Tag Archives: მიხეილ სააკაშვილი

ახალი ამბების ყოველკვირეული ავი მიმოხილვა [სეზონი 2, კვირა 4]

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

გასულ კვირას საქართველომ ერთგვარ შიდა პოლიტიკური ლეთარგიული ძილიდან გამოიღვიძა და ამ მხრივ უხვი საპოპკორნე მასალა შემოგვთავაზა. ტრანსფორმერმა ბიძინა ივანიშვილმა, რომლის მესამე იპოსტასიის (მეცენატი, პოლიტიკოსი და აწ უკვე მთავარი მოქალაქე) მომსწრენი ვხდებით, საკმაოდ მკაცრად გააკრიტიკა ადამიანი, რომლის პრეზიდენტობა ზოგიერთ მოქალაქეს ხშირად ავიწყდება ხოლმე. აქაც ყოველი შემთხვევისთის შეგახსენებთ, რომ საქართველოს პრეზიდენტი გიორგი მარგველაშვილია. ისე, ხომ დაგვიპრდა ივანიშვილი საკუთარი თანაგუნდელების გაკრიტიკება არ მომერიდებაო და ამიტომაც არც მეტი და არც ნაკლები ქვეყნის ერთ-ერთი მთავარი პირის (?) ა ლა “გახსოვდეს ვისი გორისა ხარ” კრიტიკით დაიწყო.

ყოფილი საქართველოს პრემიერ მინისტრის ზურაბ ჟვანიას საქმე სულ უფრო და უფრო ჯონ კენედის მკვლელობის საქმის ერთგვარ ქართულ რემეიქად გვევლინება.  ბევრი ლაპარაკის და ახალი ფაქტების თუ მასალების გასაჯაროების მიუხედავად საქმე ვერა და ვერ იხსნება. ასე რომ, მე პირადად არ გამიკვირდება თუ 2040 წელს მარსზე პირველი კოლონიების მომსწრენი გავხდეთ, ხოლო ჟვანიას საქმე კვლავ გაუხსნელი დარჩეს.

ამასობაში აწ უკვე ლექტორს/რევოლუციონერს მიხეილ სააკაშვილს შეახსენეს რომ ქართული პოლიტიკის ტრადიციების მიხედვით მას როტაციის წესით განსასჯელის სკამზე უწევს დაჯდომა. ამაზე სავარაუდოდ ერთ მამათელს, რომელმაც როტაციის წესი არა თუ უბრალოდ აირიდა, არამედ საპრეზიდენტო რეზიდენციის “პრივატიზაცია” მოახერხა, გვარიანად ეცინება. ამ კომენტარს თუ გავითვალისწინებთ, რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს ლექტორს როტაციის წესით კარიერის გაგრძელება აშკარად არ უნდა. ამავე თემაზე არაპოლიტკორექტული კომენტარის გაკეთებით გიგი უგულავამ კიდევ ერთხელ ეჭვის ქვეშ დააყენა თუ როგორ უნდა წავიკითხოთ მისი სახელის მესამე ასო.

საკუთარი გადაცემის ანონსისას, Twerking-ის ერთგვარი რემეიქი და ახალი სიტყვა ჟურნალისტიკაში შემოგვთავაზა უშიშროების საბჭოს ყოფილი თავმჯდომარის მეუღლემ თამარა ჩერგოლეიშვილმა. თუმცა, მე უფრო მგონია რომ გადაცემის წამყვანი ანონსის ჩაწერამდე როლიკებზე კატაობდა და უბრალოდ ფეხზე გამოცვლა ვერ მოასწრო.

იმ შემთხვევაში თუ ჭიდაობას ოლიმპიურ სახეობებს ჩამოაშორებენ, მათი ჩანაცვლება “მონაზვნური” დისციპლინით გახდება შესაძლებელი. ვფიქრობ ეს დისციპლინა ჩვენთვის არანაკლები წარმატების მომტანი უნდა იყოს ვიდრე ჭიდაობა და ასეთ შემთხვევაში მედლების გარეშე ნამდვილად არ დავრჩებით. ასეთი დისციპლინისადმი სკეპტიკურად განწყობილი ადამიანებისთვის კი არგუმენტად თავის დროზე კერლინგის ოლიმპიურ სახეობად აღიარება შეიძლება. ორივე აშკარად თანაბრად “სპორტულია”.

ამასობაში, იტალიელმა მონაზონმა ვინმე კრისტინა სუჩიამ მართალია არა სპორტში, მაგრამ ასევე საკონკურსო დისციპლინაში მოსინჯა საკუთარი თავი და ეს საკმაოდ წარმატებულადაც გამოუვიდა. სკუჩიას, კულისებში ასევე მონაზვნებისგან შემდგარი “ჩირლიდერების” გუნდი ახლდა თან, რომლის წევრებიც მხიარულად ხტუნავდნენ მათი კოლეგის “მუსიკის ჰანგებზე”. არ ვიცი როგორ წარიმართება ახალი პოპ დივის კარიერა სასულიერო ინდუსტრიაში, მაგრამ პოპ კულტურის ტაძარში მან უკვე მოახერხა წარმატების მოპოვება და რა თქმა უნდა იმ ტრენერს შეუერთდა, რომელმაც საკუთარი თავი ეშმაკს შეადარა.

ბოლოს გიტოვებთ ქართული ტელევიზიების მიკროფონებისგან შემდგარ კორდაბალეტს.

წინა კვირის მიმოხილვა იხილეთ აქ.

ახალი ამბების ყოველკვირეული ავი მიმოხილვა [სეზონი 1, კვირა 3]

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

გასულ კვირას რომის პაპის მცედლობა აპოსტოლის სასახლის აივნიდან მშვიდობის თეთრი მტრედი აეფრინა და ამით სამყაროსთვის შეეხსენებინა  რომ კეთილის არსება გრძელია, სრული კრახით დასრულდა. სიკეთის სიმბოლომ სულ რამოდენიმე მეტრით გაფრენა მოახერხა, საიდანღაც გამოჩენილი შავი ყვავი რომ ეძგერა. ამგვარად აწ უკვე გაფეტიშებული რომის პაპის პიარ აქცია წარუმატებლად დასრულდა და უფრო მეტად South Park-ის ან Simpsons-ების რომელიმე ეპიზოდის სცენარს დაემსგავსა. ამ ყველაფერს ემატება ის ფაქტი, რომ პაპს გვერდზე მდგომი პატარა ბიჭის დაწყნარება მოუხდა, მაგრამ ამავდროულად გოგონას, რომელიც ასევე აივანზე იდგა მწუხარების არაფერი ეტყობა. უფრო სწორედ, შეიძლება ითქვას რომ თინეიჯერი სიცილისგან იგუდებოდა. დარწმუნებული ვარ, რომ გვერდით თანამედროვე პოპ კულტურის იდოლი ანუ ფრანსისკო პირველი რომ არ მდგარიყო, ის აუცილებლად ამოიღებდა აიფონის ბოლო მოდელს და მოვლენას როგორც მინიმუმ  დააინსტაგრამებდა.

თანამედროვე ქართულ ლექსიკონებზე მომუშავე ავტორებს ტიტანული შრომის გაწევა მოუწევთ, ძველი ქართული სიტყვის “გვამის” ახალი მნიშვნელობის განსამარტად, მითუმეტეს მათ შორის ყოფილი ხელისუფლების მიმართ კეთილგანწყობილი ინდივიდები თუ აღმოჩნდებიან. იქედან გამომდინარე, რომ ამ სიტყვის იმდენი ახლებური განმარტება გაკეთდა, რომ  მიზანშეწონილი იქნება ახალი დიალექტის შემუშავება. თავდაპირველად ჯიბის ლექსიკონის გამოშვება შეიძლება, რომლის მეშვეობითაც დაინტერესებული პირები “გვამიდან” ქართულად თარგმნას შეძლებენ. ამ ყველაფრის მიზეზი კი გასულ კვირას გაჰიტებული ვიდეო გახდა, რომელშიც ოდესღაც ენჯეოშნიკი, მაშინ შსს მინისტრი და აწ უკვე საქართველოში დამკვიდრებული როტაციის წესით განსასჯელის სკამზე მყოფი ვანო მერაბიშვილი შეიარაღებულ ადამიანებს დირექტივებს აძლევს.

უამრავი საინტერესო და ამავდროულად ხშირად ურთიერთგამომირცხავი ვერსიების, მათ შორის თავად მერაბიშვილის მიერ სიურრეალისტური “ГРУ-ს სცენარის” ფონზე, ყველაზე “ტროლი” კომენტარი მაინც ყოფილმა პრეზიდეტნმა და ახლა უკვე ნიუ იორკელმა ჰიპსტერმა ლექტორმა მიხეილ სააკაშვილმა გააკეთა. ხალხში მიშად ცნობილმა ორჯერ (!) არჩეულმა პრეზიდენტმა პრაქტიკულად განაცხადა რომ ქართული პოლიტიკა არ აინტერესებდა და ამ თემაზე ჟურნალისტებს კითხვები აღარ უნდა დაესვათ, რამაც დაბნეულობა მის მიმდევრებშიც კი გამოიწვია.

მძაფრსიუჟეტიანი იუთუბ ვიდეოების მიუხედავად საქართველოში 31 იანვარს ყველაფრის გადაფარვა, პირდაპირი და გადატანითი მნიშვნელობით თოვლმა დაიწყო. რუსთავი 2-მა aka ყოფილმა გამარჯვებული ხალხის ტელევიზიამ თადარიგი წინასწარ დაიჭირა და პირველ ფიფქებთან პარალელურად პარასკევის 12 და 3 საათიან გამოშვებებში პირველ ნიუსად “საქართველოში თოვს” გამოაცხადა. აფერუმ რუსთავი-2-ს ასეთ ფაქტზე ყურადღება რომ გაამახვილა და შოკი ნელ-ნელა რომ შემოგვაპარა, აბა თებერვლის დასაწყისში ვის გაუგია თოვლი და სიცივე.

ამასობაში, მეზობელ ჩეჩნეთში, ორზოლიანი სპორტულების მოყვარულმა რამზან კადიროვმა ოლიმპიური ჩირაღდანი საკუთარი უკონტროლო ყვირილის პრელუდიის ფონზე აანთო. თავიდან რუსული ოფიციოზის გულების მოსაგებად რუსეთის ფედერაციის დიდებით დაიწყო, თუმცა მოგვიანებით როგორც ჩანს საკუთარი ბუნჩულა ხასიათიდან გამომდინარე, გადაწყვიტა გული არავისთვის დაეწყვიტა და ომახიანი “ალაჰუ აკბარით” გააგრძელა გამოსვლა. თუმცა, ამავდროულად გავრცელდა ვერსია თითქოს კადიროვი სინამდვილეში არა “ალაჰუ აკბარს,” არამედ “Аллу в Бар-ს” ამბობს.

კიდევ ერთხელ გამყარდა სტერეოტიპი რომ რუსეთში ალკოჰოლიზმის და დიდ ლიტერატურას თანაარსებობა შეუძლია. გასულ კვირას სვერდლოვსკში 53 წლის მამაკაცმა 67 წლის მეგობარი მოკლა მხოლოდ იმიტომ, რომ ამ უკანასკნელმა პროზა პოეზიას ამჯობინა. დარწმუნებული ვარ ეს ამბავი გურამ დოჩანაშვილსაც კი დატოვებდა გაკვირვებულს.

გილოცავთ, თანამედროვე ხელოვნებად უკვე რწყევაც კი შეიძლება ჩაითვალოს. ვინმე მილი ბრაუნი ამბობს რომ “ხატვისას” წინასწარი დაგეგმვისგან თავს იკავებს და მუშაობისას სპონტანურობას ამჯობინებს. ვფიქრობ სიტყვა “სპონტანურობა” ამ შემთხვევაში “ნარწყევის უკონტროლო გამოშვების” სინონიმად უნდა მივიჩნიოთ. უცნობია ფლობს თუ არა ბრაუნი ფერწერისთვის საჭირო ტექნიკას, მაგრამ თანამედროვე ხელოვნებაში ეს ხშირად არც არის საჭირო. საკმარისია არტზე საუბრისას იყენებდე ბოჰემურ სიტყვებს, იყო ცოტათი “სტრანი” და ყველაფერი კარგად იქნება. ბრაუნს როგორც ჩანს ამის ნიჭი გააჩნია და ამიტომაც ისღა დაგვრჩენია გზა კი არადა, ნარწყევი დავულოცოთ.

ბოლოს, კომენტარის გარეშე ზარა თუშტრას მიერ გაკეთებულ “განგსთა რეპს” გიტოვებთ, რომელიც საქართველოში გავრცელებული ერთ-ერთი სექტის მიერ რელიგიურ მოტივებზეა შექმნილი.

წინა კვირის მიმოხილვა იხილეთ აქ.

რეალითი შოუ სახელად “საქართველოს მომავალი”

ჩვენ არ ვწინასწარმეტყველებთ მომავალს, ჩვენ მის პრევენციას ვახდენთ 

რეი ბრედბერი

საქართველო. 2026 წელი.

სამოქალაქო რეესტრის ერთ-ერთ ტერიტორიულ სამსახურში ჩვეულებრივი სამმართველოს ხელმძღვანელი ბატონი ნუგზარ დამღლელაძე ორშაბათ დღეს საკუთარ კაბინეტში უამრავი მაკულატურის, ძველი კომპიუტერის და მესამე ჭიქა ყავის გარემოცვაში რუტინულ სამუშაოს, ანუ მოქალაქეობის გაცემის და შეწყვეტასთან დაკავშირებულ საკითხებს განიხილავს.

ბატონი ნუგზარი ტელეფონის ღილაკს აჭერს მდივანთან დასაკავშირებლად. ღილაკის დაჭერისთანავე აპარატიდან გაისმის ახალგაზრდა, მაგრამ უკვე გამოცდილი ქალის ხმა, “ხო, ნუგზარ გისმენ.”

ბატონი ნუგზარი: შემოუშვი.

მდივანი: ახლავე

ორიოდე წუთში მდივნის თანხლებით კარებში ახალგაზრდა 25-30 წლის მამაკაცი ჩნდება, მიუხედავად იმისა რომ მდივანს პირის ღრუ საღეჭი რეზინით აქვს დაკავებული მისი მიმართვა “შედით” ახალგაზრდას, სახელად ნიკოს გზას სამართველოს უფროსის მაგიდისკენ უკაფავს. მაგიდის და შესაბამისად ბატონ ნუგზარის დანახვისთანავე ახალგაზრდა ნიკოს ერთის მხრივ კედელზე  საქართველოს მოქმედი პრეზიდენტის, მიხეილ სააკაშვილის პორტრეტზე ეხსნება ხედი და მეორეს მხრივ ერთ-ერთ კუთხეში ჩართული ტელევიზორი, რომელიც ასევე ბატონ პრეზიდენტს გამოსახავს, ოღონდ ფოტოსგან განსხვავებით მოძრავს და მოლაპარაკეს.

ოდესღაც ახალგაზრდა რეფორმატორი და წინამორბედ ხელმწიფესთან მებრძოლი ამჟამად 60 წლის ასაკს გადაცილებული პრეზიდენტი საუბრობს სახელმწიფოს წარმატებებზე პოლიციის, ინფრასტრუქტურის და კორუპციასთან ბრძოლის დარგში, ის ასევე აღნიშნავს საფრთხეს ჩრდილოელი მეზობლის სახით და იმაზე რომ ერს არ უნდა ეძინოს და ყოველთვის უნდა იყოს მზად მორიგი საფრთხისთვის, მითუმეტეს მაშინ როდესაც დედაქალაქიდან 50 კილომეტრის მოშორებით ოკუპანტია განლაგებული.

ბატონი ნუგზარი: გთხოვთ, შემობრძანდით, დაბრძანდით.

ნიკო მასპინძელს მადლობას უხდის და მაგიდის წინ განლაგებულ სკამზე თავსდება.

ბატონი ნუგზარი სათვალეებს იმაგრებს, მის წინ მდებარე ქაღალდებს ათვარიელებს და თან ნიკოს მიმართავს, “ესეიგი საფრანგეთის მოქალაქე ბრძანდებით და საქართველოს მოქალაქეობაზე გაქვთ შემოტანილი საბუთები, საინტერესოა, თქვენ უნდა გესმოდეთ რომ ჩვენ ყოველთვის მივესალმებით ღირსეული თანამემალუეების რეპატრიაციას…”

ნიკო იღიმის და თანხმობის ნიშნად მოკლედ პასუხობს, “დიახ, დიახ”

“თუმცა მოქალაქეობის მისაღებად როგორც იცით პატარა ტესტია გასავლელი,” აგრძელებს ბატონი ნუგზარი, “მაგრამ მერწმუნეთ ეს მხოლოდ ფორმალობაა, არაფერი განსაკუთრებული.”

ნიკო: დიახ, დიახ, რა თქმა უნდა.

ბატონი ნუგზარი: ისე ამდენი ხანი სად იყავით, ახლა რომ მოგვმართავთ.

ნიკო: ბოდიში?

ბატონი ნუგზარი: ადრე შეგეძლოთ მოგემართათ, ჩვენი ქვეყანა პირველი წელი არაა რაც წარმატებულ ევროპულ სახელმწიფოდ ჩამოყალიბდა, ხომ გესმით?

ნიკო: დიახ, დიახ რა თქმა უნდა, მაგრამ მე პატარაობაში მომიწია საქართველოდან საფრანგეთში გადასვლა, ჯერ კიდევ შევარდნაძის დროს გადაწყვიტეს ჩემმა მშობლემა იძულებით სამშობლოს დატოვება. მას მერე ვერა და ვერ დავაყენე საშველი, მაგრამ საქართველო ყოველთვის ჩემთან იყო.

ბატონი ნუგზარი: დიახ, დიახ მესმის, ეს შევარდნაძის დრო მაინც რა საშინელი პერიოდი იყო, რამდენ ღირსეულ მოქალაქეს მოუწია სამშობლოს დატოვება, ხომ მეთანხმებით.

ნიკო: ხო, ხო, რა თქმა უნდა…

ბატონი ნუგზარი: არაუშავს ნიკო, ახლა მთავარია ჩვენთან ხარ. ხომ შეიძლება შენობით მოგმართო?

ნიკო: რა თქმა უნდა.

ამ სიტყვების შემდგომ ბატონი ნუგზარი მცირე პაუზას აკეთებს, კვლავ ტელეფონით მდივანს უკავშირდება და თხოვს მისი ორი ასისტენტის შემოგზავნას, რის შემდეგაც სიგარეტს უკიდებს და თან სტუმარს სთავაზობს.

გაკვირვებული ნიკო სიგარეტს უარყოფს და თან აყოლებს, “შენობაში ეწევით?”

ბატონი ნუგზარი: ხო, რა თქმა უნდა, რატომ გაგიკვირდათ?

ნიკო: არა უბრალოდ უჩვეულია, საფრანგეთში უკვე 20 წელია რაც აკრძალულია.

ბატონი ნუგზარი “ა ხო-ს” იძახის და თან ხმამაღლა იძახის, “არა რა, რაღაცეები მაინც ჩვენგან უნდა ისწავლონ ამ ევროპელებმა.”

რამდენიმე წუთში ოთახში ორი პრაქტიკულად იდენტური ერთი სიმაღლის და საშუალო ასაკის მამაკაცი ჩნდება.

ბატონი ნუგზარი: გაიცანით, შაქრო და ზაქრო.

ნიკო: სასიამოვნოა.

შაქრო და ზაქრო უხმოდ ესალმებიან სტუმარს.

ბატონი ნუგზარი: ბატონ ნიკოს მოქალაქეობის მიღება სურს, ახლა დასკვნით ეტაპზეა, ბიჭებო ტესტი უნდა ჩავატაროთ, ჩვენ რომ ვიცით ისეთი, ხოდა მგონი ამ ოთახშივე შეგვიძლია შორს რომ არ ვიაროთ, რას იტყვით.

შაქრო და ზაქრო ერთდროულად ირონიულად იღიმიან და კვლავ უსიტყვოდ ეთანხმებიან უფროსს.

ბატონი ნუგზარი ეკითხება ნიკოს არის თუ არა ის წინააღმდეგი ტესტი სწორედ იმ კაბინეტში ჩატარდეს, რაზეც ნიკო მოკრძალებით პასუხობს რომ “რა თქმა უნდა არა.”

შაქრო და ზაქრო სკამებს იმარჯვებენ და ნიკოს მარცხნიდან და მარჯვნიდან უსხდებიან.

ბატონი ნუგზარი უხსნის ნიკოს ტესტის პროცედურებს და თან აყოლებს რომ ტესტი უბრალო შეკითხვებისგან შედგება და მასში განსაკუთრებული არაფერია და ამიტომაც შეიძლება არაფორმალურ ვითარებაში ჩატარდეს.

ბატონი ნუგზარი: ბატონო ნიკო, მარტივი შეკითხვებით დავიწყოთ. როდის გახდა საქართველო დამოუკიდებელი?

ნიკო: 1991 წელს.

ბატონი ნუგზარი: ბოდიში?

ნიკო მოკრძალებით და ყოყმანით: ათას ცხრაას ოთხმოოცდაა…

ბატონი ნუგზარი: კარგად დაფიქრდით.

ნიკო: ზუსტად არ მახსოვს, ან ოთხმოოცდაათი ან ოთხმოცდათერტმეტი არაა?..

ბატონი ნუგზარი: აააჰ… საბჭოთა კავშირიდან გამოყოფას გულისხმობ შენ. მე მაგას არ გეკითხები, მე გეკითხები როდის გახდა საქართველო რეალურად დამოუკიდებელი?

ნიკო: არ მესმის რას მეკითხებით…

ბატონი ნუგზარი: კარგი დაგეხმარები, ეგ არაფერი თუ ეს შეგეშალა, 2003 წელს

ნიკო: ბატონო?

ბატონი ნუგზარი: რაც გაიგე, საქართველო რეალურად დამოუკიდებელი 2003 წელს, ვარდების რევოლუციის დროს გახდა, სწორედ მანდედან იწყება საქართველოს დამოუკიდებლობა.

ნიკო დაბნეულია, მაგრამ ცდილობს სამმართველოს უფროსს არ შეეკამათოს. შაქრო და ზაქრო უსიტყვოდ და ზედმეტი ემოციის გარეშე აკვირდებიან დიალოგს.

ბატონი ნუგზარი სიგარეტის მოწევას აგრძელებს და თან ნიკოს მიმართავს, “კარგი, ეგ არაფერი, რიცხვებს იმხელა მნიშვნელობა არ აქვს, საზეპიროებზე უფრო მეტად ყოველთვის ანალიზს ვანიჭებდი უპირატესობას, ხოდა აჰა შენ შემდეგი შეკითხვა. არსებობს თუ არა საქართველოში კრთამის აღების პრეცედენტები?

ნიკო: როგორ გითხრათ…

ამ სიტყვების გაგონებაზე ბატონი ნუგზარი სიგარეტს აქრობს და თითის ძლიერი დაჭერით რამდენიმე წამის განმავლობაში საფერფლეში აქრობს, თან ნიკოს სერიოზული სახით პირდაპირ თვალებში უყურებს.

ნიკო: … კორუპცია ყველგან არსებობს, ნებისმიერ საზოგადოებაში, თუმცა გააჩნია რაოდენობას და ხარისხს…

ბატონი ნუგზარი: აი, ახლა ჟან ჟაკ რუსო და მაგისნაირები არ გვინდა, თორემ განახებ მე შენ ვოლტერს.

ნიკო კრთება, ასეთ კომენტარს არ ელოდება და ცოტატი შეშინებული მიმართავს სამმართველოს უფროსს, “მე მეუბნებით?”

ბატონი ნუგზარი: ხო, ხო შენ, საქართველოს მოქალაქეობა თუ გინდა წესიერად მოიქეცი. შენხელა ბიჭს უნდა ესმოდეს რომ საქართველოში კორუპცია აღარ არსებობს, მადლობა ვარდების რევოლუციას.

ნიკო ამჯობინებს არაფერი უპასუხოს.

ბატონი ნუგზარი: ნიკო, კარგი ბიჭი ჩანხარ და ზედმეტ აზრებს ნუ ჩაიდებ მაგ თავში, ახლა ის მითხარი, ვთქვათ დაიწყე მუშაობა და ხედავ რომ შენი კოლეგა იპარავს, ფულს ან რამე სხვას, რას იზამ?

ნიკო: უფროსს შევატყოვინებ.

ბატონი ნუგზარი: აი ხომ ხედავ, შეგნებული მოქალაქე ჩანხარ და ეგეთია ყველა ჩვენი მოქალაქე. ახლა ის მითხარი, შენი უფროსი თუ იპარავს, რას იზამ?

ნიკო: მასზე ზემდგომს შევატყობინებ.

ბატონი ნუგზარი: მასზე ზემდგომი თუ იპარავს?

ნიკო: პოლიციას შევატყობინებ.

ბატონი ნუგზარი მეორე სიგარეტს უკიდებს და ისევ სერიოზული მზერით აშტერდება ნიკოს, თან ამატებს, “მე კიდევ მეგონა გამოასწორე პასუხები. ყველაზე უფროსი თუ იპარავს, ესეიგი ესეა საჭირო და თან არც იპარავს, უბრალოდ საქმეს უდგება სწორედ. გაიგე, ბიჭო?

ნიკო: ბატონო ნუგზარ, არ მესმის… ეს რაღაც ხუმრობაა?

ბატონი ნუგზარი: ხუმრობა მაშინ იქნება მოქალაქეობას რომ ვერ მიიღებ, მე კიდევ მეგონა შეგნებულ ადამიანთან მქონდა საქმე.

ამ სიტყვებზე შაქრო დგება და სკამი ზაქროსკენ გადააქვს, რის შემდგომად ჯდება და მის კოლეგას ყურში ჩასჩურჩულებს, “არ მომწონს ეს ტიპი.” ზაქრო დასტურის ნიშნად ჩუმად თავს უქნევს.

ბატონი ნუგზარი შეკითხვებს განაგრძობს, “კიდევ მოგცემ შანსს, მაგრამ იმედია ახლა მაინც გამოასწორებ, წარმოიდგინე რომ ქუჩაში ხარ, გხვდება სამართალდამცავი და გაფურთხებს…”

ნიკო ამ სიტყვების გაგონებაზე თავს ვერ იკავებს და სამმართველოს უფროსს მიმართავს, “ბოდიში? ვერ გავიგე, რატომ უნდა შემაფურთხოს სამართალდამცავმა?..”

ამ შეკითხვის გაგონებაზე შაქრო ზაქროს კვლავ ყურში ჩასჩურჩულებს, “ამ ტიპის პასუხები და შეკითხვები აშკარად რუსეთის წისქვილზე ასხამენ წყალს.” შაქრო დასტურის ნიშნად თავს აქნევს.

ბატონი ნუგზარი თავის მხრივ შეკითხვის გაგონისთანავე ფეხების ბაკუნს და თვალების ტრიალს იწყებს, “ბიჭო, რომ გეუბნები შეგაფურთხა, ესეიგი ეგრე უნდა იყოს, რა ვერ გაიგე?”

ნიკო: კარგით თუ ასეა რას ვიზამ და მეც შევაფურთხებ, წინააღმდეგობას გავუწევ, არავის მივცემ უფლებას ტყუილუბრალოდ შეურაცხყოფა მომაყენოს…

ბატონი ნუგზარი: შენ ბიჭო ხომ არ ჩუკენეობ, თუ შეგაფურთხა, ესეიგი ეგრე იყო საჭირო, რა წინააღმდეგობა, რის წინააღმდეგობა, აზრზე მოდი, სამართალდამცავია, ჩვენი ქვეყნის სიდიადეს იცავს, რომლის მოქალაქეობის მიღებას შენნარი უღირსი ტიპები ცდილობენ.

შაქრო და ზაქრო სინქრონულად დასტურის ნიშნად თავს აქნევენ, რის შემდეგად შაქრო პირველად საჯაროდ იღებს ხმას, “თავიდანვე არ მევასა ეს ტიპი, კაგებეს სუნი ასდის, საბჭოეთის გადმონაშთია.”

ბატონი ნუგზარი ნიკოს საყურადღებოდ თითს შაქროსკენ იშვერს და გაიძახის, “შაქრო, ეს არის შაქრო, შაქრო ადამიანებში არასდროს ცდება, მე შევცდი ამ კაბინეტში რომ შემოგიშვი, მაგრამ ახლა ნათელია რომ მაგარი ცუდი ტიპი ხარ. მოქალაქეობა უნდა, “იშ ტი, რაზმეჩტალსა.”

შემკრთალი, შეშინებული, გაოცებული და დილემაში ჩაგდებული ნიკო ცდილობს თავი ხელში აიყვანოს და გამოაცხადოს, “არა, არა ბატონო, არ მინდა, აღარ მინდა მოქალაქეობა ყოველივე იმის მერე რაც აქ გავიგონე.”

ბატონი ნუგზარი არ შოშმინდება, ფეხების ბაკუნს და თვალების ბრიალს განაგრძობს, “მოქალაქეობა? მოქალაქეობა კი არადა, აქ საქმე ეჭვი მაქვს სისხლის სამართლებრივ დანაშაულთან გვაქვს, შპიონაჟის სუნი მცემს.

ნიკო კიდევ უფრო გაოცებულია.

ბატონი ნუგზარი: რა მიზნით ჩამოხვედი? კრემლის აგენტი ხარ? ჰააა, დროზე, დაყაჭე!

ამ სიტყვების წარმოთქმისთანავე ბატონი ნუგზარი სკამიდან დგება და ასისტენტებს უცხო მოქალაქის გაკოჭვას უბრძანებს, რის შემდეგაც ტელეფონისკენ მიემართება და მდივანს შესაბამისი ორგანოების გამოძახებას სთხოვს.

ფონად ტელევიზორის გუგუნი და საქართველოს წარმატებებზე მონოლოგი ისმის…

ვინ არის ბიძინა ივანიშვილი?

ედუარდ ლიმონოვს ერთ-ერთ თავის წიგნში დაახლოებით შემდეგი შინაარსის აზრი აქვს გატარებელი, “არ არსებობს სიკეთე და ბოროტება თავისთავად, არსებობს მხოლოდ გარემოება რომელიც ასეთს ჰქმნის, მაგალითად თუ სიკვდილით დასჯაზე მიჰყავხარ ვინმეს, კეთილი ხარ. თუ პირიქით, შენ მიგყავს ვინმე მოსაკლავად, ბოროტი ხარ.”

ლიმონოვის ამ აზრის მისადაგება პოლიტიკის მიმართაც შეიძლება, თუ წარმოვიდგენთ შემდეგ სცენარს, ახალგაზრდა, დემოკრატი, ამბიციური და ენერგიული პოლიტიკოსი ცდილობს არსებული კორუმპირებული ხელისუფლების შეცვლას და შექმნილი ვითარებიდან (კორუმპირებული დიქტატორი) გამომდინარე ადვილად მოიპოვებს ხალხის მხარდაჭერას, თუმცა გადის რამდენიმე წელიწადი, მოსახლეობის ეიფორია ნელდება, ხალხი რეალობას უბრუნდება და რამდენიმე წელიწადში აწ დემოკრატი, ახალგაზრდა ლიდერი ემსგავსება თავის წინამორბედს.

შეიძლება მიხვდით კიდევაც რომ წინა მაგალითი მთლად ჰიპოტეტური არაა, და რეალობასთან პირდაპირი კავშირი აქვს, თუმცა 2011 წლის შემოდგომამდე ამ ლიტერატურულად რეალურ ისტორიას მხოლოდ ანტაგონისტი ჰყავდა.  ხალხი პროტაგონისტს ელოდება, და აი სექტემბრის პრაქტიკულად დადგომისთანავე ასეთიც გამოჩნდა, საუბარი რა თქმა უნდა ბიძინა ივანიშვილზეა.

ერთ თვეზე ნაკლებ ხანში ივანიშვილზე იმდენი დაიწერა რამდენიც მთელი მისი ცხოვრების განმავლობაში არ დაწერილა, ხოლო მისმა პოპულარობამ არაოფიციალურ გამოკითხვებზე დაყრდნობით აშკარად გაუსწრო სააკაშვილისას.

ივანიშვილს ამ სამი კვირის განმავლობაში პრაქტიკულად ყველანაირი ყაიდის ხალხმა მიუძღვნა წერილი თუ არა, ვრცელი კომენტარი მაინც ფეისბუქზე. არსებული ხელისუფლების მომხრეების პოზიცია თავიდანვე გასაგები იყო, ბევრად უფრო საინტერესო აღმოჩნდა ფსევდოლიბერალების და “გამოსულების” რეაქცია. ზოგმა ივანიშვილს სტილი დაუწუნა, ზოგმა სასაცილოდ აიგდო, ზოგმა კი გოიმადაც კი აღიქვა. მოკლედ კომენტარებმა ზოგიერთ შემთხვევაში პრაქტიკულად “ფიფ, ფუფ” სტილამდე მიაღწიეს, რაც თავისთავად პროვინციალიზმის (ასე დამახასიათებელი ქართველი “გამოსულებისთვის”) გამომჟღავნებაა.  ზოგიერთ ნაკლებად გამოსულმა (მაგრამ რომელსაც უნდა გახდეს “გამოსული,” ძველ ბიჭობა – ქურდობის ამბავში) კი მიუხედავად ფარული თუ ლატენტური სიმპატიისა ივანიშვილის მიმართ, საკუთარი პოზიციის დაფიქსირებისგან თავი შეიკავა, არიქა ჩამოყალიბებულ “გამოსულმა” თავისი რიგებიდან არ გამრიცხოსო.

მოკლედ, სხვა თუ არაფერი ივანიშვილის პოლიტიკაში შემოსვლამ ქართულ რეპრეზენტაბელურ საზოგადოებაზე გარკვეულწილად წარმოდგენა კიდევ უკეთ შეგვიქმნა.

თუმცა, ხსენებული ადამიანების კატეგორია იქეთ იყოს და ის თუ რა შედეგსაც მიაღწია აწ უკვე მეცენატმა და ამჯერად უკვე პოლიტიკოსმა ნამდვილად უნდა ახარებდეს მის საზოგადოებასთან ურთიერთობის ადმინისტრაციას, კერძოდ კი ის რომ თავიდან ბევრი სკეპტიკურად მოაზროვნე ადამიანი მისკენ მიტრიალდა.

ასე მაგალითად თავიდან უარყოფითად (გარკვეული მიზეზების გამო) განწყობილი შალვა რამიშვილიც კი დათანხმდა ივანიშვილთან თანამშრლობოზე და ახალი დარდუბალის შექმნაზე. ამ წარმატების არ დანახვა არ შეეძლო არსებულ ხელისუფლებას რომელმაც ღიად დაიწყო კამპანია ივანიშვილის წინააღმდეგ. თუ თავიდან ეს კამპანია ძირითადად იაფფასიან პიარში (აიტივი, რეალ ტივი და სხვ.) გამოიხატებოდა ნელ-ნელა უკვე პრაქტიკულად დაყაჩაღებაში გადაიზარდა. ასეთი ტენდენცია – შიშზე მიუნიშნებს.

საინტერესო და დადებითი ასევე ისაა რომ ბიძინა ივანიშვილი აცხადებს რომ ხელისუფლებაში მხოლოდ არჩევნების გზით აპირებს მოსვლას, 20 წლიანი დამოუკიდებელი საქართველოს ისტორიაში კი ეს ნამდვილი პრეცედენტია. ასევე პრეცედენტს წარმოადგენს ის რომ 2008 წლის შემდეგ პოლიტიკაში მოსული ადამიანი პრაქტიკულად პირველია რომელიც არ აგინებს რუსეთს და უფრო მეტიც ღიად ამბობს იმას რომ ჩრდილოელ მეზობელთან საუბარს და ურთიერთობის დალაგებას აპირებს. ეს კი უკვე რეალური, პრაგმატული პოლიტიკოსის საუბარია, რომელსაც არც იმის ეშინია რომ კგბ-ს აგენტობას დააბრალებენ.

ასევე პრეცედენტია რომ ივანიშვილი იმასაც ამბობს რომ ემხრობა პარლამენტში სამ პარტიულ ძალთა ბალანსს, ხოლო პირველი ვადის დასრულების შემდეგ გაერთიანდება იმ პარტიაში რომელიც ოპოზიციურად იქნება განწყობილი იმ პარტიის მიმართ რომელსაც ადრე პრაქტიკულად თავად ივანიშვილი შექმნის. ის ასევე ამბობს რომ ირგვლივ მხოლოდ კრიტიკულად განწყობილ ადამიანებს იკრებს, რაც ასევე დამაიმედებელია.

და მაინც ვინაა ბიძინა ივანიშვილი? რა მოტივი ამოძრავებს? რა უნდა? ერთ-ერთ ბოლო ინტერვიუში საკუთარ საყვარელ ავტორებზე საუბრისას ის ჭაბუა ამირეჯიბს და ალექსანდრე დიუმას ახსენებს, ანუ პირდაპირ მიუნიშნებს დათა თუთაშხეასა და გრაფ მონტე კრისტოზე, აქედან გამომდინარე კი სულიერი სიმშვიდის დაკმაყოფილება, რაც თავისთავად თავისუფლად შეიძლება მოვიდეს საზოგადოების ინტერესებთან თანხვედრაში.

ის რომ ივანიშვილის საჭადრაკო დებიუტს კარგი სტარტი ჰქონდა ფაქტია, რამდენად გამოდგება დათა თუთაშხეად თუ გრაფ მონტე კრისტოდ ბიძინა ივანიშვილი მხოლოდ დრო გვიჩვენებს, ამ ეტაპზე კი კვლავ ლიმონოვის აზრს თუ დავუჯერებთ თავად განსაზღვრეთ ვინაა კეთილი და ვინ ბოროტი…

რატომ ვირჩევ პოლიტიკას?

ჟურნალისტიკაში წასვლა რომ დავაპირე სულაც არ ვფიქრობდი პოლიტიკაზე, პოსტ მოდერნისტული იდეებით შეიარაღებული საკუთარ თავს აპოლიტიკურად და პოლიტიკის მიმართ ნიჰინილისტურად განწყობილ ადამიანად ვთვლიდი, ვიძახდი რომ არ მაინტერესებს ეს სფერო და მომავალში მხოლოდ კულტურა/გართობა/ხელოვნებაზე დავწერ ან გავაკეთებ თქო სიუჟეტებს.

ცოტა ხანი რომ გავიდა უფრო სოციალური თემებით დავინტერესდი და ისტორიების ძიება სწორედ რომ ხალხში დავიწყე, მივხვდი რომ აქაცაა კულტურა და ხელოვნება.

კიდევ უფრო ცოტა ხანი სოციალური თემებიდან პოლიტიკაზე გადასვლაში დამჭირდა. მთავარი შეცდომა რომელსაც ჟურნალისტიკაში წასვლისას ვაკეთებდი იმაში მდგომარეობდა რომ პოლიტიკას ვიწროდ ვუყურებდი, ანუ საქართველოში პოლიტიკურ კულტურის არ მქონე ადამიანებზე თვალის დევნისას  ამ სფეროზე არასწორ წარმოდგენას ვიქმნიდი.

უხეში შედარება: პოლიტიკაზე საქართველოში არსებული პოლიტიკოსებით რომ იმსჯელო იგივეა ჰოკეიზე ქართველი ჰოკეისტებით გამოიტანო დასკვნა.

სპეციალობად პოლიტიკა უკვე ბრიტანეთში სწავლისას ავირჩიე, იქ სადაც პოლიტიკური კულტურა საუკუნიების განმავლობაში გაკაჟების შედეგად დღეს ერთ-ერთ საინტერესო და რაფინირებულ სფეროდ წარმოგვიდგება, სადაც პოლიტიკა ხელოვნებაცაა და ხალხთან ურთიერთობის საშუალებაც.

სწორია როდესაც ამბობენ რომ პოლიტიკა ყველაფერი და ყველაფერშია. ფართო გაგებით პოლიტიკა ყოველდღიურ მოვლენას და ურთიერთობების ერთობლიობას წარმოადგენს, სამწუხაროდ ჩვენთან ასეთი სხვადასხვა რეალიებში არსებული ლიდერებთან ასოცირდება და არავითარ შემთხვევაში ამ ფიგურების მიღმა მდგარ პროგრამებსა თუ შინაარსობრივ დატვირთვაში.

აბსოლუტურად სწორი იყო რატი ამაღლობელი რამდენიმე დღის წინ მაესტროს ეთერით რომ განაცხადა- საქართველოში არ არსებობს ინსტიტუციებიო რომლებიც შექმნიდნენ, გამოწვრთიდნენ ძლიერ, ღირსეულ პოლიტიკოსებს, პარლამენტი კი რომელიც იდეაში უმაღლეს პოლიტიკურ ორგანოდ უნდა ითვლებოდეს იქცა სანოტარო ბიუროდ.

დედამიწა ლოგიკურობის სავანეა, ამიტომაც პოლიტიკური ორგანოების თუ ტრადიციების უქონლობის გამო ვერც პოლიტიკოსები და ვერც რეალურად პროფესიონალური პოლიტიკა გვექმნება. საქართველოს პოლიტიკური ასპარეზი ეს არის სპონტანური პირების თავშეყრის ადგილი სადაც დიდ როლს გამართლება და პოპულიზმი თამაშობს.

ილუსტრაციისთვის მოდით გავიხსენოთ ვინ გვყავდა პოლიტიკაში დამოუკიდებელი საქართველოს ისტორიაში. დამოუკიდებლობის მიღების თანავე საქართველოს პრეზიდენტი არჩევნებისას მიღებული ნდობის აბსოლუტური მანდატის შედეგად ზვიად გამსახურდია ხდება, ნაციონალისტური რიტორიკით შეიარაღებული ის იდეალურად მიცურავს პოსტ კომუნისტურ, “განმანთავისებლურ” ტალღაზე და ხდება ყველა ქართველის ლიდერი. მცირე ხანში გამსახურდიას პოლიტიკაში გამოუცდელობა იმდენად თვალსაჩინოა რომ ქვეყანა კატასტროფის, არსებობა/არ არსებობის წინაშე დგას.

მოდის შევარდნაძე, ადამიანი რომელიც გვამშვიდებს, “გვირიგებს კანფეტებს” თოვლის ბაბუასავით და იმას მაინც აკეთებს რომ გაეროს საქართველოს აღიარებინებს, გაპარტახებულ ქვეყანას ოდნავ “გააკოსმეტიკებს” მაგრამ ამის იქეთ მთელ ერს “ზასტოიში” ამყოფებს. ერიც ეძებს ახალ, ქარიზმატულ ლიდერს რომელიც შეუძლებელს დაპირდება, განუვითარებლობაში დამნაშავეებს დასჯის და ქვეყანას წინ ევროპისკენ წაიყვანს. ასეთიც ჩნდება, ახალგაზრდა, ენერგიული და რევოლუციონერი (მაშინ ჯერ კიდევ ასეთი იყო) მიხეილ სააკაშვილი, რომელიც ხმამაღალი განცხადებებით სწრაფად იგებს უმრავლესობის გულებს და ხელისუფლებაშიც სისხლის ღვრის გარეშე მოდის.

სამივე პრეზიდენტის ერთი და იმავე ტერმინით მოხსენიებაა შესაძლებელი – “იმედის პრეზიდენტები”. სამივე ხელისუფლებაში საქართველოს მოსახლეობისგან წამოსული არსებული იმედის ხარჯზე მოვიდა, მაგრამ ხელისუფლებაში მოსვლის თანავე პოლიტიკის ანბანის უცოდინრობის შესახებ სწრაფად დაკარგა ნდობა.

პოლიტიკის უცოდინრობა  და პოპულიზმი მხოლოდ პრეზიდენტებს როდი ეხება, აქ უამრავი მაგალითის მოყვანა შეიძლება, რელიგიურ სექტორებს “მომუშავე” თარგამაძე, პლანქტონი – თორთლაძე, “ხან რას ვიტყვი, ხან რას” – ოქრუაშვილი, განაწყენებული – ბურჯანაძე და ა.შ და ა.შ. არც პარტიები არსებობს საქართველოში, მათი უმეტესობა 10 წელიწადსაც კი ვერ უძლებს და არჩნევნებიდან არჩევნებამდე არსებობს.

პოლიტიკოსებს და პარტიებშ თავი რომ გავანებოთ პოლიტიკური კულტურა არც ე.წ. ექსპერტებს აზრია მაინცდამაინც გასათვალისწინებელი, რომლებიც უფრო ბირჟაზე დომინოს თამაშისას პოლიტიკურ განათლება მიღებულ ადამიანებს ჰგვანან ვიდრე რეალურ მეცნიერებს.

…არადა, ძალიან საინტერესოა თუნდაც დომინო, რა თქმა უნდა თამაში თუ იცი.

 

მოკლე პოსტი მშვიდობაზე

Give peace a chance

-John Lennon-

დღეს  ჩემს ფბ კედელზე ავღნიშნე რომ კავკასიის რეგიონი კვლავ ითვლება
სახიფათო რეგიონად, სადაც ახალი ან გაყინული კონფლიქტის წამოწყება არც თუ ისე არარეალურია.

ეს ამბავი სიახლეს არ წარმოადგენს, მაგრამ დღეს, ამ ვარაუდის ბრიტანულ ჟურნალში წაკითხვის შემდეგ კიდევ უფრო მეტად დავფიქრდი ასეთის ალბათობის შესახებ. ერთია როდესაც კავკასიაში ცხოვრობ და ამ ხიფათს ყოველდღიურად გრძნობ, მაგრამ მეორე როდესაც ამის შესახებ ისეთი ქვეყნის პრესაში წაიკითხავ რომელიც როგორც წესი კავკასიის ამბებით ნაკლებად ინტერესდება, ესეიგი ხიფათი მართლაც რეალურია.

ამას ის დაემთხვა რომ საქართველოს პრეზიდენტს, მიხეილ სააკაშვილს დღეს ევროკავშირის ტრიბუნიდან განუცხადებია რომ საქართველო აფხაზეთის და სახმრეთ ოსეთის დასაბრუნებლად ძალას არავითარ შემთხვევაში არ გამოიყენებს.

ძალიან კარგია, ასე რომ დაემთხვა. მინდა მჯეროდეს ამ რიტორიკის და ამ იმედით რეგიონის მომავალი დემილიტარიზაციის მომსწრე გავხდე. მემგონი კარგი სტარტია იმისთვის რომ საქართველოს ყოველმა მოქალაქემ გაითავისოს რომ ომი ყველაზე ნაკლებად საჭიროა დღესდღეობით რეგიონში, ეს არა მარტო ამ ქვეყნის მოსახლეობას, არამედ რეგიონის სხვა ქვეყნების მოქალაქეებსაც ეხება.  მე მხოლოდ ამ რეგიონზე იმიტომ ვსაუბრობ რომ ჩვენი მორალური მოვალეობა მეტწილად მხოლოდ საკუთარ საქციელზე პასუხისგებაა. ჩვენი პასუხისმგებლობაა აღარ დავუშვათ მილიტარისტული კონფლიქტი საქართველოს, სომხეთის თუ აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე.

არ მჯერა რომ რიგით მოქალაქეს ოდესმე სურდეს საკუთარ ტერიტორიაზე ომის, დაკანონებული მვკლელობების ნახვა, ეს არა ჯანსაღი მოთხოვნა შეიძლება მხოლოდ მილიტარისტული პროპაგანდით აღზრდილი ადამიანის სურვილი იყოს. არ გვინდა ომი, მორჩა და გათავდა და არ აქვს მნიშვნელობა რა იდეა იდება ასეთის წამოწყებაში.

ამ პოსტით რამე განსაკუთრებული თქმა არ მინდოდა, ეს ნაწერიდანაც ჩანს, ეს პოსტი უბრალო სურვილია ადამიანის რომელსაც საკუთარ ქვეყანაში მშვიდობის ნახვა სურს და მეტი არაფერი. კარგია თუ მეთანხმებით და კარგია თუ ამ აზრს (მაინცდამაინც ეს ბმული თუ არ იქნება არ მეწყინება) გაავრცელებთ.

მშვიდობით!