Tag Archives: სიგარეტი

ვიწყებ ახალ წიგნზე მუშაობას

რამდენიმე წლის წინ სიგარეტის განებების შესახებ გადაწყვეტილება ერთ ჩემ ნაცნობს ვაუწყე, რომელმაც გაიკვირვა და განაცხადა რომ ამის გახმაურება არასწორი გადაწყვეტილებაა, რადგანაც სიგარეტს თავს ვერ დავანებებდი და საზოგადოებაშიც დაპირების შეუსრლულებლობის შედეგად უფრო ცუდად გამოვჩნდებოდი.

არ ვიცი რატომ გადაწყვიტა იმ ჩემ ნაცნობმა რომ მოწევას თავს ვერ დავანებებდი (დავანაბე, ერთ წელიწადში კვლავ განვანახლე მაგრამ მაინც…), მაგრამ დაახლოებით ვხვდები რისი თქმაც სურდა; არ შეიძლება გააკეთო დაპირება თუ ამის შემსრულებელი არ ხარ.

თუმცა, ამავდროულად დაპირება შეიძლება სტიმულატორი აღმოჩნდეს, რომელიც გაიძულობს გააკეთო საქმე რომელიც სხვებს, საჯაროდ შეპირდი. თუ პასუხისგებლობის გრძნობით ხარ დაჯილოდვებული უკან დასახევ გზას არ იტოვებ და დაპირებას ან ასრულებ ან სახალხოდ თავს იტეხ.

აქ დაპირება მინდა გავაკეთო, უფრო სწორად განცხადება.

ვიწყებ ახალ წიგნზე მუშაობას. ერთ წლიანი (რომელიც აღინიშნებოდა მრავალი წამოწყება-ფიასკოებით) შესვენების შემდეგ გვპირდებით რომ გარკვეული დროის შემდგომ საშუალება მექნება შემოგთავაზოთ ფანტასტიკურ/ფენტეზი ხასიათის ახლად გამოგონილი სამყარო, გაჯერებული ადამიანებით, მითიური და გამოგონილი არსებებით, სხვადასხვა ტიპის რასებით, დასახლებებით, რაციონალური და ირაციონალური მოვლენებით, მაგიით და მეცნიერებით, რწმენით და ურწმუნოებით.  ეს რაც შეეხება ფორმას, ხოლო შინაარსობრივად ეს მაინც იქნება ადამიანის “მოგზაურობა საკუთარ თავში,” ადამიანის რომელიც ცდილობს გაიგოს რა არის ბოროტება და სიკეთე, შეიცნოს საკუთარი თავი ისევე როგორც ირგვლიმყოფნი.

გარკვეული სამუშაოს შესრულების შემდგომ ამავე ბლოგზე შესაფასებლად შემოგთააზებთ  ნაწარმოების პირველ რამდენიმე გვერდს. ფენტეზიში დაინტერესებულ პირებს შეგიძლიათ მომაწოდოთ ლიტერატურული, კინომატოგრაფიული თუ სხვა სახის მასალა, რომელსაც დიდი სიამოვნებით გავეცნობი და წერისას გამოვიყენებ. მოკლედ ველოდები გამოხმაურებებს, სურვილებს, კრიტიკულ შენიშვნებს და ა.შ.

…პოტენციურ გამომცემლებისგან კი აქტიურობას

Advertisements

ჩემი სამუშაო მაგიდა

ცოტა გართობა გადავწყვიტე, გთავაზობთ ფოტო მასალას ჩემი სამუშაო მაგიდიდან

ზედხედი
It does

 

მწეველის “ნაბორი”

 

ჰითჩკოკი, მედია და მედალი, რით დავიმსაურე ეს უკანასკნელი თავად ვერ გამირკვევია

 

ეს უბრალო ხურდები არაა, ყველაზე მძიმე მომენტში მათ სასწაულის მოხდენა და შიმშილისგან გადარჩენა ძალუძთ.
ჩემი ეგვიპტელი მეგობარი, რომელიც მეგობარმა შოტლანდიაში წამოსვლამდე მაჩუქა. როგორც ხედავთ ცალი ფეხი და ხელი აკლია. ლეგენდის თანახმად ერთ-ერთ ეგვიპტურ სოფელს ომში მონაწილეობა მოუხდა, ამიტომაც ყველა ჯანსაღი მამაკაცი საბრძოლველად გაიწვიეს. ყველა მებრძოლი დაიღუპა, სოფელს კი შერჩა ერთადერთი მამაკაცი, რომელმაც “მაჩოობა” ითავა და ქალების უმრავლესობა გაანაყოფირა. ჰეპი ენდი.

 


 

კოსტიუმი ვერსაჩესგან, ანუ სიგარეტი ღერებზე

გადავწყვიტე 5 წლის წინ დაწერილი მოთხრობა (ჩანახატი, თუ რაც არის) დამედო. აი ისიც.

კონფერენციის დასკვნითი, მე-3 დღე დასასრულს უახლოვდებოდა,
დასრულდა სხდომები, მოლაპარაკებები, ოფიციალური სადილები თავის არაოფიციალურ დათვრომებთან ერთად, შესაბამისად სრულდებოდა გიას საორგანიზაციო ფუნქციების შესრულება ოფიციალურ დონეზე, ამიტომაც ნახევრად ჰალსტუხ მოხსნილი თეთრ პერანგ, შავ შარვალ-კოსტიუმ და ფეხსაცმელ გამოწყობილი ის სასტუმროს ფოეში უცხოელ სტუმრებთან და ქართველთან ასრულებდა საუბარს განვლილ დღეზე, საქართველოზე, ევროპაზე და ა.შ. საუბარს თან ახლდა სიგარეტის სუნი, რადგანაც ხუთივე შეკრებილი ადამიანი ტკბილად მიირთმევდა ერთ-ერთი შვეიცარიელის მიერ “დუბლინის” ბარში ნაყიდ “ლაკი სტრაიკს”, აღსანიშნავია, რომ სიგარეტის გემოს ის ფაქტი აუმჯობესებდა, რომ ის ხუთმაგ ფასად იყო ნაყიდი და არ მივაქციოთ ყურადღება იმ ფაქტს, რომ ის არაფრით განსხვავდებოდა ნებისმიერ ქართულ მაღაზიაში გაყიდული სიგარეტისაგან.

-There are three more days left for you in Tbilisi, so if you continue buying them in such places your budget won’t be enough for other things – ამ რჩევით მიმართა ალექსიმ(ის ითავსებდა გიას ფუნქციებს იმ ორგანიზატორულ საკითხებში რომელიც ორივეს ევალა).

-Yes, I know, but they are still cheap compared to Swiss prices.

-Anyway… By the way which cigarettes are you smoking in Switzerland?

-I am not smoking world known brands, mostly I do smoke “Parisians”, they are Swiss.

-I know that – მოყვა ალექსის პასუხი.

-Really?

-Yes, it was mentioned in one of Durrenmatt’s novels, he is Swiss, isn’t he?

-Yes, you read him? Amazing, how small the world is.

მოყვანილი დიალოგი გაგრძელდა და ნელ-ნელა სხვა თემებზე გადავიდა, ძირითადად საუბრობდა შვეიცარიელი და ალექსი, თუმცა დრო და დრო მასში დანარჩენი სამიც ერთვებოდა.

მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება ინფორმაცია იმის შესახებ თუ ვინ იყვნენ დანარჩენი ორი, გარდა გიასი, ალექსის და შვეიცარიელის არ იყოს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი მაინც მოვიხდი მთხრობლი მოვალეობას და ვიტყვი, რომ შვეიცარიელის გვერდზე სავარძელში მოთავსებულიყო იუგოსლავიელი – პაველი, ფიზიკურად ის წარმოადგენდა მაღალ ადამიანს მამაკაცური ნაქვთებით და მუდმივად მომღიმარი სახით, მისი ვერბალური ლექსიკონი კი იმ საღამოს ძირითადად შემოიფარგლებოდა აღფრთოვანებული ფრაზებით თბილისის, ქართველების მანდვე მსხდომი ორგანიზატორების სტუმართმოყვარეობის შესახებ.  მეხუთე კი, ვინც ასრულებდა საჟურნალო მაგიდის ირგვლივ შექმნილ ჯაჭვს იყო – მიკა, ფიზიკურად ფინელი იგი ეროვნებითაც იგივე ჯგუფს წარმოადგენდა, სტერეოტიპულად ნელი და მშვიდი. რაც შეეხება მის ვერბალურ ლექსიკონს ის არაფრით შემოიფარგლებოდა იმ მომენტში, რადგანაც მას უკვე კაი ხანია დაეუფლა ძველ ბერძნული ღმერთი “ჰიპნოზი”, რომელიც საწოლისაკენ მიმავალი გზის ულამაზეს პეიზაჟებს უხატავდა.
საუბრის ბოლოს გია მომავალ დღეს შეეხო, რაზეც ალექსიმ კმაყოფილება გამოხატა:
– ძლივს არ გავიხდით ამ კოსტიუმებს, ატანა აღარ შემიძლია, გუშინ ჩემი მეგობრები შემხვდნენ ქუჩაში და მაგარი დამცინეს.

ნათქვამს გიაც დაეთანხმა და ასევე კოსტიუმებით გამოწვეული დისკომფორტის რამდენიმე მაგალითი მოიყვანა.

საქმე ისაა, რომ გიაც და ალექსიც ასაკით თინეიჯერებთან ჯერ კიდევ ახლოს იყვნენ, საქართველოში კი თინეიჯერობა განაკუთრებით “მძიმეა”, ამიტომაც საექსკურსიო პროგრამა კახეთში მაისურის და ჯინსის თანხლებით მათ სამოთხედ მიაჩნდათ.
მაშინ როდესაც ბიჭები აზრობრივად უკვე კახეთში იყვნენ სტუმრებმა დაშლის სურვილი გამოხატეს, რაზეც ყველამ ერთსულოვნება გამოიჩინა და თავ თავის გზას გაუდგა.
სასტუმროდან გამოსულმა გიამ რამდენიმე კვარტალი ფეხით გაიარა რუსთაველის გამზირის მიმართულებით, რამდენიმე ღერი კიდევ მოწია და ბოლოს გაჩერებულ ტაქსში ჩაჯდა.

თბილისელი ტაქსისტების უმრავლესობა ისევე როგორც ნებისმიერი სხვა ქვეყნის ტაქსისტი (ამ მხრივ ჩვენ ნებისმიერი ზესახელმწიფოს დონეს არ ჩამოუვარდებით) რბილად, რომ ვთქვათ ლაპარაკის და საერთოდ ისტორიების მოყოლის ოსტატია. ამ შემთხვევაშიც გამონაკლისი არ მომხდარა, გიას მძღოლმა საუბარი მანქანის დაძვრისთანავე დაიწყო:
-ერთი ორი საათის წინ ვდგავარ “ამბასადორთან” – ამაზე უცბად გაჩუმდა და ერთწუთიანი პაუზა მაინც გააკეთა.

დაბნეულმა გიამ კი თავის მხრივ მოკრძალებულად მაინც ჰკითხა:

-მერე?..

“მერეს” გაგებაზე მძღოლმა საუბარი განაგრძო და ისტორიის დასრულებამდე საკუთარი ნებით აღარ გაჩერებულა.

-გამოდის მთვრალი კლიენტი, ეტყობა ბანკეტი ჰქონდა ან კიდევ რაღაცას აღნიშნავდნენ, ხოდა ჯდება რულზე, იქვე პატრული მდგარა და მისულა… ხოდა ეუბნება თქვენი საბუთებიო, ესაც კაი ხანში შესული კაცი იქნებოდა “გდე-ტო პოდ შესტდესიატ” და აძლევს “პრავას,” შეამოწმა პატრულმა “პრავა” და ეუბნება მთვრალი ხარო და რატომ ჯდებიო რულზეო. ამან რა მოხდაო დავლიეო, მოვილხინეო, ხოდა რა მოხდაო გამიშვიო, ახლა ამხელა კაცი ვარო. პატრულმა ამაზე “პრავა” უნდა ჩამოგართვაო, ამან გააგრძელა დიდ გულზე ლაპარაკი, ბოლოს არაფერმა რომ გაჭრა, კარგი შემოულაწუნა პატრულს…

ამბის მოყოლისას ტაქსისტს ხან ეღიმოდა, ხან კი იცინოდა, ამბის დასრულებისას გიასაც გაეღიმა, რის შემდეგადაც კიდევ ერთხელ მოკრძალებულად იკითხა
– მერე როგორ მორჩა?

– როგორ მორჩებოდა, განყოფილებაში გააქანეს, არა რა ამხელა კაცი ხარ, ასე როგორ უნდა დათვრე, თავში ჭკუა ხომ უნდა გქონდეს. ძმაო ეს პატრულები თავის საქმეს სწორად აკეთებენ, ვერ გაამტყუნებ, ის დრო მორჩა, გათავდა.”

გიას მხოლოდ ის დარჩენოდა, რომ დათანხმებულიყო, მიუხედავად იმისა, რომ დაინახა თუ როგორ გაიარა მისმა “მატარებელ კაცმა” წითელზე.
გიას გარდა ამ მომენტის მოწმე გახდა პატრულის მანქანა, რომელიც ჩვენს მგზავრებს უკნიდან საგულდაგულოდ მიყვებოდა, ალბათ მიხვდით რომ წესრიგის დამცველებმა დაუყონებლივ გააჩერეს ჩვენი პერსონაჟები.
-წითელზე, რომ გაიარეთ იცით? – იკითხა მუნდირიან სამართალდამცავმა.

-წითელზე?.. ვერც შევამჩნიე, ალბათ მართლა დავარღვიე.

– თუ შეიძლება მანქანიდან გადმოდით და საბუთები წარმოადგინეთ.
ორ პოლიციელს და ტაქსისტს შორის გამართული საუბრის შედეგად გაირკვა, რომ უკანასკნელმა მართლაც დაარღვია წესები, ამასთან ერთად მართვის მოწმობაც სახლში დარჩენია. აქედან გამომდინარე გია, რომელიც ჯერ კიდევ მანქანაში იჯდა და პერიოდულად უკანა ფანჯარაში იხედებოდა სიტუაციის გასაცნობიერებლად ნამდვილად არ მოისურვებდა ბატონი ნუგზარის (ასე ერქვა მძღოლს) ადგილზე ყოფნას. ნუგზარი წამდაუწუმ იქეთ-აქეთ დადიოდა, რაღაც მომენტში კი მანქანის კარებიც შემოაღო და გიას მიმართა:

-რამენაირად ვერ დამეხმარები? სტრუქტურებში არავინ გყავს?

გიას “სტრუქტურებში” ნამდვილად არავინ ჰყავდა, მიუხედავად ამისა 5 წუთის მერე წყნარად ფიქრისა და პერიოდულად კვლავ გარეთ ყურებისა მან საქმეში “ჩარევა” გადაწყვიტა.

-უკაცრავად, ვერ გაგვიშვებთ?

-გაგიშვათ?.. და დარღვევას რა ვუყოთ?

-მართალი ბრძანდებით, დავარღვიეთ, მაგრამ იქნებ მაინც გაგვიშვათ? ცოდოა ეს ადამიანი, ხუთ კაპიკს შოულობს და ახლა მანქანა, რომ საჯარიმო სადგომზე გადაუყვანოთ… ცოდოა.

-და თქვენ ვინ ბრძანდებით?

-მე, მგზავრი.

-არა, საერთოდ ცხოვრებაში რას საქმიანობთ?

ამ კითხვის გაგონებისას გიამ გადაწყვიტა პატარა ტყუილის მოფიქრება.

-მე იურისტი ვარ(სინამდვილეში გია მხოლოდ სტუდენტი იყო), “ნ” პოლიტიკურ პარტიად ვემსახურები (რა თქმა უნდ არანაირ პარტიას არ ემსახურებოდა).

აღნიშნულ განცხადებამ სამართალდამცავებში არანაირი ეჭვი არ დაბადა(კოსტიუმმა მაინც თავისი როლი ითამაშა):

-კარგით, ამჯერად გაგიშვებთ, მაგრამ თქვენ როგორც იურისტმა უნდა იცოდეთ, რომ წესების დარღვევაზე თვალები არ უნდა დაიხუჭოს, მშვიდობით.

-უღრმესი მადლობა, ნახვამდის.

დარჩენილი გზა გიამ იმის მოსმენით გაატარა თუ რამდენათ “ახვრები არიან ეს ძაღლები” და თუ როგორ აწვალებენ მშვიდობიან მძღოლებს.

შემდეგ დილას გიამ თავისთვის უჩვეულო დროს გაიღვიძა, ეს გახდა მიზეზი იმისა, რომ სასტუმროში ის ყველაზე ადრე მივიდა. ჯინსებ და თეთრ მაისურ გამოწყობილი გია წინა საღამოს გატარებულ ადგილას მოთავსდა, ერთი ორჯერ გაიზმორა, ამოიღო სიგარეტი და მოუკიდა. სხვების მოსვლმადე ჯერ კიდევ რჩებოდა ცოტა დრო, ამიტომაც გია ფიქრებში წავიდა, ალბათ ის ამ მხრივ უფრო შორს “შეტოპავდა”, რომ არა სასტუმროს დაცვის თანამშრომელი:

-უკაცრავად, აქ არ ეწევიან.

-როგორ თუ არ ეწევიან?..

-არ შეიძლება სასტუმროს შიგნით მოწევა.

-გუშინ რომ ვეწეოდი?

-ეს ახალი წესია.

-ახალი? რეებს მელაპარაკებით?

-დიახ, თუ შეიძლება გარეთ გაბრძანდით.

-კი, ბატონო – ამ სიტყვებზე გია კარებისკენ გაეშურა, გასვლისთანავე ის გაჩერდა და სიგარეტის მოწევა სასტუმროს შუშისკენ ზურგით შემოტრიალებულმა განაგრძო. როგორც იქნა მორჩა, კარებისკენ დაიძრა და სასტუმროს შიგნით შემოვიდა, დაცვის მის მიმართ კვლავ არა კეთილგანწყობილ მზერას განაგრძობდა და ალბათ რამეს მოიმექმედებდა, რომ არა ლიფტიდან გამოსული შვეიცარიელის მოქმედება:

-Hey, how are you? – ამ სიტყვებზე შვეიცარიელმა მარჯვენა ხელი ზევით აწია და ამ ჟესტით გიას მიესალმა. გაღიმებული გიას სახის დანახვაზე დაცვის თანამშრომელი მიტრიალდა, რომელიღაც კარებში შევიდა და სტუმრების კახეთში გამგზავრებამდე სასტუმროს ფოეში აღარ გამოჩენილა.

სიგარეტი და ევროპა ანუ Thank you for not smoking

მაშინ როდესაც მართალია არა კონტინენტურ, მაგრამ მაინც ევროპაში
ვიმყოფები მოწევაზე წერა განსაკუთრებით აქტუალურად მეჩვენება, ბრიტანეთს და ზოგადად დასავლეთ ევროპას ხომ განსაკუთრებული სიყვარული აკავშირებს მწეველებთან და სიგარეტთან, განსაკუთრებული სიყვარული რა თქმა უნდა ირონიით. ჯერ კიდევ ამსტერდამის აეროპორტში ყოფნისას ეს თემა განსაკუთრებით საინტერესო მომეჩვენა, რამდენიმე დღის შემდეგ კი ერთმა მეგობარმა ამ თემაზე პოსტის გაკეთება მირჩია რასაც როგორც იქნა ხანგრძილივი პაუზის შემდეგ ვაკეთებ.
საერთოდ ამსტერდამის აეროპორტში მეგონა რომ მოწევა აკრძალული იყო და ვერც მე გავაბოლებდი სიგარეტს, თურმე ვცდებოდი, შიპოლის აეროპორტში სპეციალურად მწეველებისთვის გამოყოფილია რამდენიმე ზონა სადაც თამბაქოს დაგემოვნება შეიძლება, ეს რომ გავიგე სასწრაფოდ ერთ-ერთი ასეთი პუნქტისკენ ავიღე გეზი. დანახულმა ძალიან გამაკვირვა – ბოსხის ნახატს ჰგავდა, საქმე ისაა რომ ეს ზონა დახურულ სივრცეს წარმოადგენდა, სივრცეს რომელიც ალბათ 15 კვადრატულ მეტრს არ აღემატებოდა, ამ 15 კვადრატულ მეტრზე 20-მდე ადამიანი შეკრებილიყო და მშვიდად, პრაქტიკულად სიჩუმეში ეწეოდა სიგარეტს, არ ვიცი მომეჩვენა თუ არა მაგრამ ბევრს სახეზე თითქოს რაღაც დამნაშავის გამომეტყველებაც კი ემჩნეოდათ, თითქოს კეთროვანები იყვნენ და საზოგადოებიდან მოწყვეტილები,  თითქოს იქ გარეთ ამათ არასასურველ ელემენტებად ხედავდნენ, რომლების დანახვაც შეიძლება არამწეველს დისკომფორტი შეუქმნას. ასეც არის,  დღესდღეობით ევროპაში სიგარეტის მოწევა არ ითვლება “ქულ” მოვლენად, მწეველების რიცხვი კი დღითი დღე კლებულობს, არადა მე-20 საუკუნის გარიჟრაჟზე არამწეველებისთვის ამერიკაში ცალკე ვაგონებს გამოყოფდნენ მატარებელში მგზავრობისას, როგორც წესი ერთს ან ორს, იმიტომ რომ მაშინ მწეველების რაოდენობა მკვეთრად აღემატებოდა მწეველებისას, დღეს კიდევ ამერიკელმა მწეველი რომ დაინახოს ძალიან გაუკვირდება, ასეთი შეიძლება ნარკომანს გაუტოლოს, ვინაიდან ამერიკაში თამბაქო კიდევ უფრო ნაკლებად პოპულარულია ვიდრე ევროპაში.
განსაკუთრებული ყურადღების ღირსი ასევე სიგარეტის ფასებია, მაგალითად ბრიტანეთში მარლბოროს შეძენის შემთხვევაში ექვს ნახევარი ფუნტის გადახდა მოგიწევთ, ეს 18 ლარზე მეტია, წარმოიდგინეთ ერთი წამით საქართველოში სიგარეტში 18 ლარის გადახდა რომ მოგიწიოთ? რა სისულელეა… სისულელე სისულელედ, მაგრამ სიგარეტს თუნდაც ასეთი ფასების შემთხვევაში აქ მაინც ყიდულობენ და ეწევიან კიდევაც, მაგრამ არა ისე როგორც ჩვენთან ბარებში და კაფეებში, არამედ შენობის გარეთ, იქ სადაც შეიძლება წვიმდეს და არაკომფორტული პირობებია, რას იზამ – ასეთია დღეს ევროპა.