Tag Archives: ზღაპარი

ფავნის ლაბირინთი, ზღაპარი დაუმორჩილებლობაზე

თითქმის ექვსი წლის წინ ფავნის ლაბირინთზე მცირე რეცენზია დავწერე.

ამჯერად სახეცვლილ რეცენზიას ვიდეო ესსეს სახით გთავაზობთ

Advertisements

ჩემი სენტიმენტალური სამყარო

ინტერნეტ სივრცეში ნახევარ დღეს მაინც ვატარებ, ამ დროის მეტწილს კი პირწიგნაკზე.

საქართველოდან რამდენიმე ათასი კილომეტრის მოშორებით ვიმყოფები, ამის მიუხედავად პირწიგნაკის დამსახურებით ყოველ დღე ვირტუალურ სამშობლოში ვატარებ, იმ საქართველოში, სადაც პოლიტიკური დებატები არცერთი წამით არ ჩერდება, იქ სადაც ერთნი უსამართლობას ყოველ დღე აპროტესტებენ, ხოლო მეორენი ასეთის არსებობას არ აღიარებენ, იქ სადაც მეგობრები ერთმანეთს ემტერებიან და არაფერს თმობენ, იქ სადაც დაგროვილი უარყოფითი ამბების კრიტიკას ვერ აუდიხარ და მილან კუნდერას წიგნებივით ვეღარ არჩევ ერთმანეთისგან.

დღესაც ასეთი დღე იყო, რაც მეტწილად საქართველოს პრეზიდენტის დამსახურება აღმოჩნდა. გაბრაზებული სააკაშვილი თამარ ამაშუკელს და გოგი გვახარიას პირადად გადაწვდა. მოგეხსენებათ პირადად პირველად პრეზიდენტი ბურჭულაძეს შეეხო, ასეთი ტენდენცია სახიფათოდ მივიჩნიე და ვიფიქრე პოსტსაც დავწერ თქო…

მერე მივხვდი, რა აზრი აქვს თქო, ჩემს მაგივრად ამას ათობით სხვა ბლოგერი გააკეთებს და სწორადაც მოიქცევიამ თავის მხრივ, მე კი ამ შემთხვევის ანალიზისგან თავს შევიკავებ და სულ სხვა რამეს შემოგთავაზებთ.

მე მოგიყვებით ხუთ გამოგონილ ამბავს, ხუთ კეთილ და სილაღით სავსე ამბავს, ამბავს რომლის მონაწილეებსაც სიცოცხლე უხარიათ, ამბავს რომელიც გვახსენებს რომ ადამიანები ვართ და გვახსენებს რომ სიყვარული ყველას უნდა.

ცხოვრება მშვენიერია 

1946 წელს ამერიკელ რეჟისორმა ფრენკ კაპრამ დონა რიდის და ჯეიმს სტიუარტის მონაწილებით კინოფილმი “ცხოვრება მშვენიერია” გადაიღო, ფილმი რომელსაც დღემდე დასავლეთის კინოთეატრებში ყოველ შობას აჩვენებენ.

ხდება ხოლმე ცხოვრებაში ისე რომ პრობლემა პრობლემას ედება ზედ, ყოველდღიურობა დამღლელი და აუტანელი ხდება, ყველას გვაქვს ხოლმე მომენტები როდესაც ვიღლებით ყველაფრისგან, საკუთარ არსებობას უაზროდ მივიჩნევთ, ზოგიერთი ცდუნების მომენტში სიცოცხლიდან გაპარვაზე კი ფიქრობს. იმდენად დაკავებულები ვართ და გადატვირთულები ტვინში მიმდინარე პროცესებით რომ უბრალოდ გათიშვა გვურს.

“ცხოვრება მშვენიერიაც” დაახლოებით ასეთ ისტორიას მოგვითხრობს, მაგრამ როგორც ყოველი საშობაო ზღაპარი კარგად და ბედნიერად სრულდება. პირველად სწორედ რომ შობას ვუყურე და  ფილმის დასკვნით ნაწილში აღმოვაჩინე რომ ოდნავ, მაგრამ მაინც ვტირივარ, ვტირივარ ბედნიერებისგან.

ათენის სკოლა

მე-16 საუკუნის გენიალური ნახატზე, “ათენის სკოლა” რომლის ავტორიც რაფაელია პლატონს, არისტოტელეს, დიოეგენეს, ევკლიდს, სოკრატს და რიგ სხვა ტიტან ფილოსოფოსებს ვხვდებით. ეს ნახატი ცოდნის და სიბრძნის სიმბოლოა. ადრე ვთვლიდი რომ ცოდნა და ზოგადად ინტელექტი ადამიანისთვის უბედურების მომტანია რიგ შემთხვევაში, სევდის და სასოწარკვეთილების, მოგვიანებით მივხვდი რომ ვცდებოდი და ესეოდენ ბანალური “ცოდნა სინათლეა, უცოდინრობა სიბნელე” მარტივ ჭეშმარიტებად აღქვიქვი.

ჩვენ ხომ მაშინ გვეშინია როდესაც არ ვიცით, ჩვენში ხომ დამცავი მექანიზმია რომელიც ყოველ სიახლეს სიფრთხილით ხვდება.

ცოდნა უთუოდ კეთილი საწყისია…

მამა და შვილი

ნათქვამია სიყვარული ვერტიკალურია და თანაც ბრუნვადი. იან საუდეკის ფოტო კიდევ ერთხელ ადასტურებს რომ ამ სამყაროში მამის და შვილის ურთიერთობას ადამიანის ისტორიის დასაწყისიდან დაედო საფუძველი, რომელიც კაცობრიობის გადაშენებამდე იარსებებს.

მიო, ჩემი მიო

ასტრიდ ლინდგრენმა პეპი გრძელი წინდას და კარლსონის გარდა ასევე “მიო, ჩემი მიო” დაწერა, ზღაპარი პატარა ბიჭზე რომელიც ზღაპრულ და კეთილ სამეფოში აღმოჩნდება. ერთადერთი ბოროტება რომელიც ამ ზღაპარში გვხდება არის რაინდი კატო, რომელიც ასევე ბოროტ სამეფოში ცხოვრობს, მიო მას რა თქმა უნდა ამარცხებს და ცხოვრებას სურვილების ქვეყანაში აგრძელებს.

სამყაროს დასასრულამდე

სანამ ბოლო, მეხუთე მუსიკალურ ამბავს შემოგთავაზებდეთ მინდათ დაფიქრდეთ ღირს კი ყოველ დღე ღელვა, ნერვების შლა, ერთმანეთზე გაბოროტება და ა.შ.

მოკლედ, რამდენადაც ბანალურად არ უნდა ჟღერდეს ეს ყველაფერი, გიყვარდეთ ხალხნო ერთმანეთი, თესეთ სიკეთე და ყველაფერი აუცილებლად კარგად იქნება.

ესაც ამბავი მეხუთე…

ზღაპარი საავტორო უფლებებზე

იყო და არ აიყო რა, მნიამ, მნიამ აჰ-აჰ-ზე მშვენიერი რა და ვინ იქნებოდა.

მიუხედავად იმისა რომ მნიამ მნიამ, აჰ-აჰი შორეულ სამეფოში სახელად პლაგიალენდია, გამოკეტილი ქალიშვილი, ცოტას ენახა თვალით, მასზე ბევრი ლეგენდა დადიოდა.

მნიამ მნიამ აჰ-აჰ-ს მამა ჰყავდა, სახელად მურთაზ ჯონსონი, ჯონსონი მდიდარი მაგრამ ხელმოჭერილობით განთქმული ვინმე იყო.

პლაგიალენდიის სამეფოში მცხოვრები მოსახლეობა ძალიან ღარიბი იყო, მაგრამ ამავდროულად ხშირად სულიერ საზრდოს არჩევდა. როდესაც მნიამ მნიამ  აჰ-აჰ – ზე გავარდა ხმა ქვეყნის ყველა ღარიბმა მოისურვა მისი ერთი თვალით დანახვა. მაგრამ მურთაზ ჯონსონმა ამის გაგებაზე, ბრძანება გამოსცა, “ვინც კი თუნდაც თვალს შეავლებს ჩემს ქალიშვილს ან 10 დუხრამის ჩამომსვლელი უნდა გახდეს, ან კი სამაგალითოდ დაისაჯოს”. თან პრინცესის სადარაჯოდ დრაკონი დააყენა.

ვისაც ფული ჰქონდა ბოლო დუხრამიანს ინახავდა და მნიამ მნიამ აჰ-აჰ-ის სანახავად  თანხას აგროვებდა.

მაგრამ ფულის შენახვა ყველას როდი შეეძლო, წინააღმდეგობა იზრდებოდა და ძალიან ბევრ ღარიბში სიძულვილი ყალიბდებოდა.  როგორც იქნა შეთქმულთა გარკვეულ ჯგუფმა შორეულ სამეფო – “სამართალენდიაში” შიკრიკის გაგზავნა გადაწყვიტეს და იქაური მეფისთვის თხოვნით მიმართეს.

ასე შეუთვალეს, “თქვენო უდიდებულესობავ, ჩვენო სამეფო პლაგიალენდიაში უსამართლობანი ხდება, ჩვენი მეფე ჩვენს პრინცესას არ გვანახებს და მის ნახვაში ფულს ითხოვს. ყველას მისი ნახვა უნდა, მარა არა შეუძლია რა. თქვენ შვილთაგან, უმშვენიერეს პრინცთაგან ერთ-ერთი მისი სილამაზით მოიხიბლებოდა და ცოლადაც შეირთავდა. ძალიან გთხოვთ გვეწვიოს და ბოროტ დრაკონს შეებრძოლოს, რათა მნიამ მნიამ, აჰ-აჰი იხსნას. მზითევის მხრივ ვალში არ დაგრჩებით.”

ეს რომ მეფეს სამმა ვაჟმა გაიგო მამას მივარდნენ და ყველამ სათითაოდ სთხოვა, “მამა, მე გამიშვი, ვიხსნი მნიამ მნიამ, აჰ-აჰს.” მეფემ გაიფიქრა, “უფროსს ცოლი ჰყავს, მეორე ვაჟსაც, ერთადერთი დაუოჯახებელი უმცროსი ბიჭი დამრჩაო.”

მოკლედ პლაგიალენდიაში უმცროსის გამგზავრება გადაწყდა.

უმცროსს, სახელად დემონოპოლიზაციის საბჭო ერქვა, ბევრ ბრძოლაში გაემარჯვა და ახლაც შემართული მიუახლოვდა დრაკონს. დრაკონმა პრინცი რომ დაინახა ცეცხლი დაუშინა, მაგრამ უშიშარ პრინცმა ხმლის ერთი გაქნევით დრაკონს თავი მოჰკვეთა და კოშკშიც შეიჭრა.

ცხრაკლიტული მოხსნა და მნიამ მნიამ აჰ-აჰის კარებიც შეხსნა, მაგრამ მის და გასაკვირად აქ მშვენიერი და ულამაზესი პრინცესის მაგივრად სამართალენდიიდან წლების წინ მოტაცებული ერთ-ერთი მევახშის ქალიშვილი აღმოაჩინა.

პრინცმა მევახშის შვილი გაანთავისუფლა, მურთაზ ჯონსონი დასაჯა, მაგრამ იმის მაგივრად რომ მნიამ მნიამ აჰ-აჰი ცოლად შეერთო მევახშე მამას დაუბრუნა (არ იყო ლამაზი და…).

მორალი მედიია წარმომადგენლებისთვის, “თუ სხვისს საავტორო უფლებებს არღვევ, საკუთარს ნუ ყიდი.”

თანამედროვე ზღაპარი დიდებისთვის

კარიკატურის ავტორი: Georg Gamez

შენიშვნა: პირველად დაიბეჭდა http://mappedperspectives.wordpress.com/ – ზე

პრინცი პოულობს პრინცესას და ცოლად მოჰყავს, ამ დროს სამყაროს სხვა ნაწილში ბოროტმოქმედს ამარცხებენ და კლავენ. არ იფიქროთ რომ ეს რომელიმე ზღაპრის დასასრულია, ამ რეალობის მომსწრენი გასულ კვირას გავხვდით.

ლონდონში გამართულ პომპეზურ სამეფო ქორწინებას, ორ დღეში ბარაკ ობამას მიერ  პაკისტანში ჩატარებული წარმატებული სპეც. ოპერაციის შედეგად ოსამა ბინ ლადენი დამარცხების და მოკვლის შესახებ გაკეთებული განცხადება მოჰყვა.

ოპერაციას, რომელსაც ზედმეტსახელად “ჯერონიმო” ერქვა, პირდაპირ ეთერში, თეთრ სახლში ბარაკ ობამა, ჰილარი კლინტონთან და ჯო ბაიდენთან ერთად ადევნებდა თვალს. ზოგიერთი,  ვისაც ასეთი საშუალების ფუფუნება არ ჰქონდა სვამს შეკითხვას თუ რამდენად შეესაბამება რეალობას ამერიკის პრეზიდენტის მიერ გაკეთებული განცხადება.

ნავთზე ცეცხლი ერთ-ერთი პაკისტანური არხის მიერ გავრცელებული, ბინ ლადენის  ფოტო სურათმა დაასხა, რომელიც სულ რამდენიმე საათში ინტერნეტს და სხვა მედია საშუალებებს კალიასავით მოედო.

ოთხშაბათს ობამას მიერ გაკეთებულ გადაწყვეტილებამ “არ გამოექვეყნათ ოსამა ბინ ლადენის ცხედარის ფოტომასალა” და პრეზიდენტის მართლების მცდელობა, შეთქმულების თეორიების მოყვარულთათვის შთაგონების წყაროდ იქცა.  ა.შ.შ. – ს მთავარსარდლის აზრით, ფოტომასალა ზედმეტად ნატურალისტურია და ასევე ეროვნული ინტერესს წარმოადგენს.

ჯერჯერობით, ფართო აუდიტორიისთვის მხოლოდ ზღვაში დამარხული ბინ ლადენის ფოტოა ცნობილი. თავად “დამარხვის” ფაქტმა ხალხში ბევრი მითქმა მოთქმა გამოიწვია, თუმცა ზოგიერთი სხვა ასპექტისგან განსხვავებით ასეთ გადაწვეტილებას შეიძლება ლოგიკური ახსნაც მოეძებნოს. ტრადიციულ, მიწაში დამარხვას მართლაც შეიძლება არასასურველი აუდიტორია მოეზიდა და ამავდროულად ისლამის მიხედვით საჭირო იყო 24 საათში მოქმედება. ამის მიუხედავად ბევრი ბინ ლადენის ლიკვიდაციას ფაბრიკაციად მიიჩნევს.

იქედან გამომდინარე კი რომ ბარაკ ობამას გადაწყვეტილება საბოლოო ჩანს, ახალი შეთქმულების თეორიები ცხვება.

ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული ამ თეორიათაგანი იმას ამტკიცებს რომ ბინ ლადენი დიდი ხნის მოკლულია და ა.შ.შ. – მ ამის სააშკაროეზე გამოტანა მხოლოდ ახლა იმიტომ გადაწყვიტა, რომ ბინ ლადენის ფენომები მისცემდა სახელმწიფოს ეხარჯა ბიუჯეტის საგრძნობი ნაწილი ტერორიზმის წინააღმდეგ ბრძოლაში. ამასთან არ უნდა დაგვავიწყდეს ის რომ ა.შ.შ.-ში არჩევნები ახლოვდება.

მიუხედავად ეჭვებისა, ფაქტია რომ რესპუბლიკელების მომავალ 2012 საპრეზიდენტო არჩევნებში გამარჯვების ნაკლები იმედი უნდა ჰქონდეთ. ობამა ხომ “ჰერკულესის გმირობების სერიას” აგრძელებს, ნობელის ლაურეატობასთან ერთად ის ამჯერად მსოფლიოს ნომერ პირველი ტერორისტის დამარცხელებლის ტიტულს ატარებს, მოკლედ პრაქტიკულად ჩემპიონია. ამერიკელი მოსახლეობის საგრძნობი ნაწილი კი მომავალ არჩევნებში აუცილებლად გაიხსენებს 11 სექტემბრის ისტორიულ მოვლენას.

მიუხედავად იმისა რომ 9 სექტემბრის ტრაგედიის მსხვერპლების საგრძნობი ნაწილი, ანუ ისინი ვისაც მაშინ ნათესავები დაეღუპნენ, გახარებული სჩანან ტერორისტის ლიკვიდაციით, ზოგიერთი ზეიმს ნაადრევად მიიჩნევენ. ამ კატეგორიაში კი ისინი შედიან ვისაც რაციონალურად აზროვნების უნარი გააჩნია და სჯერა რომ ტერორიზმთან ბრძოლაში პრობლემის ძირფესვეული გაგებაა საჭიროა და არა ზედაპირულ გამოვლინებებთან ბრძოლა. ასეთ ბრძოლამ შეიძლება შვება მოუტანოს უშუალოდ დაზარალებულებს, თუმცა ნაკლებად სავარაუდია ტერორიზმის დამარცხება პრობლემის სწორი გაანალიზების გარეშე გახდეს შესაძლებელი.

მართალია ობამამ კიდევ ერთი “ჰერკულესის გმირობა” ჩაიდინა და ახლა “ტერორისტული ჰიდრა” უთავოდაა დარჩენილი (თუ რა თქმა უნდა შეთქმულების თეორიების დიდი მოტრფიალე არ ბრძანდებით), მაგრამ ამასთან ერთად საჭიროა იმის გაანალიზება თუ რამდენი თავი დარჩა იგივე ჰიდრას? აქვე შეიძლება სავსებით ლეგიტიმური კითხვა დავსვათ, “ვინ იქნება შემდეგი ბოროტების განსახიერება, რომელიც ცუდად დაემუქრება პრინცების და ოცნებების სამყაროს? და რა თქმა უნდა, იცხოვრებენ თუ არა პრინცები და პრინცესები ბედნიერად?

ჭირი იქა, ლხინი აქა, ქატო იქა და ფქვილი აქა.

ფავნის ლაბირინთი, ზღაპარი რწმენაზე

ფავნის ლაბირინთი დიდებისთვის განკუთვნილი ზღაპარია და როგორც
უმრავლესობა ზღაპარს ახასიათებს, ეს სურათიც გარკვეული მორალის მატარებელია.

სანამ გილერმო დელ ტოროს ფანტაზიის ნამუშევარს ჩავუჯდებოდი ცხადია გარკვეული მოლოდინი მქონდა,  ეს მოლოდინი ფილმს არ დაემთხვა. განვითარებული სიუჟეტი და დელ ტოროს ფანტაზია იმდენად არაორდინარული აღმოჩნდა რომ ერთის მხრივ იმედგაცრუებული დავრჩი რომ რეჟისორს სურათი შეიძლებოდა კიდევ უფრო ზღაპრული და მითიური გაეხადა, მაგრამ მეორეს მხრივ მომეწონა რეალიზმთან სიახლოვე და ფილმში ჩადებულ სიმბოლიზმა ჩემს მოლოდინს გადააჭარბა.

და მაინც, რაში მდგომარეობს ფავნის ლაბირინთის მორალური შინაარსი? რისი თქმა სურს რეჟისორს ჩვენთვის? მაშინ როდესაც ფილმის მთავარი პერსონაჟი, პატარა ოფელია მითიური ფავნისგან დავალებას იღებს და წარმატების შედეგად გასაღებს პოულობს ჩვენ ვერთვებით ჩვენი გასაღების ძიების პროცესში და ფილმის მსვლელობისას ვცდილობთ მის აღმოჩენას. ფილმი მდიდარია პერსონაჟებით; ერთის მხრივ ვხვდებით კეთილ და თავდადებულ მერსედესს, რომელსაც რისკის ქვეშ უწევს ცხოვრება და მუშაობა. გვყავს ასევე ოფელიას დედა, ლამაზი, მაგრამ ცხოვრებისგან გატეხილი კარმენი, რომელიც გამოსავალს ნაცისტი კაპიტან ვიდალის მეუღლეობაში ხედავს. იმ ადამიანის მეუღლეობაში რომელიც სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით ნაცისტია და არაადამიანი, რომელსაც უდანაშაულო ადამიანის მოკვლისას ნერვი არ შეუტოკდება. ასევე გვყავს ექიმი და სწორედ რომ ამ ექიმის მეშვეობით ვპოულობთ ფილმის გასაღებს.

მაშინ როდესაც კაპიტანი მიხვდება რომ ექიმი მას ღალატობს და კომუნისტებს ეხმარება, ის მის მოკვლას დააპირებს, მაგრამ სანამ ამას იზამდეს, ეკითხება რატომ არ დაემორჩილა ის მას, რაზეც ექიმი დაახლოებით ასეთ რამეს პასუხობს: “დამორჩილება? მხოლოდ დამორჩილების ხათრით?.. ყოველგვარი კითხვის გარეშე?.. ასე მოქცევა მხოლოდ თქვენნაირ ხალხს შეუძლია.”

ეს ეპიზოდი და დიალოგი სავარაუდოდ ჩვენს ყურადღებას არ მიიპყრობდა
რომ არა ფილმის სხვა მონაკვეთი რომელსაც აქამდე ჰქონდა ადგილი. მაშინ როდესაც ოფელია მეორე დავალებაზე მიდის და ფავნისგან მკაცრ დავალებებს იღებს ის მის სიტყვებში ეჭვ შეიტანს და თავისებურად მოიქცევა, რადგანაც ის კითხვებს სვამს და ხშირად დოგმატურ წესებს უხვევს. სწორედ ასეთი საქციელი ფილმის ბოლოს, როდესაც ოფელია უარს იტყვის უდანაშაული ახლადდაბადებული ბავშვის სისხლისღვრაზე და ფავნის განრისხებას იწვევს, საბოლოოდ მოახვედრებს მშობლებთან, ზღაპრულ სამეფოში სადაც ის პრინცესას წარმოადგენს. მან დავალება ისე შეასრულა როგორც მისგან ფავნი და მამამისი, მეფე ითხოვდა, არა პირდაპირი მორჩილებით არამედ სწორი გადაწყვეტილებების მიღებით.

გამოდის რომ ამ ფილმში დელ ტორო რწმენაზე გვესაუბრება? თან ისეთზე რომელიც დოგმატიზმს არ ცნობს და მხოლოდ იმ შემთხვევაში მუშაობს როდესაც სიკეთეს და ჭეშმარიტებას ჩვენს საკუთარ თავებში და არა სხვების მიერ მოცემულ დირექტივების უსიტყვო მორჩილებაში ვპოულობთ (როგორც ამას კაპიტნის ნაცისტურ ქმედებებში ვხვდებით), ვპოულობთ მაშინ როდესაც ვაზროვნებთ ჩარჩოებს მიღმა და შეგვიძლია წესი დავარღვიოთ თუ ის თავისთავად ამორალურია.

საჰელოუინო ზღაპარი

 

მე, შარშან ჰელოუინზე, თბილისი

 

მაშინ როდესაც ამ კელტური თუ გალური (რაც არის მოკლედ) წარმოშობის დღესასწაულის სამშობლოში ვიმყოფები ამ თემაზე საუბარი ორმაგად აქტუალურად მიმაჩნია. რამდენიმე დღის წინ ფეისბუქზე რომელიღაც მომხარებლის მიერ ჰელოუინისადმი მიძღვნილ წერილს წავაწყდი. გამიკვირდა რამდენად ვრცელი და აკადემიურ სტილში გადაწყვეტილი სტატია იყო. ავტორი მიმოიხილავდა ამ დღესასწაულის ისტორიას და თან ანალიზსაც არ ივიწყებდა.

ჰელოუინის წარმოშობის ისტორია მეტ ნაკლებად მეც ვიცი, აი ანალიზი კი არ მომეწონა. უფრო სწორედ ძალიან უცნაურად მიმაჩნია ავტორის მიდგომა, სერიოზული და შეშინებული. გასაგებია რომ ჰელოუინი წარმართული დღესასწაული იყო. მერე რა? განა დღევანდელ საქართველოში ბევრი ტრადიცია წარმართული ეპოქიდან არ მოგყვება? რატომ არ ვაცხადებთ მაშინ პროტესტს?

ვფიქრობ რომ ამ საკითხის ირგვლივ საქართველოში ერთი დიდი საპნის ბუშტია გაბერილი  და პრინციპში ეს პოსტიც ალბათ ზედმეტია. აქ, შოტლანდიაში ამ დღესასწაულისთვის საგანგებოდ ერთი თვეა ემზადებიან, არავინ ფიქრობს მის რელიგიურ თუ “ბოროტ” ასპექტებზე. ხალხს უბრალოდ გართობა უნდა, მეტი არაფერი, საქართველოში ბევრმა ჩემი მოკრძალებული აზრით უნდა გაიგოს, რომ არავითარი შავბნელი ძალები ამ დღესასწაულს არ მართავენ, უბრალოდ ახალგაზრდობას დალევა, დროს გატარება და გართობა სურს. მეტი არაფერი!

დღეს ნიღაბის და ტკბილეულის საყიდლად მეც მივდივარ, სიმართლე გითხრათ არ ვგიჟდები ამ დღესასწაულზე და არც იმდენი ფული მაქვს რომ ერთი კარგი “კოსტიუმი” ვიყიდო. ნიღაბი კი საკმარისი იქნება იმისთვის რომ თავი მარტოდ არ ვიგრძნო. ტკბილეული კი იმისთვის მინდა რომ ბავშვებს დავურიგო, რომლებიც ამ დღესასწაულზე კარდაკარ დადიან და სანამ რამეს არ აჩუქებ თავს არ დაგანებებენ. ნეტავ მაგათ თუ იციან დღესასწაულის წარმომავლობის შესახებ?