Tag Archives: პროტესტი

8 ივლისის აქცია “გადავარჩინოთ ხეები გაჩეხვას” [ფოტო]

2013 წლის 8 ივლისს დილით კომპანია “BD Property-მ” ასათიანის ქუჩასთან მდებარე  საბურთალოს პარკში ხეების გაჩეხვა დაიწყო. აქცია “გადავარჩინოთ ხეები გაჩეხვას” მონაწილეებმა ამბის შეტყობისთანავე მიმდებარე ტერიტორიასთან საპროტესტო აქცია გამართეს. დღის განმავლობაში ადგილზე გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის მინისტრი ხათუნა გოგოლაძე მოვიდა. 9 ივლისს მინისტრმა განაცხადა რომ კომპანიის წარმომადგენლებთან შეხვედრა მოხერხდა და  პარკში ხეები აღარ გაიჩეხებოდა. დამატებითი ინფორმაციის მიღება შეგიძლიათ აქ და აქ.

გთავაზობთ 9 ივლისის აქციის ამსახველ ფოტო მასალას.

Advertisements

24 მაისის აქცია – არა ძალადობას [ფოტო]

თბილისი. 24 მაისი. დაახლოებით 19.00 საათი. დედა ენის ბაღში შეკრებილები 17 მაის მომხდარ ინციდენტს აპროტესტებენ.
dedaena

17 მაისის მსგავსი ინციდენტის თავიდან ასაცილებლად ადგილზე პოლიცია ამჯერად მაქსიმალურად მობილიზირებულია. სამართალდამცავების რიცხვი რამოდენიმეჯერ აღემატება დემონსტრანტების რიცხვს.

police

აქციის მონაწილე
banner
couple

ნინო გიორგობიანი, “ზედაზენი” და ბევრი პოლიციელი
giorgobiani

გაკვირვებული ბაბუ როგორც ჩანს შემთხვევით ხვდება აქციაზე და ცდილობს გაერკვეს თუ სად აღმოჩნდა

babu

წარწერა მობილურზე: “სიყვარულით საქართველოდან”

mobileანაფორიანი ადამიანი დანახულ ფოტოობიექტივს იწონებს
mamao

არ ესროლოთ შეყვარებულს, ის ზასაობს როგორც შეუძლია

საქართველო ის ქვეყანაა სადაც ერთდროული მოვლენების ადგილი არაა, აქ მომხდარი ერთდროულად ყველას ინტერესი და კვირის სალაპარაკო ხდება. ასე მაგალითად ბოლო თვის განმავლობაში ისეთი დაუკავშირებელი თემები ენაცვლებოდა ერთმანეთს როგორიც 26 მაისის დარბევა, შერონ სტოუნის ჩამოსვლა და რობერტ სტურუას  ირგვლივ ატეხილი აურზაური იყო.

გუშინდელის მერე როგორც ჩანს რამდენიმე დღე მაინც “კოცნის აქცია” გვექნება სალაპარაკოდ. გაანალიზება გუშინვე

ფოტოს ავტორი: სოფო დათიშვილი

დაიწყო, “მოზასავეებზე” ათჯერ მეტი შეკრებილი ჟურნალისტი “გასაყიდი” მასალის ძიებაში ძვირადღირებულ კამერებს აჩხაკუნებდა და პროდიუსერის დარწმუნებას ცდილობდა რომ აქციისგან რამე შეიძლება გამოვიდეს. ვერ მიართვეს. არაფერი გამოვიდა.

მაშინვე დაიწყო ლაპარაკები “ხალხია ბანძიაო,” “ხალხია ბნელიაო,” “სამოქალაქო საზოგადოება არ არსებობს” და მსგავსი ლირიკა. მე შეუმდგარ აქციას ზასაობის მოლოდინში მოსულ სულ ცოტა 100 ადამიანს მაინც არ დავაბრალებდი, არამედ ორგანიზატორებთან მექნებოდა პრეტენზია.

ყველა აქცია საჭიროებს ორგანიზებას, ყველაზე გულახდილ, სახალხოც კი, ეს ფაქტია, წინააღმდეგ შემთხვევაში შეუძლებელია მოსთხოვო ვერორგანიზებულ ჯგუფს სინქრონული მოქმედება. რა მოცემულობა გვქონდა აქციამდე და აქციის მსვლელობისას გუშინ? ფეისბუქზე წამოსული ინიციატივა და ღონისძიების გვერდი. მეტი არაფერი. რა თქმა უნდა ასეთ აქციაზე უფრო მეტი ისეთი წავიდოდა, “მოდი ვუყურებ წყვილი მაინც არ მყავს” ვიდრე ადამიანი რომელიც აქციაში უშუალოდ მიიღებდა მონაწილეობას. შედეგად – ყბადაღებული მაყურებელი რომელმაც სულ სამი წყვილი იხილა და ალბათ პარკის სხვა მონაკვეთში რომ გაესეირნა გაცილებით მეტს შეხვდებოდა.

რა შეეძლო გაეკეთებინათ ორგანიზატორებს? პირველ რიგში აქციამდე შეეძლოთ თუნდაც საკუთარი მეგობრებისგან შეექმნათ ე.წ. “ბირთვი,” ვთქვათ 10 წყვილისგან მაინც, რომელიც სინქრონულად დაიწყებდა კოცნას, ასეთ პირობებში კი უბრალოდ მოსულებსაც შეეძლოთ წამოწყება გაეგრძელებინათ. გუშინ კი სამი წყვილის შიგადაშიგ, არა სინქრონულ ქმედებას ლოგიკურია არაფერი მოჰყვებოდა.

ორგანიზატორებს ასევე შეეძლოთ ჩაერთოთ მუსიკა, გაეშვათ კოცნის ცნობილი კადრები, დაედგათ პერფომანსი, გამოსულიყვნენ სიტყვით ბოლოს და ბოლოს, მოკლედ გაეკეთებინათ რამე ისეთი რაც “გამოაღვიძებდა” სხვებს, აღუძრავდა პროტესტის სურვილის, აიძულებდა ეკოცნა ვინმესთვის და ა.შ. ლიდერს ხომ უნდა შეეძლოს სხვისი აყოლიება, წამოწყების გავრცელება, სხვისი ჩართვა, ბოლოს და ბოლოს მეორე მსოფლიო ომის დროს ხალხი სიკვილზე მიდიოდა ძლიერი პროპაგანდის შედეგად, აქ კიდევ, ერთ უბრალო კოცნაზე იყო საუბარი და ამის ორგანიზებაც კი პრაქტიკულად შეუძლებელია გახდა.

ორგანიზეტორები ორგანიზების ნაცვლად მრავალრიცხოვან ჟურნალისტებთან საუბარში გაერთნენ (ნეტა რაზე ელაპარაკებოდნენ, კოცნაზე ნამდვილად არა), მარტო დარჩენილი, სეირის საყურებლად მოსული ადამიანები კინერთმანეთთან “რიტორიკულ ჭორაობაში”  რა ხდება რატომ არ კოცნის ეს ხალხი ერთმანეთს” გაერთნენ? ხალხის კიდევ მესმის, რა ქნან, აი “ორგანიზატორების” ადგილზე კი მედია საშუალებებს ინტერვიუს ნამდვილად არ მივცემდი.

თსუ მაშინ და დღეს, ანუ ყოფილი სტუდენტის ბოზური ტექსტი

თამამად თუ არა, მოკრძალებით მაინც შეიძლება ითქვას რომ საქართველოში
სამოქალაქო საზოგადოება ყალიბდება. გასულ კვირას უნივერსიტეტში მომხდარ მოვლენებზე რეაგირება თსუ-ს სტუდენტების და არა მარტო სტუდენტების მხრიდან ამის ერთ-ერთი დადასტურებაა.

რა თქმა უნდა ჯერჯერობით შორს ვართ საზოგადოებისგან სადაც ყოველ ადამიანს საკუთარი მოვალეობა/პასუხისმგებლობა აქვს გათავისებული და ყოველდიურად საზოგადო ინტერესებისათვის იბრძვის. თუმცა,თუნდაც თსუ-ს მაგალითზე შეიძლება იმის თქმა რომ 5-7 წლის წინ სიტუაცია გაცილებით მძიმე იყო ვიდრე დღეს. ასეთი შედარების გაკეთების საშუალებას საკუთარი გამოცდილება მაძლევს.

თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში საერთაშორისო სამართლისა და ურთიერთობის ფაკულტეტზე 2002 წელს ჩავაბარე, რამაც 2007 წლამდე “ცოდნის ტაძრით ტკობიბის” საშუალება მომცა . აღნიშნულმა დიპლომმა ცხოვრებაში საერთაშორისო სამართალში თუ იურისპრუდენციაში გზა გამიკაფა თქო რომ გითხრათ მოგატყუებთ, თუმცა რაღაცა გზა მაინც დამისახა და თვითგამორკვევაც მოვახდინე, მაგალითად მივხვდი რომ იურისპრუდენცია ჩემი საქმე არაა. მაგრამ  ეს სხვა თემაა და მოდით უშუალოდ ცოდნის ტაძრის შიგნით მიმდინარე მოვლენებზე მოვახდინოთ რეაგირება.

მაშ ასე, რა ხდებოდა იმ დროისათვის ყველაზე პრესტიჟულ, ანუ საერთაშორისო სამართლის სპეციალობის სტუდენტურ სამყაროში?

მაშინ როდესაც საზოგადოებას თუ პოლიტიკურ ესტაბლიშმენტს ჯერ კიდევ კარგად ახსოვდა ზურაბ ჟვანიას ფრაზა, “მე ქართველი ვარ, მაშასადამე ევროპელი” და  მთელ ძალისხმევას ევროატლანტიკურ სივრცეებში ინტეგრაციისკენ არ იშურებდა, პოტენციურად მომავალი დიპლომატები და ევროკავშირში საქართველოს მუდმივი წარმომადგენლები, იმ დროისათვის კი უბრალოდ სტუდენტები მეორე-მესამე კურსზე დიპლომატიის ისტორიის დაუფლების მაგიერ ერთმანეთს ე.წ. “ტრუბკებს” ესროდნენ.

თუმცა, კარგი ნიშნების მიღებას მაინც ახერხებდნენ. ქართველები ხომ ძალიან ნიჭიერები ვართ, ასე მაგალითად მთელი დღე შეგვიძლია ბირჟაძე გავატაროთ მაგრამ წითელ დიპლომს მაინც მივიღებთ. ასეთი ნიჭის გათვალისწინებით ევროკავშირმა კი არა, ჩვენ უნდა მივიღოთ ევროკავშირი ჩვენს სტრუქტურებში.

პაციფისტური სიმბოლოს თუ ალტერნატიული ბენდების მაისურების მასონობად, ხოლო გრძელი თმების და ჯაჭვის ტარება პიდარასტობად აღიქმებოდა. იმის მაგალითებიც არ გვაკლდა როდესაც თვითმართველობის წევრები უშუალოდ იღებდნენ მონაწილეობას მობილირების “ახევებში.”

არც მაშინ და არც დღეს სახელმწიფო უნივერსიტეტის უმრავლესობამ არ იცოდა და არც ახლა იცის რა არის თვითმართველობა ზოგადად, რა ფუნქცია აკისრია და რა მოვალეობები აქვს. ეჭვი მაქვს ამაში არც თავად თვითმართველობის წევრები არიან წესიერად გარკვეულები და საკუთარ პოზიციას მხოლოდ პარაზიტული კუთხიდან განიხილავენ. ასეთ ვითარებაში კი ამომრჩეველი სტუდენტების დარწმუნება მისცენ ხმა პარაზიტებს ან სულაც მოახდინონ არჩევნების ფალსიფიცირება პრობლემას ნამდვილად არ წამოადგენს.

ოთხშაბათს შალვა რამიშვილის გადაცემაში დაცვის სამსახურის უფროსი ირწმუნება რომ კონფლიქტს უპირპირდება და მთელი ძალისხმევით ცდილობს სტუდენტების შერიგებას. საინტერესოა რა პოზიციას დაიკავებდა იგივე პიროვნება ყველაფერი პირიქით რომ მოხდარიყო, ანუ ჩვეულებრივ სტუდენტებს რომ ეცემათ  თვითმართველობის პრივილიგირებული წევრები? ისიც ავიწყდება დაცვის უფროსს რომ ადამიანის ფიზიკური შეურაცხყოფა კანონით ისჯება.

ზოგადად ამ თემაზე დაწერილ ერთ-ერთ წერილში  ავტორი იმას ამბობს რომ დამნაშავეების დასჯა უნივერსიტეტის პრეროგატივა არაა და ამის გაკეთება მხოლოდ სამართალდამცავ ორგანოებს შეუძლიათ. მინდა შევახსენო წერილის ავტორს რომ არსებობს უამრავი შემთხვევა როდესაც დამნაშავეს რომელმაც თუნდაც ეთიკური ნორმები დაარღვია და ვინმეს შეურაცხყოფა მიაყენა იმავე დაწესებულებიდან მოჰყოლია რეაქცია და ხშირ შემთხვევაში რეაქცია მისი სამსახურიდან/პოზიციიდან დათხოვნაში გამოიხატებოდა. ამიტომაც აქ იბადება კითხვა, იმსახურებს თუ არა დამნაშავე ამ შემთხვევაში დაკავებული თანამდებობიდან განთავისუფლებას? ესეც ხომ არაა პოლიციის პრეროგატივა?

ერთია იმსახურებდეს და მეორე ის რომ არც არავინ აპირებს დამნაშავეების განთავისუფლებას ან თუნდაც უფრო მსუბუქად დასჯას.

ამჟამად საქართველოდან შორს, ბრიტანეთში ვიმყოფები და გლაზგოს ერთ-ერთ უნივერსიტეტში ვსწავლობ. შედარების გაკეთება ანალოგიურ მოვლენებთან რთულია, უფრო სწორედ შეუძლებელია, იმიტომ რომ აქ თვითმართველობა თუ რომელიმე სხვა ოფიციალური ორგანო უნივერსიტეტის ფარგლებში სულ სხვა პრინციპებით მოქმედებს. მაშინ როდესაც ბრიტანეთში სახელმწიფო ბიუჯეტი შემცირდა და უნივერსიტეტებში ფასების გაზრდა დააპირეს ამას რეაქცია მოჰყვა, უნივერსიტეტების მხრიდან მკვეთრი დაპირისპირება წამოვიდა.

უნივერსიტეტის კედლებზე გამოკიდულ პოსტერებმა რომლებიც საპროტესტო აქციაზე პატიჟებდნენ სტუდენტებს ჩემში გაკვირვება გამოიწვია. მერე დავფიქრდი, “რატომ მიკვირს?” პასუხი მარტივია, იმიტომ რომ იმას ვარ შეჩვეული რომ იგივე თსუ ერთი კონფორმისტული ორგანოა რომელიც იმას აკეთებს რასაც სახელმწიფო ეტყვის და არაფერს აპროტესტებს.

კიდევ უფრო მეტად იმ შემთხვევამ გამაკვირვა როდესაც რამდენიმე ჩემმა ლექტორმა ლექცია იმიტომ გადაიტანა (გადაიტანა და არ გააცდინა) რომ საპროტესტო აქციაზე აპირებდა წასვლას და სახელმწიფო საგანმანათლებლო პოლიტიკის გაპროტესტებას.

არადა, გასაკვირი არაფერია, უნივერსიტეტი, სტუდენტობა ხომ საზოგადოების ის ნაწილია რომელიც მუდამ “მშიერი,” უკმაყოფილო და მეამბოხე უნდა იყოს, წინააღმდეგ შემთხვევაში იმ საზოგადოებას განვითარების პერსპექტივა არ აქვს.

ქართველ სტუნდობასს ჯერ კიდევ დიდი გზა აქვს გასავლელი იმისათვის რომ ნამდვილ და არა ფსევდო სტუდენტობას დაემსგავსოს, თუმცა ის ფაქტი რომ თუნდაც მე, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ყოფილი სტუდენტი ასეთი ტიპის ტექსტს ვწერ (უნდა ვაღიარო რომ 5 წლის წინ ასე სავარაუდოდ ვერ მოვიქცეოდი) და უკმაყოფილებას გამოვხატავ, მომავლის იმედს იძლევა.

ამიტომაც, Gaudeamus !

ჩემი თაობის ანატომია. ოპერაცია რამდენიმე აქტში.

ნაბიჯი I. პერესტროიკის ჭიპლარი.

ადამიანი მრავალმილიონიანი კომბინაციების შედეგად იბადება. ამოაგდეთ ამ
მიზეზ-შედეგობრივი კავშირიდან ერთ-ერთი, თუნდაც ყველაზე მცირე დეტალი და კონკრეტული ადამიანი არასდროს მოევლინება ამ ქვეყანას.

ჩემი თაობის მილიონობით წარმომადგენლის (საქართველოში თუ სოც. ბანაკში) დაბადებას უახლოეს ისტორიაში წინ პირველი და მეორე მსოფლიო ომები უძღვოდა, ლენინის და სტალინის დიქტატურა,  5 წლიანი გეგმები, ოქტომბრის რევოლუცია, სტოლიპინის რეფორმა, 37 წელი და მრავალი სხვა.  საეჭვოა რომელიმე ჩვენგანი რომელიც 30 წელს არ არის გადაცილებული დაბადებულიყო რომ არა ამ მოვლენების ერთობლიობა.

თუმცა, დაბადებისთანავე ჭიპლარი “პერესტროკამ” გადაგვიჭრა და ცნობიერებაში იარა დაგვიტოვა, იარა რომელიც ჩვენს სიკვდილამდე შეგვახსენებს თავს.

ჩვენი თაობა განსხვავებულია სხვა თაობებისგან, თქვენ იტყვით რომელი თაობა არაა ერთი იდენტური სხვასთან მიმართებაში, მაგრამ ეს თაობა მართლაც რომ სხვანაირია. უპირველეს ყოვლისა იმიტომ რომ ჩვენ საბჭოთა კავშირში დავიბადეთ, მაგრამ საბჭოთა კავშირი არ გვახსოვს, საბჭოთა კავშირიდან გამოვედით,მაგრამ ცნობიერებით იქ დავრჩით.

ჩვენს მეხსიერებას პირდაპირ არ ახსოვს ბრეჟნევის ზასოსები, კოლმეურნეობის წარმატებები, ცოის საპროტესტო კონცერტები, მაგრამ ეს ყველაფერი ამავდროულად მკვეთრად დაფიქსირებულია ჩვენს გენეტიკურ მეხსიერებაში. ჩვენს მკლავებზე ჯერ კიდევ გამოსახულია რიგითი ნომრები.

ჩემი პირველი მოგონებები 3 წლის ასაკს უკავშირდება, მაგრამ რა თქმა უნდა ეს მოგონებები არა პირდაპირ სსრკ-ს თუ მასთან დაკავშირებულ რომელიმე ფაქტს, არამედ უფრო ადამიანურ მოვლენებთანაა კავშირში, მაგალითად ისეთთან თუ როგორ მაჩუქა ჩემმა დიდმა ბაბუამ რობოტი, როგორ დავტანტალებდი ქუჩაში დედიშობილა და ა.შ. ჩემთვის ეს იყო საბჭოთა კავშირიც და პერესტროიკაც.

გარკვეულ ასაკამდე ადამიანისთვის სულერთია რომელ პოლიტიკურ წყობაში თუ გარემოში ცხოვრობს, ის გარშემორტყმულია მშობლებით. ბავშვები უდარდელი ცხოვრებით ცხოვრობენ, შეიძლება ითქვას უფრო “ნაღდით ცხოვრებით” და მათი მშობლების თუ ნათესავების პრეროგატივაა ითამაშონ უფროსების თამაში. ისინ ხომ ასეთი ბავშვურები არიან.

84-85-86 წლებში დაბადებულებს საბჭოთა კავშირიდან პრაქტიკულად არაფერი ახსოვთ, თითქმის არცერთი საგანი რაც მათ ბავშვობას პირდაპირ გაახსენებდა, ეს საგნები ჩვენს ცხოვრებაში ფუნქცია დაკარგულები შემოვიდნენ, ასაკში როდესაც უკვე გაცნობიერება შეგვეძლო, იმის გაცნობიერება რომ სწორედ ეს საგნები დომინირებდნენ ჩვენს ირგვლივ ჩვენთვის ასე სათუთ ასაკში.

რამდენიმე წელიწადში ჩვენ სნიკერსი და ბანანი ვიგემეთ…

გაგრძელება იქნება.

სოლიდარობა ირანელი ხალხისადმი


დღეს თბილისში კანცელარიის შენობასთან 14.00 საათზე ირანში მიმდინარე მოვლენების საწინააღმდეგო აქცია გაიმართა, რომელიც დაახლოებით ნახევარი საათი გაგრძელდა. შეკრებილი 30 – მდე ადამიანი საქართველოს მთავრობას მიმართავს თხოვნით მოახდინოს რეაგირება განაჩენზე, რომელიც ირანის სასამართლომ ამ სახელმწიფოს მოქალაქის საქინე მოჰამადი აშთიანის წინააღმდეგ გამოიტანა. შეგახსენებთ, რომ აშთიანს, ორი შვილის დედას ცოლ ქმრული ღალატი ედება ბრალად. პირველად ის 2006 წელს გაასამართლეს და 99 როზგი მიუსაჯეს, განაჩენის სისრულეში მოყვანის მიუხედავად 2007 წელს სასამართლომ მისი საქმე თავიდან განიხილა და ქვებით ჩაქოლვა მიუსაჯა.

დღევანდელი ღონისძიება მსოფლიოს სხვა ქვეყნებში ანალოგიური აქციების პარალელურად მიმდინარეობდა, კანცელარიასთან შეკრებილი მცირერიცხოვანი ჯგუფის მოთხოვნის მიუხედავად საეჭვოა, რომ ოფიციალურმა თბილისმა საკუთარი პოზიცია დააფიქსიროს,  ნაკლებად სავარაუდოა რომ საქართველოს მთავრობამ გაიფუჭოს ირანთან არსებული ნორმალური ურთიერთობა. ამ ვარაუდს ის ფაქტიც აძლიერებს, რომ აქციის გასაშუქებლად არცერთი ქართული ტელევიზია არ მოვიდა.

თუ ფეისბუქში ამ თემასთან დაკავშირებით წინასწარ გაკეთებულ კომენტარებს გადავავლებთ თვალს ნათელი გახდება,  აქციაზე მოსულ ადამიანთა მცირე რიცხოვნების მიზეზი. ინტერნეტში არსებული ქართული საზოგადოების დიდი ნაწილი სოლიდარობას არ გამოხატავს დემონსტრანტებისადმი და ამგვარ აქციას გაუმართლებლად მიიჩნევს, მთავარ არგუმენტად მათ ის მოჰყავთ რომ “ჯერ ჩვენს პრობლემებს უნდა მივხედოთ და მერე სხვისას”. საკმაოდ საკამათო პოზიციაა და პირადად მე ამ ორ მოვლენას შორის ურთიერთსაწინააღმდეგოს ვერაფერს ვხედავ, სოლიდარობა ირანის მოქალაქეებისადმი რატომ უნდა გამორიცხავდეს საქართველოში არსებულ პრობლემებზე რეაგირებას? ამ კითხვაზე მხოლოდ ის ადამიანები თუ მიპასუხებენ, რომლებიც აქციას გაუმართლებლად მიიჩნევენ.

დიდ ბრიტანეთში ცხოვრებისას რამდენიმე ირანელი გავიცანი, რომლებიც სამშობლოდან რიგი მიზეზების გამო წამოვიდნენ. ყველა მათგანს იმ დროისათვის ირანში მიმდინარე მოვლენებზე საკუთარი პოზიცია გააჩნდა, საუბარი მაქვს 2009 წლის არჩევნებთან დაკავშირებულ საპროტესტო აქციებზე და ირანის მთავრობის მიერ ჩადენილ მკვლელობებზე. ორი მათგანი ამ თემაზე საუბარს თავს არიდებდა, თუმცა იმ იშვიათ შემთხვევაში როდესაც პოზიციას მაინც გამოხატავდა აღნიშნავდა, რომ ასეთი რამ თანამედროვე სახელმწიფოში დაუშვებელია. მესამე ერთადერთ გზად, ბრძოლას მიიჩნევდა და თვლიდა, რომ ირანელი ხალხიამ რეჟიმისგან ადრე თუ გვიან მაინც განთავისუფლდება. მეოთხე სხვა პოზიციაზე იდგა, მიუხედავად იმისა, რომ ის ხშირად მიყვებოდა ირანის ისტორიასა და ამ ქვეყნის გამორჩეულ მოაზროვნეებზე, მას თანამედროვე ირანზე ხელი უკვე ჩაქნეული ჰქონდა. “ისინი ვერაფერს გახდებიან, ამ მთავრობას ვეღარაფერს მოუხერხებენ, როდესაც არაფრის გაკეთება აღარ შეგიძლია თავი უნდა აარიდო, ხელებიც დამიბანია, აღარ მაინტერესებს”£- მითხრა მან როდესაც მე მწუხარება და მხარდაჭერა გამოვხატე ნედას სიკვდილთან დაკავშირებით.

ბრიტანეთში კიდევ ერთი ღირშესანიშნავი რამ მოხდა, ყოველთვის როდესაც თავისუფალი დრო მქონდა გლაზგოს ცენტრალურ ქუჩებში ვსეირნობდი  და იმ აქციებს თუ პერფომანსებს ვაკვირდებოდი, რომელიც აქ ყოველდღიურად იმართებოდა. ძალიან ვნანობ, რომ თან კამერა არ მქონდა და ეს მოვლენა ვიდეო ფირზე ვერ ავღბეჭდე, ამის მიუხედავად ამ ისტორიას ხშირად ვყვები ხოლმე. ბუქანანის ქუჩაზე (გლაზგოს ცენტრში არსებული ერთ-ერთი ქუჩა) ირანის არჩევნების შედეგების წინააღმდეგ აქცია გაიმართა. ყველაზე მეტი 50 ადამიანი იქნებოდა შეკრებილი, რომელიც ძირითადად ემიგრანტი ირანელებისგან შედგებოდა, მკვიდრი ბრიტანელი აქ იშვიათი მოვლენა იყო. მოკლედ ამ აქციას შევესწარი, ტრანსპარანტებს და მოთხოვნებს დავაკვირდი და ადამიანთა რაოდენობა ჩემთვის დავთვალე,  ნამდვილი შოკი იყო როდესაც იქვე 20-30 მეტრში ერთი პერფომანსი ვნახე, რამდენიმე შავკანიანი ბრეიკ დანსერი ცეკვას ასრულებდა. გაინტერესებთ რამდენი ადამიანი შეიკრიბა ამის სანახავად? ყველაზე ნაკლები 300. სულ რამდენიმე მეტრში ჩემთვის ორი სხვადასხვა სამყარო გაიშალა, ამ ფაქტმა თვალნათლივ დამანახა ის თუ რამდენად აღელვებს დასავლელ ადამიანს ირანის ბედი. დასავლეთს თავი დავანებოთ, დარწმუნებული ვარ ირანისგან მოშორებულ ნებისმიერ სახელმწიფოში ანალოგიური სიტუაცია იქნებოდა.

როგორც არ უნდა ეცადოს საერთაშორისო თანამეგობრობა (საქართველოს ჩათვლით)  ამ საკითხზე რეაგირების მოხდენას, ნაკლებად სავარაუდოა
ირანში რამე შეიცვალოს იმ მომენტამდე სანამ თვითონ ირანელი ხალხი არ მოინდომებს და არ შეებრძოლება იმ რეჟიმს, რომელიც ქვეყნის სათავეში დაახლოებით 30 წლის წინ რევოლუციის შედეგად მოვიდა.

საკუთარი რელიგიისა და ტრადიციების პატივისცემა ნებისმიერი ერის უფლებაა,  ამ შემთხვევაში საფრანგეთის პრეზიდენტის და მისი ადმინისტრაციის ინიციატივა აკრძალონ ბურკების ტარება საფრანგეთში ყოვლად დაუშვებელია, მაგრამ როდესაც საუბარი ადამიანის სიცოცხლეზე და ბუნებით მონიჭებულ უფლებებზეა, მაშინ არცერთი სახელმწიფო, არცერთი სულიერი მოძღვარი არ შეიძლება გახდეს საკუთარი ერის მკვლელი, ამიტომაც დღეს 2010 წლის 5 აგვისტოს მთელი მსოფლიო უნდა დადგეს ერთად და სოლიდარობა გამოხატოს იმ ირანელი ხალხის მიმართ, რომელიც უსამართლოდ საკუთარ მიწაზე და საკუთარ სამშობლოში ისჯება იმისთვის რაც მსოფლიოს სხვა სახელმწიფოებში მხოლოდ მორალური განკიცხვის საგანს წარმოადგენს.  2010 წლის 5 აგვისტოს დაუშვებელია ისეთი ხელისუფლების ყოლა,  რომელიც საკუთარი ერის და მოქალაქეების უფლებებს არ სცნობს.