Tag Archives: ტაბულა

ქართული ვირტუალური და რეალური სამყაროს ტუსოვკების მინიპედია

 

 

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

 

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

personal_trollface_hd

ტროლები

მიუხედავად იმისა, რომ გავრცელებული სტერეოტიპის თანახმად ამ ტუსოვკაში ყველაზე არასერიოზული ხალხი ერთიანდება, რეალობა სულ სხვაა. ტროლები უმეტესს შემთხვევაში ძალიან გულჩათხრობილები და კეთილი ადამიანები არიან, რომლებიც ჩვეულებრივ ადამიანურ ყურადღებას ითხოვენ, უბრალოდ არ იციან როგორ გამოხატონ. ტროლები რეალურ ცხოვრებაში იმდენად მორცხვები არიან, რომ “გამარჯობის” გაგონებისას შეიძლება გაწითლდნენ კიდევაც. თუ ტროლის კომენტარებს პასუხობთ, ის თქვენ ყველაზე კარგ ადამიანად გთვლით და შეიძლება სახლში თქვენი პლაკატიც კი უკიდია. იმ შემთხვევაში თუ კი იგნორირებას უკეთებთ, მისთვის დართ ვეიდერზე უარეს ბოროტებას წარმოადგენთ, თუმცა თქვენი პლაკატი მაინც უკიდია.

უმაღლესი ქურუმი – საკუთარი ეგო

ტაბულასთან ასოცირებული იუზერები

მიუხედავად იმისა, რომ ამ ტუსოვკის ბირთვს ტაბულაში მოღვაწე ახალგაზრდები წარმოადგენენ, ხშირ შემთხვევაში გვხდებიან სხვა ასოცირებული წევრებიც. უმეტესს შემთხვევაში მათ შორის შეხვდებით ყოფილ ფორუმელებს, რომლებიც ხსენებულ ჟურნალის შექმნისას დასაქმდნენ. ცხოვრების ძირითად ნაწილს ატარებენ ფეისბუქზე, ხშირად პოსტავენ ისტორიებს ტაქსისტების შესახებ. ქვეცნობიერად მემარჯვენეები, ცნობიერად მიშისტები. ძალიან მტკივნეულად აღიქვამენ უთანასწორობას, თუმცა მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ ამაში ქართული ოცნების ხელი ურევია. ამ ტუსოვკის მდედრობითი სქესის წარმომადგენლებს ძალიან უყვართ ჯგუფი Archive, თუმცა იმიჯის ასაწევად ხანდახან ცდილობენ დაიმახსოვრონ ნაკლებად ცნობილი დიჯეების სახელები თუ ფსევდონიმები.

უმაღლესი ქურუმი – უშიშროების საბჭოს ყოფილი მეთაურის მეუღლე, განსაკუთრებით წინ წასულებისთვის მილტონ ფრიდმანი.

ჰიპსტერი მემარცხენეები

გარეგნულად, ჩაცმულობით ხშირ შემთხვევაში ძალიან გვანან ტაბულასთან ასოცირებულ იუზერებს და მათ მსგავსად შეგიძლიათ ერთი და იგივე ივენთებზე იხილოთ (მაგალითად ე.წ. Flea Market-ზე, მტკვარზე, გალერიში და ა.შ). თუმცა, ამ მახასიათებელზე მსგავსება მთავრდება. ერთმანეთის ტერიტორიას იშვიათად კვეთენ ხოლმე და ერთი და იგივე ღონისძიებაზე მოხვედრილები სალამის მაგივრად შორიდან სჩუქნიან ერთმანეთს მრავლისმეტყველ მზერებს. ჩუმად უყურებენ ხოლმე და გული უჩუყდებათ Notting Hill-ის და Love Actually-ის მსგავს ფილმებზე, თუმცა საჯაროდ ერთმანეთში და სხვებთან საუბრობენ მხოლოდ ვისკონტიზე და ანტონიონიზე. ერთი ან ორი წლით მიდიან საზღვარგარეთ სასწავლებლად და სამშობლოში დაბრუნებულები ორმაგად ხარჯავენ ენერგიას, სხვაგან თუ არა, ტუსოვკებზე მაინც.

უმაღლესი ქურუმი – სლავოი ჟიჟეკი, დამწყებისთვის საზღვარგარეთ მოღვაწე ქართველი მემარცხენე ინტელექტუალები.

აქტივისტები, ენჯეოშნიკები, ახალი ინტელიგენცია

ეს სამსაფეხურიანი ტუსოვკაა. რადგანაც პირველი სტადია ნაკლებ გამოცდილებას და ცოდნას საჭიროებს, იწყებენ ქუჩებით და ფეისბუქ აქტიურობით. დადიან ყველანაირ აქციაზე, თუმცა ვიწრო გაგებით ნაკლებად პოლიტიკურზე, მაგალითად ხეების გაჩეხვა, უმცირესობის უფლებების შელახვა, ქალის უფლებების შელახვა და ა.შ. მათ იურისდიქციაშია. თვალს ადევნებენ საზღვარგარეთ საპროტესტო აქციებს და ვირტუალურად ღებულობენ გამოცდილებას. მეორე საფეხურზე დაწინაურება ენჯეო სექტორში დასაქმება წარმოადგენს, ამისთვის აუცილებელია ინგლისური ენის ცოდნა. ამას ხშირად წინ უძღვის სწავლა საზღვარგარეთ სახელმწიფოს ხარჯზე, პოპულარულია ბუდაპეშტი. ესენი აქციებზე ნაკლებად დადიან და უფრო საოფისე სამსახურით შემოიფარგლებიან. ზედა საფეხურს პირობითად ახალი ინტელიგენცია შეგვიძლია ვუწოდოთ. ესენი მიუხედავად იმისა რომ სადღაც მუშაობენ, შეუძლიათ ბევრი მუშაობით თავი არ შეიწუხონ, მათ ყოველ სიტყვას ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს სოციალურ ქსელებში, მათი გამოჩენა და აღშფოთება კი მხოლოდ განსაკუთრებულ შემთხვევებში ხდება საჭირო. მიუხედავად იმისა, რომ სოციალურ ქსელებში კლავიატურამომაგრებულები ებრძვიან არაპოლიტკორექტულ გამოვლინებებს, თუნდაც ირიბს, ვიწრო წრეში მსგავს თემებზე თავად ხუმრობენ ხოლმე და ხშირად არც თუ ისე ირიბად. კითხულობენ ლიბერალს ან ტაბულას მსოფმხედველობის შესაბისად, წინწასულები Guardian-ს ან Economist-ს, კვლავ მსოფმედველობის მიხედვით.

უმაღლესი ქურუმი – ადრე და მომავალში ომბუდსმენის თანამდებობაზე დაწუნებული ნებისმიერ კანდიდატი, დიმიტრი ლორთქიფანიძის გარდა.

ელექტრონული ჰიპები

ესენი 90იან წლებში პოპულარულ ალტერნატიული მოძრაობის და პოსტმოდერნის სინთეზს წარმოადგენენ. დამიწებულ ადამიანს ფეისბუქზე მათი კომენტარები ხშირ შემთხვევაში შეიძლება არაადექვატურადაც კი მოეჩვენოს. იქმნება შთაბეჭდილება რომ ესენი საქართველოში არ ცხოვრობენ, არ წერენ პოლიტიკაზე, სოციალურ პრობლემებზე, პოსტავენ “სტრან” ფოტოებს, სტრან სტატუსებს და მეტწილად ამაღლებულ თემებს ეტანებიან, ამიტომაც ისიც კი უცნობია დადიან თუ არა ტუალეტში.

უმაღლესი ქურუმი – დამწყებებისთვის ლადო ბურდული, განვითარებულებისთვის დადაისტები (ყველა)

ფეისბუქ ექსპერტები

მიუხედავად იმისა, რომ ეს ტუსოვკა ძალიან ეკლექტურ საზოგადოებას წარმოადგენს და სიტყვაზე ზოგი მისი წარმომადგენელი შეიძლება დიასახლისი იყოს, ზოგიც ინჟინერი, ზოგიც კლერკი, მათ ერთი რამ აერთიანებთ – ისინი თავს ვალდებულად თვლიან გამოხატონ საკუთარი ექსპერტული აზრი ნებისმიერ მეტნაკლებად მნიშვნელოვან თემაზე. ბოლოდროინდელ მაგალითად შეიძლება შევარდნაძის და შემდგომ უკვე ნოვოდვორსკაიას გარდაცვალება მოვიყვანოთ. არც კი ვიცი რა ეშველებოდა ქართულ ვირტუალურ სივრცეს, რომ არა ამ ძალიან კომპეტენტური ადამიანების ძალიან კომპეტენტური აზრი.

უმაღლესი ქურუმი – ტროლების მსგავსად საკუთარი ეგო

 

ახალი ამბების ყოველკვირეული ავი მიმოხილვა [სეზონი 3, კვირა 5]

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

დიდხანს ვფიქრობდი თუ როგორ მექილიკა ტაბულას და ახალი ეკონომიკური სკოლის  პროექტზე, რომლის დამსახურებითაც გასულ კვირას აი ეს ვიდეო გავრცელდა და მივხვდი რომ ამის საჭიროება არ იყო. პირველ რიგში იმიტომ რომ ვიდეო გარკვეულწილად თავად წარმოადგენს ქილიკს საკუთარ თავზე. ვიდეო ჩარლი ჩაპლინის კინოფილმ Modern Times-ის კადრებით იწყება, იმ კინოფილმის კადრებით, რომელიც  დიდ დეპრესიას და ამერიკაში არსებულ ფინანსურ კრიზისს ეხმაურება, აკრიტიკებს თანამევედროებას და მოკლედ რომ ვთქვათ, იმ პერიოდის ამერიკაში რამე ფილმს თუ შეიძლება ეწოდოს ანტიკაპიტალისტური, ასეთს სწორედ რომ ჩაპლინის ეს ნამუშევარი წარმოადგენს. ამ დროს შემოდის წამყვანის ხმა, რომელიც გვამცნობს, რომ “კაპიტალიზმი თანასწორობას, ანუ უნარის მიხედვით წარმატების პრინციპს აღიარებს,” რის შემდგომაც  ოდნავ მაინც საღ გონებაზე მყოფ მაყურებელს უჩნდება ლეგიტიმური კითხვა, “WTF?”

რა არის უფრო საშიში, ფსიქიკურად გაუწონასწორებელი ადამიანი, რომელიც იარაღს ატარებს, თუ “რეჟისორი,” რომელსაც კამერა ჩაუვარდა ხელში. ვფიქრობ ამ ვიდეოს გათვალისწინებით, რომელსაც ავტორმა ამაყად “მოკლემეტრაჟიანი კინო ჩანართი” დაარქვა, ამ კითხვაზე პასუხი არც თუ ისე ცალსახაა. ედ ვუდიც კი, რომელიც მსოფლიო კინემოტაგრაფიის ისტორიაში ყველაზე ცუდ რეჟისორად მიიჩნევა, არ მოიწონებდა ამ “მოკლემეტრაჟიან ფილმს”. ამ ნამუშევრის ერთადერთ ნათელ წერტილად შეგვიძლია ჯიპი მივიჩნიოთ, რომელიც მთავარი გმირების ფონზე მოძრაობას მეორე წუთიდან იწყებს, მასში მსხდომი მგზავრები კი აშკარად ელოდებიან იმას თუ როდის მორჩება გადაღება. რეჟისორის ერთადერთ საღ გადაწყვეტილებად კი შეგვიძლია ის მივიჩნიოთ, რომ ვიდეოს ატვირთვის შემდგომ ავტორმა კომენტარის ველის გათიშვა გადაწყვიტა.

გასულ კვირას პრაქტიკულად აპოკალიპტური მოვლენის მომსწრენი გავხდით, თითქმის ორი საათის განმავლობაში აქტიური ინტერნეტ მომხარებლები ვერ პოსტავდნენ “დაკ ფეისებს,” ვერ გვამცნობდნენ დილით მირთმეული საჭმლის შესახებ, როგორ გრძნობენ თავს, ვერ აზიარებდნენ “ძალიან მაგარ” ვიდოეებს და ა.შ. მხოლოდ იმიტომ რომ ფეისბუქმა ნახევარი საათით გათიშვა გადაწყვიტა, თუმცა ღმერთის თუ მარკ ცუკერბერგის წყალობით, პრობლემა საბოლოოდ მოგვარდა და ყველაფერი მშვიდობიანად დასრულდა. სამყარო განაგრძობს არსებობას.

ყველას ფეისბუქი ვერ ექნება, მაგალითად ელიზაბეთ მეორეს. მისი სტატუსი არ აძლევს საშუალებას იძრომიალოს ფეისბუქზე. თუმცა, ვინ იცის, იქნებ ანონიმურად არის დარეგისტრირებული და “The Queen” ჰქვია, პროფაილ სურათად კი კეიტ ბლანშეტის ფოტო უყენია, თუმცა ყველამ ვიცით რომ ასეთ იუზერებს არავინ ამატებს და ამიტომაც ის რეალურად მარტო უნდა გრძნობდეს თავს.  თუმცა, შეიძლება ვიღაცა “გოიმდებოდეს” და ბლანშეტის ფოტოს ქვეშ უწერდეს, “ძალიან ლამაზი ხარ” (აუცილებლად ქართულად, მაგრამ ინგლისური შრიფტით). მაგრამ დავუბრუნდეთ თემას, სავარაუდოდ ყურადღების ნაკლებობის გამო დედოფალმა სერიალ Game of Thrones-ის გადასაღებ მოედანზე მისვლა გადაწყვიტა. დარწმუნებული ვარ ეს ამბავი პირველ რიგში იმიტომ გაშუქდა, რომ სერიალია პოპულარული და არა იმიტომ რომ დედოფალი დედოფალია. საინტერესოა რომ მონარქმა ტახტზე დაჯმდომაზე უარი განაცხადა, როგორც ჩანს “სხვისი არ მინდას, ჩემი მაქვს” პრინციპით.

ბოლოს გიტოვებთ ვიდეოს ძალიან საინტერესო კურსების შესახებ, რომელიც სავარაუდოდ სულ ცოტა ხნის წინ გაიხსნა და მსურველებს საკმაოდ ეგზოტიკური “სპორტის” სახეობას სთავაზობს.

წინა კვირის მიმოხილვა იხილეთ აქ.

აი თითი ანუ კომენტარი დავით კოვზირიძის ეპისტოლეზე

“მე ის ვიცი რომ არაფერი არ ვიცი”

– სოკრატე-

წვერგაუპარსავი რაიან გოსლინგი რომელსაც დავით კოვზირიძისგან “გაუტყდა”

არც კი ვიცი ღირს თუ არა პუბლიცისტ, მწერალ თუ ჟურნალისტ (აქედან კონკრეტულად რომელია არ ვიცი) დავით კოვზირიძის მარგალიტ ტექსტზე გამოხმაურება, რომლის წაკითხვაც ამ ბმულზე შეგიძლიათ, მაგრამ სხვა თუ არაფერი, გავერთობი მაინც.

2013 წლის 2 ივლისს, მოცემული ტექსტი ჩემი ფეისბუქ ფრენდების დიდმა ნაწილმა მოიწონა და “დედა ეს რა მაგარი რამე წავიკითხე-ს” მაგვარი პათოსით საკუთარ კედელზე გამოაშანშალა. აღფროთვანებულ ადამიანთა რიცხვი დღის განმავლობაში წუთობრივად მატულობდა, ტექსტი, “აიფონიანი” საპროფილე სურათის მქონე გოგოებით დაწყებული, მანქანის საჭესთან მიმსხდარი ბიჭებით დამთავრებული ყველამ მოიწონა. იკითხებოდა შემდეგი ტიპის კომენტარები, “რა მართალია,” “დიდებულია,” “აუ ეს დავბეჭდოთ და ქუჩაში დავარიგოთ”.

სანამ უშუალოდ ტექსტს წავიკითხავდი, ვიფიქრე ბორხესმა რეინკარნაცია განიცადა და ტაბულას მესვეტეს სახით მოგვევლინა თქო… თუმცა, მერე წავიკითხე ტექსტი… ხოოოდა, რა გითხრათ, რითი გაგახაროთ?..

ავტორის მიერ წამოჭრილი თემა იმდენად ბანალური, არაფრის მომცემი და ცარიელია, რომ მსგავსი ტექსტის ავტორობას მსოფლიო კინემატოგრაფიის ისტორიაში ყველაზე ცუდი რეჟისორი სახელად ედ ვუდიც კი არ მოინდომებდა.

საქმე ისაა რომ კოვზირიძე ისეთ მარტივ თემებზე საუბრობს, რომელსაც წესით და რიგით ბავშვობაში მშობლები უნდა გასწავლიდნენ, ან მშობლები თუ არა პედაგოგები მაინც. როგორ წარმოუდგენია ავტორს, სიტყვაზე, თუ ადამიანმა ადრეულ ასაკში ვერ გაითავისა რომ “ბანაობა კარგია,” უცბად ტაბულას ვებ გვერდზე შემოვა, მის დიდაქტიკურ ტექსტს წაიკითხავს, შეიგნებს, დაიყვირებს “ევრიკა” და სასწრაფო წესით სახლში “დუშ კაბინას” დაამონტაჟებს? მერე წყალს გადაივლებს და ნასიამოვნები განაცხადებს, “კარგია კიკეთი” კი არადა, “კარგია ბანაობა?”

ერთ-ერთ “მცნებად” ავტორს შემდეგი ფრაზა მოჰყავს: “ქუჩაში ფურთხება, თან ასეთი სიხშირით და ენერგიულობით, სირცხვილია. კიდევ უფრო საძაგელი სანახავია, ცხვირის უცხვირსახოცოდ, ჰაერში გატყორცნით მოხოცვა. ასე არავინ იქცევა დედამიწის ზურგზე.” – მინდა ვუთხრა ავტორს”: You don’t say. აქვე შემიძლია წავაშველო და დამატებითი იდეები შევთავაზო, მაგალითად, ასევე ცუდია ბოდიში და  აცუებდე საზოგადოებრივ თაშეყრის ადგილებში, იფხანდე ერთ ადგილს, აბოყინო და ა.შ. მაგრამ მართლა მაინტერესებს, ყოველგვარი ქილიკის გარეშე, ჟურნალის ვებ გვერდზე (მნიშვნელობა არ აქვს რომლის) ეს რა დასაწერია?

ინგლისურ ენაში ერთი შესანიშნავი სიტყვა არსებობს – “Patronizing”. ზუსტი ქართული შესატყვისი არ ვიცი, მაგრამ დაახლოებით რომ ვთქვათ ეს ისეთი ქცევაა როდესაც ერთი კონკრეტული პიროვნება, რომელსაც საკუთარი თავი სხვებზე გამოცდილი და ჭკვიანი ჰგონია, არიგებს სხვებს, თითქოს მათზე ზრუნავდეს. დაახლოებით ასეთ სტილშია დაწერილი კოვზირიძის სტატიაც: “თქვენ ბნელები, მე (ჩვენ) რაფინირებული”. დანამდვილებით არ ვიცი ვინ რამდენად ბნელია და ვინ რამდენად რაფინირებული, მაგრამ ერთი რამის ზუსტად თქმა შემიძლია – ნაკლებად სახიფათოა ადამიანი რომელიც საკუთარ სიბნელეს აღიქვამს, ვიდრე ბნელი ადამიანი, რომელიც საკუთარ სიბნელეს ვერ ხვდება.

თუმცა, ყველაზე მეტად ავტორის ტექსტში არა თუ დიდაქტიკური მოტივები მომეწონა, რომლებიც ტექსტის ძირითად ნაწილს წარმოადგენენ, არამედ ის იდეოლოგიურად გაჯერებული, თითქოს შეუმჩნეველი, ფსევდო ნეო ლიბერალური პოსტულატები, რომლებსაც ავტორი შავზე თეთრად დაწერილი წინადადების სახით გვაპარებს, მაგალითად – “უფასო არაფერი ვარგა” – WHAT? ბატონო ავტორო, კლასიკური გაგებით უფასო მოცემულობების რიცხვში შედის ძალიან ბევრი კარგი რამეები, მაგალითად მზე, ბავშვობაში დედის ალერსი, წყაროს წყალი და ა.შ. კარგით, ამ ყველაფერმა თუ არ დაგარწმუნათ, ბოლოს და ბოლოს ამბობენ ტაბულაც უფასოაო (ან იყო მაინც). ტაბულა რომ კარგია ამის მაინც ხომ გჯერათ?.. თუ?..

უცბად წარმოვიდგინე ავტორის საკუთარ თავთან დაახლოებთ შემდეგი შინაარსის დიალოგი, “ბანაობა კარგია… კიდევ რა არის კარგი?.. კიდევ მზე… მოიცა, მზე როგორ იქნება კარგი თუ უფასოა? უფასო ხომ კარგი არ შეიძლება იყოს, მაგრამ მზე ხომ კარგია? სექსი? სექსი უფასო სჯობია თუ ფასიანი?” Error, error… Do you want to restart your computer now?

თუმცა, ყველაზე ცუდი ის კი არ არის რომ ავტორმა ძალიან სასაცილო (შემთხვევით და არა შეგნებულად) ტექსტი წარმოადგინა, არამედ ის რეაქციები, რომლებიც ამ ტექსტის დაბეჭდვას მოჰყვა. არ მინდა ვინმეს ეწყინოს, მაგრამ მეგობრებო, ნუთუ ნორმალური პუბლიცისტიკა არავის წაგიკითხავთ? კარგით, შეიძლება ქართულენოვანი ღირებული ტექსტი არ შეგხვედრიათ, მაგრამ ინგლისური და კომპიუტერი რომლებმაც იცით, ინტერნეტში მაინც არ გინახავთ სიტყვაზე ინგლისურ ენაზე (რუსულს შეგნებულად არ დავასახელებ, ავტორი იძახის “ფუააო ეგ”) დაწერილ მართლაც რომ აღსაფრთოვანებელ ტექსტი. რა მოგივიდათ?

ქილიკი ერთი აბზაცით მაინც გვერდზე გადავდოთ და სერიოზულად რომ ვთქვათ ავტორს რეალურად რომ აღელვებდეს ის მდგომარეობა, რომელსაც სამწუხაროდ ქართულ საზოგადოებაში მოდით ვაღიაროთ და შევხვდებით, დიდაქტიკის სხვა ფორმას აირჩევდა და არა ასეთს. ძალიან ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ადამიანი რომელიც შეიძლება უმსგავსოდ იქცეოდეს ან აზროვნებდეს შემოვიდეს ტაბულას საიტზე, წაიკითხოს ტექსტი და ერთ დღეში შეიცვალოს. ანუ, ავტორის ტექსტი სხვა ყველაფერს თავი რომ დავანებოთ, ვერ აღწევს ადრესატამდე და დარწმუნებული ვარ ამის შესახებ ავტორმა ძალიან კარგად იცის.

სამწუხაროდ მგონია რომ ადამიანთა კატეგორია რომელმაც ტექსტი მოიწონა არათუ მართლა ღელავს პრობლემებზე საზოგადოებაში, არამედ წერილის გაზიარებით და მოწონებით ცდილობს ერთმანეთს ნარცისისტული სიამაყით განუცხადოს: “აი რა კარგები ვართ , ჩვენ ხომ ასე მაგრად ვაზროვნებთ, ფუ ის ბნელები, რომლებიც არ ბანაობენ”.

და თუ ეს ასე არ არის, მაშინ ხელი გულზე დაიდეთ და ერთ მარტივ კითხვას უპასუხეთ, “მართლა გგონიათ რომ პუბლიცისტ,  მწერალ თუ ჟურნალისტ დავით კოვზირიძის მიერ დაწერილი პოსტი ზოგიერთს გააგებინებს რომ ქართველები ყველაზე მაგრები არ ვართ (ჩემი, თქვენი და კოვზირიძის ჩათვლით)?

ეპილოგის მაგიერ

დამატებითი კომენტარი დავით კოვზირიძის რამდენიმე პოსტულატზე

“წინადადება – რა სექსუალური ხარ – კომპლიმენტია და არა შეურაცხყოფა” – ბატონო ავტორო, გააჩნია სიტუაციას, მაგალითად საქმიან შეხვედრაზე თქვენს კოლეგას ასე რომ მიმართოთ, ყველაზე მინიმუმ ქაჯობად შეიძლება იყოს აღქმული.

“თუ NATO-ში შევალთ, ვერავინ ვეღარაფერს გაგვიბედავს. ამიტომ NATO ძალიან კარგია.” – კი, შევალთ. ზეგ.

“სტალინი ძალიან ცუდი ადამიანი იყო” – ძალიან გთხოვთ, მიეცით ადამიანებს არჩევანის თავისუფლება, თქვენს სათაყვანებელ დასავლეთში (ასევე ჩემს სათაყვანებელ დასავლეთში) მოქალაქეებს ამის უფლება ნამდილად აქვთ, მრავალფეროვნება კარგია.

“მარიხუანის მომხმარებლები ნარკომანები და კრიმინალები არ არიან” – კვლავ, “You do not say”.

“მსოფლიოში არსად სვამენ ამდენ ღვინოს და ამდენ ხანს, ეს არაა ნორმალური” – თქვენ როგორც ჩანს ევროპული ქალაქებში უიქენდზე კლუბებთან არ გაგივლიათ.

“წვერგაპარსული კაცი გაუპარსავზე უფრო კარგი შესახედავია” – დავიჯერო წვერგაპარსული ფრენკ რიბერი წვერგაუპარსავ რაიან გოსლინგზე უფრო კარგი შესახედავია?

“სექსი ბუნებრივი მოვლენაა. სექსი სასიამოვნოა,” გეთანხმებით ოღონდ უფასო (ამაზე რა გეწერათ?), ფასიანი გულისამრევია.

“მიმტანი, ტაქსის მძღოლი, კონტროლიორი, გამყიდველი, მეწაღე, დალაქი… ამ პროფესიის ადამიანებო, წესიერად მოემსახურეთ კლიენტებს, ნუ გეზარებათ ეს და ნუ ჩხუბობთ უჟმური სახეებით”– პუბლიცისტები, მწერლები და ჟურნალისტები თუ წერას ისწავლიან ალბათ ამათაც დაადგებათ საშველი.

“სწავლა, სწავლა და სწავლა” – გეთანხმებით 🙂

“რაც უფრო ხშირად გავუღიმებთ ერთმანეთს, მით უკეთესი” – ზაზა ბურჭულაძეს მაგალითად არ მოსწონს რომ უღიმიან.

“მსახიობი, რომელიც კამერის წინ შიშვლდება, ბოზი არ არის” – ძუძუდან ხელი აიღე იაშა ბიძია კი არადა, ბოზი საკუთარი სურვილით არავინ ხდება, ანუ ცუდი არ არის.

ტაბულა VS ლიბერალი, ანუ ოდიოზური შედარება

კოლაჟი: Georg Gamez

სერვანტესს უთქვამს, “შედარებანი ოდიოზურიაო,” რომ დაფიქრდე მართლაც ეგრეა, მაგრამ რას იზამ სამყარო რომელშიც ვცხოვრობთ სხვა საშუალებას არ გვაძლევს. იქ სადაც არსებობს მაღალი და დაბალი, განიერი და ვიწრო, მდიდარი და ღარიბი, კარგი და ცუდი, შედარება ის გარდაუვალი მოცემულობაა, რომელსაც ყოველდღიურად მივმართავთ.

ამ პოსტში მეც შედარებას გავაკეთებ, შედარებას ორ ქართულ გამოცემას შორის რომელიც ბევრის თქმით ერთმანეთისგან მაინცდამაინც არ განსხვავდება, მაგრამ ამავდროულად ერთმანეთის კონკურენტად ითვლება. სანამ ამ ორ ჟურნალს ხელში ავიღებდე მეც ვფიქრობდი რომ თვისობრივად ერთი და იგივე ჟურნალს ვკითხულობ, უბრალოდ განსხვავებული პოზიციებით, თუმცა წაკითხვის შემდეგ განსხვავებებიც აღმოვაჩინე.

მაშ ასე, ვინ მოერევა, ტაბულა თუ ლიბერალი?

ყველაზე ზედაპირულით დავიწყოთ და ნელ ნელა “სიღრმეებშიც” შევიჭრათ.

ფასი

 ლიბერალი ორი ლარი ღირს, ტაბულა ლარნახევარი, არცერთია მაინცდამაინც მაღალი ფასი, მაგრამ ქართული რეალიიდან გამომდინარე 50 თეთრსაც მნიშვნელობა აქვს, ამიტომაც ამ შემთხვევაში ლიბერალს 6-დან 3, ხოლო ტაბულას 4 ქულას ვუწერ.

ლიბერალს 42 გვერდი აქვს, ტაბულას72, თუმცა იმის გათვალისწინებით რომ ამ უკანასკნელის საგრძნობი ნაწილი რეკლამას უჭირავს და პირველს ამასთან შედარებით რეკლამას შიგთავსის ძალიან მწირ ნაწილს იკავებს, ქულებს თანაბრად ვანაწილებ, 3-3 ორივეს.

ქაღალდის ხარისხი

გაზეთს რომ კითხულობ ქაღალდს ნაკლებ ყურადღებას აქცევ, მაგრამ როდესაც ხელში ყოველკვირეული “მოინტელექტუალო” ჟურნალი გიჭირავს გასაკვირი არაა რომ ამასაც მიაქცევ ყურადღებას. ციდან მწვერვალებს არცერთი კრეფს, თუმცა ლიბერალი მაინც ოდნავ წინაა და ტაბულას გაცილებით სჯობია.  ასე რომ 3 და 2, ლიბერალის სასარგებლოდ.

ყდა, დიზაინი, ილუსტრაცია

ტაბულას ამ კვირის ნომერს “ყოვლისშემძლე თაგვი” ამშვენებს, რომელიც კედელშიც (ეს ინტერნეტ ცენზურას ასახავს) კი აღწევს, აქ თვალშისაცემია მსგავსება კონკურენტ ჟურნალთან, რომელიც კედლის მაგივრად ჩარჩოს (პრეს პაპიეს ფორმით) ასახავს, რომელზეც ფონეიდესკოპი იკლაკნება, ჟურნალის მთავარი თემა ჯანდაცვაა. ლიბერალის შიგთავსი უფრო სადაა, უფრო სერიოზულად გამოიყურება და გრაფიკით ნაკლებად დატვირთული, ამასთან ტაბულას მეტი სურათი აქვს გამოყენებული, თუმცა რიგ შემთხვევაში ზოგიერთი გვერდი ნამეტანად გადატვირთულია. საერთოდ ამ პარამეტრებით ერთი მეორეს საკმაოდ ჰგავს, ასე რომ აქ უპირატესობას არცერთს მივცემ და ორივეს 3-3 ქულას დავუწერ.

პრობლემატური თემების არსებობა

თანამედროვე ჟურნალისტიკა ფინანსურ მოგებაზე ორიენტირებული რომაა საიდუმლო არავისთვისაა, მაგრამ მეორეს მხრივ ისიც ნათელია რომ თუ მედია გამომცემელი პრობლემატურ და მნიშვნელოვან თემას ივიწყებს ის განწირულია მკითხველის დაკარგვაზე. მიუხედავად იმისა რომ ორივე ჟურნალი ერთ პერიოდშია გამოსული ყრდაზე ორი განსხვავებული მთავარი თემა გვაქვს, ტაბულა თვლის რომ კვირის მთავარი თემა ინტერნეტცენზურაა, ხოლო ლიბერალი საავადმყოფოების პრივატიზაცია.

მოგეხსენებათ ინტერნეტცენზურაში აგვისტოს 5 დღის გამო დაბლოკილი ტორენტ საიტები იგულისხმება, მართალია გასულ კვირას ამ აკრძალვამ მართლაც რომ ბევრი ინტერნეტ მომხმარებელი შეაწუხა და ფეისბუქზე პროტესტიც კი გამოათქმევინა, მაგრამ მეორე დღესვე აკრძალვის მოხსნა და ჟურნალში 5 გვერდიანი სტატიის მიძღვნა  “მთავარი თემის” ლეგიტიმურობას ეჭქვეშ აყენებს.

ლიბერალს თავის მხრივ საკმაოდ მტკივნეული და საჭირო თემა აქვს წამოჭრილი. საავადმყოფოების პრივატიზაცია მართლაც რომ ბევრს ეხება და ცვლილებას წარმოადგენს, მიუხედავად იმისა რომ სტატიაა უფრო მოცულობითი შეიძლება ყოფილიყო (ავტორები მაგალითად არ საუბრობენ იმაზე თუ რა ბედი ეწევათ ექიმებს, პაციენტებსაც შეიძლება მეტი ყურადღება მიქცეულიყო) მაინც ინფორმატულია და კარგ დონეზე შესრულებული. გარდა ამისა ლიბერალი ამ კვირის ნომერში ეხება ისეთ პრობლემატურ თემებს როგორიც ნამახვანის ჰიდროელექტროსადგურების კასკადის მშენებლობა,  სახელმწიო ეკონომიკური პოლიტიკა იაფი კრედიტების კუთხით, პრობლემები ზღვაზე სეზონთან დაკავშირებით და დებატები აფხაზეთის აღიარება არ აღიარებაზე.

ტაბულა ამ მხრივ აშკარად ჩამორჩება კონკურენტს. ერთადერთ პრობლემატურ თემად რომელიც პრობლემატურად არის წარმოჩენილი ნაგვის გადასახადი შეიძლება ჩაითვალოს. დანარჩენი პრობლემატური თემები მომხიბვლელადაც კი არის წარმოჩენილი, მაგალითად ერთ-ერთ სტატიას ასეთი სახელი ჰქვია: “კანონი მანიფესტაციების შესახებ-გამკაცრება თუ ლიბერალიზაცია?”

ამგვარად ამ კატეგორიაში 4-2 ლიბერალის სასარგებლოდ.

ენა, პროფესიონალიზმი 

მწერალი ერთგვარი კულინარია. სხვადასხვა კულინარს შეიძლება ერთნაირი მოცემულობა, უმი მასალა ჰქონდეს, აი რა და როგორ კერძს მოამზადებს უკვე მის პროფესიონალიზმზე მეტყველებს. მართალია ჟურნალისტიკა და მწერლობა ორი სხვადასხვა ფენომენია, მაგრამ ბეჭდვითი პრესა, განსაკუთრებით კი საჟურნალო სტატიები სხვა მედია საშუალებებისგან შედარებით გაცილებით ახლოს დგანან ლიტერატურასთან. სწრაფ ინფორმაციის მისაღებად მავანმა შეიძლება ტელევიზორს უყურო, რადიოს მოუსმინო, ინტერნეტი მოათვალიერო, უკიდურეს შემთხვევაში ყოველდღიური გაზეთი შეიძინო. ჟურნალის შემთხვევაში კი სხვა ესთეტიკასთან გვაქვს საქმე, ჟურნალი გრჩება, თავისუფალ დროს გინდა წაიკითხო, ნაწერისგან სიამოვნება მიიღო და მოკლედ რაღაც ისეთი აღმოაჩინო რომელიც შეიძლება ბევრად გვიან ვინმე მეგობარს წააკითხო. მოკლედ ჟურნალი თითქმის ლიტერატურაა, ამიტომაც მოდით ამ ორი ჟურნალის მენიუ დავათვალიეროთ.

ხშირ შემთხვევაში ჟურნალს კითხვას, უკნიდან, კულტურის რუბრიკიდან ვიწყებ, ასე მოვიქეცი ამ შემთხვევაშიც. ორი ძალიან სასიამოვნო, გულს რომ გითბობს ისეთი წერილი შემხვდა ბოლო ორი სტატიის სახით. საუბარია კახა თოლორდავას “ისევ პარკებზე და ისევ ყოფილ ოპოდრომზე” და დავით ბუხრიკიძის უბადლოდ დაწერილი “რეცენზია – მოსაზრებაზე” “მსხვილი წითელი ხაზი,” რომელიც კინოფილმ “სიცოცხლის ხეს” ეხება.

კარგია და სახალისო ასევე ლაშა ბუღაძის “აქცენტირება,” რომელიც ერთგვარ პაროდიას წარმოადგენს. რაზე? თუ წინა კვირის ტელე სივრცეს ადევნებდით თვალს ადვილად მიხვდებით.

დანარჩენი ლიბერალში მაინცდამაინც ლიტერატურული იყო თქო რომ გითხრათ მოგატყუებთ, მაგრამ დაწერილ სტატიებში იგრძნობა განსხვავება ტაბულასთან, კერძოდ კი ჟურნალისტები უფრო პროფესიონალურად უდგებიან სტატიებს. უმრავლესობაზე რესპოდენტებთან მუშაობა იგრძნობა, სამწუხაროდ ტაბულას შემთხვევაში უფრო “გატელევიზორებულ” ან ტელეფონში ნათქვამ ფრაზებს შეხვდებით, ყველას არ ეხება, მაგრამ როგორც ჩანს ბევრი ჟურნალისტი თავს მაინცდამაინც რესპოდენტებთან ურთიერთობით თავს არ იკლავს.

ტაბულაში სამარცხვინოა მიშა თავხელიძის და ზურა ჯაფარაძის საავტორო სვეტი რომელიც კითხვას სვამს თუ რატომ არ არიან ისინი (თუმცა გაუგებარია ვინ კონკრეტულად, ავტორები თუ ზოგადად რედაქცია?) სოციალისტები? ტექსტი არ ტოვებს “უნივერსიტეტდამთავრებულობის” შთაბეჭდილებას და კითხვისას გიჩნდება ეჭვი რომ ერთ-ერთი ავტორი წამი წამზე გინებას დაიწყებს.

ამის ფონზე კი სპორტის სექცია ნამდვილი განძია, განსაკუთრებით კი ზურაბ თალაკვაძის “გერმანელი.” ეს სტატია ორივე ჟურნალში ყველაზე მეტად მომეწონა, ძალიან კარგი ენითაა დაწერილი, საინტერესოდ და შთაგაგონებს კიდეც. ნორმალურად და კარგად იმუშავა ასევე ნინა ახლოურმა. დანარჩენი… რავიცი აბა…

4-3, კვლავ ლიბერალის სასარგებლოდ.

შეჯამება

რა შეიძლება ითქვას? გვაქვს ორი ჟურნალი, რომელსაც პრეტენზია Newsweek – ობა Time – ობაზე თუ არა, ნამდვილად ხარისხიანზე რომ აქვთ ფაქტია, ისიც ფაქტია რომ ჯერჯერობით ბევრი აქვთ სამუშაო. ტაბულას შემთხვევაში იქმნება შთაბეჭდილება რომ ეს იბეჭდება დაბეჭდვის და გართობის ხათრით, ხოლო ლიბერალი ცდილობს იყოს სერიოზული, მაგრამ უმეტესს შემთხვევაში უბრალოდ ცდილობს ვიდრე რეალურ შედეგს აღწევს….

ამ ეტაპზე კი ამ ორს და Newsweek-Time დუეტს შორის სხვაობა უფრო მეტია ვიდრე “სარკე-თბილისელების” ტანდემისგან.

შედარებანი მართლაც რომ ოდიოზურია.

ანგარიში, შესაძლო მაქსიმალური 36 ქულიდან, ლიბერალი 20 – 17 ტაბულა. გაიმარჯვა ლიბერალმა.