Tag Archives: დალევა

პოსტ სიმთვრალის SMS-ები ანუ Bacchus strikes back

 

 

უიქენდი გრძელდება, ალკოჰოლი ქალაქში ლიტრობით ილევა, ხალხი თვრება და სხვადასხვა თავგადასავალში ჰყოფს თავს. ყველაზე საინტერესო რა თქმა უნდა მეორე დღეს, ახალ გაღვიძებულზე ხდება.  მადლობა 21-ე საუკუნეს, რომ ეს ყველაფერი ჩვენს მობილურ ტელეფონებში იბეჭდება. გთავაზობთ რამდენიმე ჰიპოტეტიურ ესემესს. ამ ესემესების დიდი ნაწილი რეალურ ამბებს ეფუძნება…
mcxeta

 

megatron

Untitled wife

taxi gay

fb
dabolil

Advertisements

რატომ არ მიყვარს ქართული კლუბები

როდესაც  კარგი გაქვს ნანახი, რთულია ცუდზე თქვა კარგიაო. როდესაც იცი რა არის კარგი და ხედავ ცუდს, გეძლევა შედარების საშუალება და ამბობ რატომ არის კარგი კარგი, ცუდი კიდევ ცუდი.

ამ კონტექსტში კი შესაძლებელია ქართული კლუბების, ბარების თუ სხვა გასართობ ადგილების განხილვა. ადგილების რომლებიც ახალგაზრდა ან არც თუ ისე ახალგაზრდა ადამიანმა შეიძლება უქმე საღამოს მოინახულოს.

ასეთ მოცემულობაში კი თამამად შეიძლება ითქვას რომ ქართულ სივრცეში კარგი პრაქტიკულად არ მოინახება და ზოგადი ტენდენცია ისეთია რომ საქართველოში კლუბების უმრავლესობა ცუდია და თუ სადმე ნორმალურად და კარგად გაატარეთ დრო, ეს უფრო გამონაკლისია, რომელიც დამკვიდრებულ წესს ამტკიცებს.

მე მაპატიეთ რადიკალიზმი.

კარგი და ცუდით კი იმიტომ დავიწყე რომ კარგი გასართობი ადგილებიც მაქვს ნანახი, ოღონდ სამწუხაროდ საქართველოს ფარგლებს გარეთ. ისე, მთლად ზუბალამა მთქმელივით რომ არ გამომივიდეს, შევეცდები იმ არგუმენტების მოყვანას რომელიც იმაზე უნდა მიუნიშნებდეს რომ საქართველოში ღამის ცხოვრება ძალიან დაბალ დონეზეა.

ფეის კონტროლი 

ნებისმიერი თავმოყვარე კლუბი და ზოგიერთ შემთხვევაში ბარიც და პაბიც კი ინარჩუნებს უფლებას საკუთარ ტერიტორიაზე არ შემოუშვას ინდივიდი ან ინდივიდთა ჯგუფი რომელიც ე.წ. ფეის კონტროლის სტანდარტს არ აკმაყოფილებს. თუმცა, ამ შემთხვევაში სახეზეა თვისობრივი განსხვავება ქართულ და დასავლურ კლუბებს შორის.

თუ დასავლურ კლუბურ კულტურაში რომელიმე “ზავეძენიის” ფეის კონტროლის მთავარ კრიტერიუმებად შეიძლება ჩაითვალოს; სიფხიზლის დონე, ჩაცმულობა, ქცევა, კლუბში დახარჯვის ხარისხი და სხვა ადეკვატური პარამეტრები, ქართულ კლუბებში გაუგებარია რითი ხელმძღვანელობენ ა ლა რემბო გამოხედვის მქონე დაცვის ბიჭები.

აქვე ვაღიარებ და ბარემ მაგალითად იმას მოვიყვან რომ ამ წერილის დაწერის მიზეზი ჩემი და ჩემი მეგობრის  ერთ-ერთ ქართულ პოპულარულ კლუბში, რომელსაც პირობითად შეიძლება “გამოფენა” დავარქვათ, არ შეშვება გახდა.

ეს ამბავი კი ასე მოხდა; -ორი ახალგაზრდა ბიჭი, ზომიერად ნორმალურად ჩაცმულები, საკმაოდ ფხიზელ მდგომარეობაში, თავაზიანად და ზრდილობიანად მივუახლოვდით ზომიერად დაკუნთულ დაცვის ბიჭს, მივესალმეთ და დაველოდეთ სანამ შიგნით შეგვიშვებდა. თუმცა, ზომიერად დაკუნთულმა ბიჭმა დიდი ხანი არ გვალოდინა და სულ რაღაც სამ-ოთხ წამში გამოგვიცხადა რომ “დაშვებულები არ ვიყავით.” გაღიმებულები და კარგ ხასიათზე, თუმცა ამასთანავე, ოდნავ იმედგაცრუებულები ტერიტორიას გამოვეცალეთ.

მე რომ ზემოაღნიშნულ კლუბში ნამყოფი არასდროს ვყოფილიყავი, ვიფიქრებდი რომ “გამოფენას” ფეის კონტროლის ძალიან მკაცრი წესები აქვს, მაგრამ როდესაც ვიცი რომ ასეთ კლუბში მეტწილად  ისტორიას ჩაბარებული მოდის მიმდევარი ახალგაზრდები სტუმრობენ, ბიჭები კი ძირითადად მთვრალ ბარბარცთან ერთად ინარჩუნებენ ძველბიჭურ “პახოდკას”, ხოლო “ტანცპოლზე” ძირითადად დაპრუწულ ტუჩებიანი და სათვალე მომარჯვებული გოგჩოები ავსებენ, რომლებსაც ისეთი გაყინული და გარიყული მზერა აქვთ, თითქოს სამყარო თბილისში იწყებოდეს და იქვე მთავრდებოდეს, დაცვის ბიჭების გადაწყვეტილება ნამდვილად გაუგებარია, მითუმეტეს იმ პირობებში როდესაც აშკარაა რომ არც კონფლიქტს გამოვიწვევდით შიგნით და არც დასალევის გარეშე გავატარებდით დროს.

მომსახურება და ფასები

შედიხარ ზომიერად მოდურ ახალგახსნილ ბარში, რომელსაც პირობითად შეიძლება “ტახტი” დაერქვას, სხდები მეგობრებთან ერთად ერთ-ერთ მაგიდასთან და ათვარიელებ მენიუს. აქ ისეთი ფასებია, თავი ევროპაში გეგონება, ოღონდ დასავლეთ და არა აღმოსავლეთ ევროპაში, აბა პოლონეთი და ჩეხეთი ჩვენთან რა მოსატანია, ჩვენ უფრო მაგრები ვართ…

მოკლედ ათვარიელებ ამ მენიუს და ფიქრობ თუ როგორ შეიძლება საქართველოში საშუალო ხელფასის მქონე პირი ასეთ მოთხოვნას გაწვდეს, არა თუ რეგულარულად, არამედ ისე, თვეში ორჯერ მაინც, მითუმეტეს თუ ზოგადად კავკასიური მენტალიტეტით იძულებული ხარ გოგოც დაპატიჟო. ხვდები რომ ეს შეუძლებელია და საშუალო ხელფასის ქონის პირობებში, ერთადერთი შესაძლებლობა ასეთი პირობების დაკმაყოფილებისა, არის ფულის შეგროვება.

ისე, მაგარია არა? აგროვო ფული იმისთვის რომ თვეში ერთხელ წახვიდე ერთ “ზავეძენიეში” რომელიც მაღალი ფასების მიუხედავად ნორმალურ მომსახურებასაც კი არ გთავაზობს. კრედიტის გამოტანა მთლად უკეთესია.

მოკლედ, მენიუს ისტორია რომ გავაგრძელო, რაღაც კოქტეილზე შევჩერდი (საშუალოზე მაღალი ხელფასი მაქვს და შემიძლია გავწდე ბოლოს და ბოლოს რაღაც კოქტეილს მაინც),  და სადღაც 15 წუთიანი ლოდინის შემდეგ, იქვე მოფუსფუსე ოფიციანტ გოგონას როგორც იქნა ხმა მივაწვიდე, მიაწვდინეს ჩემმა მეგობრებმაც. თუმცა, კიდევ 15 წუთიანი ლოდინის შემდეგ, ძალიან საინტერესო ამბავი მოხდა… მოკლედ და კონკრეტულად ოფიციანტებს ყველაფერი შეეშალათ, რისი შეშლაც კი შეიძლებოდა.

ჯერ იყო და ის კოქტეილი მომიტანეს რომელიც არ შემიკვეთავს, თუმცა იმის და გამო რომ კოქტეილების ცოდნით მაინცდამაინც არ გამოვირჩევი, მოტანილი სასმისი მოვსვი და თან ეჭვიც არ შემიტანია რომ შეიძლება შემთხვევით სხვა კოქტეილი მოეტანათ. სულ რაღაც ერთ წუთში ოფიციანტი ელვისებური სისწრაფით მომვარდა, კოქტეილს ხელი სტაცა, თან ასევე ელვისებურად წაიბურტყუნა “ბოდიში, შემეშალა” და სულ რაღაც რამოდენიმე წამში გვერდზე მაგიდაზე მჯდომ ინდივიდს დაუდო. ინდივიდმა კი გემრიელად შესანსლა შეცდომით მოტანილი და აწ ჩემს მიერ მოწრუპული კოქტეილი.

შეეშალათ ასევე ჩემი მეგობრისთვის მოტანილი კოქტეილი, თუმცა განსხვავებით ჩემი შემთხვევისგან, მოტანისთანავე აუხსნეს რომ სხვა რაღაც დაუსხეს და თუ მას უნდოდა შეეძლოთ გამოეცვალათ, მაგრამ თუ წინააღმდეგი არ იყო “ბარემ დატოვებდნენ”. იმ უბრალო მიზეზის გამო რომ ჩემი მეგობარი განსაკუთრებული პრეტენზიულებით არ გამოირჩევა, კოქტეილიც “ბარემ დატოვეს”. ისე, აქვე ის უნდა ვთქვა რომ ოფიციანტებს ასეთ მომსახურებას ამ შემთხვევაში ნაკლებად ვაბრალებ, იმ უბრალო მიზეზის გამო რომ გატენილ ბარში სულ ორი ოფიციანტი მუშაობდა და პასუხისგებლობას უფრო მენეჯერს ვაკისრებ, რომელსაც ორ ოფიციანტზე მეტი უნდა დაეყენებინა იმ საღამოს… მეც მიმუშავია ოფიციანტად და ნამდვილად ვიცი რამდენად სტრესული შეიძლება იყოს მუშაობა იმ პირობებში როდესაც ხუთი კაცის გასაკეთებელ საქმეს ორნი ასრულებთ.

ცალკე თემაა, ხურდის დაბრუნების კულტურა, ზოგადად ყველგან. რამდენჯერ მქონია შემთხვევა და დარწმუნებული ვარ თქვენც, როდესაც მომსახურე პერსონალს ხურდა არ ჰქონია, ან იმაზე წაუწუნია რომ “უხერხულ” კუპიურას აწვდით, ამ დროს ძალიან უხერხულად გრძნობთ თავს და უხერხულობაში, გამოსავალზე ფიქრობთ.

თუმცა, ყველაზე მაგარ ის სიტუაციაა როდესაც სიტყვაზე ბარმენი გეუბნებათ რომ ხურდა არ აქვს და ცოტა ხანში თუ დაუბრუნდებით, აუცილებლად დაგიბრუნებთ. ძალიან აბსურდული ვითარებაა როდესაც გაძეძგილ კლუბში ბარმენი ასეთ სცენარს გთავაზობთ, წარმოიდგინეთ რომ ნახევარ საათში უნდა დაბრუნდეთ და კიდევ უფრო გაძეძგილ კლუბში ბარმენს თქვენი კუთვნილი ხურდა უნდა მოთხოვთ…

კონტიგენტი და გართობის ხარისხი

ალბათ ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი რაც ქართულ გასართობ ადგილებს ახასიათებთ მაინც ადამიანების ერთფეროვნება და “ერთი და იგივე სახეებია”. ამის მიზეზი კი პირველ რიგში, წინა თემას რომ დავუბრუნდეთ, კვლავ ფასებში უნდა ვეძიოთ.

შედარებისთვის, დასავლეთის ქვეყნებში ძალიან იშვიათია ორ სხვადასხვა ღამეს, თუნდაც ერთი და იმავე კლუბში, ერთი და იგივე სახეები შეგხვდეთ. თბილისში კი, არა თუ ერთ, არამედ ერთ ღამეში შეიძლება რამდენიმე სხვადასხვა კლუბში ერთი და იგივე ადამიანები იხილოთ. ეს კი ერთფეროვნების და მოწყენილობის ხარისხს კიდევ უფრო ზრდის…

ის მცირერიცხოვანი ადამიანები კი რომლებიც ქართულ კლუბებს და ბარებს ავსებენ, ერთმანეთისგან დიდად ხშირ შემთხვევაში არ განსხვავდებიან. გოგოები სხვა გოგოებს ჰგვანან, ბიჭები სხვა ბიჭებს, ზოგჯერ კი უფრო მეტიც, გოგოები სხვა ბიჭებს ჰგვანან, ან პირიქით…

მუსიკა გამონაკლისების გარდა ერთფეროვანია, მინიმალი თუ რაღაც ჯანდაბა, იმდენად განუსხვავებელია სხვადასხვა დიჯეის (რომელმაც ტრაქტორი თუ ბულდოზერი სულ რაღაც ორი კვირის წინ ისწავლა) მიერ დაკრული, რომ მოცეკვავე ახალგაზრდებს არაფერი დარჩენიათ იმის გარდა რომ ნელ ტემპში, და ერთფეროვან მოძრაობაში მხრები და თავი იქეთ-აქეთ აქნიონ, თან ისე ფართოდ დახუჭული თვალებით, რომ გეგონება ექსტაზის ქვეშ გაუტამა ბუდას მიერ ნატკეპნ გზას მიუყვებოდნენ.

ეპილოგის მაგიერ

და მაინც რატომ დავდივართ კლუბებში და ბარებში რომლებიც არ მოგვწონს, ვხარჯავთ დროს, ენერგიას და ფულს იმაში რაც საერთოდ არ გვამახსოვრდება, ყოველ შემთხვევაში დადებით კონტექსტში მაინც?..

მე მაინც მგონია რომ ქართული ღამის ცხოვრება, საქართველოს საფეხბურთო ნაკრების გულშემატკივრობას ჰგავს, იცი რომ გუნდი წააგებს, მაგრამ მაინც უყურებ, გგონია რომ აი ახლა მოიგებენ, იმედი ბოლომდე , მსაჯის საფინალო ჩასტვენის მომენტამდე გრჩება, მაგრამ სტადიონს საბოლოოდ იმედგაცრუებული ტოვებ და ამბობ რომ ასეთ თამაშს აღარასოდეს დაესწრები, თუმცა სადღაც გულისსიღრმეში მაინც ფიქრობ რომ მომავალში კვლავ ეწვევი და ყველაფერი თავიდან იწყება…

ერთი “უიქენდის” ღამე გლაზგოში

პარასკევ-შაბათს, ანუ დასავლეთში უიქენდს რომ ეძახიან, გლაზგოს ქუჩები ტრანსფორმაციას განიცდიან.

თუ კვირის დღეებში აქ დაკავებულ, სიტყვაზე სამსახურში ჩქარი ნაბიჯით მოსიარულე ხალხს შეხვდებით, უქმე საღამოს, სულ სხვა სიტუაციაა.

ყოველი ასეთი საღამო ერთმანეთს ჰგავს, მაგრამ ამავდროულად თავისებურად უნიკალურია.

ერთ ასეთ ღამეს გარეთ გასულმა ფოტოაპარატი მოვიმარჯვე და აშკარად თუ შეპარვით ხალხს სურათების გადაღება დავუწყე.

ღრღნის მოციქული

ღრღნიდა ხოლმე რაღაც შიგნიდან. არა, კი არ ღრღნიდა, არამედ ღღღღღღღღ-რრრრრრრრ-ღღღღ-ნიდა!

განსაკუთრებით რამე მნიშვნელოვანი რომ უნდა გაეკეთებინა, მნიშვნელოვანი სხვებისთვის და არა მისთვის. ის იმ გასაკეთებელს მნიშვნელოვნად საერთოდ არ თვლიდა.

ასე ფიქრობდა, “რატომა მნიშვნელოვანი? რომ არ გავაკეთო რა? რატომ უნდა გავაკეთო?”

მერე სხვების სერიოზული, დაღლილი, ნერვებმოთოკილი სახეები ახსენდებოდა და საკუთარ დამოკიდებულებაში ეჭვი ეპარებოდა.

ასე ფიქრობდა, “იქნებ მართლა მნიშვნელოვანია? იქნებ უნდა გავაკეთო?”

აკეთებდა კიდევაც, მაგრამ ისე… ზერელედ… ღრღნა არ აძლევდა მოსვენებას…

წამოწვებოდა, ლეპტოპს გაშლიდა და ჩხაკუნს იწყებდა. დიახ, ჩხაკუნს, ჩხაკუნის ხათრით, აბა ჭკვიანური აზრად არაფერი მოდიოდა, არადა ღრღნიდა… ასე ფიქრობდა, “ნეტა გავიგო რა მღრღნის შიგნიდან, რომ გავიგო ხომ დავწერ?”

წამოწოლილი ხანდახან ლეპტოპს მოწყდებოდა და მზერას კედელზე გააშტერებდა, თითქოს რაღაც გაიგო, თითქოს რაღაც ამოიცნო, დაინახა… მაგრამ, არა… ისევ ლეპტოპს უბრუნდებოდა და უაზრო ჩხაკუნს განაგრძობდა…

ერთ დროს საბეჭდი მანქანა უნდოდა, აი პირველად რომ გაიფიქრა მწერალი გავხდებიო, იმასაც ხვდებოდა რომ მე-20 საუკუნეში ასეთი უფუნქციო მოწყობილება ერთადერთი მეგობრებზე შთაბეჭდილების მოსახდენად თუ გამოადგებოდა.

მერე სპექტაკლში ის ნახა, კაცი უცნობ ოთახში რომ შედის და საბეჭდ მანქანას აღმოაჩენს, პერსონაჟი თავიდან ვარაუდობს რომ მწერალს ოთახი უნდა იყოს, მაგრამ მერე საჯაროდ აცხადებს, “არა, მწერალი რომ იყოს კომპიუტერს შეიძენდა, ეს უბრალო გატაცებაა.”

იმასაც შერცხვა და ასე გაიფიქრა, “არც მე ვარ მწერალი, ეს მხოლოდ გატაცებაა.”

მაგრამ მერე ლეპტოპი შეიძინა და საკუთარი თავი სრულფასოვნად იგრძნო. თუმცა, უბრალოდ ჩხაკუნი თუ უკიდეგანო ინტერნეტში ჰოპ სტოპით სიარული თვითშეფასებას კვლავ უგდებდა.

არადა, რაღაცა ხომ ღრღნიდა, კი არ ღრღნიდა, არამედ ღღღღღღღღ-რრრრრრრრ-ღღღღ-ნიდა!

ხანდახან ეს ღრღნა სრულიად უადგილო ადგილებში აწუხებდა, ერთხელ მეგობრებთან კლუბში საცეკვაოდ წავიდა. ერთი ორი დალია, ბევრის დალევა არ უყვარდა, სამაგიეროდ ცეკვა უყვარდა და ასე მოსაქცევად დალევაც არ სჭირდებოდა.

ასე ფიქრობდა, “ვიცეკვებ, გავერთობი, გოგოებს გავიცნობ”.

ცეკვასაც იწყებდა, ერთობოდა კიდეც და წამი წამზე გოგოსაც კი გაიცნობდა, მაგრამ უცბად ღრღნა დაეწყო ისევ. გაჩერდა, ფეხსაცმელს დახედა, მერე წინ მდგომ გოგოს ახედა, გაბრუნდა და წავიდა.

იმ დროს როდესაც სხვები ცეკვას განაგრძობდნენ ის გასახდელში პალტოს იცმევდა, სახლში წასასვლელად ემზადებოდა და დანარჩენებს კანტუზიაში ჩავარნდილივით  უყურებდა, ხმა არ ესმოდა, საცეკვაო მოედანი სცენად იქცა სადაც ყველა საკუთარ გაზეპირებულ როლს ასრულებდა. მას კიდევ რაღაც ღრღნიდა და ისიც ვეღარ თამაშობდა…

იმ დღესაც ასე ფიქრობდა, “შხაპს მივიღებ, მოვდუნდები.” ისიც შხაპში იდგა, პირით წყალს იჭერდა და კედელს აშტერდებოდა. მერე წარმოიდგენდა ხოლმე რაღაცეებს, იხსენებდა, წარმოიდგენდა, კვლავ იხსენებდა და კვლავ წარმოიდგენდა. თავიდან აზრები განსხვავებულ გალაქტიკებში განლაგებულ პლანეტებს ჰგავდნენ, ერთმანეთისგან მილიონობით კოსმიური წლით რომ არიან დაშორებულები, მაგრამ ნელ-ნელა ერთმანეთს აკავშირებდა.

ღრღნა თითქოს ტვინში იხსნებოდა, ესაც ზეიმობდა და სიხარულს მოლეკულარულ დონეზე გრძნობდა.

კედელს აღარ აშტერდებოდა, არც ღრღნა აწუხებდა, სახეზე ღიმილი გამოესახა.

ასე ფიქრობდა, “წავალ და რამეს გავაჩხაკუნებ.”