Tag Archives: მწერალი

ტაბულა VS ლიბერალი, ანუ ოდიოზური შედარება

კოლაჟი: Georg Gamez

სერვანტესს უთქვამს, “შედარებანი ოდიოზურიაო,” რომ დაფიქრდე მართლაც ეგრეა, მაგრამ რას იზამ სამყარო რომელშიც ვცხოვრობთ სხვა საშუალებას არ გვაძლევს. იქ სადაც არსებობს მაღალი და დაბალი, განიერი და ვიწრო, მდიდარი და ღარიბი, კარგი და ცუდი, შედარება ის გარდაუვალი მოცემულობაა, რომელსაც ყოველდღიურად მივმართავთ.

ამ პოსტში მეც შედარებას გავაკეთებ, შედარებას ორ ქართულ გამოცემას შორის რომელიც ბევრის თქმით ერთმანეთისგან მაინცდამაინც არ განსხვავდება, მაგრამ ამავდროულად ერთმანეთის კონკურენტად ითვლება. სანამ ამ ორ ჟურნალს ხელში ავიღებდე მეც ვფიქრობდი რომ თვისობრივად ერთი და იგივე ჟურნალს ვკითხულობ, უბრალოდ განსხვავებული პოზიციებით, თუმცა წაკითხვის შემდეგ განსხვავებებიც აღმოვაჩინე.

მაშ ასე, ვინ მოერევა, ტაბულა თუ ლიბერალი?

ყველაზე ზედაპირულით დავიწყოთ და ნელ ნელა “სიღრმეებშიც” შევიჭრათ.

ფასი

 ლიბერალი ორი ლარი ღირს, ტაბულა ლარნახევარი, არცერთია მაინცდამაინც მაღალი ფასი, მაგრამ ქართული რეალიიდან გამომდინარე 50 თეთრსაც მნიშვნელობა აქვს, ამიტომაც ამ შემთხვევაში ლიბერალს 6-დან 3, ხოლო ტაბულას 4 ქულას ვუწერ.

ლიბერალს 42 გვერდი აქვს, ტაბულას72, თუმცა იმის გათვალისწინებით რომ ამ უკანასკნელის საგრძნობი ნაწილი რეკლამას უჭირავს და პირველს ამასთან შედარებით რეკლამას შიგთავსის ძალიან მწირ ნაწილს იკავებს, ქულებს თანაბრად ვანაწილებ, 3-3 ორივეს.

ქაღალდის ხარისხი

გაზეთს რომ კითხულობ ქაღალდს ნაკლებ ყურადღებას აქცევ, მაგრამ როდესაც ხელში ყოველკვირეული “მოინტელექტუალო” ჟურნალი გიჭირავს გასაკვირი არაა რომ ამასაც მიაქცევ ყურადღებას. ციდან მწვერვალებს არცერთი კრეფს, თუმცა ლიბერალი მაინც ოდნავ წინაა და ტაბულას გაცილებით სჯობია.  ასე რომ 3 და 2, ლიბერალის სასარგებლოდ.

ყდა, დიზაინი, ილუსტრაცია

ტაბულას ამ კვირის ნომერს “ყოვლისშემძლე თაგვი” ამშვენებს, რომელიც კედელშიც (ეს ინტერნეტ ცენზურას ასახავს) კი აღწევს, აქ თვალშისაცემია მსგავსება კონკურენტ ჟურნალთან, რომელიც კედლის მაგივრად ჩარჩოს (პრეს პაპიეს ფორმით) ასახავს, რომელზეც ფონეიდესკოპი იკლაკნება, ჟურნალის მთავარი თემა ჯანდაცვაა. ლიბერალის შიგთავსი უფრო სადაა, უფრო სერიოზულად გამოიყურება და გრაფიკით ნაკლებად დატვირთული, ამასთან ტაბულას მეტი სურათი აქვს გამოყენებული, თუმცა რიგ შემთხვევაში ზოგიერთი გვერდი ნამეტანად გადატვირთულია. საერთოდ ამ პარამეტრებით ერთი მეორეს საკმაოდ ჰგავს, ასე რომ აქ უპირატესობას არცერთს მივცემ და ორივეს 3-3 ქულას დავუწერ.

პრობლემატური თემების არსებობა

თანამედროვე ჟურნალისტიკა ფინანსურ მოგებაზე ორიენტირებული რომაა საიდუმლო არავისთვისაა, მაგრამ მეორეს მხრივ ისიც ნათელია რომ თუ მედია გამომცემელი პრობლემატურ და მნიშვნელოვან თემას ივიწყებს ის განწირულია მკითხველის დაკარგვაზე. მიუხედავად იმისა რომ ორივე ჟურნალი ერთ პერიოდშია გამოსული ყრდაზე ორი განსხვავებული მთავარი თემა გვაქვს, ტაბულა თვლის რომ კვირის მთავარი თემა ინტერნეტცენზურაა, ხოლო ლიბერალი საავადმყოფოების პრივატიზაცია.

მოგეხსენებათ ინტერნეტცენზურაში აგვისტოს 5 დღის გამო დაბლოკილი ტორენტ საიტები იგულისხმება, მართალია გასულ კვირას ამ აკრძალვამ მართლაც რომ ბევრი ინტერნეტ მომხმარებელი შეაწუხა და ფეისბუქზე პროტესტიც კი გამოათქმევინა, მაგრამ მეორე დღესვე აკრძალვის მოხსნა და ჟურნალში 5 გვერდიანი სტატიის მიძღვნა  “მთავარი თემის” ლეგიტიმურობას ეჭქვეშ აყენებს.

ლიბერალს თავის მხრივ საკმაოდ მტკივნეული და საჭირო თემა აქვს წამოჭრილი. საავადმყოფოების პრივატიზაცია მართლაც რომ ბევრს ეხება და ცვლილებას წარმოადგენს, მიუხედავად იმისა რომ სტატიაა უფრო მოცულობითი შეიძლება ყოფილიყო (ავტორები მაგალითად არ საუბრობენ იმაზე თუ რა ბედი ეწევათ ექიმებს, პაციენტებსაც შეიძლება მეტი ყურადღება მიქცეულიყო) მაინც ინფორმატულია და კარგ დონეზე შესრულებული. გარდა ამისა ლიბერალი ამ კვირის ნომერში ეხება ისეთ პრობლემატურ თემებს როგორიც ნამახვანის ჰიდროელექტროსადგურების კასკადის მშენებლობა,  სახელმწიო ეკონომიკური პოლიტიკა იაფი კრედიტების კუთხით, პრობლემები ზღვაზე სეზონთან დაკავშირებით და დებატები აფხაზეთის აღიარება არ აღიარებაზე.

ტაბულა ამ მხრივ აშკარად ჩამორჩება კონკურენტს. ერთადერთ პრობლემატურ თემად რომელიც პრობლემატურად არის წარმოჩენილი ნაგვის გადასახადი შეიძლება ჩაითვალოს. დანარჩენი პრობლემატური თემები მომხიბვლელადაც კი არის წარმოჩენილი, მაგალითად ერთ-ერთ სტატიას ასეთი სახელი ჰქვია: “კანონი მანიფესტაციების შესახებ-გამკაცრება თუ ლიბერალიზაცია?”

ამგვარად ამ კატეგორიაში 4-2 ლიბერალის სასარგებლოდ.

ენა, პროფესიონალიზმი 

მწერალი ერთგვარი კულინარია. სხვადასხვა კულინარს შეიძლება ერთნაირი მოცემულობა, უმი მასალა ჰქონდეს, აი რა და როგორ კერძს მოამზადებს უკვე მის პროფესიონალიზმზე მეტყველებს. მართალია ჟურნალისტიკა და მწერლობა ორი სხვადასხვა ფენომენია, მაგრამ ბეჭდვითი პრესა, განსაკუთრებით კი საჟურნალო სტატიები სხვა მედია საშუალებებისგან შედარებით გაცილებით ახლოს დგანან ლიტერატურასთან. სწრაფ ინფორმაციის მისაღებად მავანმა შეიძლება ტელევიზორს უყურო, რადიოს მოუსმინო, ინტერნეტი მოათვალიერო, უკიდურეს შემთხვევაში ყოველდღიური გაზეთი შეიძინო. ჟურნალის შემთხვევაში კი სხვა ესთეტიკასთან გვაქვს საქმე, ჟურნალი გრჩება, თავისუფალ დროს გინდა წაიკითხო, ნაწერისგან სიამოვნება მიიღო და მოკლედ რაღაც ისეთი აღმოაჩინო რომელიც შეიძლება ბევრად გვიან ვინმე მეგობარს წააკითხო. მოკლედ ჟურნალი თითქმის ლიტერატურაა, ამიტომაც მოდით ამ ორი ჟურნალის მენიუ დავათვალიეროთ.

ხშირ შემთხვევაში ჟურნალს კითხვას, უკნიდან, კულტურის რუბრიკიდან ვიწყებ, ასე მოვიქეცი ამ შემთხვევაშიც. ორი ძალიან სასიამოვნო, გულს რომ გითბობს ისეთი წერილი შემხვდა ბოლო ორი სტატიის სახით. საუბარია კახა თოლორდავას “ისევ პარკებზე და ისევ ყოფილ ოპოდრომზე” და დავით ბუხრიკიძის უბადლოდ დაწერილი “რეცენზია – მოსაზრებაზე” “მსხვილი წითელი ხაზი,” რომელიც კინოფილმ “სიცოცხლის ხეს” ეხება.

კარგია და სახალისო ასევე ლაშა ბუღაძის “აქცენტირება,” რომელიც ერთგვარ პაროდიას წარმოადგენს. რაზე? თუ წინა კვირის ტელე სივრცეს ადევნებდით თვალს ადვილად მიხვდებით.

დანარჩენი ლიბერალში მაინცდამაინც ლიტერატურული იყო თქო რომ გითხრათ მოგატყუებთ, მაგრამ დაწერილ სტატიებში იგრძნობა განსხვავება ტაბულასთან, კერძოდ კი ჟურნალისტები უფრო პროფესიონალურად უდგებიან სტატიებს. უმრავლესობაზე რესპოდენტებთან მუშაობა იგრძნობა, სამწუხაროდ ტაბულას შემთხვევაში უფრო “გატელევიზორებულ” ან ტელეფონში ნათქვამ ფრაზებს შეხვდებით, ყველას არ ეხება, მაგრამ როგორც ჩანს ბევრი ჟურნალისტი თავს მაინცდამაინც რესპოდენტებთან ურთიერთობით თავს არ იკლავს.

ტაბულაში სამარცხვინოა მიშა თავხელიძის და ზურა ჯაფარაძის საავტორო სვეტი რომელიც კითხვას სვამს თუ რატომ არ არიან ისინი (თუმცა გაუგებარია ვინ კონკრეტულად, ავტორები თუ ზოგადად რედაქცია?) სოციალისტები? ტექსტი არ ტოვებს “უნივერსიტეტდამთავრებულობის” შთაბეჭდილებას და კითხვისას გიჩნდება ეჭვი რომ ერთ-ერთი ავტორი წამი წამზე გინებას დაიწყებს.

ამის ფონზე კი სპორტის სექცია ნამდვილი განძია, განსაკუთრებით კი ზურაბ თალაკვაძის “გერმანელი.” ეს სტატია ორივე ჟურნალში ყველაზე მეტად მომეწონა, ძალიან კარგი ენითაა დაწერილი, საინტერესოდ და შთაგაგონებს კიდეც. ნორმალურად და კარგად იმუშავა ასევე ნინა ახლოურმა. დანარჩენი… რავიცი აბა…

4-3, კვლავ ლიბერალის სასარგებლოდ.

შეჯამება

რა შეიძლება ითქვას? გვაქვს ორი ჟურნალი, რომელსაც პრეტენზია Newsweek – ობა Time – ობაზე თუ არა, ნამდვილად ხარისხიანზე რომ აქვთ ფაქტია, ისიც ფაქტია რომ ჯერჯერობით ბევრი აქვთ სამუშაო. ტაბულას შემთხვევაში იქმნება შთაბეჭდილება რომ ეს იბეჭდება დაბეჭდვის და გართობის ხათრით, ხოლო ლიბერალი ცდილობს იყოს სერიოზული, მაგრამ უმეტესს შემთხვევაში უბრალოდ ცდილობს ვიდრე რეალურ შედეგს აღწევს….

ამ ეტაპზე კი ამ ორს და Newsweek-Time დუეტს შორის სხვაობა უფრო მეტია ვიდრე “სარკე-თბილისელების” ტანდემისგან.

შედარებანი მართლაც რომ ოდიოზურია.

ანგარიში, შესაძლო მაქსიმალური 36 ქულიდან, ლიბერალი 20 – 17 ტაბულა. გაიმარჯვა ლიბერალმა.

Advertisements

ღრღნის მოციქული

ღრღნიდა ხოლმე რაღაც შიგნიდან. არა, კი არ ღრღნიდა, არამედ ღღღღღღღღ-რრრრრრრრ-ღღღღ-ნიდა!

განსაკუთრებით რამე მნიშვნელოვანი რომ უნდა გაეკეთებინა, მნიშვნელოვანი სხვებისთვის და არა მისთვის. ის იმ გასაკეთებელს მნიშვნელოვნად საერთოდ არ თვლიდა.

ასე ფიქრობდა, “რატომა მნიშვნელოვანი? რომ არ გავაკეთო რა? რატომ უნდა გავაკეთო?”

მერე სხვების სერიოზული, დაღლილი, ნერვებმოთოკილი სახეები ახსენდებოდა და საკუთარ დამოკიდებულებაში ეჭვი ეპარებოდა.

ასე ფიქრობდა, “იქნებ მართლა მნიშვნელოვანია? იქნებ უნდა გავაკეთო?”

აკეთებდა კიდევაც, მაგრამ ისე… ზერელედ… ღრღნა არ აძლევდა მოსვენებას…

წამოწვებოდა, ლეპტოპს გაშლიდა და ჩხაკუნს იწყებდა. დიახ, ჩხაკუნს, ჩხაკუნის ხათრით, აბა ჭკვიანური აზრად არაფერი მოდიოდა, არადა ღრღნიდა… ასე ფიქრობდა, “ნეტა გავიგო რა მღრღნის შიგნიდან, რომ გავიგო ხომ დავწერ?”

წამოწოლილი ხანდახან ლეპტოპს მოწყდებოდა და მზერას კედელზე გააშტერებდა, თითქოს რაღაც გაიგო, თითქოს რაღაც ამოიცნო, დაინახა… მაგრამ, არა… ისევ ლეპტოპს უბრუნდებოდა და უაზრო ჩხაკუნს განაგრძობდა…

ერთ დროს საბეჭდი მანქანა უნდოდა, აი პირველად რომ გაიფიქრა მწერალი გავხდებიო, იმასაც ხვდებოდა რომ მე-20 საუკუნეში ასეთი უფუნქციო მოწყობილება ერთადერთი მეგობრებზე შთაბეჭდილების მოსახდენად თუ გამოადგებოდა.

მერე სპექტაკლში ის ნახა, კაცი უცნობ ოთახში რომ შედის და საბეჭდ მანქანას აღმოაჩენს, პერსონაჟი თავიდან ვარაუდობს რომ მწერალს ოთახი უნდა იყოს, მაგრამ მერე საჯაროდ აცხადებს, “არა, მწერალი რომ იყოს კომპიუტერს შეიძენდა, ეს უბრალო გატაცებაა.”

იმასაც შერცხვა და ასე გაიფიქრა, “არც მე ვარ მწერალი, ეს მხოლოდ გატაცებაა.”

მაგრამ მერე ლეპტოპი შეიძინა და საკუთარი თავი სრულფასოვნად იგრძნო. თუმცა, უბრალოდ ჩხაკუნი თუ უკიდეგანო ინტერნეტში ჰოპ სტოპით სიარული თვითშეფასებას კვლავ უგდებდა.

არადა, რაღაცა ხომ ღრღნიდა, კი არ ღრღნიდა, არამედ ღღღღღღღღ-რრრრრრრრ-ღღღღ-ნიდა!

ხანდახან ეს ღრღნა სრულიად უადგილო ადგილებში აწუხებდა, ერთხელ მეგობრებთან კლუბში საცეკვაოდ წავიდა. ერთი ორი დალია, ბევრის დალევა არ უყვარდა, სამაგიეროდ ცეკვა უყვარდა და ასე მოსაქცევად დალევაც არ სჭირდებოდა.

ასე ფიქრობდა, “ვიცეკვებ, გავერთობი, გოგოებს გავიცნობ”.

ცეკვასაც იწყებდა, ერთობოდა კიდეც და წამი წამზე გოგოსაც კი გაიცნობდა, მაგრამ უცბად ღრღნა დაეწყო ისევ. გაჩერდა, ფეხსაცმელს დახედა, მერე წინ მდგომ გოგოს ახედა, გაბრუნდა და წავიდა.

იმ დროს როდესაც სხვები ცეკვას განაგრძობდნენ ის გასახდელში პალტოს იცმევდა, სახლში წასასვლელად ემზადებოდა და დანარჩენებს კანტუზიაში ჩავარნდილივით  უყურებდა, ხმა არ ესმოდა, საცეკვაო მოედანი სცენად იქცა სადაც ყველა საკუთარ გაზეპირებულ როლს ასრულებდა. მას კიდევ რაღაც ღრღნიდა და ისიც ვეღარ თამაშობდა…

იმ დღესაც ასე ფიქრობდა, “შხაპს მივიღებ, მოვდუნდები.” ისიც შხაპში იდგა, პირით წყალს იჭერდა და კედელს აშტერდებოდა. მერე წარმოიდგენდა ხოლმე რაღაცეებს, იხსენებდა, წარმოიდგენდა, კვლავ იხსენებდა და კვლავ წარმოიდგენდა. თავიდან აზრები განსხვავებულ გალაქტიკებში განლაგებულ პლანეტებს ჰგავდნენ, ერთმანეთისგან მილიონობით კოსმიური წლით რომ არიან დაშორებულები, მაგრამ ნელ-ნელა ერთმანეთს აკავშირებდა.

ღრღნა თითქოს ტვინში იხსნებოდა, ესაც ზეიმობდა და სიხარულს მოლეკულარულ დონეზე გრძნობდა.

კედელს აღარ აშტერდებოდა, არც ღრღნა აწუხებდა, სახეზე ღიმილი გამოესახა.

ასე ფიქრობდა, “წავალ და რამეს გავაჩხაკუნებ.”

პირველად იყო სიტყვა და სიტყვა იყო… ვინ არიან ქართველი მწერლები?

მაშინ როდესაც ინგლისური ენის ლექსიკონები ყოველდღიურად ახალი
სიტყვებით ივსება, ხოლო შეგნებული სამყაროს მწერლები ერთმანეთს ენის ცოდნაში თუ ფანტაზიის უკიდეგანოობაში ეჯიბრებიან, ზაზა ბურჭულაძე ბანალური და მოძველებული ეპატაჟის ხერხებით ცდილობს ქუთაისის მოსახლეობის “აგდებას.”

ყველაზე ცუდი კი ისაა რომ ესენიც “ვარდებიან” და აღშფოთებულები “გარყვნილ” მწერალს განიხილავენ.

ქვეყანაში სადაც 40 წლით დაგვიანებული მასალის დაკოპირებით გადიან ფონს , მსგავსი საღამოების ახალ ამბებში (თუნდაც სოციალურ მედიაში) მოხვედრის არ უნდა გვიკვირდეს, იმ მარტივი მიზეზის გამო რომ საქართველოში დრო “გაჩერდა” და ახალი არ აფერი ხდება.

თუმცა, გაჩერებული თუ დაკარგული დროის თემაზე აქ საუბარს არ ვაპირებ, ამის ნაცვლად სჯობია “თანამედროვე” ქართველი მწერლის რამდენიმე სახე თუ ტიპი განვიხილოთ.

მამა – პაპური ტრადიციების გამგრძელებლები

ესენი ძირითადად უფროსი, “კომუნიზმში” დაბადებული თაობის
წარმომადგენლები არიან, რომლებიც ყველაფერ ქართულს სათუთად ეპყრობიან და გარე (დასავლური) ჩარევისგან იცავენ.

გულწრფელად სწამთ რომ ქართული ლიტერატურა კონსტანტინე გამსახურდიასთან ერთად მოკვდა, ერი გაირყვნა და აღარაფერი გვეშველება.

წარსულში სახელოვანი და წარმატებული მწერლებისგან განსხვავებით ამ ჯგუფის უმრავლესობამ აქტუალობა ვერ შეინარჩუნა, იმ მარტივი მიზეზით რომ დროს ფეხი ვერ აუწყო და სიახლეების ძებნის მაგივრად ქართველი კლასიკოსების პირდაპირი კოპირება გადაწყვიტა.

ზომიერი თაობის მწერლები

ესენი 90-იანების დასაწყისში, ქართული დამოუკიდებლობის ფეხდაფეხ აღმოცენდნენ.  ამ პერიოდმა მათ პატრიოტული გრძნობები გაუღვივა, თუმცა ჟამთა ცვლამ ფუნდამენტალიზმობამდე გრძნობები ვერ დაიყვანა და ისინიც “მამა პაპური” თაობისგან რიგ საკითხებში განსხვავდებიან.

თუმცა, ზომიერების გამო  “მამა-პაპური” თაობისგან სიმპატიითაც კი სარგებლობენ, მიუხედავად იმისა რომ ზოგიერთი მათგანი ხანდახან ქართულ “სიწმინდეებს” ეხება და გვახსენებს რომ ესა თუ ის ისტორიული პიროვნებაც ადამიანი იყო და ხანდახან ტუალეტშიც კი დადიოდა.

ხშირად ჩნდებიან ტელევიზორში, ხანდახან გვახსენებენ რუსულ ინტერვენციას და ქართული ტერიტორიული მთლიანობის აუცილებლობას.

“მესამე არს კარგი ლექსი სანადიმოდ, სამღერელად,
სააშიკოდ, სალაღობოდ, ამხანაგთა სათრეველად…”

ამათი მწერლებად მოხსენიება უხერხულიც კია, მწერლობა მათვის უფრო “ჰობის” წარმოადგენს. ის ფაქტი რომ ხანდახან მათი ნამუშევრები ამ პოსტში სხვა კატეგორიის წარმომადნლების ნამუშევრებს არ ჩამოუვარდება რა თქმა უნდა არა მათ ნიჭზე არამედ “ჩამოყალიბებული მწერლების” რეგრესზე მიუთითებს.

მათ შორის გვხდებიან ბიზნესმენები, მენეჯერები, უფროსები და ა.შ. ხშირად წერენ ლექსებს და სუფრაზე ახლო წრეს უზიარებენ, ამიტომაც მათ ყოველთვის საუკეთესო კრიტიკა ხვდება.

როგორც წესი აქვეყნებენ ერთ წიგნს და ამაზე ჩერდებიან, თუმცა გამონაკლისს შემთხვევაში სიცოცხლის მიწურულს ერთ ავტობიოგრაფიასაც გვჩუქნიან ხოლმე, რომ ჩვენ, უბრალო მომკვდავებმა მათგან ვისწავლოთ.

ამორალური მორალისტები

ჭარბობენ ახალგაზრდა თაობაში. იყენებენ მძიმე ირონიას ძველი თაობის მწერლების დასაცინად. ხშირად მათი დაცინვის ობიექტი თანამედროვე “მამა-პაპებს” სცდება და აღიარებულ კლასიკოსებსაც ეხება.

პოპ კულტურის პირმშო.  აგრძელებენ “სწრაფი კვების” ტრადიციებს და “სწრაფ” ლიტერატურას გვთავაზობენ.

წერენ მარტივად გასაგებ ენაზე და “გვაკვირვებენ” არანორმატიული ლექსიკის ცოდნით.  უყვართ დასავლეთი, მაგრამ დასავლეთს ყველაზე ნაკლები 40 წლით ჩამორჩნენ. კითხულობენ ბიტნიკებს, თანამედროვე ფრანგ მწერლებს, იშვიათად კლასიკას.

წარმოადგენენ თანამედროვე ფრანგი “მეტ ნაკლებად ქულ ბოტანიკოსის” ექვივალენტს, პატარა განსხვავებით, იწოდებიან მწერლებად და სარგებლობენ პოპულარობით ეპატაჟის ხარჯზე.


როგორ და რაზე უნდა წეროს მწერალმა?

ერთ-ერთ წინა ჩემმა პოსტმა ერთ ჩემს მეგობარს საბაბი მისცა 
დავედანაშაულებინე მორალისტობაში და ჭკუის სწავლების სიყვარულში, სიმართლე გითხრათ ამ  მომენტშიც კი მგონია, რომ ცდებოდა და უბრალოდ გაუგებრობასთან გვქონდა საქმე, მაგრამ სწორედ რომ ასეთი გაუგებრობის თავიდან ასაცილებლად ვაცხადებ რომ ამ პოსტს არანაირ შემთხვევაში არ ვწერ იმისთვის, რომ ვინმეს მივუთითო ან ჭკუა დავარიგო იმის თაობაზე თუ როგორ და რა უნდა წეროს ადამიანმა რომელსაც მწერლობაზე პრეტენზია აქვს, ასეთი რამ უტოპიად მიმაჩნია და ამ პოსტს მხოლოდ საკუთარ ჭიის გასახარებლად და სხვების აზრის მოსასმენათ თუ ვწერ.

პატარა, რომ ვიყავი ძალიან არ მიყვარდა ჰემინგუეი, ძალიან მოსაწყენად მეჩვენებოდა, მისი სიუჟეტები კი არა საკმარისად დამაინტრიგებელ და ბანალურად მეჩვენებოდა, ამიტომაც ეს მწერალი ყველაზე ნაკლებად საყვარელი მწერლების სიაში შედიოდა, თუმცა გავიდა წლები და მეც ლიტერატურა უკვე მეტად დავაფასე და წიგნის კითხვას მხოლოდ სიუჟეტის გამო არ ვიწყებდი, ამიტომაც სულ ცოტა ხნის წინ მივხვდი, რომ ჰემინგუეი დიდი მწერალია და მისი საყოველთაო აღიარება მართლაც რომ მისი დამსახურებების მიხედვითაა გამოწვეული. ძალიან მარტივია გქონდეს საინტერესო, დამაინტრიგებელი და მრავალფეროვანი სიუჟეტი, რომელიც მკითხველს თავიდანვე იზიდავს, ეს თითქოს თევზის ჭერას ჰგავს,  მწერალი მეთევეზეს ემსავსება, რომელიც ცდილობს ანკესზე აგაგოთ. ჰემინგუესთვის საკმარისი იყო უბრალო სიუჟეტი ჰქონოდა, იმისათვის რომ მოთხრობა დაეწერა. მხოლოდ ასეთის წაკითხვის შემდეგ ხვდები რა არის მწერლური ოსტატობა,  მარტივია მკითხველი ფანტასტიურ სიუჟეტს მიაჯაჭვო, აი დაწერო კი უბრალოდ ადამიანზე, რომელიც სოფელში კაფეში მაგიდასთან ზის და საკუთარ ფიქრებთანაა დარჩენილი ბევრად რთულია, რა თქმა უნდა თუ ჰემინგუეი არ ხარ.

დღევანდელ სამყაროში თანამედროვე ლიტერატურის პირობებში ყველაზე აქტუალურ თემებში სავარაუდოთ ასეთებს უნდა ველოდოთ: სექსი, პოლიტიკა და რელიგია. დიახ, სამი ყველაზე გავრცელებული თემა, სამი თემა რომელზეც ადამიანს საუბარი ყოველთვის უხარია. აქედან გამომდინარე ისმის კითხვა, რამდენად უნდა იყენებდეს მწერალი ამ სიტუაციას და რამდენად უნდა იყოს განმეორაბადი, მართლაც რომ ამაშია მისი დანიშნულება თუ უფრო რთული გზები ძიებაა საჭირო?

საერთოდ ამ თემას პირდაპირ თუ ირიბად როგორც ბლოგზე ასევე კერძო საუბრებში შევხებივარ, ერთხელ ლიტერატურაზე საუბრისას ერთმა ჩემმა ინგლისელმა მეგობარმა მშვენიერი ფრაზა მითხრა: “მწერლები ხალხთან უნდა ურთიერთობდნენ, ხალნხთან”. თან დააყოლა, რომ ზოგიერთი თანამედროვე ფრანგი მწერლის არ ესმის, რომლებიც საკუთარ თავში იკეტებიან და ურთიერთობებს თავს არიდებენ, ის მათ ყალბ მწერლებად მიიჩნევდა. და მაინც როგორ გვესმის ეს ფრაზა? მე პირადად მგონია, რომ ის პირდაპირ უნდა გავიგოთ, მართლაც აუცილებელია მწერალი იცნობდეს რაც შეიძლება მეტ ადამიანს, სხვადასხვა ბუნების ხალხს და ეცადოს საკუთარი თავი მრავალფეროვან  სიტუაციაში ჩააგდოს.

და მაინც, წერილის ბოლოს, არის თუ არა რეკომენდირებული წერის სტილი ან რეკომენდირებული თემების ჩამონთვალი რომელსაც წარმატებული მწერალი უნდა ასახავდეს. ალბათ არა, ტაბუ დადებული თემა არ უნდა არსებობდეს, უბრალოდ რას აირჩევს მწერალი საწერ მასალად მასზე და მის პროფესიონალიზმზეა დამოკიდებული, იმიტომ რომ საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ ყველა ჰემინგუეი ვერ იქნება.