Tag Archives: სპერმა

ახალი ამბების ყოველკვირეული ავი მიმოხილვა [სეზონი 3, კვირა 6]

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

გასული კვირის “You don’t say” სერიის ჰიტად, ანუ აღმაშფოთებელი ბანალურობის შინაარსის მატარებელ ვიდეოდ, რომელსაც სრულიად ფეისბუქი აშეარებს ხოლმე, აი ეს რგოლი მოგვევლინა. დარწმუნებული ვარ ასეთები თქვენს საფრენდეთშიც მრავლად იყვნენ და იმედი მაქვს მათ რიცხვში არ შედიოდით. თუ ჩემი ვარაუდი არ გამართლდა, სასწრაფოდ დატოვეთ ეს რაფინირებული და არამეინტსრიმული პოსტი. თუ ჯერ კიდევ აქ ხართ, გილოცავთ, იუმორის გრძნობა გქონიათ, თუმცა რაც უფრო მნიშვნელოვანია, ადვილად არ ვარდებით. არა, მართლა რამდენად ირონიულია ის, რომ ადამიანი, რომელიც საკუთარი ცხოვრების დიდ ნაწილს ფეისბუქზე ატარებს  სწორედ ისე იქცევა როგორც ამ რგოლშია აღწერილი და ამ ვიდეოს იგივე ფეისბუქზე აშეარებს. საერთოდ რაღაც უცნაური ტენდენციაა, კომუნიკაციის ინსტრუმენტს, ანუ ფეისბუქს აბრალებდე ყველაფერს. ეს დაახლოებით იგივეა, ტელეფონზე რომ დაურეკო ვიღაცას, ძალიან სისულელეები ილაპარაკო და ყველაფერი არა საკუთარ თავს, არამედ ტელეფონს დააბრალო. თუმცა, ამ ვიდეოს ყოველ დამლაიქებელს და დამშეარებელს ალბათ გულის სიღრმეში საკუთარი თავი ასეთად არ მიაჩნია და მას სხვა ფრენდების სამხელად აკეთებს. გონს მოდით ადამიანებო, ფეისბუქი რომ არა, ბოლოს და ბოლოს, როგორ გაიგებდით მიწისძვრის ან თუნდაც წვიმის შესახებ?

სულ უფრო ჭირს რეალური და ფიქტიური სამყაროს ერთმანეთისგან გარჩევა, ყოველ შემთხვევაში ამ მიმოხილვის რეგულარულ სტუმარს, კიმ ჯონგ უნგს ნამდვილად უჭირს. საქმე ისაა, რომ რამდენიმე თვეში სეტ როგენის კომედია (ჯეიმს ფრანკოს და სეტ როგენის მონაწილეობით) უნდა გამოვიდეს. ფილმი როგორც ჩანს საშა ბარა კოენის “დიქტატორის” სტილშია გადაწყვეტილი, თუმცა იმ განსხვავებით, რომ კიმ ჯონგ უნი რეალურად არსებული ტირანია. მოკლედ, Game of Throne-ის ენაზე რომ ვთარგმნოთ, კიმ ჯონგ ჯოფრის უთქვამს, რომ პასტის გული ვერ მოითმენსო და ფილმი მართლა რომ გამოვიდესო, არც მეტი არც ნაკლები, ომს დავიწყებო. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ მესამე მსოფლიო ომის მიზეზად სეტ როგენი და ჯეიმს ფრანკო მოგვევლინებიან. გახსოვთ ისტორიული ომების წინაპირობები? ტერიტორიების გადანაწილება, ერცჰერცოგის მკვლელობა და ა.შ. ახლა კი წარმოიდგინეთ, თუ რას იფიქრებენ ჩვენი შთამომავლები ისტორიის წიგნის გადაშლისას წაიკითხავენ, რომ ერთი ჩვეულებრივი ჰოლივუდრი კომედია, რომლის მიზანიც მხოლოდ და მხოლოდ შემოსავლის მიღება იყო, გლობალური ომის მიზეზი გახდა?

იგივე ისტორიის სახელმძღვანელოებში მოსწავლეები ამოიკითხავენ, რომ მე-19 საუკუნეში ადამიანმა მოიგონა ტელეგრაფი, რომელსაც მოჰყვა რადიოს გამოგონება, მე-20 საუკუნეში ტელევიზორი, ინტერნეტი და ა.შ. 21-ე საუკუნეში კი აი ეს სპერმის ექსტრაქტორი. ანუ მეცნიერებმა გაამარტივეს ის, რაც პრინციპში ისედაც საკმაოდ მარტივი იყო და კაცობრიობის ეს ტრივიალური ჰობი, კიდევ უფრო გაამარტივეს. საერთოდ ასეთ გამოგონებას გრძელვადიან პერიოდში, შეუძლია გარკვეული ორგანოს ატროფია გამოიწვიოს, რაც იმას ნიშნავს რომ ჩვენს შთამომავლებს ორასი წლის შემდეგ გაცილებით სუსტი მარჯვენა უნდა ჰქონდეთ.

როგორც იქნა ქართულ სტოუნჰენჯს მოვესწარით. ადგილობრივ გამგეობას თერთმეტსაფეხურიანი კიბის ასაშენებლად 2 მილიონ ლარზე მეტი გამოუყვია, რაც იმას ნიშნავს, რომ თითო საფეხური 100,000 ლარზე მეტი დაჯდა. ჩემი ძალიან არამეცნიერული გათვლებით ასე ძვირი თავის დროზე მაიების პირამიდების აშენებაც კი არ ღირდა. შესაბამისად, თუ რომელიმე კონკრეტული პირამიდა უფრო იაფი დაჯდა და მას წელიწადში ათიათასობით ტურისტი სტუმრობს, იმას უნდა ნიშნავდეს, რომ უფრო ძვირ ღირშესანიშნეობას გაცილებით მეტი ადამიანი უნდა ესტუმროს. ამიტომ, უახლოეს მომავალში ხულოს რაიონში უნდა ველოდოთ სტუმრებს დედამიწის ყველა კონტინენტიდან. ისე კი, ამ კიბის ნახვისას პირველი რაც გამახსენდა თამაში Sim City იყო. ვისაც გითამაშიათ, გამორიცხულია თუნდაც პირველ თამაშზე შეცდომა არ მოგსვლოდათ და შემთხვევით რამე ნაგებობა არაადეკვატურ ადგილას არ აგეშენებინოთ. დაახლოებით ამას ჰგავს ხულოში აშენებული ეს შედევრი.

აინშტაინის თუ დავუჯერებთ, ყველაფერი ფარდობითია. ამ თეორიის მიხედვით, ფეხბურთის მიმდინარე მსოფლიო ჩემპიონატზე ესპანეთის ნაკრებისთვის ყველაზე სასიამოვნო მოვლენად, იმ მატჩებთან შედარებით რაც მსოფლიო ჩემპიონმა (!) ჩაატარა, ნაკრების თვითმფრინავზე დაცემული მეხი უნდა ჩავთვალოთ. წარმომიდგენია, თუ რა კოშმარული სიზმრები ესიზმრებოდათ სახლში მიმავალ ესპანელებს მეხმა რომ გამოაღვიძა. ვფიქრობ ეს შემთხვეა მათთვის ნიშანი უნდა ყოფილიყო, რის შემდეგაც სპორტსმენები აუცილებლად მიხვდებოდნენ, რომ ფეხბურთის გარდა არსებობს სხვა “რამეები” რამაც შეიძლება სიხარული მოგიტანოს, მითუმეტეს მაშინ როდესაც ეს სხვა “რამეები” შეიძლება უკეთ გამოგდიოდეს.

ამ კვირისთვის სულ ეს იყო, დანარჩენი ყველაფერი რიგზეა, მსოფლიო ჩემპიონატი გრძელდება, ტოტალიზატორები ხარობენ, X-factor-ის ფანები არაადეკვატურად “ვაიმე რა მაგარია” პათოსით აშეარებენ მათი ფავორიტების ვიდეოებს, ქართველი “კრეატივშიკები” განაგრძობენ უნიჭო რეკლამების შემოთავაზებას, ლუდი კი გაგანია ზაფხულში სულ უფრო და უფრო ემსგავსება H2O-ს.

წინა კვირის მიმოხილვა იხილეთ აქ.

Advertisements

დალტონ ტრამბოს წერილი შვილს – ეპისტოლე მასტურბაციაზე

მიუხედავად იმისა რომ დალტონ ტრამბოს სცენარით გადაღებულ ფილმებს აღფრთოვანებაში არამარტო ამერიკელი, არამედ სხვა კონტინენტების მაყურებლებიც მოჰყავდა, სამწუხაროდ მისი სახელი დიდი ხნის განმავლობაში ფართო საზოგადოებისთვის უცნობი იყო. ამის მიზეზი მე-20 საუკუნის შუახანებში ამერიკულ შეერთებულ შტატებში კომუნისტების ან კომუნისტებთან ურთიერთობაში შენიშნული ადამიანების წინაამღდეგ ბრძოლა, “ალქაჯებზე ნადირობამ” გახდა. ტრამბო დიდი ხნის განმავლობაში შავ სიაში იყო მოხვედრილი, ოჯახის რჩენას კი “არალეგალურად” ფსევდონიმით ან სულაც სხვების სახელს ამოფარებული, დაბალი გასანმრჯელოს ფასად ახერხებდა. მის ყველაზე ცნობილ ნამუშევრებებად ალბათ “სპარტაკი” და “რომაული არდადაგები”  შეგვიძლია დავასახელოთ.

ეს პოსტი დალტონ ტრამბოს ბიოგრაფიას არ ეხება. [მის ბიოგრაფიაზე უფრო დაწვრილვებით ამ დოკუმენტური ფილმიდან შეგიძლიათ.] ამის ნაცვლად ქვემორე მომყავს დალტონ ტრამბოს წერილის [რომელიც მან თავის მცირეწლოვან შვილს გაუგზავნა] ჩემი თარგმანი, რომლის ორიგინალის მოსმენაც მსურველებს პოსტის ბოლოს მოყვანილ ვიდეოში შეგიძლიათ.

ჩემო ძვირფასო შვილო,

გიგზავნი ორ წიგნს, რომლისთვისაც ჩემი აზრით,  ჯონ ჯეი ჰოლის ბერ-მონაზვნულ გარემოში, ახალგაზრდა კაცს,  დროის 5/7 დათმობა შეუძლია.

პირველი წიგნია: “ახალგაზრდა პოკერის მოთამაშის განათლება,” მისი ავტორია ჰერბერტ ო. იარდლი. მის მარტოობაში წაკითხვას გირჩევ;  ყოველთვის როდესაც ოთახს დატოვებ, დამალე. შედეგად  ბევრ უსამართლო, მაგრამ ლეგალურ უპირატესობას მიიღებ, როგორც მეგობარზე, ასევე მტერზე.

მეორე წიგნი ჩემი აზრით შეგიძლია შენს მეგობრებს გაუზიარო. მას “სექსი, დანაშაულის გრძნობის გარეშე” ჰქვია და მისი ავტორი დოქტორი ალბერტ ელისია, რომელიც კაცობრიობის ისტორიაში მაჰატმა განდისთან ერთად, ყველაზე დიდ ჰუმანისტის ადგილს დაიკავებს. წიგნს, რომელიც ამ ადამიანმა დაწერა, შეიძლება,  “მასტურბატორების ინსტრუქცია” ეწოდოს. წიგნი (შეფუთულია უბრალო შესაფუთში, ცალკე გარეკანში) იმ შემთხვევითობას წარმოადგენს როდესაც სწორ ადამიანს, ზუსტად სწორ დროს, სწორი იდეა მოსდის თავში.

ეს სრულიად ახალი მიდგომა, ქარის გრიალი ზეწრის ქვეშ, ასე ვთქვათ გულგაშლილი განაცხადი თვითპოლუციის შესახებ, შესაძლოა ჩემს გულში უფრო ღრმა გამოხმაურებას პოულობდეს ვიდრე დანარჩენ ადამიანებში, იმ მიზეზით რომ მე – მხდალი,  გაუბედავი, ბაბუინური ჩვევებით აღსავსე უკონტროლო პატარა ცხოველს,  არასდროს მიგრძვნია თავი კომფორტულად ჩემი ფალიკური პრობლემების წინაშე. ეს ძირათადად იმ დაობებული, უზომოდ დაგროვილი და ყოვლად უსარგებლო დანაშაულის გრძნობის გამო ხდებოდა, რომელიც ჩემი, ახალგაზრდა ბიჭის გულში ჩირქივით თრთოლავდა.

ზაფხულის თბილ საღამოებზე, როდესაც დასავლეთის ვარსკვლავებით მოჭედილი ცის ქვეშ, გოგოებზე მონადირე ჩემი თანამედროვნი, ბუქჩნარში გადი-გამორბოდნენ, მე საწოლში კომპანიონის გარეშე ვიწექი, კომპანიონის გარეშე რომელსაც ჩემი უკიდეგანო დანაშაულის გრძნობის უხამსი დემონების გადარჩენა შეეძლო. ცოდვილ სიბნელეს ამოფარებული,  თვითსიძულვილისგან დამდნარი, ყურადღებიანი მხოლოდ ჩემი ჰორმონალური სისხლის ფარული მიქცევა-მოქცევის მიმართ ვიყავი და ანტილოპასავით შეშინებული, თუმცა ისეთივე მტკიცე შემართებით როგორც ნაურმალი ხარი, მე დღესასწაულივით ვზეიმობდი შუას შვილის უფლებებს. საწყალი პატარა ბიჭი ზაფხულის ღამეებს, დაღვრემილ მასტურბირებაში ათევდა. ტუტ, ტუტ, ტუტ.

დღესაც კი, ოცდაათი წლის შემდგომ, მაშინ როდესაც  მავიწყდება მეგობრების სახელი, ვკარგავ სათვალეებს, მავიწყდება სიტყვა წინადადების წარმოთქმის დროს, ასეთ დროს, ის მოგონება გაყინული წებოსავით ეკრობა ჩემს გულს. სწორედ მაშინ პანიკა იპყრობს ჩემს სუსტ ყელს, სწორედ მაშინ  ვუჩურჩულებ საკუთარ თავს, “მართალი ყოფილა, ის მართლაც გაგიჟებს! ის მართლაც არბილებს ტვინს. რატომ მიყვარდა ის ასე ძლიერ?  რატომ არ გავჩერდი სანამ კიდევ დრო მქონდა. ახლა ამის ცოდნა არაფერში მადგება. ზიანი უკვე მომადგა, მოსახდენი მოხდა, სჯობდა სულაც, ხელების მაგიერ კუნძებით დავბადებულიყავი.

მე მახსოვს ზამთრის ის სუსხიანი ღამე, როდესაც მამაჩემმა, მამა-შვილის ბანკეტის სახელს ამოფარებულ ერთ-ერთ კალვინისტურ  შეხვედრაზე წამიყვანა. ქეიფის წინამძღოლად გამაღიზიანებელი, ბებერი თხა სახელად ჰორაციო ტ. მაგგინესი მოგვევლინა. მან ლაპარაკი იმის დაჩემებით დაიწყო რომ ყოვლისშემძლე ეთანხმება მის საშინელ შეხედულებებს და ნელ-ნელა პროგრამის მთავარ თემას, გოგოებს მიუახლოვდა. ამან, არავინ გააკვირვა. მან თქვა რომ თუ გოგოსთან ერთად გიწევთ გასეირნება, მხოლოდ თქვენს დასთან ერთად უნდა გაისერნოთ! ჩემთვის, გასაგები გახდა, რომ ერთ დღეს,  სამყაროს ჩემი სიზმრების საქორწინო ჩინგის ყაენივით რომ მოვლენოდი, საშინლად ინცესტურ დროს მომიწევდა არსებობა. ჯერ კიდევ მესმის მისი შეშლილი, უნამუსო ბრალდებები ბიბლიის მიერ პირველი რეგისტრირებული მასტურბატორის, საწყალი ონანის წინააღმდეგ. ის მუშტს გვიშვერდა და ოფლიანი ყარყურიმით გვეუბნებოდა, “მან თესლი დაღვარა! ოოოჰ, ეს მონსტრული, სასირცხვილო და უნამუსო აქტი! მან ის მიწაზე დაღვარა, ღმერთი გაანაწყენა და ღმერთმა მოკლა ის!”

თუმცა, რაც უფრო მეტად ვფიქრობ, საბედნიეროდ მით უფრო ვრმწუნდები იმაში რომ შენ ვერასდროს ვერ აღიქვამ იმ საშინებელებს რომლებიც მამაშენმა ახალგაზრდობისას გამოიარა. ამის მიზეზი კი ის უპირატესობებია რომლებიც, ჩემგან განსხვავებით, შენ გერგო. მოდი სამი მათგანი დავასახელოთ: პირადი ოთახი, მასტურბატორი მამა და დოქტორი ალბერტ ელისი.

ჩირაღდანი ყველა ჩვენთაგანისათვის მიმქონდა და ის იმაზე უფრო შორს მივიტანე ვიდრე ვინმეს ეგონა. მე ჩემი საიდუმლო ტომის პრომეთე ვიყავი, გონადიკური უძღები შვილი, ფორმაში მყოფი მეხისებური სპერმატიფორუსი,  მასტურბატორი მასტურბატორთა შორის!