Tag Archives: საქართველო

თბილისის მე-15 საერთაშორისო კინოფესტივალი. მესამე დღის მიმოხილვა.

გიორგი ოვაშვილის “სიმინდის კუნძული” იმ ნამუშევრების რიცხს განეკუთვნება სადაც “სურათის” ასაწყობად რეჟისორს და მის გუნდს ყველაფრის თავისი ხელით გაკეთება უწევთ, “ბუნებრივი სცენისაც” კი. სცენა ამ შემთხვევაში სიმინდის კუნძულია, რომლის შენების და ტრანსფორმაციის ხილვა მაყურებლის თვალწინ ხდება. ეს ქმნის მძლავრ განწყობას, რომელიც კინოთეატრში მისულ მაყურებელს უქმნის შთაბეჭდილებას, რომ ისიც ფილმის გმირების მსგავსად იმყოფება კუნძულზე რომელიც “ყოფს,” ან პირიქით, “აერთიანებს” აფხაზებს და ქართველებს. ფილმი ასაკოვანი მამაკაცის და მისი შვილიშვილის შესახებ მოგვითხრობს, ისინი თესავენ სიმინდს, უვლიან მას და ელოდებიან მოსავალს. კუნძულს შიგადაშიგ ნავით სამხედრო პატრული ჩამოუვლის, ხან ქართული და ხანაც აფხაზური, რომლებსაც ფილმის მთავარი გმირი (აფხაზი) თანაბარმნიშვნელოვნად ესალმება, თითქოს არ არჩევდეს ერთმანეთისგან ერთ ან მეორე “ნაპირს” და მისთვის მნიშვნელოვანი მხოლოდ თავისი ხელებით შექმნილი კუნძული იყოს. გამორჩეულია მთავარი როლების შემსრულებლების ილიას სალმანის და მარიამ ბუთურიშვილის თამაში და ასევე ძალიან კარგია ოპერატორული ნამუშევარი, რომელიც გამოცდილ, წარმოშობით უნგრელ ოპერატორს – ელემერ რაგაის დამსახურებაა. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი ძალიან ბევრი დადებითი შეფასების ღირსია, ფილმის დასასრულისკენ ბოლომდე დამუშავებულის შთაბეჭდილებას არ ტოვებს ერთ-ერთი საკვანძო სცენა. პირველად ნახვის სიამოვნება არ მინდა გავუფუჭო იმ ადამიანებს ვისაც ფილმი არ აქვს ნანახი და ამიტომაც სცენის აღწერისგან თავს შევიკავებ.

ძალიან სპეციფიურ კინო მოყვარულებზე გათვლილ ფილმად შეგვიძლია მივიჩნიოთ “ქუჩის ძაღლები”. თუ ნელი კინო გიყვართ და უსაშველოდ ხანგრძლივი, თითქმის სტატიკური კადრები გიზიდავთ, ტაივანელი რეჟისორის ცაი მინლიანის ნამუშევარი თქვენთვისაა. ზოგიერთმა კრიტიკოსმა უკვე მონათლა “ქუჩის ძაღლები” ფილმად “რომელიც ჩვენთან შეიძლება სხვა პლანეტიდანაა მოსული” და საკმაოდ კარგი შეფასებებიც დაუწერა. ფილმის რეჟისორის კინოსამყაროში მოსვლამდე ექსპერიმენტალურ სპექტაკლების დადმით იყო ცნობილი და როგორც ჩანს ექსპერიმენტების გადატანა კინოშიც გადაწყვიტა. ეს მისი რიგით მე-11 სრულმეტრაჟიანი ნამუშევარი მოკლებულია გმირებს კლასიკური გაგებით, რომლებსაც “რაღაც ამოძრავებთ,” აქვთ გარკვეული მიზნები და ასე შემდეგ, აქ არ გვხდება სიუჟეტური ხაზი და ამ ყველაფრის მაგივრად მაყურებელი თვალს ადევდნებს ადამიანების არსებობას, სადაც სიტყვაზე ჭამის ან  მოსაქმების სცენა შეიძლება ხუთიდან ათ წუთამდე გრძელდებოდეს.

ასევე ცოტათი უცნაური გამოდგა ისლანდიური ფილმი “ცხენები ჩვენში,” რომლის ქართული თარგმანი სხვათაშორის უფრო შეესაბამება ორიგინალს ვიდრე მისი ინგლისური ვარიანტი (Of horses and men). გასაკვირი არ უნდა იყოს, რომ ასეთი სათაურის მქონე ფილმი ადამიანების და ცხენების შესახებ მოგვითხრობს, აქ ტიტრებში ცხენების როლების შემსრულებლებიც კი არ გამორჩათ ფილმის შემქნელებს. ამიტომაც არის, რომ აქ ადამიანებს და ცხენებს შეიძლება ითქვას თანაბარი მნიშვნელობის როლები აქვთ. ისე კი, იმ უცნაური და სასაცილო ისტორიებიდან გამომდინარე რომლებსაც ფილმში ბლომად ვხვდებით, ცხენები გაცილებით ადეკვატურები და საღად მოაზროვნე შეიძლება მოგეჩვენოთ ვიდრე ადამიანები.

წინა მიმოხილვა იხილეთ აქ.

ადამიანები რომლებიც რიგის გარეშე მიძვრებიან ჯოჯოხეთში ხვდებიან

დარწმუნებული ვარ, ადამიანები რომლებიც რიგის გარეშე მიძვრებიან – ჯოჯოხეთში ხვდებიან. ასევე მჯერა, რომ იქაური მენეჯერები, რომლებიც საქმის ნამდვილი პროფესიონალები უნდა იყვნენ, მათ ქვაბის რიგში ურიგოდ უშვებენ. თუმცა, სანამ ასეთი ადამიანები ცხელ წერტილში მუდმივ საგზურს მოიგებდნენ, ისინი აქ, დედამიწაზე არიან და პატიოსან მოქალაქეებს ნამდვილ ჯოჯოხეთს გვიწყობენ.

რაღაც ზებუნებრივი თუ ლოგიკური მიზეზების გამო რიგის დამრღვევების დიდი პროცენტი საქართველოშია კონცენტრირებული. ამ მხრივ ქართველები იმდენად განვსხვავდებით ცივილური საზოგადოებებისგან, რომ რომელიმე საერთაშორისო აეროპორტში თბილისის “გეითის” მოსაძებნად დამატებითი მინიშნება გეძლევათ. თუ სწორ და მოწესრიგებულ რიგს ხედავთ, გააგრძელეთ სვლა, ეს ლონდონი, პარიზი, ბერლინი ან რომელიმე სხვა ევროპული ქალაქია, მაგრამ არავითარ შემთხვევაში საქართველოში მიმავალი თვითმფრინავი. თუ რომელიმე გასასვლელთან ხედავთ რიგს, რომელიც ფორმით მაგიდაზე დაბნეულ ბრინჯს წააგავს, გილოცავთ თქვენ სწორ გზაზე ბრძანდებით და მალე იმ ქვეყანაში ჩაფრინდებით სადაც ასეთი შეგნებულად “დაბნეულ ბრინჯებს” ბლომად შევხვდებით.

მე მგონია, რომ თანამედროვე საქართველოში ადამიანებისთვის, რომლებსაც რიგში დგომა ხშირად უწევთ და რომლებიც კუთვნილი თითო გოჯი ტერიტორიისთვის სამართლიანად იბრძვიან, სპეციალური სახელმწიფო ორდენი უნდა დაწესდეს, ეს ადამიანები უნდა გავუთანაბროთ ცხრა ძმა ხერხეულიძეებს, ან როგორც მინიმუმ 300 არაგველებს მაინც.

სადაც არ უნდა დგებოდეთ რიგში, იქნება ეს ბანკი, მაღაზია თუ კინოთეატრი ყველგან ნამდვილი ბრძოლის გადატანა გიწევთ. ერთადერთი სადაც მშვიდად შეიძლება იყოთ თეატრის რიგია, თუმცა არა იმიტომ რომ აქ მოსიარულე ადამიანები სხვა კატეგორიას განეკუთვნებიან, უბრალოდ ამ დაწესებულებაში თითქმის არავინ დადის.

საქართველოში “ურიგო რიგები” იმდენად ყოველდღიური მოვლენაა, რომ მასზე რომანის დაწერაც კი შემიძლია, სახელების სხვადასხვა ვარიანტებიც კი მაქვს მოფიქრებული, მაგალითად: “როგორ იწრთობოდა რიგი,” “რიგითი რიგის გადასარჩენად,” “რიგის გარეშე სიარულის აუტანელი სიმსუბუქე,” “დაკარგული რიგის ძიებაში…”

იცით რა მაინტერესებს, თუ ეს ყველაფერი ამ ქვეყანაში 2014 წელს, იმ პირობებში ხდება როდესაც ხელისუფლებასაც კი არჩევნების გზით ვცვლით, რა ხდებოდა შავბნელ 90-იანებში? რიგი როგორ უნდა დაგეცვა? ბენზოხერხით? მაგრამ, ეს ბენზოხერხი რომ აგემუშავებინათ, ხომ ასევე რიგში უნდა ჩამდგარიყავით? მაგრამ ბენზოხერხი თუ არ გქონდათ, ამ რიგში საკუთარ უფლებებს როგორ დაიცავდით? მოკლედ, ჩაკეტილი წრე გამოდის. ან იქნებ ეს ყველაფერი იმ წლების შემდეგ ინსტინქტად ჩამოგვიყალიბდა და რიგის დანახვაზე პავლოვის ძაღლის მსგავსად გვენთება რაღაც ნათურა?

ზოგიერთს შეიძლება ეს თემა ნაკლებად მნიშვნელოვნად მიაჩნდეს, მაგრამ ვფიქრობ, რომ ამაზე დიდი პრობლემა ჩვენს ქვეყანაში დღეს არ დგას და ყველაფერი დანარჩენი აქედან გამომდინარეობს. დარწმუნებული ვარ, რომ ამ რიგის დამღვევებს შორის არიან მამაკაცები, რომლებიც საკუთარ ცოლებს ურტყამენ, ქალები, რომლებიც ქმრისგან ასეთ საქციელს იტანენ და იწონებენ კიდეც. ასეთ ადამიანებს შორის არიან მძღოლები, რომლებიც ზებრაზე მოსიარულეს დანახვაზე გაზს უმატებენ, ადამიანები, რომლებსაც ბავშვობაში არ ეფერებოდნენ, ადამიანები რომლებიც საშუალება რომ მიეცეთ კრთამს ჯიბეში დიდი ოდენობით ჩაიდებდნენ, ადამიანები რომლებიც არჩევნებზე კარუსელებს ორგანიზებას უკეთებენ და ადამიანები, რომლებსაც საღამოს ვარსკვლავებით მოჭედილი ცისთვის არასდროს შეუხედავთ და საკუთარ რაობაზე არასდროს ჩაფიქრებულან…

ასოცირების ხელშეკრულების ხელმომწერის ვინაობა შესაძლოა ჯეირანმა გადაწყვიტოს

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

27 ივნისია. საქართველოს პრემიერ მინისტრი ირაკლი ღარიბაშვილი ევროკავშირთან ასოცირების ხელშეკრულების მოსაწერად ემზადება. მაგიდასთან ევროპელ კოლეგასთან ზის, დარბაზში ქართველი და ევროპელი ჩინოვნიკები ამ ისტორიულ მოვლენას სულმოუთქმელად ელოდებიან. ხელში კალამი აიღო, დოკუმენტან მიიტანა და ეს ესაა უნდა მოაწეროს, რომ ხვდება კალამი არ წერს! მეორედ ცდილობს -კვლავ არ წერს. მესამედ – იგივე. ტემპერატურა იწევს, საქართველოს პრემიერს ნელ-ნელა პანიკა იპყრობს, უხერხულობას გრძნობენ დიპლომატები, თუმცა არ იმჩნევენ, უფრო ცინიკურები ფრთხილად იღიმიან. როდესაც პრემიერს ხელმოწერის დასმა მეოთხედ აღარ გამოსდის, პანიკისგან შეპყრობილი კალამს შლის და გულს სულს უბერავს, “არ წერს და რა ვქნა,” ამბობს და ხვდება, რომ მისკენ მთელი დარბაზის გაკვირვებული მზერაა მიპყრობილი.

ამ დროს დარბაზში მჯდომ საქართველოს პრეზიდენტს გიორგი მარგველაშვილს ასევე ირაციონალური აზრები აწუხებს და მათი მატერიალიზაციის მიზნით, უბიდან კალამს იღებს, სკამიდან ხტება და სცენისკენ მიემართება, “ეს არის ჩემი შანსი,” ფიქრობს და მარჯვე ნაბიჯით მიემართება ისტორიის თვალებში ჩასახედად. ბატონი პრეზიდენტი დაბნეულ პრემიერს აჩოჩებს, მის ადგილს იკავებს, დოკუმენტს ხელს აწერს და კმაყოფილ-არაადეკვატურად “ვაჰაჰაჰა-ს” ხარხარებს. ეშვება ფარდა.

ეს რა თქმა უნდა აბსურდული სცენარია, თუმცა ბოლო დროს ატეხილი აჟიოტაჟი იმის თაობაზე თუ ვინ მოაწერს ასოცირების ხელშეკრულებას ხელს, აბსურდული ამბების გამოგონების საფუძველს ნამდვილად იძლევა. ამ პრობლემის გადაწყვეტა სხვანაირადაც შეიძლება, მაგალითად ბატონმა პრემიერმა და ბატონმა პრეზიდენტმა შეიძლება უშუალოდ ხელმოწერის წინ ჯეირანის საშუალებით გაარკვიონ ხელმომწერი პიროვნება. იაფი და პრაქტიკული საშუალებაა.

დარწმუნებული ვარ ევროპელები საერთოდ ვერ ხვდებიან რა თემაა და რატომ უნდა უნდოდეს რომელიმე ლიდერს ხელის მელანით გასვრა. მემგონი ბოლოს ევროპული ოფიციოზი იმ მდგომარეობამდე მივა, რომ ქართულ მხარეს დამატებით პირობას წაუყენებს, მაგალითად ასეთს, “No kinklaoba while signing the agreement,” სწორედ რომ “kinklaoba” და არა რომელიმე შესაბამისი ინგლისური სიტყვა.

ისე სიმართლე უნდა ითქვას და მარგველაშვილს უთქვამს, რომ ხელმოწერაზე მაინცდამაინც თავს არ ვიკლავო, მაგრამ ამავდროულად რაღაცნაირად საყვარლად გამოიხედა და დაამატა, რომ “ისე, ასეთ შემთხვევებში პრეზიდენტი” აწერსო ხოლმე ხელსო.რა საყვარლობაა… ეს დაახლოებით იმას ჰგავს, რიგში ძალიან დიდი ხანი რომ დგახარ და უცბად უკნიდან ვიღაც ბებო, რომ დაგადგება და რაღაც მიზეზის გამო, რომელიც საერთოდ არ გაინტერესებს რიგის გარეშე გასვლას რომ გთხოვს. შენც სოციუმში ჩამოყალიბებული ნორმებიდან გამომდინარე ბებოს წინ უშვებ, მაგრამ წინ მდგომს მაშინვე ჩასჩურჩულებ, “ისე ჩემი რიგი კი იყო…”

მთავარია მარგველაშვილმა “რიგის დათმობის” შემდეგ არ ინანოს და რეზიდენციაში გამოკეტილმა და დაბოღმილმა ტვიტების წერა ან რაც კიდევ უარესია, დეპრესიულად ქსოვა არ დაიწყოს.

მეორე მხრივ გაუგებარია პრემიერის პოზიციაც. ეს ჩემზე ასაკით ოდნავ უფროსი ადამიანი (რაც იმას გულისხმობს, რომ მეზობელთან დენდი-სუბორის სათამაშოდ იგივე წლებში ადიოდა და ტურბოს “ნაკლეიკებსაც” ატრიალებდა) ამხელა პოსტს იკავებს და რაღაც ხელმოწერაზე ხურდავდება. ხომ შეიძლება ახლა პრემიერის მაგივრად ვიღაც დაბოღმილი ბლოგერი ყოფილიყო და თავის თავზე ასაკით ოდნავ უფროსს პრემიერზე ეწერა პოსტები?

ასეა თუ ისეა, იმედია საქართველო ასოცირების ხელშეკრულებას ექსცესების გარეშე მოაწერს, ლიდერებიც შეთანხმებიან და საქმეც ბიძინასთან ასატანი არ გახდება.

ახალი ამბების ყოველკვირეული ავი მიმოხილვა [სეზონი 2, კვირა 2]

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

გასულ კვირას ქართული საზოგადოება, ვინმე თინა მახარაძის სახით მომავალი ახალი ლალი მოროშკინას დაბადების მომსწრე გახდა. მიუხედავად იმისა, რომ კაცობრიობა ორალური სექსით სავარაუდოდ ჯერ კიდევ ჰომო საპიენსის გამოჩენამდე კავდებოდა, 24 წლის გოგონამ “სექსუალური რევოლუციის” მოხდენა ჩვენი წელთაღრიცხვის მესამე მილენიუმში გადაწყვიტა. არ ვიცი რამდენად მოახდენს მისი განაცხადი გავლენას ახალგაზრდებზე, მაგრამ ბაბუა-ბებიების თაობაში შეიძლება სერიოზული ძვრები გამოიწვიოს. ასევე საინტერესო იყო მისი აზრი იმის შესახებ, რომ საქართველოში რეალურად “რამის შექმნა” მას და მის იმ მეგობრებს შეუძლიათ, რომლებიც საზოგადოების “სულ რაღაც ორ პროცენტს” შეადგენენ.  მინდა გითხრათ, რომ ყველაზე პესიმისტური გამოთვლებითაც კი, საქართველოს მოსახლეობის 2 პროცენტი 60,000 ადამიანს გულისხმობს. აკი ნათქვამია, “Не имей сто рублей, а имей сто друзей”.  არ ვიცი რამდენად იცნობს თინა მახარაძე ვუდი ალენის შემოქმედებას, მაგრამ როგორც ჩანს არაერთხელ აქვს ნანახი “გაანალიზე ეს”, რადგანაც ძალიან ზედმიწევნით გაიმეორა ამ ფილმის ციტატა ქართველების ორალურ სექსზე დამოკიდებულების კომენტირებისას.

სტივენ სიგალმა, იგივე “კიკინიან კაცმა” იმდენჯერ ითამაშა არარეალისტურ ფილმებში, რომლებშიც მისი გმირი ათჯერ და ორმოცდააჯერ აღმატებულ მტერს ამარცხებს, რომ საერთოდ დაკარგა რეალობის აღქმა. ის ვერ ხვდება განსხვავებას კინოს და რეალურ ცხოვრებას შორის. სხვა ვერაფრით ავხსნით, “კიკინიანი კაცის” აბსოლუტურად სერიოზულ განაცხადს იმის შესახებ, რომ საქართველო 2008 წელს მასზე მოსახლეობით დაახლოებით 50-ჯერ და ტერიტორიით დაახლოებით 250-ჯერ დიდ სახელმწიფოს დაესხა თავს. სიგალის ასეთი განაცხადი იმ ქართველ  მემატიანეებსაც კი გააკვირვებდა, რომლებიც  “ერთი ქართველი ათ ავღანელს სჯობდა-ს” მსგავს სისულელეებს გაიძახოდნენ. თუმცა, უნდა აღინიშნოს, რომ ჩვენდა ბედად სტივენ სიგალი არც ყოვლისშემძლე ჩაკ ნორისი და არც ორ სატვირთო მანქანას შორის გადებული ვან დამია. ის უბრალოდ კიკინიანი კაცია, რომლის ნათქვამსაც სერიოზულად არავინ აღიქვამს.

ჩრდილოეთ კორეის “მონარქმა” კიმ ჯონგ რომელიღაცამ, ძალიან “დაძაბულ” და ,”დემოკრატიულ” საარჩევნო გარემოში ტრიუმფალური გამარჯვება მოიპოვა. დარწმუნებული ვარ, რომ სტივენ სიგალისგან განსხვავებით, კიმ ჯონგ რომელიღაცა ხვდება განსხვავებას რეალურ ცხოვრებასა და ფიქციას შორის, თუმცა ქვეყნის მისი მმართველობის სტილი ჯორჯ ორუელსაც კი ჩააგდებდა შოკში. ჩრდილოეთ კორეის ლიდერმა, რომელიც მოცემულ არჩევნებში ერთადერთი კანდიდატი იყო, 100 პროცენტის მოპოვება მოახერხა, რაც იმას ნიშნავს, რომ თითქმის პირდაპირი მნიშნვლებით, სისხლისმსმელ დიქტატორს ხმა მის მიერ ცოტა ხნის წინ მოკლული ბიძის ახლობლებსაც კი უნდა მიეცათ, თან ჩრდილოეთ კორეის თავისებურებებს თუ გავითვალისწინებით, ეს აუცილებლად ბედნიერი სახით უნდა გაკეთებინათ.

ევროკავშირში გაწევრიანების დიდი ხნის მსურველი თურქეთის პრემიერ მინისტრი ცოტა ხნის წინ Facebook-ის და Twitter-ის აკრძალვის ინიციატივით გამოვიდა, მხოლოდ იმიტომ რომ “ვიღაცეები ანონიმურად მის მთავრობაზე მაკომპრომატირებელ მატერიალს პოსტავენ. ეს კი კიდევ ერთი არგუმენტია Facebook – ზე dislike-ის შემოტანის მომხრეების სასარგებლოდ. ასეთის არსებობის შემთხვევაში, ერდოღანი აუცილებლად დააჭერდა “დისლაქს,” მერე ცოტა ხანი გაიბუტებოდა, შეიძლება დროებით Facebook – ის საკუთარი ანგარიში დაეხურა კიდევაც, მაგრამ ბოლოს მაინც დაბრუნდებოდა და თურქეთის 34 მილიონი იუზერების უმრავლესობა გააგრძელებდა კატების და “charlie bit my finger-ის” მსგავსი ვიდოების დაშეარებას. აბა ვის რაში აინტერესებს კორუპციული კომპრომატები, საერთოდ არ ესმის ამ ერდოღანს სოციალური მედიის თავისებურებები. თუმცა, ყველაფერი კარგია რაც კარგად მთავრდება და ამ შემთხვევაში “dislike-ის” მაგივრად, მსხნელად კონსტიტუციური შეზღუდვების და უფუნქციობის გამო ყველასგან დავიწყებული თურქეთის პრეზიდენტი მოგვევლინა, რომელმაც განაცხადა რომ არავითარ შემთხვევაში არ დაუშვებდა ასეთ აკრძალვას და აუცილებლად გამოიყენებდა ვეტოს უფლებას. ხომ ხედავთ, ხანდახან პრეზიდენტსაც კი სურს თავი მნიშვნელნად იგრძნოს.

კიდევ ერთხელ დამტკიცდა, რომ ქართული ფეხრბუთი ყველაფერია ფეხბურთის გარდა. ამჯერად ქუთაისის ტორპედოს გულშემატკივრებმა “იყოჩაღეს”. როგორც ჩანს ქუთათურებმა “აზვერინის” გვარიანი დოზა მიიღეს, სხვა ვერაფრით ავხსნით მათ სტადიონზე ა ლა Resident Evil – ის ზომბებივით შემოვარდნას. თუმცა, ყველაზე მაგარი “ატჟიმანიების” მოყვარული აი ეს ტიპია – “რა არის სტადიონი, თუ მის ცვრიან ბალახზე შიშველი ღიპი არ გავუხახუნე?” არ ვიცი საბოლოოდ რა სანქციებს დაუწესებენ ტორპედოს, მაგრამ დარწმუნებული ვარ სიქველის მომსწრენი აუცილებლად გავხდებით.

ბოლოს გიტოვებთ ქეთი დოლიძის “კოდურ სიტყვებს”.

წინა კვირის მიმოხილვა იხილეთ აქ.

ახალი ამბების ყოველკვირეული ავი მიმოხილვა [სეზონი 1, კვირა 4]

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

გასულ კვირას საქართველოში მომხდარმა საინტერესო პრეცედენტმა ცხადყო, რომ ერთ რიგით მოქალაქეს შეუძლია შვიდ, თუ რვა კაციანი ენჯეოს პრეზენტაცია მოაწყოს და ამ ამბავზე ასამდე ჟურნალისტი შეკრიბოს. რაც მთავარია ამ დროს ჟურნალისტები კითხვებს არა უშუალოდ შენს ახლად დაარსებულ ორგანიზაციაზე სვამენ, არამედ ინტერესდებიან შენი პოლიტიკური შეხედულებებით. გეკითხებიან, უნდა წავიდეს თუ არა ქართული დელეგაცია სოჭში, რას ფიქრობ უკრაინაზე, საგარეო პოლიტიკაზე და ა.შ. მოკლედ, ნამდვილი დემოკრატია. მიუხედავად იმისა რომ მოქალაქე ბიძინა ივანიშვილმა იმდენი ილაპარაკა, რომ მავანი ამ დროში ორნახევარი სრულმეტრაჟიანი ფილმის ნახვას მოასწრებდა, მთავარი მაინც ის აღმოჩნდა, რომ ყოფილმა პრემიერმა ეკლესიას “Unlock-ი” მოხსნა.

მხოლოდ საქართველოს მსგავს ქვეყნებში შეიძლება აგინო ქვეყნის მთავარ პირს და იმდენად პოპულარული გახდე, რომ გადაცემებში და ინტერვიუებზე გიწვევდნენ. ველოდი მირცხულავა, საზოგადოებაში “ჩემი გჯერა-თი” ცნობილი ბაბუ ამჯერად კვირის პალიტრის რესპოდენტად მოგვევლინა.  როგორც ჩანს ველოდის ფორმის დაკარგვის ეშინია და ამ ინტერვიუშიც კარგი “შეკურთხვის” სულისკვეთება არაერთხელ იჩენს თავს, რომლის ადრესატიც ბუნებვრივია “გათახსირებული კაცია”. მირცხულავას ჯვარი სწერია და დრო რომ მოვა, ძალიან საინტერესოა როგორ გაიხსენებენ სუფრაზე. “საწყალი, რა კარგი შეგინება იცოდა,” “აბა, შევარდნაძის ისაო – ესაო, როგორ იძახდა?”

4 თებერვალს სრულიად Facebook-მა, ანუ პლანეტა დედამიწაზე მცხოვრები ადამიანების დიდმა ნაწილმა, მარკ ცუკერბერგის “პირმშოს” მეათე დაბადების დღე აღნიშნა. Facebook-მა თავის მხრივ საკუთარი მომხმარებლები დაასაჩუქრა და ერთ წუთიანი ვიდეო აჩუქა. საერთოდ, იმ დღეს ვფიქრობდი რამე ფილმს ჩავჯდომოდი, მაგრამ ძალიან ბევრი ფრენდის მიერ დაშეარებული საკუთარი ვიდეოები რომ ვიხილე, გადავწყვიტე საღამო უფრო სასიამოვნოდ გამეტარებინა და ე.წ. ლუქბექის სხვადასხვა ვერსიებს ვუყურე. რა სჯობია იმას, ნახო ერთ წუთიანი ვიდეო ადამიანზე, რომელმაც თავის დროზე გაურკვეველი მიზეზების გამო დაგიფრენდა და კიდევ უფრო გაურკვეველი მიზეზების გამო არასდროს შემოსულა შენთან ინტერაქციაში?

ამასობაში სპეციალისტებს დაუდასტურებიათ, რომ საქართველოში უცხოპლანეტელები ნამდვილად არსებობენ, ყოველშემთხვევაში ამ სტატიაში მოყვანილი პიროვნებებს თუ დავუჯერებთ. ამონარადი სტატიიდან: “ამ თემაზე თალეს შონია მუშაობდა, სწორედ მასთან ერთად რუსთავში ერთ-ერთ უცხოპლანეტელს შევხვდი, ფანტასტიკური შეხვედრა იყო, მე ჩემი თვალით ვიხილე საოცარი აღნაგობის პიროვნება, რომელიც ორ მეტრზე მაღალი იყო და კანზე მომწვანო ელემენტები ჰქონდა,” ჩვენში დარჩეს და ადამიანი რომელიც ასეთ ისტორიას ყვება ძალიან კარგი იუმორის პატრონი უნდა იყოს. ციტატის ავტორი განთქმული ასტრონომი კი არადა, ასტროლოგი მიხეილ ცაგარელია. თუმცა, ყველაზე მაგარი მაინც ის არის, რომ სტატიიდან ვიგებთ რომ უცხოპლანეტელები თურმე ქართულ ენაზე მეტყველებენ! ასეთი შემართებით მე მჯერა, რომ სადღაც 200-300 წლის შემდეგ ჩვენ ღვთისმშობლის წილხვედრი ქვეყნიდან პრინცესა ლეას წილხვედრ ქვეყანად გადავიქცევით.

ახლა უკვე მშვიდად ძილი შეგვიძლია რადგანაც თვით რონალდომაც კი იცის, რომ სამაჩაბლო და აფხაზეთი საქართველოს ნაწილია. ყველაფერი იმით დაიწყო რომ Ежик в Тумане-ს შემქნელმა ერმა სოჭში გახსილ ოლიმპიადაზე ერთგვარი რემეიქი “Грузия в Тумане” შემოგვთავაზა, რაც ქართველ ინტერნეტ ფლეშმობელებს არ გამორჩათ და კლავიატურით შეიარაღებულმა რამდენიმე ასეულმა ნარჩევმა ქართველმა იუზერმა ირინა შეიკის თაიმლანზე მიიტანა იერიში.

წინა კვირის მიმოხილვა იხილეთ აქ.

ქართული “კომიქსების” 5 სუპერგმირი

ირაკლი წერეთელი AKA პროტესტორი

ჯიგარკაცი

ენა, მამული, სარწმუნეობის პრინციპის ჭეშმარიტი დამცველი. ებრძვის ყველაფერ არაქართულს და უცხოს. სჯერა რომ ქართველი გეი არ არსებობს, ან თუ არსებობს ჯიგარკაცის ჩარევის შემდგომ, არ იარსებებს.

ნამდვილი სახელი – მურმანი. ჯიგარკაცისთვის დამახისიათებელი თვისებები შეიძინა მას შემდეგ რაც სოროსის სტიპენდიაზე ზედიზედ რამდენიმეჯერ უთხრეს უარი. მოთმინების ფიალა, რომ ამოეწურა სოროსის ოფისთანვე ზვიადისტების მუდმივ მიტიგენს შეუერთდა. სწორედ აქ შეასხა რომელიღაც ზვიადისტმა ნაკურთხი წყალი, რამაც იმავე ღამეს მურმანს საკუთარ თავში ზებუნებრივი ძალები აღმოაჩენინა.

მთავარი ატრიბუტი საგულდაგულოდ გამოთლილი ტაბურეტკაა. მისი სახლი სავსეა დაბალი, მაღალი, ხის, პლასტმასის და სხვა ტიპის ტაბურეტკებით, განსაკუთრებულ შემთხვევებისთვის აქვს კარგად წაწვეტებულებიც.

მიუხედავად იმისა, რომ ხანდახან “ქართელობას წართმევის,” ეშინია, ასეთ შემთხვევაში  მან იცის რომ ბოროტ ძალებს ჯერ მისი მოკვლა და მისი გულის ამოგლეჯვა მოუწევთ. მისი გული ერთგვარი სეიფია, რომელსაც წარწერა “ქართველობა” ამშვენებს. სწორედ ამ გულში ძგერს ნამდვილი ქართული სული.

ივერიელი

ნამდვილი სახელი – ზეზვა. მუშაობს საგარეო საქმეთა სამინისტროში. სჯერა რომ საქართველოს ერთდროულად დინოზავრების, ღვინის და ქრისტიანობის კერაა.

დადის სხვადასხვა ქვეყნებში და ყვება მითებს საქართველოზე. მაგალითად, ფრანგებს უხსნის რომ ღვინო წამოვიდა საქართველოდან, თავად სიტყვა კი მოგვიანებით ლათინურმა ისესხა და ასე მოიგინეს სიტყვა “vino”, ტიბეტელებს უყვება რომ საქართველოზე ლამაზი მთები არსადაა, ხოლო იტალიელებს და ესპანელებს იმას რომ ქართველ მამაკაცებზე კარგი საყვარლები არ არსებობენ. უცხოელები ღიმილით და თავაზიანობით ხვდებიან ხოლმე ივერიელის შეგონებებს, რაც ამ უკანასკნელს აფიქრებინებს რომ მისიას წარმატებით ასრულებს და მისი სჯერათ.

სჯერა რომ ბასკები და ქართველები მართლა ნათესავები არიან.

მისიის შესრულებისას იცვამს ჩოხას სრული ატრიბუტიკით, ჰყავს მეგობრები პარლამენტში და ლობირებს კანონპროექტს ჩოხის ჩაცმის აუცილებლობის შესახებ.

სუპერგმირული თვისებების გაჩენის მიზეზი 15 წლის წინ გერმანიაში სამუშაო ვიზაზე უარის თქმა გახდა.

კაი ბიჭის დის დამცველი AKA პროტექტორი

მიუხედავად იმისა რომ ბევრი მის არსებობაში დარწმუნებულია, ზოგიერთი სკეპტიკოსი თვლის რომ კაი ბიჭის დის დამცველი სხვა არაფერია თუ არა, მითი.

ზოგიერთი თვლის რომ კაი ბიჭის დის დამცველი უფრო მეტად იდეის ერთობლიობაა, რომელიც სხვადასხვა ადამიანში შეიძლება გამოვლინდეს, ვიდრე ამ იდეის ხორცშესხმა. მათი აზრით ის ერთგვარი სიმბოლოა, რომელიც თავიდან გვარიდებს არასასურველ შედეგს. მაგალითად, ის შეიძლება გამოვლინდეს ადამიანში რომელსაც ესმის “აუ რა ნაშაა”, ან თუნდაც შედარებით რბილი, “აუ რა კარგი გოგოა” და ამ რეპლიკის გაგონებაზე ათქმევინებს, “რეებს ბაზრობ, კაი ბიჭის და რომ იყოს?” როგორც ცნობილია, კაი ბიჭის და არ შეიძლება იყოს ნაშა და არც კარგი გოგო.

იმ ნაწილის აზრით, რომელიც კაი ბიჭის დის დამცველი რეალურად არსებული სუპერგმირის არსებობაში დარწმუნებულია, პროტექტორი დადის კლუბებში. ის იცავს გოგოებს, რომლებსაც პოტენციურად შებმა და რაც უფრო უარესია, პერსპექტივაში იმავე კლუბში ზასაობაც კი ემუქრებათ. ამ თვისების გამო, ზოგიერთმა ამ სუპერგმირს ბაბულიკაც კი შეარქვა, ამგვარად ის კონტროვერსიული პერსონაჟია.

მიხუედავად იმისა, რომ მოდიდან დიდი ხანი გადავარდა, მისიის შერულებისას ის ისნის ბაზრობაზე ნაყიდ რეიბანებს, პლატოკს და წვეტიან შავ ტუფლებს ატარებს.

პროტესტორი

საჭიროების შემთხვევაში გამოდის ქუჩაში და აპროტესტებს ყველაფერს რაც არ მოსწონს ქართულ საზოგადოებას. ვინადან და რადგანაც “საჭიროების შემთხვევა” ყოველთვის არსებობს, ის მიტინგისთვის საჭირო სტრატეგიული ობიექტებს არ ცილდება (პარლამენტი, მოედნები, მერია…) და მუდამ გარეთ დგას.

პროტესტორის ბოლოდროინდელი ერთ-ერთი საყვარელი რეპლიკაა – “არ აანთო”. ერთ-ერთი სუპერძალა რომელსაც პროტესტორი ფლობს არის შიმშილობის ატანის არაადამიანური უნარი, ასე მაგალითად მან შეიძლება თვეობით იშიმშილოს და ამის მიუხედავად რიხიანად მისცეს ინტერვიუ რომელიმე ტელევიზიას. თუმცა, ბოროტი ამბობენ რომ ღამ-ღამობით მის ფანებს მის კარავში ჩუმად ღორის ხორცი და ლობიანები შემოაქვთ ხოლმე.

ერთ-ერთი ვერსიის თანახმად პროტესტორი ნიღბის უკან ირაკლი წერეთელი იმალება.

თამადამენი

გადაარჩენს ნებისმიერ ქართულ სუფრას, მათ შორის, ქორწილს, დაბადების დღეს და რაც მთავარია ქელეხს. ნამდვილი სახელი ანზორი.

შესანიშნავად ფლობს დიალექტიკას და მუცელში ღვინის N რაოდენობის მოთავსების განსაკუთრებულ უნარს (უნდა აღინიშნოს რომ ამ უკანასკნელს პირველზე გაცილებით უკეთ ფლობს).

უყვარს ადამიანები, განსაკუთრებით კაცები, ამაზე სუფრის გარკვეულ ეტაპზე ბრეჟნევური კოცნების კასკადი უნდა მეტყველებდეს.

მეგობრობს ჯიგარკაცთან (ამბობენ ჯიგარკაცის შვილი თამადამენის მონათულიაო). აჭრის მარცხენას ყველა იმ ადამიანს რომელსაც ჭიქა “არასწორი” ხელით უჭერია. იცის სადღეგრძელოების რიგითობა. თუმცა ბოროტი ენები ამბობენ, რომ მისი პოპულარობა  მას შემდეგ დაეცა როდესაც ერთ-ერთ ქელეხში თამადობისას შეცდომით “ქორწილის სადღეგრძელეობის” შპარგალკა წაუკითხავს. ამ ინციდენტის გადამოწმება ძალიან რთულია, რადგანაც ქელეხში მონაწილე ადამიანების უმრავლესობა “კარგად მთვრალი” ყოფილა და ბევრი რამე არ ახსოვს.

განახლებული კახეთი და Newნადიმი

მსოფლიო ბანკის და საქართველოს რეგიონალური განვითარების პროექტზე მეტი ინფორმაციის მისაღებად, შეგილიათ Facebook გვერდს ეწვიოთ. ვებგვერდის სანახავად კი, დააჭირეთ აქ.