Tag Archives: ბლოგი

ჩემი პირველი ვიდეო პოსტი

გთავაზობთ ჩემს პირველ ვიდეო პოსტს,  “დამილაიქე – დაგილაიქებ”

Advertisements

ხელი დავუქნიოთ 2010 წელს, მივესალმოთ 2011- ს

მედია, ის რაც ძალიან მიყვარს

ბლოგერების მრავალრიცხოვანი “ჯარის” მაგალითზე გადავწყვიტე არ გავმხდარიყავი გამონაკლისი და ამიტომაც ამ პოსტში მეც 2010 წელს ვაჯამებ. თავიდან ამის გაკეთება უშუალოდ ბლოგის მიმოხილვით გადავწყვიტე, მაგრამ სხვების პოსტებს რომ გადავხედე, აღმოვაჩინე რომ უმეტესობა ამას პირადი კუთხიდან აკეთებს. იმის გათვალისწინებით რომ ამ ბლოგზე პირადი ინფორმაციას ნაკლებად ვათავსებ და “ზოგადსაკაცობრიო” თემებით უფრო ვარ დაინტერესებული, მაგრამ მეორეს მხრივ ყოველდღიურ ცხოვრებაში საკმაოდ მიყვარს საკუთარ თავზე ლაპარაკი გადავწყვიტე წლის პირადი, შემაჯამაბელო პოსტი გამეკეთებინა.

2010 წელი ჩემთვის უჩვეულოდ დაწყო, პირველად შევხდი ახალ წელს ოჯახის გარეთ, კერძო კი ახლადდაწყებულ სამსახურში მაშინ ჯერ კიდევ “პირველ კავკასიურ” წოდებულ არხზე. სამსახურში გვიანობამდე დარჩენილმა რამდენიმე კოლეგამ 12 საათამდე ოდნავ ადრე შამპანიური და ალკოჰოლის შემცველი სხვა დანარჩენი ბოთლები გავხსენით და 2010 წლის დადგომა არაფხიზელ მდგომარეობაში ავღნიშნეთ.

ჩემი წიგნის პრეზენტაცია, 2010 წლის აპრილი, "პურ-პური"

იანვარ-თებერვალმა მშვიდად სამსახურში ყოველდღიური (ხშირად შაბათ კვირის ჩათვლით) სიარულით აღინიშნა, მარტში კი უცბად გამახსენდა რომ 2009 წელს დაწყებული წიგნის გაგრძელება შეიძლებოდა და მეც დაუღალავი (აქ სმაილიკი უნდა იყოს) შრომით მისი დასრულება გადავწყვიტე, რაც აპრილში წარმატებით (აქაც სმაილიკი) შევასრულე.

ივნის-ივლისის გასაყარზე სამსახურში მიმდინარე რეორგანიზაციის გამო “პირველ კავკასიურზე” სიარული შევწყვიტე, ბევრი დრო მრჩებოდა და ამიტომაც ამავე პერიოდში ბლოგზე აქტიურად პოსტვას შევუდექი, ამიტომაც პრაქტიკულად ბლოგმა ამ წლის ზაფხულში დაიწყო რეალურად ფუნქციონირება, მიუხედავად იმისა რომ ფორმალურად ის 2009 დაარსდა.

სექტემბერში ჯერ კიდევ 2009 წელს მიღებული გადაწყვიტელბა სისრულეში მოვიყვანე, ანუ გლაზგოს კალედონიის უნივერსიტეტში მულტიმედია ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე დავიწყე სწავლა. პირველ ლექციაზე ის გამიკვირდა რომ ბრიტანულ ჯგუფში მოვხვდი, ჩამოსვლამდე რატომღაც მეგონა რომ საერთაშორისო ჯგუფი ცალკე იქნებოდა, მაგრამ 22 ჯგუფელს შორის უცხოელი ჩემს ჩათვლით მხოლოდ 6-ია. ჯგუფის ასეთი განაწილება იმას უნდა გულისხმობდეს რომ მაგისტრატურის წარმატებული დასრულების შემთხვევაში მიუხედავად იმისა რომ უცხოელი ხარ კონკურენტუნარიანი იქნები ადგილობრივ “ბაზარზე”.

უნივერსიტეტი, სწავლა, სწავლა და კვლავ სწავლა

სექტემბრიდან უნივერსიტეტი ჩემის დროის 80 პროცენტს მაინც იკავებდა, ლექციები 9-დან 5-მდე, სახლში მოსულს კი დავალებები უნდა შეგესრულებინა. დეკემბრის დასაწყისი კიდევ “ნონ-სტოპ დედლაინებით” აღინიშნა, როდესაც ყოველ ორი დღეს ესსეები და პრეზენტაციები უნდა მოგემზადებინა. თუმცა, არ ვწუწუნებ, ჩემი აქ ჩამოსვლა პროფესიულად განვითარების სურვილს ეფუძნებოდა და ამ მხრივ ძალიან დიდ გამოცდილებას ვიღებ, ლექციები ინფორმატიული და საინტერესოა. რას წარმოვიდგენდი რომ მანამდე შეძულებილი და ყველაზე მოსაწყენი საგანი “ეთიკა” წლევანდელ პროგრამაში ჩემთვის ყველაზე, ყველაზე საინტერესო აღმოჩნდებოდა და მეც აქტიურად ჩავერთვებოდი აბსოლუტურად ყველა ლექციაზე დისკუსიებში. ეს კი პირველ რიგში საინტერესო ლექტორის და ასევე საინტერესო პროგრამის დამსახურებაა. ასე რომ იცოდეთ ორ სხვადასხვა ლექტორს თანაბარმნიშვნელოვნად შეუძლია შეგაძულოთ ან შეგაყვაროთ თავისთავად საინტერესო საგანი.

წლის დასასრულისკენ ასევე გავხსენი ახალი, ამჯერად ინგლისურენოვანი ბლოგი, რომელზეც ძირითადად პროფესიულ პოსტებს გავაკეთებ.

გლაზგოში, კვლავ დავიწყე საჭმლის მომზადება. წელს იტალიური პასტას მომზადება და ნაირ ნაირი ბრინჯის მოხარშვა ვისწავლე, მიღწეულზე გაჩერებას არ ვაპირებ და უახლოეს მომავალში ახლ რეცეპტებსაც დავეუფლები, რომლებსაც აუცილებლად იხილავთ ბლოგზე.

წელს პირველი შემთხვევაა როდესაც ახალ წელს საზღვარგარეთ ოჯახის გარეშე ვხვდები, ვნახოთ რისი მომტანი იქნება. ისღა დამრჩენია რომ მეგობრებთან შესახვედრად მოვემზადო, ასე რომ, დროებით, ახალ 2011 წლამდე. ბედნიერ ახალ წელს გისურვებთ!

ქართული ბლოგოსფეროს რამდენიმე კარგი სავანე

გამოგიტყდებით, ბლოგების დიდი მკითხველი არ ვარ, საკუთარი ბლოგის წერას გაცილებით მეტ დროს ვუთმობ ვიდრე სხვების გაცნობას, ალბათ ეგოისტური გადაწყვეტილებაა და ამიტომაც ქართულ ბლოგოსფეროში ნაკლებად ცნობილი ადამიანი ვარ, შეკრებებზეც ან სემინარებზეც გასაკვირი არაა რომ ნაკლებად მეპატიჟებიან. ამის მიუხედავად მაინც მოვასწარი რამდენიმე ფავორიტი ბლოგის აღმოჩენა, მათ რეგულარულად ვეცნობი და ბევრი პოსტის შეყვარებაც მოვასწარი. ამ თემაში შევეცდები რამდენიმეს გაგაცნოთ და მათზე ვისაუბრო. აქვე გეტყვით, რომ ამ პოსტში აქცენტს ქართულენოვან ბლოგებზეს გავაკეთებ და უცხო ენოვანებს ამჯერად არ შევეხები. ასევე ნუ მიაქცევთ ყურადღებას ჩამოთვლილი ბლოგების თანმიმდევრობას, ისინი შემთხვითობის პრინციპით არიან განლაგებული.

ბაბისასთვის

ხშირად ახალ ბლოგზე მოხვედრისას ყველაზე დიდ როლს პირველი შთაბეჭდილება თამაშობს. შეიძლება ბლოგს ეწვიო და მასზე მეორედ შემოსვლის სურვილი აღარ გაგიჩნდეს, ხანდახან კი ყველაფერი პირიქითაა. ეს ბლოგი პირველად რომ ვნახე მისი ესთეტიკით მოვიხიბლე. აშკარად აქვს განსაკუთრებული და გამორჩეული “დუხი.” მიუხედავად იმისა რომ თითქოს რომანტიული და უფრო გოგოებისთვის საყვარელ საიტს წარმოადგენს ის სხვა ქართული ბლოგების მსგავსად არ ცდილობს მკითხველი იაფასიანი დიზაინით თუ შინაარსით მიიზიდოს. სტილი აშკარად დაცულია.

ხომ შეიძლება, აესე, ადგე, ყველაფერი ერთ ზანდუკში ჩააწყო, მერე რამე პატარა და ლამაზი ბოქლომი მიუსადაგო, გამოკეტო და გასაღები სადმე ხის ძირას ჩამარხო.
მერე ამ ზანდუკს რამე ლამაზი, ჭრელი ფარდაგი გადააფარო და კუთხეში მიდგა.

აი, ასე ხატოვნად გვეუბნება თავის სათქმელს ერთ-ერთ პოსტში ავტორი.  მიუხედავად იმისა რომ ბლოგი ხშირად პირადია და ავტორის განცდებზეა დამოკიდებული ეს ის პირადი არაა რომელიც არავის აინტერესებს.  უფრო “საზიარო” პირადია და მსგავსი გრძნობების ამოკითხვა საკუთარ თავში ბევრ სხვა ადამიანსაც შეუძლია.

გორგილაძის ბლოგი

ამ ბიჭს იუმორის მშვენიერი გრძნობა აქვს. ეს ბლოგი პრაქტიკულად ლიტერატურაა. ავტორიც გვეუბნება, მწერლობა მინდაო და გასმოდის კიდევაც. ენას კარგად ფლობს, თხრობის მანერაც შესანიშნავია და იუმორის გრძნობა ხომ ვთქვი უკვე. მოწყენილი თუ ხარ საღამოს და ცოტა ხასიათის ამაღლება თუ გსურს აუცილებლად გორგილაძის გვერდს უნდა ეწვიო. აქ იაშა ბიძიასაც გაიცნობ, რომელიც თბილისის ქუჩაზე ცხოვრობდა, ავტობუსების კონტროლიორებს და კოლოტირულ მზგავრებს იხილავ და იმასაც გაიგებ თუ როგორ არ მიიღო ან მიიღო საჩუქრად კურდღელი და ა.შ.

კარგი ბიჭია მოკლედ გორგილაძე, ოღონდ ერთი ნაკლი აქვს – იშვიათად ანახლებს ხოლმე ბლოგს.

ეგოისტის ბლოგი

მთავარი მიზეზი რატომაც ეს ბლოგი ამ სიაში მოვახვედრე ისაა რომ ეს გვერდი ბავშვს ეკუთვნის. დიახ, ბავშვს, 15 წლის ადამიანს სხვანაირად ვერ მოვიხსენიებ. პოსტებს თუ გადავავლებთ და ასაკსაც გავითვალისწინებთ მივხვდებით რომ ამ ადამიანს დიდი პოტენციალი აქვს,  ასაკის მიუხედავად ავტორი ისეთ თემებს ეხება რომლებიც მის თანატოლებს იშვიათ შემთხვევებში თუ აინტერესებთ. ეტყობა რომ მონდომებულია, მიზანმიმართული და მოაზროვნე, რამაც მომავალში შეიძლება ძალიან კარგი შედეგი გამოიღოს როგორც მისთვის ასევე მკითხველისთვის.

ლიშტოტას ბლოგი

ზომიერად ანალიტიკური, ზომიერად მძიმე და ზომიერად სერიოზული ბლოგი. სამწუხაროდ ასეთ ტიპის ბლოგებს ძალიან ნაკლებად შეხვდებით ქართულ ბლოგ სივრცეში. ავტორის მიერ გამოქვეყნებულ ყველა პოსტს საქმისადმი სერიოზული და არა ზერელე მიდგომა ემჩნევა, რომელიც ცდილობს სწორად დასვას აქცენტები და ქართულ საზოგადოებაში არსებულ პრობლემებზე ფოკუსირება მოახდინოს. როგორც უკვე ითქვა ქართული ბლოგერების უმეტესობა ბლოგოსფეროს უფრო გართობად აღიქვამს ვიდრე ინსტრუმენტად რომელსაც საზოგადოებაში რეალური ცვლილების მოტანა შეუძლია. ლიშტოტას ბლოგზე უმეტესობა პოსტისა ანალიტიკური ხასიათისაა და ამავრდროულად მრავალფეროვანი, ავტორი ერთი თემით არ შემოიფარგლება და ცდილობს მეტ ნაკლებად სხვადასხვა თემას შეეხოს. შემიძლია ვთქვა, რომ ქართულ ვებ სივრცეს მეტი “ლიშტოტა” სჭირდება.

Le blog de style seeker

ისე გამოვიდა რომ ეს ბლოგი დესერტად შემოვინახე. არ ვიცი ემთხვევა თუ გამიზნულად ვაკეთებ ამას, მაგრამ ამ ბლოგს როგორც წესი საღამოობით ვუჯდები ხოლმე.  შეიძლება მეჩვენება, მაგრამ მგონია რომ ყველა ჩამოთვლილ ბლოგებს შორის ყველაზე უცნაურია  და ამავდროულად პრაქტიკული. უცნაურობის შეგრძნება შეიძლება იმიტომ გამიჩნდა, რომ ბლოგის ავტორი მშვენივრად ერკვევა ლიტერატურაში, მუსიკაში, ფილოსოფიაში და მოდაში, ეს კიდევ მშვენიერი მიქს “განაპირობებს.” ხშირია ხოლმე როდესაც ბლოგის ავტორები საკუთარ გვერდზე სხვადასხვა თემებზე საუბარს გადაწყვეტენ, მაგრამ იშვიათად თუ გამოსდით მათი ორგანულად ერთმანეთს შერწყმა. ეს ორიგინალურობა კი ბლოგს განსაკუთრებულ ეშხს სძენს.

სექსი, მაია ასათიანი და წიგნები

  - Нас только двое. Разве это достаточно? В качестве публики -
- плачевно.
  -  В качестве ценителей - идеально.

  Том Стоппард. Розенкратц и Гильдестерн мертвы. 



დღეს ექსპერიმენტის სახით თავს უფლება მივეცი ფეისბუქზე კვლავ დამელინკა რამდენიმე კვირის წინ მაია ასათიანის და მის გადაცემის შესახებ გაკეთებული პოსტი.  მაშინდელი პოსტი ძალიან რეიტინგული აღმოჩნდა და ნახვების მხრივ ბლოგზე სულ რაღაც თხუტმეტ წუთში პირველ ადგილზე გავიდა. იმავე დღეს ბლოგი მისი ისტორიის განმავლობაში ყველაზე მეტ ადამიანმა მოინახულა. ამან საფუძველი მომცა მეფიქრა რომ რამდენიმე კვირის შემდეგ ეს პოსტი კვლავ პოპულარული იქნებოდა ბმული თავიდან რომ გამომექვეყნებინა. არ შევმცდარვარ, დღეს ბლოგზე შემოსული ვიზიტორების მხრივ “მაია ასათიანი” კვლავ ლიდერობს.

ექსპერიმენტის მიზანი იყო ლოკალურ დონეზე გამერკვია რა აინტერესებს მაყურებელს თუ მკითხველს. რა თქმა უნდა, ამ შემთხვევაში მხოლოდ ამ ექსპერიმენტით რთულია საბოლოო დასვკნების გაკეთება, მაგრამ აღნიშნული შემთხვევა ვარაუდის დონეზე გვაძლევს საფუძველს ვიფიქროთ რომ საზოგადოება უფრო ასეთ თემებზე რეაგირებს ვიდრე სიტყვაზე ახლო აღმოსავლეთის პრობლემაზე.

“მაია ასათიანის” მერე, მეორე ადგილს იკავებს “პორნოგრაფიის ყურების ესთეტიკა.” გადავწყვიტე დღეს ეს პოსტი არ დამედო თავიდან მაგრამ პირველმა გამოქვეყნებამ მაჩვენა რომ ეს თემა ძალზედ პოპულარული აღმოჩნდა. შესაბამისად ორივე შემთხვევაში საკვანზო სიტყვები აღმოჩნდა “მაია ასათიანი” და “პორნოგრაფია” და არა სტატიების შინაარსობრივი მხარე.

სხვათაშორის მოწინავე პოზიციებს ასევე იკავებს ჩემი რჩევა 10 წიგნის შესახებ, თუმცა მოდით გულახდილად გეტყვით, ამ შემთხვევაში სხვა ფაქტორს უნდა მივაქციოთ ყურადღება. საქმე ისაა რომ ეს პოსტი რუსულადაა გაკეთებული და სტუმრებს (მეტწილად რუსეთიდან) ძირითადად საძიებო სისტემაში ამოგდებული შედეგი იზიდავს და არა ქართული საზოგადოების ინტერესი ლიტერატურის მიმართ.

რა აინტერესებს ქართულ საზოგადოებას? რა და უნდა შესთავაზოს ჟურნალისტმა თუ ბლოგერმა მას? ამ თემაზე არაერთხელ მიკამათია. ზოგიერთის აზრით მკითხველის ან მაყურებლის ინტერესი დამოკიდებულია იმაზე თუ რას მიაწოდებ. ჩემი ბლოგის მაგალითიდან, რომელზეც სხვადასხვა სახის მასალას ვაქვეყნებ შემიძლია ვთქვა რომ ეს მოდელი არ მუშაობს.  თუმცა,  დანამდვილებით ვერც იმას ვიტყვი რომ მაია ასათიანი და სექსი  საზოგადოების ერთადერთ ინტერეს წარმოადგენს. ეს საკითხი უფრო ვრცელი დისკუსიის საგანია.

სტუმარი ბლოგერი/Guest blogger/Гость блога

წარმოგიდგენთ ახალ რუბრიკას ბლოგზე, დღეიდან ნებისმიერ მსურველ
ბლოგერს და არა მხოლოდ ბლოგერს შეუძლია განათავსოს ამ ბლოგზე საკუთარი ტექსტი, არ აქვს მნიშვნელობა შინაარს და ფორმატს, შეგიძლიათ წეროთ რაზეც გინდათ.

ასევე გაითვალისწინეთ რომ თქვენი პოსტი არ დაექვემდებარება ცენზურას და თავისუფლად ნებისმიერი ტექსტის წარმოდგენა შეგიძლიათ. ამისათვის უბრალოდ დამიკავშირდით ან ფეისბუქზე ან კიდევ მეილზე: dvdlobzhanidze@gmail.com ტექსტის (ქართულად, რუსულად ან ინგლისურად) გამოგზავნის შემდეგ მცირე (ან არანაირი) რედაქტურის შემდეგ პოსტი განთავსდება ამ გვერდზე და მისი ნახვა ნებისმიერ მსურველს შეეძლება.

კიდევ ერთხელ ვიმეორებ რომ არ არის აუცილებელი იყოთ ბლოგერი იმისთვის რომ თქვენი ტექსტი ჩემს ბლოგზე განთავსდეს. მათთვის ვინც ფიქრობს: “მე რა ხეირი, ჩემი ბლოგიც მაქვს და იქ დავდებ” მინდა გითხრათ, ყოველი პოსტის შემდეგ მითითებული იქნება თქვენი ბლოგ გვერდის მისამართი (რაც გაძლევთ ბლოგის რეიტინგის გაზრდის საშუალებას), ასევე თქვენ შეგიძლიათ იგივე ტექსტი საკუთარ ბლოგზეც განათავსოთ და რაც მთავარია წლის ბოლოს კომენტარების და “ლაიქების” გათვალისწინებით ჩემს მიერ (ამ შემთხვევაში დემოკრატიული მოდელი არ მუშაობს) შეირჩევა გამარჯვებულ(ებ)ი, რომელსაც გადაეცემა საჩუქარი.

კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება თავისუფალი ბლოგინგის ზონაში! ვაშა, ვაშა, ვაშა! 🙂

ზოგადად ბლოგებზე და მათი განახლების პრინციპზე

“წერე, წერე ჩემო კარგო, თუ ბლოგერი ვერ გამოხვალ, წერას მაინც ისწავლი “ – არა ხალხური, არა სიბრძნე –


ცოტა ხნის წინ, როდესაც ჩემი ნაცნობის ბლოგს ვეწვიე კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი ჩემი გადაწყვეტილების სისწორეში – არ განვანახლო ბლოგი ყოველ საათში ან თუნდაც ყოველ დღე, არა იმიტომ, რომ ასეთი პრინციპი მაქვს, არამედ იმიტომ, რომ ყოველ დღე არ მებადება ღირებული აზრი წერილის დასაწერად. ზემოთხსენებულ ბლოგის ავტორი რამდენიმე პოსტში სულ რაღაც ორ ხაზიან პოსტებს დებდა, ერთ-ერთი ასეთის შინაარსი დაახლოებით ასეთი იყო: “ინტერნეტი ახალ სახლში არ მაქვს და რამდენიმე დღე ასე ვიქნები, ასე რომ დროებით გემშვიდობებით”. შეიძლება ვინმე არ დამეთანხმოს მაგრამ ჩემი აზრით ასეთი პოსტები არავის დააინტერესებს გარდა ძალიან ახლო ადამიანებისა. წერო იმაზე რას გრძნობ და იმაზე, რომ თითი გაგეჭრა სტაფილოს ჭრისას არა მართებულად მიმაჩნია.
რა თქმა უნდა, თავს უფლება, რომ მივცე ასეთი პოსტები გამოვაქვეყნო ჩემი ბლოგი საქართველოში ალბათ ყველაზე განახლებადი იქნება. პატარა, რომ ვიყავი და წერამ რომ გამიტაცა ხშირად თავს უფლებას ვაძლევდი ჩემს პირად გრძნობებზე მეწერა, რას განვიცდიდი, რა მიხაროდა, რა მაყენებდა ცუდ ხასიათზე და ა.შ. ცოტა, რომ გავიზარდე და ოდნავ მეტი წიგნი წავიკითხე მივხვდი, რომ არავის არ აღელვებს ამ წერილების შინაარსი, სხვებს არ სურთ თქვენი პრობლემების მოსმენაში დრო დაკარგონ (ამისთვის ფსიქოტერაპევთები და მოძღვრები არსებობენ) მათ უბრალოდ რამე ისეთის წაკითხვა სურთ რაც მათვის სარგებლიანი აღმოჩნდება, სწორია კიდევაც, რატომ უნდა დავკარგო დრო იმაზე, რომ ვიღაც ადამიანი, რომელიც გრაფომანიით არის გადატეცებული განიცდის იმას, რომ კურდღელი გარდაეცვალა – ბოდიში და სულ ცალ ფეხზე მკიდია და არ მაღელვებს.
ერთი ორი თვის წინ ერთ ჩემ მეგობართან ბლოგებზე მქონდა საუბარი – ის საქართველოში წარმატებულ ბლოგერად ითვლება და სხვადასხვა სემინარებზე გარკვეული დამსახურებების გამო რეგულარულად პატიჟებენ. მოკლედ, მან ასეთი რამე მითხრა: “შენ ბლოგებზე სურათებს არ დებ და ხალხს სურათები უყვარს”. გამიკვირდა, არა იმის, რომ ხალხს სურათები უყვარს, ეს გასაგებიცაა (ერთი მულტფილმი მახსენდება სადაც ერთ-ერთი პერსონაჟი წიგნს იმის მერე გადააგდებს, როდესაც ვერცერთ ნახატს იპოვის), არამედ ადამიანების მიდგომამ საკუთარი ბლოგების მიმართ გამაკვირვა – ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ ზოგიერთი ბლოგს მხოლოდ და მხოლოდ იმისთვის ანახლებს, რომ ასეა საჭირო – ამ შემთხვევაში კი ცხადია ამა თუ იმ გვერდის ხარისხი პირდაპროპორციულად ეცემა. სურათის ნახვა რომ მინდოდეს Flickr.com – ზე შევალ, ან თუნდაც უბრალოდ დავგუგლავ, რაში მჭირდება ამის გამო რომელიმე ბლოგერის გვერდზე შესვლა? ალბათ, ყველა ბლოგერს პოპულარობა სურს, წინააღმდეგ შემთხვევაში ბლოგი თავის დანიშნულებას დაკარგავდა, გულახდილად გეტყვით – არ მჯერა მწერლების, რომლებიც აცხადებენ, რომ მათ საერთოდ არ სურთ პოპულარობა, რას ჰქვია პოპულარობა არ სურთ? წერენ ხომ იმისთვის, რომ რაც შეიძლება მეტ ადამიანმა წაიკითხოს და შეისმინოს ესა თუ ეს აზრი. უბრალოდ, საქმე ისაა რამდენად ხარისხიანი იქნება შენი ბლოგი და რას წაიკითხავს მანდ ადამიანი – იმას თუ როგორ გაიჭერი ხელი, ან მოგიკვდა კურდღელი თუ მისთვის სარგებელ ინფორმაციას მოიპოვებს და მნიშვნელობა არ აქვს როგორს – თუნდაც ყავას ეხებოდეს.