Tag Archives: კლუბი

ქართული “კომიქსების” 5 სუპერგმირი

ირაკლი წერეთელი AKA პროტესტორი

ჯიგარკაცი

ენა, მამული, სარწმუნეობის პრინციპის ჭეშმარიტი დამცველი. ებრძვის ყველაფერ არაქართულს და უცხოს. სჯერა რომ ქართველი გეი არ არსებობს, ან თუ არსებობს ჯიგარკაცის ჩარევის შემდგომ, არ იარსებებს.

ნამდვილი სახელი – მურმანი. ჯიგარკაცისთვის დამახისიათებელი თვისებები შეიძინა მას შემდეგ რაც სოროსის სტიპენდიაზე ზედიზედ რამდენიმეჯერ უთხრეს უარი. მოთმინების ფიალა, რომ ამოეწურა სოროსის ოფისთანვე ზვიადისტების მუდმივ მიტიგენს შეუერთდა. სწორედ აქ შეასხა რომელიღაც ზვიადისტმა ნაკურთხი წყალი, რამაც იმავე ღამეს მურმანს საკუთარ თავში ზებუნებრივი ძალები აღმოაჩენინა.

მთავარი ატრიბუტი საგულდაგულოდ გამოთლილი ტაბურეტკაა. მისი სახლი სავსეა დაბალი, მაღალი, ხის, პლასტმასის და სხვა ტიპის ტაბურეტკებით, განსაკუთრებულ შემთხვევებისთვის აქვს კარგად წაწვეტებულებიც.

მიუხედავად იმისა, რომ ხანდახან “ქართელობას წართმევის,” ეშინია, ასეთ შემთხვევაში  მან იცის რომ ბოროტ ძალებს ჯერ მისი მოკვლა და მისი გულის ამოგლეჯვა მოუწევთ. მისი გული ერთგვარი სეიფია, რომელსაც წარწერა “ქართველობა” ამშვენებს. სწორედ ამ გულში ძგერს ნამდვილი ქართული სული.

ივერიელი

ნამდვილი სახელი – ზეზვა. მუშაობს საგარეო საქმეთა სამინისტროში. სჯერა რომ საქართველოს ერთდროულად დინოზავრების, ღვინის და ქრისტიანობის კერაა.

დადის სხვადასხვა ქვეყნებში და ყვება მითებს საქართველოზე. მაგალითად, ფრანგებს უხსნის რომ ღვინო წამოვიდა საქართველოდან, თავად სიტყვა კი მოგვიანებით ლათინურმა ისესხა და ასე მოიგინეს სიტყვა “vino”, ტიბეტელებს უყვება რომ საქართველოზე ლამაზი მთები არსადაა, ხოლო იტალიელებს და ესპანელებს იმას რომ ქართველ მამაკაცებზე კარგი საყვარლები არ არსებობენ. უცხოელები ღიმილით და თავაზიანობით ხვდებიან ხოლმე ივერიელის შეგონებებს, რაც ამ უკანასკნელს აფიქრებინებს რომ მისიას წარმატებით ასრულებს და მისი სჯერათ.

სჯერა რომ ბასკები და ქართველები მართლა ნათესავები არიან.

მისიის შესრულებისას იცვამს ჩოხას სრული ატრიბუტიკით, ჰყავს მეგობრები პარლამენტში და ლობირებს კანონპროექტს ჩოხის ჩაცმის აუცილებლობის შესახებ.

სუპერგმირული თვისებების გაჩენის მიზეზი 15 წლის წინ გერმანიაში სამუშაო ვიზაზე უარის თქმა გახდა.

კაი ბიჭის დის დამცველი AKA პროტექტორი

მიუხედავად იმისა რომ ბევრი მის არსებობაში დარწმუნებულია, ზოგიერთი სკეპტიკოსი თვლის რომ კაი ბიჭის დის დამცველი სხვა არაფერია თუ არა, მითი.

ზოგიერთი თვლის რომ კაი ბიჭის დის დამცველი უფრო მეტად იდეის ერთობლიობაა, რომელიც სხვადასხვა ადამიანში შეიძლება გამოვლინდეს, ვიდრე ამ იდეის ხორცშესხმა. მათი აზრით ის ერთგვარი სიმბოლოა, რომელიც თავიდან გვარიდებს არასასურველ შედეგს. მაგალითად, ის შეიძლება გამოვლინდეს ადამიანში რომელსაც ესმის “აუ რა ნაშაა”, ან თუნდაც შედარებით რბილი, “აუ რა კარგი გოგოა” და ამ რეპლიკის გაგონებაზე ათქმევინებს, “რეებს ბაზრობ, კაი ბიჭის და რომ იყოს?” როგორც ცნობილია, კაი ბიჭის და არ შეიძლება იყოს ნაშა და არც კარგი გოგო.

იმ ნაწილის აზრით, რომელიც კაი ბიჭის დის დამცველი რეალურად არსებული სუპერგმირის არსებობაში დარწმუნებულია, პროტექტორი დადის კლუბებში. ის იცავს გოგოებს, რომლებსაც პოტენციურად შებმა და რაც უფრო უარესია, პერსპექტივაში იმავე კლუბში ზასაობაც კი ემუქრებათ. ამ თვისების გამო, ზოგიერთმა ამ სუპერგმირს ბაბულიკაც კი შეარქვა, ამგვარად ის კონტროვერსიული პერსონაჟია.

მიხუედავად იმისა, რომ მოდიდან დიდი ხანი გადავარდა, მისიის შერულებისას ის ისნის ბაზრობაზე ნაყიდ რეიბანებს, პლატოკს და წვეტიან შავ ტუფლებს ატარებს.

პროტესტორი

საჭიროების შემთხვევაში გამოდის ქუჩაში და აპროტესტებს ყველაფერს რაც არ მოსწონს ქართულ საზოგადოებას. ვინადან და რადგანაც “საჭიროების შემთხვევა” ყოველთვის არსებობს, ის მიტინგისთვის საჭირო სტრატეგიული ობიექტებს არ ცილდება (პარლამენტი, მოედნები, მერია…) და მუდამ გარეთ დგას.

პროტესტორის ბოლოდროინდელი ერთ-ერთი საყვარელი რეპლიკაა – “არ აანთო”. ერთ-ერთი სუპერძალა რომელსაც პროტესტორი ფლობს არის შიმშილობის ატანის არაადამიანური უნარი, ასე მაგალითად მან შეიძლება თვეობით იშიმშილოს და ამის მიუხედავად რიხიანად მისცეს ინტერვიუ რომელიმე ტელევიზიას. თუმცა, ბოროტი ამბობენ რომ ღამ-ღამობით მის ფანებს მის კარავში ჩუმად ღორის ხორცი და ლობიანები შემოაქვთ ხოლმე.

ერთ-ერთი ვერსიის თანახმად პროტესტორი ნიღბის უკან ირაკლი წერეთელი იმალება.

თამადამენი

გადაარჩენს ნებისმიერ ქართულ სუფრას, მათ შორის, ქორწილს, დაბადების დღეს და რაც მთავარია ქელეხს. ნამდვილი სახელი ანზორი.

შესანიშნავად ფლობს დიალექტიკას და მუცელში ღვინის N რაოდენობის მოთავსების განსაკუთრებულ უნარს (უნდა აღინიშნოს რომ ამ უკანასკნელს პირველზე გაცილებით უკეთ ფლობს).

უყვარს ადამიანები, განსაკუთრებით კაცები, ამაზე სუფრის გარკვეულ ეტაპზე ბრეჟნევური კოცნების კასკადი უნდა მეტყველებდეს.

მეგობრობს ჯიგარკაცთან (ამბობენ ჯიგარკაცის შვილი თამადამენის მონათულიაო). აჭრის მარცხენას ყველა იმ ადამიანს რომელსაც ჭიქა “არასწორი” ხელით უჭერია. იცის სადღეგრძელოების რიგითობა. თუმცა ბოროტი ენები ამბობენ, რომ მისი პოპულარობა  მას შემდეგ დაეცა როდესაც ერთ-ერთ ქელეხში თამადობისას შეცდომით “ქორწილის სადღეგრძელეობის” შპარგალკა წაუკითხავს. ამ ინციდენტის გადამოწმება ძალიან რთულია, რადგანაც ქელეხში მონაწილე ადამიანების უმრავლესობა “კარგად მთვრალი” ყოფილა და ბევრი რამე არ ახსოვს.

Advertisements

Facebook მომხმარებელთა რამდენიმე ტიპი

მელანქოლიური, ოდნავ გარიყული და შიგადაშიგ მოწუწუნე იუზერი

კარგ ხასიათზე მყოფი ხშირად აშეარებს კატების საყვარელ და სასაცილო ვიდეოებს. ცუდ ხასიათზე ყოფნისას როგორც წესი ამის შესახებ საკუთარი სტატუს აფდეითით იუწყება. ყველაზე ხშირად იყენებს შემდეგ ემოტიკონს: ❤ და 😦

მიაქვს გულთან ყველაფერი ახლოს, ვერ ხვდება სარკაზმს და ამავდროულად ძალიან უხარია როდესაც რომელიმე ფოტოზე ვინმე უკეთებს შემდეგ შინაარსის კომენტარს: “როგორიიი ლამაზი ხარ, მენატრები <3”

საყვარელი წიგნი – ჯეინ ეირი, საყვარელი ფილმი – Notebook, უსმენს სოულს.

აქტივისტი

ზედმიწევნით კარგად ფლობს NGO ლექსიკონს. აშეარებს და დადის იმ ივენთებზე, რომელსაც მეტწილად მისი ორგანიზაცია აწყობს. უკვირს აქციაზე საკუთარი ნებით, პირდაპირი დაინტერესების გარეშე მოსულ ადამიანს თუ ხედავს.

განსაკუთრებით კარგად ერკვევა გენდერთან და LGBT დაკავშირებულ თემებში, ნაკლებად სოციალურ და გარემოს დაცვასთან დაკავშირებულ საკითხებში.

წელიწადში ორჯერ ან სამჯერ გადის საზღვარგარეთ დაგეგმილ ღონისძებაზე. მუსიკას მაინცმდაინც არ უსმენს, მაგრამ იცის რომ ჯაზი კარგია. კითხულობს თანამედროვე ლიტერატურას (მურაკამი, ფამუქი, კუნდერა), უყურებს ჰოლივუდის ნაწარმს, მაგრამ საჯაროდ არტ ჰაუსზეც ძალუძს ერთი ორი სიტყვის ჩაგდება. უყვარს ასეთი ტიპის პოსტების კითხვა და დაშეარებისას “ვაიმე რაღაცეები რა სიმართლეა-ს” კომენტარად მიწერა.

აქტივისტ-ინტელექტუალ-ექსპერტი

გმობს და აკრიტიკებს ქვეყანაში მიმდინარე მოვლენების უმეტესობას, აშეარებს ივენთებს, აჭერს “ეთენდინგს”, მაგრამ თავად ასეთ ღონისძიებებზე ნაკლებად მიდის ხოლმე.

უყვარს დისტანცირება, იქმნება შთაბეჭდილება რომ საკუთარ თავს რიგ შემთხვევებში “ბნელი მასისგან” გამოყოფს.

თუ მემარცხენეა  სურს ელიტარულობა და თან “უტყდება”, თუ მემარჯვენეა სურს ელიტარულობა და არც “უტყდება” მაგრამ სერიოზულად არავინ აღიქვამს და ასეთად არავინ მიიჩნევს.

უსმენს კლასიკას, უყურებს არტ ჰაუსს, მაგრამ თუ ერთზე ან მეორეზე საუბრობს ამას სოციალურ-პოლიტიკურ კონტექსტში აკეთებს და განიხილავს. მხატვრული ლიტერატურის კითხვისთვის ფეისბუქზე აქტიურობის გამო ნაკლები დრო რჩება.

საკუთარ თავთან მოლაპარაკე იუზერი

იმის გამო რომ სტატუსებს საუკეთეშო შემთხვევაში ძალიან ცოტა თუ ულაიქებს ან უარესში საერთოდ არავინ, როგორც წესი ამას თვითონ აკეთებეს.

ჰგონია რომ გონებამხვილურად ხუმრობს, მაგრამ ეს უკეთ გასაგები რომ იყოს ისტერიულად სმაილიკების დიდ რაოდენობას რთავს ხოლმე. სხვისგან კომენტარს რომ ვერ აღმოაჩენს – თავად იწყებს კომენტირებას და საკუთარ თავთან შედის დიალოგში.

ლაპარაკობს და წერს პირად თემებზე, რომლებიც პრინციპში სხვას არაფერს ეუბნება და ამავდროულად არც აინტერესებს. გაურკვეველია რას უსმენს, უყურებს თუ კითხულობს.

მეოჯახე დიასახლისები (AKA ორი ერთში)

ამ ჯგუფის წარმომადგენლები როგორც წესი ერთ პროფაილში როგორც მინიმუმ ორ ადამიანს აერთიანებენ – ანუ საკუთარ თავს და მინიმუმ ერთ მცირეწლოვან შვილს, მეტწილად არიან დედები.

ფოტოების შეფარდება 60-40-ზეა, შვილის სასარგებლოდ.  სხვებისგან ხშირია კომენტარები, “ვაიმე რამხელა გაზრდილა” (ანუ ადრე, უინტერნეტობის პერიოდში ყველასათვის კარგად ნაცნობი შორი ნათესავის რეპლიკამ დიჯიტალიზაცია განიცადა).  წიგნების კითხვაზე დრო არ რჩებათ, უსმენენ სამზარეულოში ჩართულ რადიოს, უყურებენ ჰოლივიდურ მელოდრამა/კომედიებს. საყვარელი მსახიობი – ეშთონ კატჩერი ან ჯონი დეპი.

პროზელიტიზმით დაკავებული ერის სულიერი მამები

შეიძლება იყვნენ სხვადასხვა იდეოლოგიების მატარებლები და ამის მიხედვით ქადაგებენ იდეებს. ჰყავთ 5000 ფრენდი, თუმცა აქ ორი ჯგუფის გამოყოფა შეიძლება 1) ტელევიზიის წყალობით პოპულარული ინდივიდები, ვისაც სხვები ისტერიულად იმატებენ 2) არაპოპულარული ინდივიდები, რომელსაც პოპულარობა სურთ და თავად ამატებენ სხვებს (ოღონდ თუ ვინმემ ჰკითხა “ამდენი ფრენდი საიდანო,” პასუხობენ “რავიცი, მამატებენ და უარს ხომ არ ვეტყვი”).

სტატუსები ლაიქების გარეშე არ რჩებათ ხოლმე (განსაკუთრებით პირველ შემთხვევაში) და ამიტომაც “საკუთარ თავთან მოლაპარაკე იუზერის” ანტიპოდს” წარმოადგენენ. თვლიან რომ ჭეშმარიტებაზე მონოპოლიას ფლობენ და ღიზიანდებიან თუ ვინმე არ ეთანხმება, თუმცა ამას ნაკლებად გამოხატავენ. იდეოლოგიური სიჭრელის გამო უყურებენ, უსმენენ და კითხულობენ (ან არ უყურებენ, არ უსმენენ და არ კითხულობენ) სხვადასხვა პროდუქციას.

კინიკოსები

რეალურად ძალიან დაუცველი ჯგუფია და სწორედ ეს დაუცველობა აიძულებთ ყველაფერი “აიგდონ” და სერიოზულად არაფერი აღიქვან. სარკაზმით ეპყრობიან პროზელიტიზმით დაკავებულ ერის სულიერ მამებს, გმობენ აქტივისტებს და ზოგადად მეგობრობენ მხოლოდ ერთმანეთთან, თუმცა ამ შემთხვევაში კონკურენციის გამო ხშირად ცდილობენ “უკეთ იხუმრონ” ან “აიგდონ” რამე თემა. ხშირად ტროლაობენ, რასაც ხშირად სხვები ვერ ხვდებიან და მათ კომენტარებს ზედმეტად სერიოზულად აღიქვამენ. უსმენენ Depeche Mode-ს და Kraftwerk-ს, მეტწილად კითხულობენ სამეცნიერო ფანტასტიკას და უყურებენ ყველაფერს.

მტკვარ-დივან-გალერის კრიტიკული მასა

ერთობიან ერთფეროვან კლუბებში ერთფეროვანი ვიზიტებით. ამის შესახებ ფეისბუქზე დადებული ფოტოებიდან ვიგებთ. ლოცულობენ ბერლინზე და უსმენენ მინიმალს. შიგადაშიგ იკვებებიან ხინკლით, მაგრამ ამავდროულად  დასცინიან ხინკლის მოყვარულებს. ზევიდან უყურებენ მათ ვინც მათ “სტანდარტებში” არ ჯდება. წიგნებს არ კითხულობენ, სამაგიეროდ კარგად ფლობენ თანამედროვე ტექნოლოგიებს და ერთი ორი კარგი ლინკი ყოველთვის უგდიათ.  ძალიან “უტყდებათ” როდესაც აღმოაჩენენ ხოლმე რომ მათ მიერ დაშეარებული კომპოზიცია სხვისთვის უკვე ცნობილია, მაგრამ ამას არ იმჩნევენ.

რატომ არ მიყვარს ქართული კლუბები

როდესაც  კარგი გაქვს ნანახი, რთულია ცუდზე თქვა კარგიაო. როდესაც იცი რა არის კარგი და ხედავ ცუდს, გეძლევა შედარების საშუალება და ამბობ რატომ არის კარგი კარგი, ცუდი კიდევ ცუდი.

ამ კონტექსტში კი შესაძლებელია ქართული კლუბების, ბარების თუ სხვა გასართობ ადგილების განხილვა. ადგილების რომლებიც ახალგაზრდა ან არც თუ ისე ახალგაზრდა ადამიანმა შეიძლება უქმე საღამოს მოინახულოს.

ასეთ მოცემულობაში კი თამამად შეიძლება ითქვას რომ ქართულ სივრცეში კარგი პრაქტიკულად არ მოინახება და ზოგადი ტენდენცია ისეთია რომ საქართველოში კლუბების უმრავლესობა ცუდია და თუ სადმე ნორმალურად და კარგად გაატარეთ დრო, ეს უფრო გამონაკლისია, რომელიც დამკვიდრებულ წესს ამტკიცებს.

მე მაპატიეთ რადიკალიზმი.

კარგი და ცუდით კი იმიტომ დავიწყე რომ კარგი გასართობი ადგილებიც მაქვს ნანახი, ოღონდ სამწუხაროდ საქართველოს ფარგლებს გარეთ. ისე, მთლად ზუბალამა მთქმელივით რომ არ გამომივიდეს, შევეცდები იმ არგუმენტების მოყვანას რომელიც იმაზე უნდა მიუნიშნებდეს რომ საქართველოში ღამის ცხოვრება ძალიან დაბალ დონეზეა.

ფეის კონტროლი 

ნებისმიერი თავმოყვარე კლუბი და ზოგიერთ შემთხვევაში ბარიც და პაბიც კი ინარჩუნებს უფლებას საკუთარ ტერიტორიაზე არ შემოუშვას ინდივიდი ან ინდივიდთა ჯგუფი რომელიც ე.წ. ფეის კონტროლის სტანდარტს არ აკმაყოფილებს. თუმცა, ამ შემთხვევაში სახეზეა თვისობრივი განსხვავება ქართულ და დასავლურ კლუბებს შორის.

თუ დასავლურ კლუბურ კულტურაში რომელიმე “ზავეძენიის” ფეის კონტროლის მთავარ კრიტერიუმებად შეიძლება ჩაითვალოს; სიფხიზლის დონე, ჩაცმულობა, ქცევა, კლუბში დახარჯვის ხარისხი და სხვა ადეკვატური პარამეტრები, ქართულ კლუბებში გაუგებარია რითი ხელმძღვანელობენ ა ლა რემბო გამოხედვის მქონე დაცვის ბიჭები.

აქვე ვაღიარებ და ბარემ მაგალითად იმას მოვიყვან რომ ამ წერილის დაწერის მიზეზი ჩემი და ჩემი მეგობრის  ერთ-ერთ ქართულ პოპულარულ კლუბში, რომელსაც პირობითად შეიძლება “გამოფენა” დავარქვათ, არ შეშვება გახდა.

ეს ამბავი კი ასე მოხდა; -ორი ახალგაზრდა ბიჭი, ზომიერად ნორმალურად ჩაცმულები, საკმაოდ ფხიზელ მდგომარეობაში, თავაზიანად და ზრდილობიანად მივუახლოვდით ზომიერად დაკუნთულ დაცვის ბიჭს, მივესალმეთ და დაველოდეთ სანამ შიგნით შეგვიშვებდა. თუმცა, ზომიერად დაკუნთულმა ბიჭმა დიდი ხანი არ გვალოდინა და სულ რაღაც სამ-ოთხ წამში გამოგვიცხადა რომ “დაშვებულები არ ვიყავით.” გაღიმებულები და კარგ ხასიათზე, თუმცა ამასთანავე, ოდნავ იმედგაცრუებულები ტერიტორიას გამოვეცალეთ.

მე რომ ზემოაღნიშნულ კლუბში ნამყოფი არასდროს ვყოფილიყავი, ვიფიქრებდი რომ “გამოფენას” ფეის კონტროლის ძალიან მკაცრი წესები აქვს, მაგრამ როდესაც ვიცი რომ ასეთ კლუბში მეტწილად  ისტორიას ჩაბარებული მოდის მიმდევარი ახალგაზრდები სტუმრობენ, ბიჭები კი ძირითადად მთვრალ ბარბარცთან ერთად ინარჩუნებენ ძველბიჭურ “პახოდკას”, ხოლო “ტანცპოლზე” ძირითადად დაპრუწულ ტუჩებიანი და სათვალე მომარჯვებული გოგჩოები ავსებენ, რომლებსაც ისეთი გაყინული და გარიყული მზერა აქვთ, თითქოს სამყარო თბილისში იწყებოდეს და იქვე მთავრდებოდეს, დაცვის ბიჭების გადაწყვეტილება ნამდვილად გაუგებარია, მითუმეტეს იმ პირობებში როდესაც აშკარაა რომ არც კონფლიქტს გამოვიწვევდით შიგნით და არც დასალევის გარეშე გავატარებდით დროს.

მომსახურება და ფასები

შედიხარ ზომიერად მოდურ ახალგახსნილ ბარში, რომელსაც პირობითად შეიძლება “ტახტი” დაერქვას, სხდები მეგობრებთან ერთად ერთ-ერთ მაგიდასთან და ათვარიელებ მენიუს. აქ ისეთი ფასებია, თავი ევროპაში გეგონება, ოღონდ დასავლეთ და არა აღმოსავლეთ ევროპაში, აბა პოლონეთი და ჩეხეთი ჩვენთან რა მოსატანია, ჩვენ უფრო მაგრები ვართ…

მოკლედ ათვარიელებ ამ მენიუს და ფიქრობ თუ როგორ შეიძლება საქართველოში საშუალო ხელფასის მქონე პირი ასეთ მოთხოვნას გაწვდეს, არა თუ რეგულარულად, არამედ ისე, თვეში ორჯერ მაინც, მითუმეტეს თუ ზოგადად კავკასიური მენტალიტეტით იძულებული ხარ გოგოც დაპატიჟო. ხვდები რომ ეს შეუძლებელია და საშუალო ხელფასის ქონის პირობებში, ერთადერთი შესაძლებლობა ასეთი პირობების დაკმაყოფილებისა, არის ფულის შეგროვება.

ისე, მაგარია არა? აგროვო ფული იმისთვის რომ თვეში ერთხელ წახვიდე ერთ “ზავეძენიეში” რომელიც მაღალი ფასების მიუხედავად ნორმალურ მომსახურებასაც კი არ გთავაზობს. კრედიტის გამოტანა მთლად უკეთესია.

მოკლედ, მენიუს ისტორია რომ გავაგრძელო, რაღაც კოქტეილზე შევჩერდი (საშუალოზე მაღალი ხელფასი მაქვს და შემიძლია გავწდე ბოლოს და ბოლოს რაღაც კოქტეილს მაინც),  და სადღაც 15 წუთიანი ლოდინის შემდეგ, იქვე მოფუსფუსე ოფიციანტ გოგონას როგორც იქნა ხმა მივაწვიდე, მიაწვდინეს ჩემმა მეგობრებმაც. თუმცა, კიდევ 15 წუთიანი ლოდინის შემდეგ, ძალიან საინტერესო ამბავი მოხდა… მოკლედ და კონკრეტულად ოფიციანტებს ყველაფერი შეეშალათ, რისი შეშლაც კი შეიძლებოდა.

ჯერ იყო და ის კოქტეილი მომიტანეს რომელიც არ შემიკვეთავს, თუმცა იმის და გამო რომ კოქტეილების ცოდნით მაინცდამაინც არ გამოვირჩევი, მოტანილი სასმისი მოვსვი და თან ეჭვიც არ შემიტანია რომ შეიძლება შემთხვევით სხვა კოქტეილი მოეტანათ. სულ რაღაც ერთ წუთში ოფიციანტი ელვისებური სისწრაფით მომვარდა, კოქტეილს ხელი სტაცა, თან ასევე ელვისებურად წაიბურტყუნა “ბოდიში, შემეშალა” და სულ რაღაც რამოდენიმე წამში გვერდზე მაგიდაზე მჯდომ ინდივიდს დაუდო. ინდივიდმა კი გემრიელად შესანსლა შეცდომით მოტანილი და აწ ჩემს მიერ მოწრუპული კოქტეილი.

შეეშალათ ასევე ჩემი მეგობრისთვის მოტანილი კოქტეილი, თუმცა განსხვავებით ჩემი შემთხვევისგან, მოტანისთანავე აუხსნეს რომ სხვა რაღაც დაუსხეს და თუ მას უნდოდა შეეძლოთ გამოეცვალათ, მაგრამ თუ წინააღმდეგი არ იყო “ბარემ დატოვებდნენ”. იმ უბრალო მიზეზის გამო რომ ჩემი მეგობარი განსაკუთრებული პრეტენზიულებით არ გამოირჩევა, კოქტეილიც “ბარემ დატოვეს”. ისე, აქვე ის უნდა ვთქვა რომ ოფიციანტებს ასეთ მომსახურებას ამ შემთხვევაში ნაკლებად ვაბრალებ, იმ უბრალო მიზეზის გამო რომ გატენილ ბარში სულ ორი ოფიციანტი მუშაობდა და პასუხისგებლობას უფრო მენეჯერს ვაკისრებ, რომელსაც ორ ოფიციანტზე მეტი უნდა დაეყენებინა იმ საღამოს… მეც მიმუშავია ოფიციანტად და ნამდვილად ვიცი რამდენად სტრესული შეიძლება იყოს მუშაობა იმ პირობებში როდესაც ხუთი კაცის გასაკეთებელ საქმეს ორნი ასრულებთ.

ცალკე თემაა, ხურდის დაბრუნების კულტურა, ზოგადად ყველგან. რამდენჯერ მქონია შემთხვევა და დარწმუნებული ვარ თქვენც, როდესაც მომსახურე პერსონალს ხურდა არ ჰქონია, ან იმაზე წაუწუნია რომ “უხერხულ” კუპიურას აწვდით, ამ დროს ძალიან უხერხულად გრძნობთ თავს და უხერხულობაში, გამოსავალზე ფიქრობთ.

თუმცა, ყველაზე მაგარ ის სიტუაციაა როდესაც სიტყვაზე ბარმენი გეუბნებათ რომ ხურდა არ აქვს და ცოტა ხანში თუ დაუბრუნდებით, აუცილებლად დაგიბრუნებთ. ძალიან აბსურდული ვითარებაა როდესაც გაძეძგილ კლუბში ბარმენი ასეთ სცენარს გთავაზობთ, წარმოიდგინეთ რომ ნახევარ საათში უნდა დაბრუნდეთ და კიდევ უფრო გაძეძგილ კლუბში ბარმენს თქვენი კუთვნილი ხურდა უნდა მოთხოვთ…

კონტიგენტი და გართობის ხარისხი

ალბათ ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი რაც ქართულ გასართობ ადგილებს ახასიათებთ მაინც ადამიანების ერთფეროვნება და “ერთი და იგივე სახეებია”. ამის მიზეზი კი პირველ რიგში, წინა თემას რომ დავუბრუნდეთ, კვლავ ფასებში უნდა ვეძიოთ.

შედარებისთვის, დასავლეთის ქვეყნებში ძალიან იშვიათია ორ სხვადასხვა ღამეს, თუნდაც ერთი და იმავე კლუბში, ერთი და იგივე სახეები შეგხვდეთ. თბილისში კი, არა თუ ერთ, არამედ ერთ ღამეში შეიძლება რამდენიმე სხვადასხვა კლუბში ერთი და იგივე ადამიანები იხილოთ. ეს კი ერთფეროვნების და მოწყენილობის ხარისხს კიდევ უფრო ზრდის…

ის მცირერიცხოვანი ადამიანები კი რომლებიც ქართულ კლუბებს და ბარებს ავსებენ, ერთმანეთისგან დიდად ხშირ შემთხვევაში არ განსხვავდებიან. გოგოები სხვა გოგოებს ჰგვანან, ბიჭები სხვა ბიჭებს, ზოგჯერ კი უფრო მეტიც, გოგოები სხვა ბიჭებს ჰგვანან, ან პირიქით…

მუსიკა გამონაკლისების გარდა ერთფეროვანია, მინიმალი თუ რაღაც ჯანდაბა, იმდენად განუსხვავებელია სხვადასხვა დიჯეის (რომელმაც ტრაქტორი თუ ბულდოზერი სულ რაღაც ორი კვირის წინ ისწავლა) მიერ დაკრული, რომ მოცეკვავე ახალგაზრდებს არაფერი დარჩენიათ იმის გარდა რომ ნელ ტემპში, და ერთფეროვან მოძრაობაში მხრები და თავი იქეთ-აქეთ აქნიონ, თან ისე ფართოდ დახუჭული თვალებით, რომ გეგონება ექსტაზის ქვეშ გაუტამა ბუდას მიერ ნატკეპნ გზას მიუყვებოდნენ.

ეპილოგის მაგიერ

და მაინც რატომ დავდივართ კლუბებში და ბარებში რომლებიც არ მოგვწონს, ვხარჯავთ დროს, ენერგიას და ფულს იმაში რაც საერთოდ არ გვამახსოვრდება, ყოველ შემთხვევაში დადებით კონტექსტში მაინც?..

მე მაინც მგონია რომ ქართული ღამის ცხოვრება, საქართველოს საფეხბურთო ნაკრების გულშემატკივრობას ჰგავს, იცი რომ გუნდი წააგებს, მაგრამ მაინც უყურებ, გგონია რომ აი ახლა მოიგებენ, იმედი ბოლომდე , მსაჯის საფინალო ჩასტვენის მომენტამდე გრჩება, მაგრამ სტადიონს საბოლოოდ იმედგაცრუებული ტოვებ და ამბობ რომ ასეთ თამაშს აღარასოდეს დაესწრები, თუმცა სადღაც გულისსიღრმეში მაინც ფიქრობ რომ მომავალში კვლავ ეწვევი და ყველაფერი თავიდან იწყება…

ერთი “უიქენდის” ღამე გლაზგოში

პარასკევ-შაბათს, ანუ დასავლეთში უიქენდს რომ ეძახიან, გლაზგოს ქუჩები ტრანსფორმაციას განიცდიან.

თუ კვირის დღეებში აქ დაკავებულ, სიტყვაზე სამსახურში ჩქარი ნაბიჯით მოსიარულე ხალხს შეხვდებით, უქმე საღამოს, სულ სხვა სიტუაციაა.

ყოველი ასეთი საღამო ერთმანეთს ჰგავს, მაგრამ ამავდროულად თავისებურად უნიკალურია.

ერთ ასეთ ღამეს გარეთ გასულმა ფოტოაპარატი მოვიმარჯვე და აშკარად თუ შეპარვით ხალხს სურათების გადაღება დავუწყე.

იმღერე რამე გლაზგოურად, Open Mic nights

Walk up right to the microphone

And name

all the things you love

all the things that you loathe”

-Morrissey-


ინგლისურენოვან ქვეყნებში არაპროფესიონალ მუსიკოსებს პრაქტიკულად ყოველ საღამოს ეძლევათ საშუალება სხვადასხვა ქალაქების კლუბებში მოასმენინონ ბარში მოსულ სტუმრებს საკუთარი სიმღერები. ეს გამოცდილება 30 წელზე მეტია რაც არსებობს. იხილეთ რეპორტაჟი ერთ-ერთ ასეთ საღამოზე გლაზგოდან.

ჯორჯო ტუჩიმ ჩანთა 
ჩაალაგა, მეგობრებს 
დაემშვიდობა და სულ 
მალე 
მილანს ეწვევა. თუმცა, 
სანამ მილანში 
გაემგზავრებოდეს 
ბრიტანეთში
 ჯორჯოს ერთი 
დაუმთავრებელი საქმე აქვს. 
ის "თავისუფალი მიკროფონის" საღამოს 
დაესწრება და საგანგებოდ საღამოსთვის მომზადებულ კომპოზიციას დაუკრავს. 

საღამოსთვის მზადება ჯორჯომ ორი კვირით ადრე დაიწყო და აქტიურ 
რეპეტიციებსაც შეუდგა. 
"თავისუფალი მიკროფონი" ინგლისურად "Open Mike" ან "Open mic" 
ჟღერს, მას ბრიტანეთთან და ა.შ.შ.-თან 30 წლიანი ტრადიცია და ისტორია 
აკავშირებს. ასეთი საღამოების დროს მოყვარულებს ეძლევათ დაანახონ 
აუდიტორიას "რა ბიჭები" ან "გოგოები" არიან პოეზიასა, მუსიკაში თუ 
კომედიურ ჟანრში. 

შემსრულებლები საღამოს მასპინძელთან წინასწარ ეწერებიან და საკუთარ რიგს 
ელოდებიან, თითოს ერთი სიმღერის, ლექსის ან კომედიური შარჟის 
წარმოდგენა შეუძლია. ის საღამო რომელსაც ჯორჯო გლაზგოს კლუბ
 "Nice’n’Sleazy-ში" ესწრება ექსკლუზიურად მუსიკას და მუსიკოსებს 
ეძღვნება. 

"არ ვიტყვი რის დაკვრას 
ვაპირებ, მანამ სანამ სცენაზე
 არ ავალ" - მეუბნება
 ჯორჯო
 "Nice'n'Sleazy"- ში, 
კლუბში რომელიც დამწყებ და
 არაპროფესიონალ 
(გამონაკლისების გარდა) 
მუსიკოსებს ასპარეზს 
უთმობს. 

საერთოდ, ასეთ საღამოებზე 
მოყვარულების მოსმენა ძალიან 
საინტერესოა
ხოლმე, ზოგიერთის შესრულებისგან ხანდახან სიამოვნებას იღებ, 
ხანდახან ყურები “გტკივა,” ხანდახან კი გეცინება. ასე მაგალითად ახლად 
მოსულს სცენაზე შუა ხნის მამაკაცი დამხვდა, რომელიც "Keane-ის" 
"Somewhere only 
we know-ს" უკრავს. მეღიმება, მაგრამ არა მგონია შემსრულებელიც იგივეს 
გრძნობდეს, აშკარად ნერვიულობს, მიზეზი მარტივია - არც სმენა აქვს და 
არც ხმა.

შუა კომპოზიციაში დაკვრას წყვეტს და სიმღერის ტექსტის დავიწყების გამო 
ბოდიშს იხდის. აღარ მეღიმება, პრაქტიკულად ვხარხარებ, მაგრამ თავის 
შეკავებას და ზრდილობიანად მოქცევას ვცდილობ. დასავლურ ფილმებს 
შეჩვეულს მგონია რომ ხალხი ლაყი კვერცხების სროლას დაიწყებს, მაგრამ ამის 
მაგივრად ტაშს უკრავს და შემსრულებლის გამხნევებას ცდილობს.

ჯერი ლაიონსი, პროფესიონალი Entertainer (გამრთობი) - ია  ასეთი ტიპის 
საღამოებს "Nice'n'sleazy-ში" 1997 წლიდან უძღვება და 13 წლის 
განმავლობაში კლუბის სცენაზე მსოფლიოს ყველა კუთხიდან ჩამოსული 
შემსრულებლების მოწმეა. 

გარდა იმისა რომ ყოველ ორშაბათს აქ რეგულარულად ნაცნობი სახეების ნახვა 
შეიძლება, ყოველ კვირას აუცილებლად გამოჩნდება ვიღაც ახალი. ზოგი
 ცნობილი კომპოზიციების ქავერებს უკრავს, ზოგი კი ახლად დაწერილ 
სიმღერებს სთავაზობს მსმენელს. 

"ვფიქრობ აკუსტიკური საღამოები ძალიან მნიშვნელოვანია თანამედროვე მუსიკის სცენისთვის, რადგანაც იმ ადამიანებს რომლებიც ჯგუფებში არ უკრავენ პლატფორმა, გამოხატვის ერთგვარი საშუალება ეძლევათ. ეს კლუბი და ზოგადად გლაზგო კი საშუალებას აძლევს მუსიკის მოყვარულებს შეექმნათ განსაკუთრებული გარემო." - ამბობს ჯერი.

პირველი დღე არაა რაც ჯერი ასეთი ტიპის საღამოებს უძღვება, კარიერის 
განმავლობაში მას ბევრი ცნობილი შემსრულებელი ახსოვს რომლებსაც ასეთ
 საღამოებზე დაუკრავთ. მათ შორისა არიან სნოუ პატროლი, ელიოტ სმიტი, 
პაოლო ნუტინი,ოაზისი და დემონ ალბარტნი. 

“სავარაუდოდ ყველაზე ცნობილი ადამიანი რომლიც კლუბს ეწვია კირა ნაითლია,
  მას პრესისთვის ისიც კი უთქვამს რომ “Nice'n'sleazy” მისი საყვარელი 
კლუბია. მას ძალიან მოსწონს აკუსტიკური საღამოები და ძალიან კარგად 
მახსოვს თუ როგორ ცეკვავდა The Strokes- ის და White Stripes-ის
კონცერტზე გლაზგოში” - მეუბნება ჯერი. 

მალე ჯორჯოს ჯერიც დადგება, რომელიც თითქოს ნერვიულობს კიდეც. ამის 
მიუხედავად ცდილობს სხვებს ნერვიულობა არ დაანახოს და რიგით მესამე 
ბოთლ ლუდს სვამს. მეგობრები მის გამხნევებას ცდილობენ, უღიმიან და 
მხარზე ხელს ადებენ. “ყველაფერი კარგად ჩაივლის” - ეუბნება ერთ-ერთი, 
“სანერვიულო არაფერია” - ამხნევებს მეორე.

 მეგობრების გასამხნევებლად მოსულნი ერთადერთ კატეგორიას არ
 წარმოადგნენ, აქ ხშირად "ნეიტრალური" ხალხიც მოდის, რომლებსაც 
უბრალოდ კარგი მუსიკის მოსმენა სურთ. კეტრინ კროული და მისი მეგობარი
 ასეთ ჯგუფს
 განეკუთვნებიან. “ხშირად ასეთ კონცერტებზე არ დავდივარ, მაგრამ ხანდახან 

ასეთ საღამოებზე დასწრება
აშკარად ღირს. დღეს 
ბევრი სხვადასხვა რამე 
ვიხილე,
 კარგია როდესაც ასეთი 
მრავალფეროვნება გხვდება
 ერთ საღამოზე.” - 
ამბობს კეტრინი.

რა თქმა უნდა ასეთი ტიპის საღამოები 
მუსიკოსებით როდი შემოიფარგლება, 
რომ არა დამსწრე მსმენელი, რომელიც
 შემსრულებელს ყოველი გამოსვლის
 შემდეგ შეძახილებს და აპლოდისმენტებს სჩუქნის, საეჭვოა ასეთ ტიპის
 კონცერტები წარმატებული ყოფილიყო. 

“ჩემთვის დიდი პატივია ვმასპინძლობდე ამ საღამოებს, მუსიკოსები და მოსული
 მსმენელები ქმნიან იმ შესანიშნავ გარემოს რომლებიც საბოლოოდ ასეთ 
საღამოებს წარმატებულს ხდიან” - მეუბნება ჯერი. 

როგორც იქნა, ჯორჯოს ჯერი დგება, სცენაზეა და გიტარის ჟღერადობას 
ამოწმებს. ყველაფერი რიგზეა. დაკვრას იწყებს. სიურპრიზი ჯგუფ 
“The Smiths – ის” ჰიტი “ There is a ligh that never goes out” 
აღმოჩნდა. მსმენელს აშკარად მოსწონს ჯორჯოს შესრულების მანერა და ტექსტს
 მასთან ერთად იმეორებს. 

სიმღერის დასრულების შემდეგ ჯორჯო დადებითი შეფასების მოლოდინში 
მეგობრებს უბრუნდება. “ძალიან კარგი იყო, ყოჩაღ” - ეუბნება ერთ-ერთი 
მათგანი. “იტალიური აქცენტით ორიგინალს აჯობა” - ხუმრობს მეორე. 

ჯორჯო კმაყოფილია, მისია შესრულებულია, მას იტალიაში დამშვიდებულს 
შეუძლია გამგზავრება.