Tag Archives: კინო

პრესტიჟი, მანიპულაციის ხელოვნება

თანამედროვე კინორეჟისორებს შორის ერთ-ერთ ყველაზე დიდ მანიპულატორად კრისტოფერ ნოლანი მიმაჩნია. თუ რატომ, იხილეთ ვიდეო მიმოხილვაში.

ასღარ ფარჰადი, აზრი დეტალებშია

ეგრეთ წოდებული ვიდეო ესსეების კეთება გადავწყვიტე, ესეც პირველი ვიდეო

ბევრი წუნია, კითხვის ტეპმი ზედმეტად ნელი და რამდენიმე შესამჩნევი ხარვეზი, მომავალში შეცდომებს აუცილებლად გამოვასწორებ

თბილისის მე-16 კინოფესტივალი: მომავალი დღის მიმოხილვა, 1 დეკემბერი

მიმდინარე კინოფესტივალის ფარგლებში გადავწყვიტე ყოვედლღიურად მომდევნო დღეს საჩვენებელ ფილმებს შორის რამდენიმე გამოვარჩიო და იმათზე გავამახვილო ყურადღება, რომლებიც ჩემი მოკრძალებული აზრით მაყურებლისთვის შეიძლება საინტერესო იყოს. მართალია ფესტივალი ოფიციალურად ორშაბათს იწყება, მაგრამ იმის გათვალისწინებით, რომ დღეს ერთადერთი ფილმი (მოირა) იქნება ნაჩვენები, მეორე დღით ვიწყებ.

PHOENIX

14:00 სთ.

Baal (ბაალი)

1969 წლის ეს გერმანული ფილმი ბერტოლტ ბრეხტის და ზოგადად თეატრის მოყვარულებს დაგაინტერესებთ. ფილმი ბრეხტის ამავე სახელწოდების პიესის ეკრანიზაციას წარმოადგენს და სულ 24 სცენისგან შედგება.

No Land’s Song (უსიმღერო ქვეყანა)

ირანელი კომპოზიტორი, სარა ნაჯაფი საკუთარ ქვეყანაში საჯარო კონცერტის ჩატარებისთვის წლებია იბრძვის, უფლებისთვის რომელიც ირანში კანონით იკრძალება. დოკუმენტური ამ ერთგვარი ამბოხის შესახებ მოგვითხრობს.

16:00 სთ
Mediterranea (ხმელთაშუა ზღვისპირეთი)
ფილმი ამ ბლოგის ფესტივალზე 15 სანახავ ფილმებში მოხვდა. მოკლე სინოპსისი: ორი აფრიკელი ლტოლვილი იტალიისკენ მიემგზავრება, თუმცა გზაში ბევრ მოულოდნელ სირთულეს და სისასტიკეს წააწყდება.

19:00 სთ.

შვიდსაათიან სეანსებზე მაყურებელს რთული არჩევანის გაკეთება შეიძლება მოუწიოს, ამ დროს ერთმანეთს ორი ძალიან კარგი ფილმი ემთხვევა. საღამოს ამ სეანსზე ამირანში  Phoenix (ფენიქსს) აჩვენებენ, ფილმს, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ გერმანიაზე და ამ კონტექსტში იდენტობის კრიზისის შესახებ მოგვითხრობს. რუსთაველში კი ამავე დროს Dancing Arabs (მოცეკვავე არაბები) გავა, ფილმი მოგვითხრობს იმაზე თუ როგორია იყო არაბი და ცხოვრობდე ისრაელში.

21:00 სთ.

არჩევანის გაკეთება არც ცხრასაათიან სეანსზე იქნება მარტივი, ყველაფერი იმაზეა დამოკიდებული რა მოგწონთ უფრო მეტად, სპეციფიური სკანდინავიური იუმორი თუ ოჯახური დრამა გარდაცვლილი ფოტოგრაფის შესახებ. პირველს ისეთი სახელწოდება აქვს, ინდი ბენდს დაამშვენებდა… A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence (იჯდა მტრედი ტოტზე და ცხოვრებაის არსზე ფიქრობდა), მისი ნახვა რუსთაველში შეგეძლებათ. მეორეს Louder Than Bombs (ბომბებზე ხმამაღლა) ჰქვია და მასაც რუსთაველში აჩვენებენ.

თბილისის კინოფესტივალის 15 ფილმი რომელიც არ უნდა გამოტოვო

45-Years-xlarge

თბილისში დეკემბერი ის თვეა, საშუალება თუ გაქვს, შვებულება რომ უნდა აიღო და მეტწილი დრო კინოთეატრებში ფილმების ყურებით გული იჯერო. წლევანდელი კინოფესტივალი 30 ნოემბერს იწყება და 8 დეკემბრამდე გასტანს. მართალია ჩვენებების ზუსტი განრიგი ჯერჯერობით უცნობია, მაგრამ უკვე ვიცით თუ რა ფილმების ნახვა შეგვეძლება ღონისძიებაზე. 100-ზე მეტი ფილმის საკმაოდ სკრუპულოზური შესწავლის  შემდეგ გადავწყვიტე ჩემეული სიის გაკეთება, რომელსაც ქვემორე გთავაზობთ.

Dheephan 

სიას წლევანდელი კანის ფესტივალის გამარჯვებულით თუ დავიწყებ, ალბათ არავის გაგიკვირდებათ. ფილმი პარიზში შრი-ლანკიდან გამოქცეული მერბძოლის შესახებ მოგვითხრობს, რომელიც ქალაქში მომვლელად მუშაობს. შეგახსენებთ, რომ კანის ფესტივალს წელს ძმები კოენები თავმჯდომარეობდნენ, ასე რომ წინ წესით კარგი სანახაობა გველის.

Youth

კიდევ ერთი მოსალოდნელი ფილმი სიაში, ფილმის რეჟისორი ხომ აწ უკვე აღიარებული პაოლო სორენტინოა. კასტი? მაიკლ კეინი, ჰარვი კეიტელი, რეიჩელ უესი…

Even The Rain

მართალია, შედარებით ძველი (2010 წ), მაგრამ მაინც აბსოლუტურად საჭირო ფილმია. ფესტივალზე მას სოციალური ცვლილების სექციაში აჩვენებენ, რაც ფილმის შინაარსიდან გამომდინარე სრულად ლოგიკურია. ფილმის გმირები ბოლივიაში კოლუმბის კოლონიზაციაზე ფილმს იღებენ, რაც თანამედროვე ბოლივიაში წყლის რეალურად მომხდარ პრივატიზაციას  და შემდგომ პროტესტებს ემთხვევა.

The Brand New Testament

სახალისო და საინტერესო ფილმი უნდა იყოს ჟაკო ვან დორმეილის ახალი ნამუშევარი. დორმეილს მაყურებელი ყველაზე კარგად მისი მაგნუმ ოპუსის Mr. Nobody-ის გამო იცნობს. ფილმის სიუჟეტიც საკმაოდ დამაინტრიგებელია – ღმერთი თავის ქალიშვილთან ერთად ბრიუსელში ცხოვრობს…

Force Majeur 

წლევანდელ ფესტივალზე ქართველ მაყურებელს დიდ ეკრანზე წინა ოსკარებზე უსამართლოდ დაჩაგრული ფილმის ნახვის საშუალება ექნება. 2014 წლის შვედური დრამა ბოლო ოსკარებზე უცხოური ფილმის კატეგორიაში ერთ-ერთ ფავორიტად მიიჩნეოდა, თუმცა საბოლოო ჯამში შორტლისტის ხუთეულშიც კი ვერ მოხვდა.

45 Years

არაფერია სრულყოფილი, მათ შორის არც ეს ფილმი, რომელსაც როტენ ტომატოს ვებ გვერდზე კრიტიკოსებისგან 100-დან 98 პროცენტიანი შეფასება ერგო.

Carol

კეიტ ბლანშეტის და მარა რუნის სამსახიობო კლასში კიდევ ერთხელ დასარწმუნებლად ამ ფესტივალზე ქეროლის ნახვა ნამდვილად ღირს.

No One’s Child

ამ ფილმისგან შოკს უნდა ველოდოთ. სერბო-ხორვატული დრამა ნამდვილ ამბავს ეფუძნება, ის  მგლების ხროვაში გაზრდილი ბიჭის შესახებ მოგვითხრობს, რომელიც ცივილიზაციაში მოხვედრილი რთულად ეგუება ახლადაღმოჩენილ სამყაროს.

Victoria

“ვიქტორიამ ჩემი სამყარო შეანჯღრია” – ასე გამოხმაურა დარენ არანოფსკი ამ ფილმს. ფილმისთვის ყურადღების მისაქცევად ეს ალბათ საკმარისი უნდა იყოს.

Far From Men

2014 წლის ეს ფილმი ალბერ კამიუს მოთხრობას ეფუძნება და ალჟირში ომის პერიოდში წარმოშობით ფრანგი მასწავლებლის შესახებ მოგვითხრობს. მთავარ როლში – ვიგო მორტენსენი.

A Girl Walks Home Alone At Night

უკვე ძალიან გახმაურებული ფილმი ირანიდან, რომელიც სხვადასხვა ჟანრების თამამ კოქტეილს წარმოადგენს…

From Afar

სამხრეთ ამერიკული კინო ყოველთვის საინტერესოა, ეს ტრეილერიც საკმაოდ დამაინტრიგებლად გამოიყურება.

Dancing Arabs

კიდევ ერთი კომედიური ფილმი სერიოზულ თემაზე სიაში. “მოცეკვავე არაბები” ისრაელში მცხოვრები ახალგაზრდა პალესტინელის შესახებ მოგვითხრობს, რომელიც საზოგადოებაში საკუთარი ადგილის პოვნას ცდილობს.

The Golden Era

ამერიკელების გარდა მასშტაბური ფილმების გადაღება ვინმეს თუ შეუძლია ალბათ ჩინელები არიან. ამიტომ პირადად მე ფესტივალზე ამ ფილმის გამოტოვებას არ ვაპირებ.

Mediterranea

ფილმი აქტუალურ თემას ეხმაურება – ორი აფრიკელი ლტოლვილი იტალიისკენ მიემგზავრება, თუმცა გზაში ბევრ მოულოდნელ სირთულეს და სისასტიკეს წააწღდება. რეჟისორი მასზე ხუთი წლის განმავლობაში მუშაობდა და თავიდან მოკლე დოკუმენტურ ფილმის გაკეთებას გეგმავდა…

აქვე გთავაზობთ იმ ფილმებს, რომლებიც მიუხედავად სურვილისა დიდი კონკურენციის გამო ვერ მოვახვედრე 15ეულში, მაგრამ ვფიქრობ ნახვად ნამდვილად ღირს.
The Lesson,  A Pigeon Sat On A Branch Reflecting on ExistenceLouder than Bombs, Pride, Rams, Tale of TalesWondrous BoccaccioFassbinder – To Love Without Demands,  Sound of TortureOnegin, 13 Minutes, PhoenixThe People vs. Fritz BauerStanding TallCasanova VariationsCobain: Montage of HeckTaxiA Girl At My DoorLooking for Grace, Forbidden Voices,  As I Open My Eyes, Much Loved, Paulina.

კინო 100 სიტყვაში. N 4. Caramel (2007).

“ყველა ბედნიერი ოჯახი ერთმანეთს ჰგავს, ყველა უბედური ოჯახი უბედურია თავისებურად,”

ლევ ტოლსტოი

11391327_10155784751055165_8734394227501082666_n

მიუხედავად იმისა, რომ ნადინ ლაბაკი სულ ორადორი სრულმეტრაჟიანი ფილმის ავტორია, ის მაინც განსაკუთრებული მოვლენაა ლიბანურ და ზოგადად მსოფლიო კინომატოგრაფიაში.

ლაბაკის სამყარო ქალების სამყაროა, ლიბანში მცხოვრები ქალების, რომლებიც აბსოლუტურად პატრიარქალურ გარემოში ახერხებენ საკუთარი ხასიათის და ინდივიდუალიზმის გამომჟღავნებას. სწორედ ასეთ სამყაროს წარმოადგენს “კარამელი.” აქ სხვადასხვა წარსულის, კულტურის (მუსულმანები და ქრისტიანები), ასაკის და გემოვნების ქალებს შეხვდებით.

ფილმის მოვლენები მეტწილად ერთ საპარიკმახეროში ვითარდება. ეს ერთი შეხედვით ლაღი და პოზიტიური გარემოა, მაგრამ ამ სილაღის მიღმა ხშირად ჩახშობილი ვნებით გამოწვეული სევდა იმალება, რომელიც თითოეულ შემთხვევაში განსხვავებულია. ამ განსხვავების მიუხედავად ფილმის გმირები ერთმანეთს თანაუგრძნობენ და გასაჭირში არ კარგავენ სოლიდარობის გრძნობას.

კინო 100 სიტყვაში. N 1. შეფი (2014).

9.2/10

DSC_1547.NEF

” – მომისმინე, როლინგსტოუნზე ბილეთი რომ გეყიდა და ჯაგერს Satisfaction არ დაეკრა, მოგეწონებოდა? 

– არა. 

– რა თქმა უნდა არა, იქაურობას გადაწვავდი.”

ინგლისურად Chef, ესპანურად Jefe, ქართულად შეფი, იმდენად “შიკარნი” ფილმია, რომ სიტყვა შიკარნის ბრჭყალები არც კი სჭირდება.

“შეფი” კერძი რომ იყოს, მას სტანდარტული მენიუსა და რესტორანში ვერ შეხვდებოდით. ეს საგანგებოდ, სიყვარულით  შერჩეული ინგრედიეტებისგან მომზადებული დელიკატესია,რომლის გასინჯვისას ხვდები, რომ ცოცხალი ხარ.

ეს ფილმი სიყვარულზე, საქმისადმი სიყვარულზე, სინაღდეზე და თუ გნებავთ, უფრო მეტიც, ცხოვრების აზრზე და დანიშნულებაზეა.

ჯონ ფავრო, სკარლეტი იოჰანსონი, დასტინ ჰოფმანი, რობერტ დაუნი ჯუნიორი, ეს ფილმის კასტია. თუმცა, ეს არ არის მთავარი მიზეზი თუ რის გამოც შეფი ყურადღებას იმსახურებს.

თბილისის მე-15 საერთაშორისო კინოფესტივალი. პირველი შთაბეჭდილებები.

IMG_8528

“პრეზიდენტის” ვარსვკლავი დაჩი ორველაშვილი ფესტივალის გახსნაზე ყურადღების ცენტრში მოექცა.

მიუხედავად იმისა, რომ ქართველ კრიტიკოსთა და ზოგადად საზოგადოების დიდი ნაწილი თბილისის მე-15 კინოფესტივალის გახსნის ფილმის „პრეზიდენტის“ არ მოწონებაზე შეთანხმდა, მე მოჰსენ მახმალბაფის ამ ნამუშევარს ასე მარტივად ხელს არ ვკრავდი. ვფიქრობ “პრეზიდენტი” იმ ფილმების რიცხვს განეკუთვნება რომელსაც რადიკალურად განსხვავებული რეაქცია შეიძლება მოჰყვეს სხვადასხვა ქვეყანაში და საზოგადოებაში. მართალია თავად რეჟისორმა გაგვაფრთხილა, რომ მისი ფილმი არა ერთი კონკრეტული, არამედ ზოგადად ბევრი “სხვადასხვა ადგილის” შესახებ იყო, ვფიქრობ ერთია თუ როგორ აღიქვავდა მას დემოკრატიული ქვეყნის მოქალაქე და მეორე, ნაკლებად დემოკრატიული სახელმწიფოში მცხოვრები ადამიანი. ამ ფაქტორს ემატება ისიც, რომ ფილმი საქართველოშია გადაღებული და მთლიანად ქართულ ენაზეა. ერთი წამით წარმოიდგინეთ, თუ რაოდენ განსხვავებული იქნება, სიტყვაზე ჰოლანდიაში მცხოვრები ადამიანის, რომელსაც საქართველოს შესახებ გაკვრით თუ გაუგია და ქართული ენა ცხოვრებაში არ მოუსმენია, მიღებული შთაბეჭდილება ქართველი მაყურებლის გამოცდილებისგან. კიდევ ერთი მიზეზი თუ რატომ შეიძლება ქართველ მაყურებელს ნაკლებად მოსწონებოდა “პრეზიდენტი” განსხვავებით დასავლელი კრიტიკოსებისგან არის ის, რომ ფილმი რეალურად კლოუნადაა, ქართველებს კი კლოუნადა უფრო რეალურ ცხოვრებაში და პოლიტიკაში მოგვწონს ვიდრე კინოში ან თუნდაც ცირკში, შეიძლება იმიტომ, რომ ზედმეტად სერიოზულად აღვიქვავთ საკუთარ თავს და თუნდაც ეკრანზე ჩვენი ქვეყნის დანახვა მაინცდამაინც არ გვსიამოვნებს. ბოლოს, უშუალოდ ფილმზე იმის თქმა შეიძლება რომ “პრეზიდენტი” არ განეკუთვნება შედევრების რიცხვს, მაგრამ ამავდროულად მისი “საშინელი” ფილმების რიცხვში გაყვანა არასერიოზული დამოკიდებულებაა.

ვფიქრობ რადგანაც კინოფესტივალის მიმოხილვაზე მაქვს საუბარი და არა ცალკეულ ფილმებზე როგორც განყენებულ მოცემულობაზე,  აუცილებლად უნდა შევეხო ორგანიზების ხარიხს. ოდნავ მაინც რომ მქონდეს იმის იმედი რომ ამ მხრივ არსებულ ხარვეზებზე თვალის დახუჭვა ფესტივალის დონეზე მომავალ წელს აისახება, გავჩუმდებოდი და მხოლოდ ფილმების გარჩევით შემოვიფარგლებოდი, მაგრამ სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ საპირისპიროში ვარ დარწმუნებული. ალბათ თავისუფლად შეიძლება თვალის დახუჭვა უშუალოდ გახსნაზე სადაც შესვლაზე ისეთი ამბები ტრიალებდა ადამიანს ოთხმოოცდაათიან პურის რიგებზე ნოსტალგიას აღგიძრავდა, მაგრამ ის რომ მეორე დღეს, როდესაც ადამიანები ფესტივალზე უკვე ნაყიდი ბილეთებით მიდიოდნენ და ხშირ შემთხვევაში სპეციალურად კინოჩვენების გამო სამსახურიდან დროზე ადრე თავისუფლდებოდნენ, ფილმების დიდი ნაწილი როგორც მინიმუმ ნახევარ საათიანი დაგვიანებით იწყებოდა, მართლაც რომ აღშფოთების ღირსია. ფესტივალი უკვე 15 წელია რაც არსებობს და ნამდვილად წარმოადგენს დადებით მოვლენას ჩვენი ქვეყნის ცხოვრებაში, თან წელს მშვენიერი საფესტივალო პროგრამა არის წარმოდგენილი, თუმცა 21-ე საუკუნის მეორე დეკადაში ალბათ დროა წინ წავიდეთ და უფრო მეტი მოვითხოვოთ იმ იმედით რომ მე-16 ფესტივალი ორგანიზების მხრივ წინაზე ცოტათი მაინც უკეთესი იქნება.

ზუსტად ორმოცწუთიანი დაგვიანებით დაიწყო “ყოველდღიური ამბოხი,” (Everyday Rebellion) ფილმი სამოქალაქო აქტივიზმზე და მიუხედავად იმისა რომ დაბრაზში ათ ადამიანზე ნაკლები ვისხედით, ვფიქრობ ეს ნამუშევარი ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანია ამ ფესტივალზე წარმოდგენილ დოკუმენტურ ფილმებს შორის. ალბათ არასწორი იქნება ფილმის მხატვრულობის და ტექნიკური მხარის შეფასება (მიუხედავად იმისა რომ ამ მხრივ არ დაეწუნება), რადგანაც პირველ რიგში შეიძლება ითქვას, რომ თავად ფილმი არის აქტივიზმის ერთ-ერთი გამოვლინება რომლის მიზანიც არის აუწყოს მაყურებელს, თუ როგორ შეიძლება მშვიდობიანი გზებით იბრძოლოს უფრო სამართლიანი მსოფლიოსათვის და ასევე ზოგადად იმ წარმატებული აქტივისტების შესახებ (“ფემენი”, “დაიკავე უოლ სტრიტი და ა.შ.”). ფილმი ფესტივალის ფარგლებში მეორედ იქნება ნაჩვენები, ასე რომ დაინტერესების შემთხვევაში ის შეგიძლიათ რუსთაველის დარბაზში შაბათს (6 დეკემბერს) იხილოთ.

ფესტივალის მეორე დღეს, სამშაბათს კინოფესტივალის მთავარ მოვლენად წლევანდელი კანის კინოფესტივალის გამარჯვებული, “ზამთრის ძილი” გახდა. ასევე ყველაზე დიდი, ოღონდ ფესტივალის წუნი ალბათ იმაში მდგომარეობდა, რომ ამ ფილმის ჩვენება, რომელზეც რა გასაკვირია და ყველაზე დიდი მოთხოვნა იყო ერთ-ერთ ყველაზე მცირე დარბაზში გადაწყდა. ორგანიზატორების განცხადებით ასეთი გადაწყვეტილება იმიტომ იქნა მიღებული, რომ სწორედ ამ დარბაზში მიმდინარეობს იმ ფილმების ჩვენება, რომლებიც “ევროპული კინოს ფორუმის” კატეგორიას განეკუთვნებიან. ვფიქრობ ორგანიზატორებს გამონაკლისი რომ დაეშვათ და ოქროს პალმის რტოს მფლობელს თუნდაც დიდ დარბაზში გაეშვათ, ამის გამო არავინ დაძრახავდა, მითუმეტეს ფილმმა ნამდვილად გაამართლა იმედები და წლევანდელი კანის კინოფესტივალის ღირსეულ გამარჯვებულად შეგვიძლია მივიჩნიოთ. ვფიქრობ “ზამთრის ძილი” მკაცრად კინოს ფარგლებში არ უნდა მოვაქციოთ, ყურებისას ერთ-ერთ მომენტში ისიც კი მომეჩვენა რომ თანამედროვე თურქი რეჟისორის, ნური ბილგე ჯეილანის ფილმს კი არა, არამედ კლასიკური რუსული ლიტერატურის, თუნდაც დოსტოევსკის რომანს ვკითხულობდი. მერე ჩეხოვიც კი გამახსენდა და ბოლოს სარტრიც. ჯეილანი ჯადოსნურ, მაგრამ ძალიან რეალისტურ სცენაზე აგდებს მაყურებელს, სცენაზე სადაც არ გვხდება ცალსახად დადებითი თუ უარყოფითი გმირი და ძალიან გრძელი და ეგზისტენციალისტური დიალოგებით აიძულებს მაყურებელს შევიდეს სამყაროში, რომლის დახასიათებაც შექსპირის პერეფრაზით შეიძლება, “მთელი სცენა მსოფლიოა და ყოველი მსახიობი ადამიანი”.

მომავალ პოსტში იხილავთ ფილმების „სიმინდის კუნძული,“ „მოხეტიალე ძაღლები“ და „ცხენები ჩვენში“ განხილვას. ამ ფილმების ხილვა მაყურებელს კინოფესტივალის მესამე დღეს, ოთხშაბათს შეეძლება.