Tag Archives: უნივერსიტეტი

ფოტორეპორტაჟი ოქსფორდიდან

ოქსფორდში წასვლა ამ ადგილის მომხიბვლელი არქიტექტურის გამო არ გადამიწყვეტია. არც ცნობილი უნივერსიტეტის ისტორიას იყო ვიზიტის მიზეზი. უბრალოდ მონატრებული ძმის ნახვა მსურდა.

თუმცა, ჩემს მეგობარ ბლანკას ეს რომ ვაცნე მასაც იგივე სურვილი გაუჩნდა, ოქსფორდის ნახვის სურვილი და არა ჩემი ძმის, რა თქმა უნდა.

გამგზავრებამდე რამდენიმე ხნით ადრე ბლანკამ მომწერა, “გეგმა გვაქვს?” გაკვირვებულმა ვიკითხე, “რა გეგმა?”

– აი ადგილების რომლებიც უნდა დავათვარიელოთ.

რა თქმა უნდა არანაირი გეგმა არ მქონია, მეტიც, არც კი მიფიქრია. ბლანკას დიპლომატიურად ვამცნე რომ ჩემი ძმა ადგილზე გაგკვარვევს და საინტერესო ადგილებსაც გვანახებს.

ბლანკასთვის ეს არგუმენტი საკმარისი არ აღმოჩნდა და შემართებულმა მამცნობა რომ მომავალ დღეს გიდს იყიდდა.

ჩასულებს, ჩემი ძმა დაგვხდა და მშვენიერი გიდობაც გასწია. მშვენიერ გიდობაში მოსაწყენ ლექციებს შენობების თუ ქალაქის ისტორიაზე არ ვგულისხმობ. დაინტერესებულებს ამის გაკეთება ათასობით კილომეტრით მოშორებულებსაც შეუძლიათ, არც ოქსფორდშია ჩასვლა აუცილებელი.

კარგ გიდობაში ამ შემთხვევაში იმას ვგულისხმობ, რომ ჩემმა ძმამ თავისუფლება მოგვცა და ბლანკას დაჟინებული გეგმიური სვლის მაგივრად, თავისუფალი სეირნობა და საინტერესო ადგილების აღმოჩენისას ოდნავ გაჩერება და დათვარიელება შემოგვთავაზა, საღამოს კი ბრიტანულ პაბებსა თუ კლუბებში განტვირთვა.

მოკლედ, გთავაზობთ ფოტო მასალას.

ოქსფორდში მოსახვედრად ლონდონში სხვა ავტობუსზე უნდა გადავმსხდარიყავით, ვიზიტი ლონდონში იმდენად მოკლე და "სწრაფი" გამოდგა რომ გარკვეულწილად მისი დახასიათება ამ სურათითაც შეიძლება

 

სურათს რომ ვიღებდი გაკვირვებულმა ჩემმა ძმამ იკითხა: "რას იღებ? აქ არაფერი განსაკუთრებულია." ეს ადგილი მის საცხოვრებელთან ახლოს იმყოფება, შეიძლება ოქსფორდისთვის დამახასიათებელ, ჩვეულებრივ ქუჩას წარმოადგენდეს, მაგრამ მე საკმაოდ სიმპატიურად მომეჩვენა.

ერთ-ერთი ცენტრალური ქუჩის კუთხეში...

 

მე და ჩემი ძმა

კედელზე გამოსახული გრაფიტი. ფრაგმენტი.

 

ასეთი ტიპის სასაფლაოები ოქსფორდში ბევრი შეგხვდებათ. უმეტესობა 2 საუკუნეზე ძველია და ბევრი გამოჩენილი ადამიანისთვის უკანასკნელ სავანეს წარმოადგენს.

 

ცოტა არ იყოს და ირონიულია...

კვლავ გრაფიტი

ჩვენ...

გასეირნება გსურთ? კი ბატონო. 1 საათი - 25 ფუნტი (თუ სწორად მახსოვს).

 

მთლად ამსტერდამი არაა, მაგრამ საკმაოდ მრავლადაა...

 

რა თქმა უნდა ნარცისი იქნები, როდესაც ასე საყვარლად გამოიყურები... ოქსფორდის ბოტანიკური ბაღი

 

წიგნების მაღაზია სადაც აბსოლიტურად ყველა წიგნი 2 ფუნტი ღირდა, გაკვირვებული რამდენჯერმე ვეკითხებოდი გამყიდველს ფასს

Advertisements

შოტლანდიაში მცხოვრები ქართველები ქართულენოვან სკოლებს ითხოვენ

საქართველოს სამინისტრო დიასპორის საკითხებში , მოუწოდებს საზღვარგარეთ მცხოვრებ ქართველებს დაივიწყონ სტერეოტიპული ფრაზა “ქართველს საზღვარგარეთ არ გაეკარო,” გაერთიანდნენ და ახალი ინიციატივებით მიმართონ სამინისტროს.
საქართველოს მინისტრი დიასპორის საკითხებში, პაპუნა დავითაია, ბრიტანეთის ქალაქებს ეწვია და გაერთიანებულ სამეფოში მცხოვრებ ქართველებს შეხვდა. ვიზიტის ფარგლებში მინისტრმა ლონდონი, ედინბურგი და გლაზგო მოინახულა.
ლონდონში პაპუნა დავითაიამ რამდენიმე შეხვედრა ჩაატარა, აღსანიშნავია სტუმრობა British Library (ბრიტანული ბიბლიოთეკა) – ში, სადაც დაცულია რამდენიმე ქართული ხელნაწერი, რომლებიც შუა საუკუნეებით თარიღდება. სამინისტრო ბრიტანულ ბიბლიოთეკასთან მოლაპარაკებებს აწარმოებს,  მოლაპარაკებების მიზანია მოხდეს ხელნაწერების მაღალ დონეზე სკანირება და მათი ქართველი მეცნიერებისთვის გაცნობა.
ლონდონის შემდეგ მინისტრი შოტლანდიურ ქალაქებს ედინბურგს და გლაზგოს ეწვია. ამ ქალაქებში მცხოვრებმა ქართველებმა სხვადასხვა საკითხების მიმართ გამოხატეს ინტერესი. განსაკუთრებული ყურადღება დაეთმო ქართული საკვირაო სკოლების  თემას.
ამ დროისათვის შოტლანდიაში არ არსებობს არცერთი ქართულენოვანი სკოლა. ქართულ მოსახლეობას შორის კი, დიასპორის ზრდასთან ერთად, მოთხოვნა მათზე დღითი დღე მატულობს.

2 თებერვალს გლაზგოში გამართული შეხვედრის ერთ-ერთმა მონაწილემ, ბაჩო გაბუნიამ, რომელიც თითქმის ათი წელია ოჯახთან ერთად ბრიტანეთში ცხოვრობს, გამოხატა სინანული იმასთან დაკავშირებით, რომ მის შვილებს არ აქვთ სხვა ქართველ ბავშვებთან რეგულარული ურთიერთობის საშუალება. აქვე მან მაგალითი მოიყვანა.

“რამდენიმეჯერ დავაკვირდი რომ ქართველი ბავშვები ერთმანეთთან ურთიერთობისას თითქოს თავიდან ცდილობენ ქართულად ლაპარაკს, მაგრამ გარკვეული დროის შემდეგ ინგლისურზე გადადიან” – აღნიშნა ბაჩო გაბუნიამ შეხვედრისას .
შეხვედრის მონაწილეებმა ეს ფაქტი შეუჩვევლობით ახსნეს. მსგავს ვითარებაში ქართული საკვირაო სკოლის არსებობამ, შესაძლოა წარმოშობით ქართველი ბავშვების ქართულ ენასთან და ისტორიასთან დაახლოებას შეუწყოს ხელი.

პაპუნა დავითაიას თქმით საკვირაო სკოლებზე მუშაობის პროცესი დაწყებულია და ამ ეტაპზე უკვე საქართველოს განათლების სამინისტროსთან ერთად შემუშავებულია გეგმა თუ რა პროგრამით უნდა ასწავლონ სკოლის მოსწავლეებს, ასევე მიმდინარეობს პედაგოგების მომზადება პროექტისთვის.
“ამჟამად ველოდებით ადგილობრივ ინიციატივებს და ასეთის არსებობის შემთხვევაში,  ჩვენ დავეხმარებით აქაურ მოსახლეობას საკვირაო სკოლების დაარსებაში” – განაცხადა შეხვედრაზე პაპუნა დავითაიამ.

შოტლანდიისგან განსხვავებით ლონდონში, ქართული დიასპორა გაცილებით ძლიერი და სტრუქტურიზებულია, ამის ფონზე ინგლისის დედაქალაქში უკვე არსებობს საკვირაო სკოლა, ქართულ-ბრიტანული სავაჭრო პალატა და სხვა მძლავრი ორგანიზაციები. სამინისტროს მიზანი და სურვილია განავითაროს შოტლანდიაში არსებული დიასპორის ქსელი.

სამინისტროს ინიციატივით იქმნება ახალი ნოვაცია, სოციალური ქსელი, რომელიც სხვა სოციალურ ქსელების მსგავსია რიგ საკითხებში, მაგრამ ასევე გააჩნია თვისობრივი დამატება (აპლიკაცია). აპლიკაციის შინაარსი იმაში მდგომარეობს რომ ის პრაქტიკულად საზღვარგარეთ მცხოვრები ქართველებისთვისაა შექმნილი , რომელიც ,მაგალითად, გლაზგოში მცხოვრებ ადამიანს საშუალებას აძლევს ვირტუალურ სივრცის დახმარებით აღმოაჩინოს მასთან ახლოს მცხოვრები სხვა ქართველი ემიგრანტი. სოციალური ქსელით სარგებლობა შემდეგ მისამართზეა შესაძლებელი. http://iamgeorgian.com ქსელი სრულად ერთი თვის ვადაში ამუშავდება.

მინისტრმა ასევე აღნიშნა, რომ შოტლანდიაში შეიძლება უფრო მეტი ქართველი ცხოვრობდეს, ვიდრე ჩანს, ამის მიზეზი კი ისაა რომ ისინი ერთმანეთს არ იცნობენ, საკვირაო სკოლის, ცენტრის ან თუნდაც სოციალური ქსელის შემქნამ კი შეიძლება ხელი შეუწყოს უფრო მეტი ქართველის გამოჩენას და მათ გაერთიანებას.

პაპუნა დავითაიამ ასევე ისაუბრა თანამედროვე ტექნოლოგიების როლზე ემიგრანტებისთვის,  თანამედროვე  ინტერნეტის პირობებში საზღვარგარეთ მცხოვრებ ქართველებს ეძლევათ საშუალება მეტი გაიგონ სამშობლოს შესახებ და უახლესი ინფორმაციაც მიიღონ. შეხვედრისას მინისტრმა ასევე Itv.ge – ის და დიასპორის საკითხებში სამინისტროს ერთობლივ პროექტზე ისაუბრა. პროექტის ფარგლებში Itv.ve- ის საიტზე შექმნილია რუბრიკა, რომელიც აძლევს საშუალებას ემიგრანტებს გააკეთონ სიუჟეტები საკუთარი ცხოვრების შესახებ და ისინი აღნიშნულ საინფორმაციო პორტალზე განათავსონ.

“პროექტის ფარგლებში გაიხსნა რუბრიკა “დიასპორა,” რომელიც ისეთივე რუბრიკაა როგორიცაა კულტურა, სპორტი და ა.შ. ვფიქრობ დიასპორები აქტიურად ჩაერთვებიან ამაში და ერთმანეთს გაუცვლიან ინფორმაციას საკუთარი აქტივობების შესახებ.” – აღნიშნა პაპუნა დავითაიამ.

მინისტრის შეხვედრა ქართული დიასპორის წარმომადგენლებთან გლაზგოში ერთ საათზე ოდნავ მეტ ხანს გაგრძელდა, შეხვედრის დასასრულს, მინისტრმა მასში მონაწილეებს წარმატება უსურვა და ახალი ინიციატივებისთვის მზაობა გამოხატა.

“მოვიხიბლე მინისტრის უშუალო დამოკიდებულებით და მშვენიერი იდეებით, იმ შემთხვევაში თუ ეს იდეები პრაქტიკაში გატარდა მხოლოდ მივესალმები” – აღნიშნა შეხვედრის ერთ-ერთ მონაწილემ ნინო პატარაიამ რომელიც გლაზგოს კალედონიის აკადემიაში ქსელურ ინოვაციების კუთხით დოქტორინატურის სტუდენტია.

ხელი დავუქნიოთ 2010 წელს, მივესალმოთ 2011- ს

მედია, ის რაც ძალიან მიყვარს

ბლოგერების მრავალრიცხოვანი “ჯარის” მაგალითზე გადავწყვიტე არ გავმხდარიყავი გამონაკლისი და ამიტომაც ამ პოსტში მეც 2010 წელს ვაჯამებ. თავიდან ამის გაკეთება უშუალოდ ბლოგის მიმოხილვით გადავწყვიტე, მაგრამ სხვების პოსტებს რომ გადავხედე, აღმოვაჩინე რომ უმეტესობა ამას პირადი კუთხიდან აკეთებს. იმის გათვალისწინებით რომ ამ ბლოგზე პირადი ინფორმაციას ნაკლებად ვათავსებ და “ზოგადსაკაცობრიო” თემებით უფრო ვარ დაინტერესებული, მაგრამ მეორეს მხრივ ყოველდღიურ ცხოვრებაში საკმაოდ მიყვარს საკუთარ თავზე ლაპარაკი გადავწყვიტე წლის პირადი, შემაჯამაბელო პოსტი გამეკეთებინა.

2010 წელი ჩემთვის უჩვეულოდ დაწყო, პირველად შევხდი ახალ წელს ოჯახის გარეთ, კერძო კი ახლადდაწყებულ სამსახურში მაშინ ჯერ კიდევ “პირველ კავკასიურ” წოდებულ არხზე. სამსახურში გვიანობამდე დარჩენილმა რამდენიმე კოლეგამ 12 საათამდე ოდნავ ადრე შამპანიური და ალკოჰოლის შემცველი სხვა დანარჩენი ბოთლები გავხსენით და 2010 წლის დადგომა არაფხიზელ მდგომარეობაში ავღნიშნეთ.

ჩემი წიგნის პრეზენტაცია, 2010 წლის აპრილი, "პურ-პური"

იანვარ-თებერვალმა მშვიდად სამსახურში ყოველდღიური (ხშირად შაბათ კვირის ჩათვლით) სიარულით აღინიშნა, მარტში კი უცბად გამახსენდა რომ 2009 წელს დაწყებული წიგნის გაგრძელება შეიძლებოდა და მეც დაუღალავი (აქ სმაილიკი უნდა იყოს) შრომით მისი დასრულება გადავწყვიტე, რაც აპრილში წარმატებით (აქაც სმაილიკი) შევასრულე.

ივნის-ივლისის გასაყარზე სამსახურში მიმდინარე რეორგანიზაციის გამო “პირველ კავკასიურზე” სიარული შევწყვიტე, ბევრი დრო მრჩებოდა და ამიტომაც ამავე პერიოდში ბლოგზე აქტიურად პოსტვას შევუდექი, ამიტომაც პრაქტიკულად ბლოგმა ამ წლის ზაფხულში დაიწყო რეალურად ფუნქციონირება, მიუხედავად იმისა რომ ფორმალურად ის 2009 დაარსდა.

სექტემბერში ჯერ კიდევ 2009 წელს მიღებული გადაწყვიტელბა სისრულეში მოვიყვანე, ანუ გლაზგოს კალედონიის უნივერსიტეტში მულტიმედია ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე დავიწყე სწავლა. პირველ ლექციაზე ის გამიკვირდა რომ ბრიტანულ ჯგუფში მოვხვდი, ჩამოსვლამდე რატომღაც მეგონა რომ საერთაშორისო ჯგუფი ცალკე იქნებოდა, მაგრამ 22 ჯგუფელს შორის უცხოელი ჩემს ჩათვლით მხოლოდ 6-ია. ჯგუფის ასეთი განაწილება იმას უნდა გულისხმობდეს რომ მაგისტრატურის წარმატებული დასრულების შემთხვევაში მიუხედავად იმისა რომ უცხოელი ხარ კონკურენტუნარიანი იქნები ადგილობრივ “ბაზარზე”.

უნივერსიტეტი, სწავლა, სწავლა და კვლავ სწავლა

სექტემბრიდან უნივერსიტეტი ჩემის დროის 80 პროცენტს მაინც იკავებდა, ლექციები 9-დან 5-მდე, სახლში მოსულს კი დავალებები უნდა შეგესრულებინა. დეკემბრის დასაწყისი კიდევ “ნონ-სტოპ დედლაინებით” აღინიშნა, როდესაც ყოველ ორი დღეს ესსეები და პრეზენტაციები უნდა მოგემზადებინა. თუმცა, არ ვწუწუნებ, ჩემი აქ ჩამოსვლა პროფესიულად განვითარების სურვილს ეფუძნებოდა და ამ მხრივ ძალიან დიდ გამოცდილებას ვიღებ, ლექციები ინფორმატიული და საინტერესოა. რას წარმოვიდგენდი რომ მანამდე შეძულებილი და ყველაზე მოსაწყენი საგანი “ეთიკა” წლევანდელ პროგრამაში ჩემთვის ყველაზე, ყველაზე საინტერესო აღმოჩნდებოდა და მეც აქტიურად ჩავერთვებოდი აბსოლუტურად ყველა ლექციაზე დისკუსიებში. ეს კი პირველ რიგში საინტერესო ლექტორის და ასევე საინტერესო პროგრამის დამსახურებაა. ასე რომ იცოდეთ ორ სხვადასხვა ლექტორს თანაბარმნიშვნელოვნად შეუძლია შეგაძულოთ ან შეგაყვაროთ თავისთავად საინტერესო საგანი.

წლის დასასრულისკენ ასევე გავხსენი ახალი, ამჯერად ინგლისურენოვანი ბლოგი, რომელზეც ძირითადად პროფესიულ პოსტებს გავაკეთებ.

გლაზგოში, კვლავ დავიწყე საჭმლის მომზადება. წელს იტალიური პასტას მომზადება და ნაირ ნაირი ბრინჯის მოხარშვა ვისწავლე, მიღწეულზე გაჩერებას არ ვაპირებ და უახლოეს მომავალში ახლ რეცეპტებსაც დავეუფლები, რომლებსაც აუცილებლად იხილავთ ბლოგზე.

წელს პირველი შემთხვევაა როდესაც ახალ წელს საზღვარგარეთ ოჯახის გარეშე ვხვდები, ვნახოთ რისი მომტანი იქნება. ისღა დამრჩენია რომ მეგობრებთან შესახვედრად მოვემზადო, ასე რომ, დროებით, ახალ 2011 წლამდე. ბედნიერ ახალ წელს გისურვებთ!

დილა გლაზგოში

დღეს სახლიდან უნივერსიტეტში მიმავალმა გადავწყვითე თან სურათები გადამეღო. ტიპიური გლაზგოური დილა გამოდგა, მოღრუბლული და ცივი. მოკლედ გთავაზობთ რამდენიმე ფოტოს.

 

ჩემს სახლთან

 

 

მეტროსკენ მიმავალი გზა

 

 

აიბროქსის სიამაყე და ყველაზე დიდი ღირშესანიშნაობა - რეინჯერსის სტადიონი

 

 

ბუქანანის სადგური

 

 

ბუქანანის ქუჩა, ეს ქუჩა ძალიან მიყვარს, აქ ჩემი საყვარელი წიგნების მაღაზია მდებარეობდა, რომელიც სამწუხაროდ სხვაგან გადაიტანეს

 

 

სოკიჰოლის ქუჩა, გლაზგოს ცენტრი, ხალხი ამ ქუჩაზე სამუშაო და უქმ დღეებზე ერთმანეთისგან რადიკალურად განსხვავდება

 

 

ორ თვეზე ნაკლებია რაც ამ უნივერსიტეტში ვსწავლობ, მაგრამ უკვე ძალიან შევეჩვიე

 

 

ცოდნა – ლომების ხვედრია… არა, კატების

გახსოვთ ძველი ქართულ – საბჭოური მულტფილმი – კატა ამზადებდა ლომის
ბოკვერს ფიზკულტურაში. პირველად რომ ვნახე პატარა ვიყავი, სპორტი მიყვარდა ძალიან და ეს კატაც კარგ სპორტსმენად მეჩვენებოდა, ბოკვერიც კარგი მოსწავლე იყო და მოკლედ ერთ ამბავში იყვნენ, ბოლოს შეჯიბრი რომ დაუნიშნეს შემეშინდა რას იზამს თქო ახლა ეს კატა, თავს როგორ დააღწევს ლომის ლაჩრულ და ყოვლად არა ლოგიკურ გადაწყვეტილებისგან?

მოგეხსენებათ, კატამ თავი ეშმაკურად დაიძვრინა და ხეზე აძვრა, აწ ბოკვერი და უკვე ლომი ხახა მშრალი დარჩა – მას ხომ ხეზე აძვრომა არ უსწავლია? ”

აბა, ყველაფერს ხომ არ ვასწავლიდიო?

– რაღაც ამდაგვარი თქვა მულტფილმის ბოლოს კატამ. მეც გამიხარდა.

გავიდა წლები, ეს მულტფილმიც დამავიწყდა და ამასობაში ორი უნივერსიტეტი და ორი სპეციალობაც გამოვიცვალე. დიდი ბიჭი გავხდი მოკლედ და მულტფილმებისთვის სად მეცალა?  “სერიოზულ” ფილმებზე გადავედი და “დავჭკვიანდი.”  ბავშვობაში ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი რომ ხსენებული მულტფილმი სულ სხვა გარემოებაში გამახსენდებოდა, უფრო კონკრეტულად კი საქართველოში პედაგოგიკის და მენტორობის უხარისხო დონის გამო. თავისებურად – უხარისხო.

არაერთხელ ქართველ პედაგოგებთან ურთიერთობისას შემიმჩნევია რომ თითქოს რაღაცას ბოლომდე არ გეუბნებიან, რაღაცას გიმალავენ და გბლოკავენ.

და ჰოი საოცრებავ,  ეს კატა მხოლოდ მულტფილმებში როდი არსებობდა, თრმე ის არაერთხელ მევლინებოდა  უკვე ზრდასრულ ასაკში. თურმე ეს კატა ქართული მენტორული კულტურის შემადგენელი ნაწილია და მშვენივრად გადმოსცემს იმ ვითარებას რომელიც დღეს ქართულ საგანმანათლებლო სისტემაში არსებობს. თუმცა არსებობს ერთი განსხვავება – თუ ბავშვობაში კატა მომწონდა ახლა მას მხოლოდ ნეგატიურ მოვლენად აღვიქვამ.

ერთი ჩემი ნაცნობი მშვენიერ ფრაზას იყენებს –

ცოდნა უშრეტი რესურსია

მაგრამ ქართულ პედაგოგიკას და კატის ფენომენს თუ გადავავლებთ თვალს მაშინ მივხვდებით რომ ამ მასწავლებლებს ამის არ სჯერათ და ეშინიათ, ეშინიათ იმის რომ მათი ცოდნა გაზომილია და ზღვარი გააჩნია და თუ კი ისინი მთელ ცოდნას მოწაფეებს გადასცემენ მაშინ გამოვა რომ მოწაფე აჯობებს. აი, აქ კი სერიოზული პრობლემა გვაქვს, კერძოდ კი პროფესიონალიზმთან.

უნივერსიტეტში (“ცოდნის ტაძარს”) ვგულისხმობ სწავლისას არაერთი ლექტორი გვყავდა რომელიც პირდაპირ გვეუბნებოდა:

თქვენ, რა უნდა გასწავლოთ? ტყუილად ვკარგავ დროს.

და ლამისაა პირდაპირი ტექსტით დებილებს გვეძახდა, თუმცა ეს მაინც სხვა თემაა… ჩვენ კი ჩვენსას დავუბრუნდეთ.

ნუთუ ადამიანი რომელიც საკუთარ ცხოვრებას განათლებას და მეცნიერებას (თუნდაც ჰუმანიტარულს) უძღვნის იმდენად ლაჩარია რომ ვერ მიხვდეს რომ ყოველდღიური განვითარება და რესურსის გამდიდრება აუცილებელი მოვლენაა? ნუთუ, მართლა ჰგონია რომ დიდი ინფორმაციის გაცემით ის დაიჩაგრება და დაკარგავს რამეს? სამწუხაროდ, მე მგონია რომ ბევრი მართლაც ასე ფიქრობს. ფიქრობს იმიტომ რომ ზარმაცია, იმიტომ რომ საკუთარი საქმე არ უყვარს და ურჩევნია გარკვეული ცოდნა დააგროვოს და 10 პროცენტი მაინც საკუთარ თავს დაუტოვოს. ეს კი, თანამედროვე საქართველოს ან თუნდაც ნებისმიერ სხვა სახელმწიფოს პირობებში დამღუპველია, დამღუპველია იმდენად რამდენადაც რესურსის განახლების გარეშე ჩვენ მხოლოდ სიბნელე გვიწერია ბედათ. აკი ნათქვამია

რასაც გასცემ შენია, რაც არა დაკარგულია

თუმცა შიში იმისა რომ ბოკვერი დაგეწევა და შენც დაიღუპები თანამედროვე საქართველოში სამწუხაროდ მაღალია.