაცეები მაინც ჩვენგან უნდა ისწავლონ ამ ევროპელებმა.”

რამდენიმე წუთში ოთახში ორი პრაქტიკულად იდენტური ერთი სიმაღლის და საშუალო ასაკის მამაკაცი ჩნდება.

ბატონი ნუგზარი: გაიცანით, შაქრო და ზაქრო.

ნიკო: სასიამოვნოა.

შაქრო და ზაქრო უხმოდ ესალმებიან სტუმარს.

ბატონი ნუგზარი: ბატონ ნიკოს მოქალაქეობის მიღება სურს, ახლა დასკვნით ეტაპზეა, ბიჭებო ტესტი უნდა ჩავატაროთ, ჩვენ რომ ვიცით ისეთი, ხოდა მგონი ამ ოთახშივე შეგვიძლია შორს რომ არ ვიაროთ, რას იტყვით.

შაქრო და ზაქრო ერთდროულად ირონიულად იღიმიან და კვლავ უსიტყვოდ ეთანხმებიან უფროსს.

ბატონი ნუგზარი ეკითხება ნიკოს არის თუ არა ის წინააღმდეგი ტესტი სწორედ იმ კაბინეტში ჩატარდეს, რაზეც ნიკო მოკრძალებით პასუხობს რომ “რა თქმა უნდა არა.”

შაქრო და ზაქრო სკამებს იმარჯვებენ და ნიკოს მარცხნიდან და მარჯვნიდან უსხდებიან.

ბატონი ნუგზარი უხსნის ნიკოს ტესტის პროცედურებს და თან აყოლებს რომ ტესტი უბრალო შეკითხვებისგან შედგება და მასში განსაკუთრებული არაფერია და ამიტომაც შეიძლება არაფორმალურ ვითარებაში ჩატარდეს.

ბატონი ნუგზარი: ბატონო ნიკო, მარტივი შეკითხვებით დავიწყოთ. როდის გახდა საქართველო დამოუკიდებელი?

ნიკო: 1991 წელს.

ბატონი ნუგზარი: ბოდიში?

ნიკო მოკრძალებით და ყოყმანით: ათას ცხრაას ოთხმოოცდაა…

ბატონი ნუგზარი: კარგად დაფიქრდით.

ნიკო: ზუსტად არ მახსოვს, ან ოთხმოოცდაათი ან ოთხმოცდათერტმეტი არაა?..

ბატონი ნუგზარი: აააჰ… საბჭოთა კავშირიდან გამოყოფას გულისხმობ შენ. მე მაგას არ გეკითხები, მე გეკითხები როდის გახდა საქართველო რეალურად დამოუკიდებელი?

ნიკო: არ მესმის რას მეკითხებით…

ბატონი ნუგზარი: კარგი დაგეხმარები, ეგ არაფერი თუ ეს შეგეშალა, 2003 წელს

ნიკო: ბატონო?

ბატონი ნუგზარი: რაც გაიგე, საქართველო რეალურად დამოუკიდებელი 2003 წელს, ვარდების რევოლუციის დროს გახდა, სწორედ მანდედან იწყება საქართველოს დამოუკიდებლობა.

ნიკო დაბნეულია, მაგრამ ცდილობს სამმართველოს უფროსს არ შეეკამათოს. შაქრო და ზაქრო უსიტყვოდ და ზედმეტი ემოციის გარეშე აკვირდებიან დიალოგს.

ბატონი ნუგზარი სიგარეტის მოწევას აგრძელებს და თან ნიკოს მიმართავს, “კარგი, ეგ არაფერი, რიცხვებს იმხელა მნიშვნელობა არ აქვს, საზეპიროებზე უფრო მეტად ყოველთვის ანალიზს ვანიჭებდი უპირატესობას, ხოდა აჰა შენ შემდეგი შეკითხვა. არსებობს თუ არა საქართველოში კრთამის აღების პრეცედენტები?

ნიკო: როგორ გითხრათ…

ამ სიტყვების გაგონებაზე ბატონი ნუგზარი სიგარეტს აქრობს და თითის ძლიერი დაჭერით რამდენიმე წამის განმავლობაში საფერფლეში აქრობს, თან ნიკოს სერიოზული სახით პირდაპირ თვალებში უყურებს.

ნიკო: … კორუპცია ყველგან არსებობს, ნებისმიერ საზოგადოებაში, თუმცა გააჩნია რაოდენობას და ხარისხს…

ბატონი ნუგზარი: აი, ახლა ჟან ჟაკ რუსო და მაგისნაირები არ გვინდა, თორემ განახებ მე შენ ვოლტერს.

ნიკო კრთება, ასეთ კომენტარს არ ელოდება და ცოტატი შეშინებული მიმართავს სამმართველოს უფროსს, “მე მეუბნებით?”

ბატონი ნუგზარი: ხო, ხო შენ, საქართველოს მოქალაქეობა თუ გინდა წესიერად მოიქეცი. შენხელა ბიჭს უნდა ესმოდეს რომ საქართველოში კორუპცია აღარ არსებობს, მადლობა ვარდების რევოლუციას.

ნიკო ამჯობინებს არაფერი უპასუხოს.

ბატონი ნუგზარი: ნიკო, კარგი ბიჭი ჩანხარ და ზედმეტ აზრებს ნუ ჩაიდებ მაგ თავში, ახლა ის მითხარი, ვთქვათ დაიწყე მუშაობა და ხედავ რომ შენი კოლეგა იპარავს, ფულს ან რამე სხვას, რას იზამ?

ნიკო: უფროსს შევატყოვინებ.

ბატონი ნუგზარი: აი ხომ ხედავ, შეგნებული მოქალაქე ჩანხარ და ეგეთია ყველა ჩვენი მოქალაქე. ახლა ის მითხარი, შენი უფროსი თუ იპარავს, რას იზამ?

ნიკო: მასზე ზემდგომს შევატყობინებ.

ბატონი ნუგზარი: მასზე ზემდგომი თუ იპარავს?

ნიკო: პოლიციას შევატყობინებ.

ბატონი ნუგზარი მეორე სიგარეტს უკიდებს და ისევ სერიოზული მზერით აშტერდება ნიკოს, თან ამატებს, “მე კიდევ მეგონა გამოასწორე პასუხები. ყველაზე უფროსი თუ იპარავს, ესეიგი ესეა საჭირო და თან არც იპარავს, უბრალოდ საქმეს უდგება სწორედ. გაიგე, ბიჭო?

ნიკო: ბატონო ნუგზარ, არ მესმის… ეს რაღაც ხუმრობაა?

ბატონი ნუგზარი: ხუმრობა მაშინ იქნება მოქალაქეობას რომ ვერ მიიღებ, მე კიდევ მეგონა შეგნებულ ადამიანთან მქონდა საქმე.

ამ სიტყვებზე შაქრო დგება და სკამი ზაქროსკენ გადააქვს, რის შემდგომად ჯდება და მის კოლეგას ყურში ჩასჩურჩულებს, “არ მომწონს ეს ტიპი.” ზაქრო დასტურის ნიშნად ჩუმად თავს უქნევს.

ბატონი ნუგზარი შეკითხვებს განაგრძობს, “კიდევ მოგცემ შანსს, მაგრამ იმედია ახლა მაინც გამოასწორებ, წარმოიდგინე რომ ქუჩაში ხარ, გხვდება სამართალდამცავი და გაფურთხებს…”

ნიკო ამ სიტყვების გაგონებაზე თავს ვერ იკავებს და სამმართველოს უფროსს მიმართავს, “ბოდიში? ვერ გავიგე, რატომ უნდა შემაფურთხოს სამართალდამცავმა?..”

ამ შეკითხვის გაგონებაზე შაქრო ზაქროს კვლავ ყურში ჩასჩურჩულებს, “ამ ტიპის პასუხები და შეკითხვები აშკარად რუსეთის წისქვილზე ასხამენ წყალს.” შაქრო დასტურის ნიშნად თავს აქნევს.

ბატონი ნუგზარი თავის მხრივ შეკითხვის გაგონისთანავე ფეხების ბაკუნს და თვალების ტრიალს იწყებს, “ბიჭო, რომ გეუბნები შეგაფურთხა, ესეიგი ეგრე უნდა იყოს, რა ვერ გაიგე?”

ნიკო: კარგით თუ ასეა რას ვიზამ და მეც შევაფურთხებ, წინააღმდეგობას გავუწევ, არავის მივცემ უფლებას ტყუილუბრალოდ შეურაცხყოფა მომაყენოს…

ბატონი ნუგზარი: შენ ბიჭო ხომ არ ჩუკენეობ, თუ შეგაფურთხა, ესეიგი ეგრე იყო საჭირო, რა წინააღმდეგობა, რის წინააღმდეგობა, აზრზე მოდი, სამართალდამცავია, ჩვენი ქვეყნის სიდიადეს იცავს, რომლის მოქალაქეობის მიღებას შენნარი უღირსი ტიპები ცდილობენ.

შაქრო და ზაქრო სინქრონულად დასტურის ნიშნად თავს აქნევენ, რის შემდეგად შაქრო პირველად საჯაროდ იღებს ხმას, “თავიდანვე არ მევასა ეს ტიპი, კაგებეს სუნი ასდის, საბჭოეთის გადმონაშთია.”

ბატონი ნუგზარი ნიკოს საყურადღებოდ თითს შაქროსკენ იშვერს და გაიძახის, “შაქრო, ეს არის შაქრო, შაქრო ადამიანებში არასდროს ცდება, მე შევცდი ამ კაბინეტში რომ შემოგიშვი, მაგრამ ახლა ნათელია რომ მაგარი ცუდი ტიპი ხარ. მოქალაქეობა უნდა, “იშ ტი, რაზმეჩტალსა.”

შემკრთალი, შეშინებული, გაოცებული და დილემაში ჩაგდებული ნიკო ცდილობს თავი ხელში აიყვანოს და გამოაცხადოს, “არა, არა ბატონო, არ მინდა, აღარ მინდა მოქალაქეობა ყოველივე იმის მერე რაც აქ გავიგონე.”

ბატონი ნუგზარი არ შოშმინდება, ფეხების ბაკუნს და თვალების ბრიალს განაგრძობს, “მოქალაქეობა? მოქალაქეობა კი არადა, აქ საქმე ეჭვი მაქვს სისხლის სამართლებრივ დანაშაულთან გვაქვს, შპიონაჟის სუნი მცემს.

ნიკო კიდევ უფრო გაოცებულია.

ბატონი ნუგზარი: რა მიზნით ჩამოხვედი? კრემლის აგენტი ხარ? ჰააა, დროზე, დაყაჭე!

ამ სიტყვების წარმოთქმისთანავე ბატონი ნუგზარი სკამიდან დგება და ასისტენტებს უცხო მოქალაქის გაკოჭვას უბრძანებს, რის შემდეგაც ტელეფონისკენ მიემართება და მდივანს შესაბამისი ორგანოების გამოძახებას სთხოვს.

ფონად ტელევიზორის გუგუნი და საქართველოს წარმატებებზე მონოლოგი ისმის…

შორს რეალობისგან, ანუ რეალური აბსტრაგირება

– სამყარო ჭადრაკის დაფაა, რომლითაც თოთო ბავშვი ერთობა –

– ფილიპ დიკი –

ღმრმად ჩაისუნთქეთ, ამოისუნთქეთ, მოდუნდით, ცოტა ხნით თვალები დახუჭეთ,  რომ გაახელთ ამის წასაკითხად მოემზადეთ. ხელს არაფერი უნდა გიშლიდეთ, განთავისუფლდით დაძაბულობისგან და კუნთები ბოლომდე მოადუნეთ.

ახლა კი წარმოიდგინეთ: გადატვირთულ ქუჩაში დგახართ, უამრავი ხალხია, ყველა სადღაც
ჩქარობს, გზაზე უამრავი მანქანაა, ერთმანეთს მოძრაობაში უსწრებენ, უსიგნალებენ, ყველას ეჩქარება, მანქანებსაც და ადამიანებსაც, ქუჩაში იმდენი მანქანაა და ადამიანი, რომ ერთი წამით თქვენ ფიქრობთ რომ სუნთქვა გიჭირთ. ახლა კი, წარმოიდგინეთ, რომ ფიზიკურად მანდ ხართ, მაგრამ სულიერად, გონებით სადღაც შორს, თქვენ იმ სამყაროს არ ეკუთვნით, მარტო ხართ და მას დამკვირვებლის სტატუსით აკვირდებით. შორს ხართ…

დარწმუნებული ვარ ასეთი შეგრძნება ბევრ თუ არა ზოგიერთ თქვენთაგანს მაინც ექნებოდა, აბსურდის და იმ აუტანელი კომიკურობის შეგრძნება, რომელიც ჩვენს სამყაროს თან სდევს, რა თქმა უნდა ადამიანების სამყაროს ვგულისხმობ.

დავუბრუნდეთ ქუჩას, განზე დგახართ და თქვენ სახეზე ღიმილია აღბეჭდილი, გეღიმებათ, ღიმილი ცოტა ხანში სიცილში, სიცილი კი ხარხარში გადაგდით. თქვენ ფიქრობთ იმ ადამიანებზე, რომლებიც სადღაც ჩქარობენ, ყველას თავისი გასჭირვებია, თითოეულს საფიქრალი აქვს, გადაუდებელი საქმეები. წამით, თქვენს წარმოსახვაში ცხოვრებას აჩერებთ, ყველა მანქანა, ადამიანი და ბუნებრივი მოვლენა გაჩერებული და გაყინულია.  ფიქრებში უფრო ღრმად მიდიხართ, წარმოიდგენთ სამყაროს უსასრულობას, იმ კომბინაციების ულევ რაოდენობას რომელიც შეიძლება არსებობდეს ან არ არსებობდეს. შემდეგ გეცინებათ ადამიანთა მოგონილ სამყაროზე და მის აბსურდულობაზე; ადამიანებმა წესრიგი, კანონი, სახელმწიფოები, რელიგიები, იდეები და ვინ იცის კიდევ რამდენი რამ მოიგონეს. შედარებით უწყინარ გამოგონებიდან უფრო რთულ და ტრაგიკულ მოვლენებისკენ მიდიხართ: ომებისკენ, რომლებსაც კვლავ ადამიანები იგონებდნენ, სამყაროს სიდიდის გათვალისწინებით წარმოიდგენთ ომების აბსურდულობას და ადამიანის უკიდეგანო იდიოტიზმს.

ჩაისუნთქეთ, ამოისუნთქეთ, ქუჩას უნდა დაუბრუნდეთ.

გახსენდებათ ქვეყნის მართველები, რომლებიც საკუთარ თავზე ადამიანების ბედით მართვას იღებენ, გახსენდებათ ასევე ის უპასუხისმგებლობა რომლითაც ისინი ამ საქმეს მიუძღვიან. ”თამაშია” – ფიქრობთ – ”კარგად მოფიქრებული თამაში”. მოგვიანებით კვლავ სამყაროს უსასრულო სივრცე გახსენდებათ და მას ადამიანის ძალაუფლებასთან ადარებთ. გეცინებათ, ხარხარებთ. მანქანები კვლავ აგრძელებენ მოძრაობას, ადამიანებს კვლავ ეჩქარებათ, სახეზე ძალიან სერიოზული გამომეტყველება აქვთ, თითქოს რამეს წყვეტდნენ. თამაშია, თამაშის წესი მოითხოვს თქვენც სერიოზული სახე მიიღოთ და მასში მონაწილეობა მიიღოთ, ყოველგვარი აბსტრაქცია და აბსურდის ახსნის მცდელობა ისჯება საზოგადოებიდან მოკვეთით.

ჩაისუნთქეთ, ამოისუნთქეთ… არ დაიგვიანოთ.

მუსიკა განწყობისთვის