Tag Archives: ფეისბუქი

ქართული ვირტუალური და რეალური სამყაროს ტუსოვკების მინიპედია

 

 

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

 

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

personal_trollface_hd

ტროლები

მიუხედავად იმისა, რომ გავრცელებული სტერეოტიპის თანახმად ამ ტუსოვკაში ყველაზე არასერიოზული ხალხი ერთიანდება, რეალობა სულ სხვაა. ტროლები უმეტესს შემთხვევაში ძალიან გულჩათხრობილები და კეთილი ადამიანები არიან, რომლებიც ჩვეულებრივ ადამიანურ ყურადღებას ითხოვენ, უბრალოდ არ იციან როგორ გამოხატონ. ტროლები რეალურ ცხოვრებაში იმდენად მორცხვები არიან, რომ “გამარჯობის” გაგონებისას შეიძლება გაწითლდნენ კიდევაც. თუ ტროლის კომენტარებს პასუხობთ, ის თქვენ ყველაზე კარგ ადამიანად გთვლით და შეიძლება სახლში თქვენი პლაკატიც კი უკიდია. იმ შემთხვევაში თუ კი იგნორირებას უკეთებთ, მისთვის დართ ვეიდერზე უარეს ბოროტებას წარმოადგენთ, თუმცა თქვენი პლაკატი მაინც უკიდია.

უმაღლესი ქურუმი – საკუთარი ეგო

ტაბულასთან ასოცირებული იუზერები

მიუხედავად იმისა, რომ ამ ტუსოვკის ბირთვს ტაბულაში მოღვაწე ახალგაზრდები წარმოადგენენ, ხშირ შემთხვევაში გვხდებიან სხვა ასოცირებული წევრებიც. უმეტესს შემთხვევაში მათ შორის შეხვდებით ყოფილ ფორუმელებს, რომლებიც ხსენებულ ჟურნალის შექმნისას დასაქმდნენ. ცხოვრების ძირითად ნაწილს ატარებენ ფეისბუქზე, ხშირად პოსტავენ ისტორიებს ტაქსისტების შესახებ. ქვეცნობიერად მემარჯვენეები, ცნობიერად მიშისტები. ძალიან მტკივნეულად აღიქვამენ უთანასწორობას, თუმცა მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ ამაში ქართული ოცნების ხელი ურევია. ამ ტუსოვკის მდედრობითი სქესის წარმომადგენლებს ძალიან უყვართ ჯგუფი Archive, თუმცა იმიჯის ასაწევად ხანდახან ცდილობენ დაიმახსოვრონ ნაკლებად ცნობილი დიჯეების სახელები თუ ფსევდონიმები.

უმაღლესი ქურუმი – უშიშროების საბჭოს ყოფილი მეთაურის მეუღლე, განსაკუთრებით წინ წასულებისთვის მილტონ ფრიდმანი.

ჰიპსტერი მემარცხენეები

გარეგნულად, ჩაცმულობით ხშირ შემთხვევაში ძალიან გვანან ტაბულასთან ასოცირებულ იუზერებს და მათ მსგავსად შეგიძლიათ ერთი და იგივე ივენთებზე იხილოთ (მაგალითად ე.წ. Flea Market-ზე, მტკვარზე, გალერიში და ა.შ). თუმცა, ამ მახასიათებელზე მსგავსება მთავრდება. ერთმანეთის ტერიტორიას იშვიათად კვეთენ ხოლმე და ერთი და იგივე ღონისძიებაზე მოხვედრილები სალამის მაგივრად შორიდან სჩუქნიან ერთმანეთს მრავლისმეტყველ მზერებს. ჩუმად უყურებენ ხოლმე და გული უჩუყდებათ Notting Hill-ის და Love Actually-ის მსგავს ფილმებზე, თუმცა საჯაროდ ერთმანეთში და სხვებთან საუბრობენ მხოლოდ ვისკონტიზე და ანტონიონიზე. ერთი ან ორი წლით მიდიან საზღვარგარეთ სასწავლებლად და სამშობლოში დაბრუნებულები ორმაგად ხარჯავენ ენერგიას, სხვაგან თუ არა, ტუსოვკებზე მაინც.

უმაღლესი ქურუმი – სლავოი ჟიჟეკი, დამწყებისთვის საზღვარგარეთ მოღვაწე ქართველი მემარცხენე ინტელექტუალები.

აქტივისტები, ენჯეოშნიკები, ახალი ინტელიგენცია

ეს სამსაფეხურიანი ტუსოვკაა. რადგანაც პირველი სტადია ნაკლებ გამოცდილებას და ცოდნას საჭიროებს, იწყებენ ქუჩებით და ფეისბუქ აქტიურობით. დადიან ყველანაირ აქციაზე, თუმცა ვიწრო გაგებით ნაკლებად პოლიტიკურზე, მაგალითად ხეების გაჩეხვა, უმცირესობის უფლებების შელახვა, ქალის უფლებების შელახვა და ა.შ. მათ იურისდიქციაშია. თვალს ადევნებენ საზღვარგარეთ საპროტესტო აქციებს და ვირტუალურად ღებულობენ გამოცდილებას. მეორე საფეხურზე დაწინაურება ენჯეო სექტორში დასაქმება წარმოადგენს, ამისთვის აუცილებელია ინგლისური ენის ცოდნა. ამას ხშირად წინ უძღვის სწავლა საზღვარგარეთ სახელმწიფოს ხარჯზე, პოპულარულია ბუდაპეშტი. ესენი აქციებზე ნაკლებად დადიან და უფრო საოფისე სამსახურით შემოიფარგლებიან. ზედა საფეხურს პირობითად ახალი ინტელიგენცია შეგვიძლია ვუწოდოთ. ესენი მიუხედავად იმისა რომ სადღაც მუშაობენ, შეუძლიათ ბევრი მუშაობით თავი არ შეიწუხონ, მათ ყოველ სიტყვას ძალიან დიდი მნიშვნელობა აქვს სოციალურ ქსელებში, მათი გამოჩენა და აღშფოთება კი მხოლოდ განსაკუთრებულ შემთხვევებში ხდება საჭირო. მიუხედავად იმისა, რომ სოციალურ ქსელებში კლავიატურამომაგრებულები ებრძვიან არაპოლიტკორექტულ გამოვლინებებს, თუნდაც ირიბს, ვიწრო წრეში მსგავს თემებზე თავად ხუმრობენ ხოლმე და ხშირად არც თუ ისე ირიბად. კითხულობენ ლიბერალს ან ტაბულას მსოფმხედველობის შესაბისად, წინწასულები Guardian-ს ან Economist-ს, კვლავ მსოფმედველობის მიხედვით.

უმაღლესი ქურუმი – ადრე და მომავალში ომბუდსმენის თანამდებობაზე დაწუნებული ნებისმიერ კანდიდატი, დიმიტრი ლორთქიფანიძის გარდა.

ელექტრონული ჰიპები

ესენი 90იან წლებში პოპულარულ ალტერნატიული მოძრაობის და პოსტმოდერნის სინთეზს წარმოადგენენ. დამიწებულ ადამიანს ფეისბუქზე მათი კომენტარები ხშირ შემთხვევაში შეიძლება არაადექვატურადაც კი მოეჩვენოს. იქმნება შთაბეჭდილება რომ ესენი საქართველოში არ ცხოვრობენ, არ წერენ პოლიტიკაზე, სოციალურ პრობლემებზე, პოსტავენ “სტრან” ფოტოებს, სტრან სტატუსებს და მეტწილად ამაღლებულ თემებს ეტანებიან, ამიტომაც ისიც კი უცნობია დადიან თუ არა ტუალეტში.

უმაღლესი ქურუმი – დამწყებებისთვის ლადო ბურდული, განვითარებულებისთვის დადაისტები (ყველა)

ფეისბუქ ექსპერტები

მიუხედავად იმისა, რომ ეს ტუსოვკა ძალიან ეკლექტურ საზოგადოებას წარმოადგენს და სიტყვაზე ზოგი მისი წარმომადგენელი შეიძლება დიასახლისი იყოს, ზოგიც ინჟინერი, ზოგიც კლერკი, მათ ერთი რამ აერთიანებთ – ისინი თავს ვალდებულად თვლიან გამოხატონ საკუთარი ექსპერტული აზრი ნებისმიერ მეტნაკლებად მნიშვნელოვან თემაზე. ბოლოდროინდელ მაგალითად შეიძლება შევარდნაძის და შემდგომ უკვე ნოვოდვორსკაიას გარდაცვალება მოვიყვანოთ. არც კი ვიცი რა ეშველებოდა ქართულ ვირტუალურ სივრცეს, რომ არა ამ ძალიან კომპეტენტური ადამიანების ძალიან კომპეტენტური აზრი.

უმაღლესი ქურუმი – ტროლების მსგავსად საკუთარი ეგო

 

Advertisements

ახალი ამბების ყოველკვირეული ავი მიმოხილვა [სეზონი 3, კვირა 6]

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

გასული კვირის “You don’t say” სერიის ჰიტად, ანუ აღმაშფოთებელი ბანალურობის შინაარსის მატარებელ ვიდეოდ, რომელსაც სრულიად ფეისბუქი აშეარებს ხოლმე, აი ეს რგოლი მოგვევლინა. დარწმუნებული ვარ ასეთები თქვენს საფრენდეთშიც მრავლად იყვნენ და იმედი მაქვს მათ რიცხვში არ შედიოდით. თუ ჩემი ვარაუდი არ გამართლდა, სასწრაფოდ დატოვეთ ეს რაფინირებული და არამეინტსრიმული პოსტი. თუ ჯერ კიდევ აქ ხართ, გილოცავთ, იუმორის გრძნობა გქონიათ, თუმცა რაც უფრო მნიშვნელოვანია, ადვილად არ ვარდებით. არა, მართლა რამდენად ირონიულია ის, რომ ადამიანი, რომელიც საკუთარი ცხოვრების დიდ ნაწილს ფეისბუქზე ატარებს  სწორედ ისე იქცევა როგორც ამ რგოლშია აღწერილი და ამ ვიდეოს იგივე ფეისბუქზე აშეარებს. საერთოდ რაღაც უცნაური ტენდენციაა, კომუნიკაციის ინსტრუმენტს, ანუ ფეისბუქს აბრალებდე ყველაფერს. ეს დაახლოებით იგივეა, ტელეფონზე რომ დაურეკო ვიღაცას, ძალიან სისულელეები ილაპარაკო და ყველაფერი არა საკუთარ თავს, არამედ ტელეფონს დააბრალო. თუმცა, ამ ვიდეოს ყოველ დამლაიქებელს და დამშეარებელს ალბათ გულის სიღრმეში საკუთარი თავი ასეთად არ მიაჩნია და მას სხვა ფრენდების სამხელად აკეთებს. გონს მოდით ადამიანებო, ფეისბუქი რომ არა, ბოლოს და ბოლოს, როგორ გაიგებდით მიწისძვრის ან თუნდაც წვიმის შესახებ?

სულ უფრო ჭირს რეალური და ფიქტიური სამყაროს ერთმანეთისგან გარჩევა, ყოველ შემთხვევაში ამ მიმოხილვის რეგულარულ სტუმარს, კიმ ჯონგ უნგს ნამდვილად უჭირს. საქმე ისაა, რომ რამდენიმე თვეში სეტ როგენის კომედია (ჯეიმს ფრანკოს და სეტ როგენის მონაწილეობით) უნდა გამოვიდეს. ფილმი როგორც ჩანს საშა ბარა კოენის “დიქტატორის” სტილშია გადაწყვეტილი, თუმცა იმ განსხვავებით, რომ კიმ ჯონგ უნი რეალურად არსებული ტირანია. მოკლედ, Game of Throne-ის ენაზე რომ ვთარგმნოთ, კიმ ჯონგ ჯოფრის უთქვამს, რომ პასტის გული ვერ მოითმენსო და ფილმი მართლა რომ გამოვიდესო, არც მეტი არც ნაკლები, ომს დავიწყებო. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ მესამე მსოფლიო ომის მიზეზად სეტ როგენი და ჯეიმს ფრანკო მოგვევლინებიან. გახსოვთ ისტორიული ომების წინაპირობები? ტერიტორიების გადანაწილება, ერცჰერცოგის მკვლელობა და ა.შ. ახლა კი წარმოიდგინეთ, თუ რას იფიქრებენ ჩვენი შთამომავლები ისტორიის წიგნის გადაშლისას წაიკითხავენ, რომ ერთი ჩვეულებრივი ჰოლივუდრი კომედია, რომლის მიზანიც მხოლოდ და მხოლოდ შემოსავლის მიღება იყო, გლობალური ომის მიზეზი გახდა?

იგივე ისტორიის სახელმძღვანელოებში მოსწავლეები ამოიკითხავენ, რომ მე-19 საუკუნეში ადამიანმა მოიგონა ტელეგრაფი, რომელსაც მოჰყვა რადიოს გამოგონება, მე-20 საუკუნეში ტელევიზორი, ინტერნეტი და ა.შ. 21-ე საუკუნეში კი აი ეს სპერმის ექსტრაქტორი. ანუ მეცნიერებმა გაამარტივეს ის, რაც პრინციპში ისედაც საკმაოდ მარტივი იყო და კაცობრიობის ეს ტრივიალური ჰობი, კიდევ უფრო გაამარტივეს. საერთოდ ასეთ გამოგონებას გრძელვადიან პერიოდში, შეუძლია გარკვეული ორგანოს ატროფია გამოიწვიოს, რაც იმას ნიშნავს რომ ჩვენს შთამომავლებს ორასი წლის შემდეგ გაცილებით სუსტი მარჯვენა უნდა ჰქონდეთ.

როგორც იქნა ქართულ სტოუნჰენჯს მოვესწარით. ადგილობრივ გამგეობას თერთმეტსაფეხურიანი კიბის ასაშენებლად 2 მილიონ ლარზე მეტი გამოუყვია, რაც იმას ნიშნავს, რომ თითო საფეხური 100,000 ლარზე მეტი დაჯდა. ჩემი ძალიან არამეცნიერული გათვლებით ასე ძვირი თავის დროზე მაიების პირამიდების აშენებაც კი არ ღირდა. შესაბამისად, თუ რომელიმე კონკრეტული პირამიდა უფრო იაფი დაჯდა და მას წელიწადში ათიათასობით ტურისტი სტუმრობს, იმას უნდა ნიშნავდეს, რომ უფრო ძვირ ღირშესანიშნეობას გაცილებით მეტი ადამიანი უნდა ესტუმროს. ამიტომ, უახლოეს მომავალში ხულოს რაიონში უნდა ველოდოთ სტუმრებს დედამიწის ყველა კონტინენტიდან. ისე კი, ამ კიბის ნახვისას პირველი რაც გამახსენდა თამაში Sim City იყო. ვისაც გითამაშიათ, გამორიცხულია თუნდაც პირველ თამაშზე შეცდომა არ მოგსვლოდათ და შემთხვევით რამე ნაგებობა არაადეკვატურ ადგილას არ აგეშენებინოთ. დაახლოებით ამას ჰგავს ხულოში აშენებული ეს შედევრი.

აინშტაინის თუ დავუჯერებთ, ყველაფერი ფარდობითია. ამ თეორიის მიხედვით, ფეხბურთის მიმდინარე მსოფლიო ჩემპიონატზე ესპანეთის ნაკრებისთვის ყველაზე სასიამოვნო მოვლენად, იმ მატჩებთან შედარებით რაც მსოფლიო ჩემპიონმა (!) ჩაატარა, ნაკრების თვითმფრინავზე დაცემული მეხი უნდა ჩავთვალოთ. წარმომიდგენია, თუ რა კოშმარული სიზმრები ესიზმრებოდათ სახლში მიმავალ ესპანელებს მეხმა რომ გამოაღვიძა. ვფიქრობ ეს შემთხვეა მათთვის ნიშანი უნდა ყოფილიყო, რის შემდეგაც სპორტსმენები აუცილებლად მიხვდებოდნენ, რომ ფეხბურთის გარდა არსებობს სხვა “რამეები” რამაც შეიძლება სიხარული მოგიტანოს, მითუმეტეს მაშინ როდესაც ეს სხვა “რამეები” შეიძლება უკეთ გამოგდიოდეს.

ამ კვირისთვის სულ ეს იყო, დანარჩენი ყველაფერი რიგზეა, მსოფლიო ჩემპიონატი გრძელდება, ტოტალიზატორები ხარობენ, X-factor-ის ფანები არაადეკვატურად “ვაიმე რა მაგარია” პათოსით აშეარებენ მათი ფავორიტების ვიდეოებს, ქართველი “კრეატივშიკები” განაგრძობენ უნიჭო რეკლამების შემოთავაზებას, ლუდი კი გაგანია ზაფხულში სულ უფრო და უფრო ემსგავსება H2O-ს.

წინა კვირის მიმოხილვა იხილეთ აქ.

ახალი ამბების ყოველკვირეული ავი მიმოხილვა [სეზონი 3, კვირა 5]

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

დიდხანს ვფიქრობდი თუ როგორ მექილიკა ტაბულას და ახალი ეკონომიკური სკოლის  პროექტზე, რომლის დამსახურებითაც გასულ კვირას აი ეს ვიდეო გავრცელდა და მივხვდი რომ ამის საჭიროება არ იყო. პირველ რიგში იმიტომ რომ ვიდეო გარკვეულწილად თავად წარმოადგენს ქილიკს საკუთარ თავზე. ვიდეო ჩარლი ჩაპლინის კინოფილმ Modern Times-ის კადრებით იწყება, იმ კინოფილმის კადრებით, რომელიც  დიდ დეპრესიას და ამერიკაში არსებულ ფინანსურ კრიზისს ეხმაურება, აკრიტიკებს თანამევედროებას და მოკლედ რომ ვთქვათ, იმ პერიოდის ამერიკაში რამე ფილმს თუ შეიძლება ეწოდოს ანტიკაპიტალისტური, ასეთს სწორედ რომ ჩაპლინის ეს ნამუშევარი წარმოადგენს. ამ დროს შემოდის წამყვანის ხმა, რომელიც გვამცნობს, რომ “კაპიტალიზმი თანასწორობას, ანუ უნარის მიხედვით წარმატების პრინციპს აღიარებს,” რის შემდგომაც  ოდნავ მაინც საღ გონებაზე მყოფ მაყურებელს უჩნდება ლეგიტიმური კითხვა, “WTF?”

რა არის უფრო საშიში, ფსიქიკურად გაუწონასწორებელი ადამიანი, რომელიც იარაღს ატარებს, თუ “რეჟისორი,” რომელსაც კამერა ჩაუვარდა ხელში. ვფიქრობ ამ ვიდეოს გათვალისწინებით, რომელსაც ავტორმა ამაყად “მოკლემეტრაჟიანი კინო ჩანართი” დაარქვა, ამ კითხვაზე პასუხი არც თუ ისე ცალსახაა. ედ ვუდიც კი, რომელიც მსოფლიო კინემოტაგრაფიის ისტორიაში ყველაზე ცუდ რეჟისორად მიიჩნევა, არ მოიწონებდა ამ “მოკლემეტრაჟიან ფილმს”. ამ ნამუშევრის ერთადერთ ნათელ წერტილად შეგვიძლია ჯიპი მივიჩნიოთ, რომელიც მთავარი გმირების ფონზე მოძრაობას მეორე წუთიდან იწყებს, მასში მსხდომი მგზავრები კი აშკარად ელოდებიან იმას თუ როდის მორჩება გადაღება. რეჟისორის ერთადერთ საღ გადაწყვეტილებად კი შეგვიძლია ის მივიჩნიოთ, რომ ვიდეოს ატვირთვის შემდგომ ავტორმა კომენტარის ველის გათიშვა გადაწყვიტა.

გასულ კვირას პრაქტიკულად აპოკალიპტური მოვლენის მომსწრენი გავხდით, თითქმის ორი საათის განმავლობაში აქტიური ინტერნეტ მომხარებლები ვერ პოსტავდნენ “დაკ ფეისებს,” ვერ გვამცნობდნენ დილით მირთმეული საჭმლის შესახებ, როგორ გრძნობენ თავს, ვერ აზიარებდნენ “ძალიან მაგარ” ვიდოეებს და ა.შ. მხოლოდ იმიტომ რომ ფეისბუქმა ნახევარი საათით გათიშვა გადაწყვიტა, თუმცა ღმერთის თუ მარკ ცუკერბერგის წყალობით, პრობლემა საბოლოოდ მოგვარდა და ყველაფერი მშვიდობიანად დასრულდა. სამყარო განაგრძობს არსებობას.

ყველას ფეისბუქი ვერ ექნება, მაგალითად ელიზაბეთ მეორეს. მისი სტატუსი არ აძლევს საშუალებას იძრომიალოს ფეისბუქზე. თუმცა, ვინ იცის, იქნებ ანონიმურად არის დარეგისტრირებული და “The Queen” ჰქვია, პროფაილ სურათად კი კეიტ ბლანშეტის ფოტო უყენია, თუმცა ყველამ ვიცით რომ ასეთ იუზერებს არავინ ამატებს და ამიტომაც ის რეალურად მარტო უნდა გრძნობდეს თავს.  თუმცა, შეიძლება ვიღაცა “გოიმდებოდეს” და ბლანშეტის ფოტოს ქვეშ უწერდეს, “ძალიან ლამაზი ხარ” (აუცილებლად ქართულად, მაგრამ ინგლისური შრიფტით). მაგრამ დავუბრუნდეთ თემას, სავარაუდოდ ყურადღების ნაკლებობის გამო დედოფალმა სერიალ Game of Thrones-ის გადასაღებ მოედანზე მისვლა გადაწყვიტა. დარწმუნებული ვარ ეს ამბავი პირველ რიგში იმიტომ გაშუქდა, რომ სერიალია პოპულარული და არა იმიტომ რომ დედოფალი დედოფალია. საინტერესოა რომ მონარქმა ტახტზე დაჯმდომაზე უარი განაცხადა, როგორც ჩანს “სხვისი არ მინდას, ჩემი მაქვს” პრინციპით.

ბოლოს გიტოვებთ ვიდეოს ძალიან საინტერესო კურსების შესახებ, რომელიც სავარაუდოდ სულ ცოტა ხნის წინ გაიხსნა და მსურველებს საკმაოდ ეგზოტიკური “სპორტის” სახეობას სთავაზობს.

წინა კვირის მიმოხილვა იხილეთ აქ.

ახალი ამბების ყოველკვირეული ავი მიმოხილვა [სეზონი 2, კვირა 5]

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

ჩრდილოეთ კორეის დემოკრატიული ფორმით არჩეულმა დიქტატორმა და დესპოტმა კიმ ჯონგ უნმა როგორც ჩანს კვლავ მოიწყინა და ახალი წესის შემოტანა გადაწყვიტა – ამიერიდან ქვეყნის ყველა სტუდენტი ვალდებული იქნება მისნაირი ვარცხნილობა ატაროს. სავარაუდოდ სეროტონინი, რომელიც ჯინგ ჯონგ ჯუნს, კი არადა, კიმ ჯონგ უნს საკუთარი ბიძის სიკვდილით დასჯის შემდეგ გამოუმაშავდა, კვლავ დაბალ ნიშნულზე ჩამოვიდა და ამიტომაც ახალი გასართობის გამოგონება სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი გახდა, თავად ჩრდილო კორეელი ლიდერისთვის თუ არა, რომელიმე ახლობელი პირისთვის მაინც.

დავით გედი დეგი ბედი შედი, კი არადა დავით ბედი გედი… ტფუ… დავით დეფი გოგიბედაშვილს აგინეს! თან ეს ყველაფერი მისი შვილების თანდასწრებით მომხდარა. ცნობილი პოემის სახელად “იმიტომ-ის” ავტორი ინციდენტის შემდეგ კომპიუტერს მივარდნილა და ორგანიზმში გამომუშავებული ადრენალინი ფეისბუქის სტატუტის წერაში დაუხარჯავს.  ადრენალინის ხარჯვისას თან “თავდამსხმელებისთვის” უკვე უპატიებია და ამიტომაც ინციდენტი ამოწურულად უნდა მივიჩნიოთ.

საქართველოს პრემიერ მინისტრი ირაკლი ღარიბაშვილი, რომელიც YMCA-ს ამ სიმღერაზე უმცროსია, გამოვიდა ინიციატივით ოჯახი განისაზღვროს როგორც “ქალის და მამაკაცის” ერთობა. ანუ ამ ლოგიკით გამოდის, რომ თუ ცოლ-ქმარი გაშორებულია და სიტყვაზე დედა და შვილი ცხოვრობენ ერთად, მათი ერთობა არ შეიძლება “ოჯახურად” ჩაითვალოს. ყველაზე საინტერესო კი ისაა, რომ ინიციატივის ავტორების განმარტებით ის არაფერს “კრძალავს” და არც ვინმეს ანიჭებს განსაკუთრებულ უფლებას. ანუ კანონპროეტს არანაირი პრაქტიკული დანიშნულება არ ჰქონია. ამოცანა გვეკითხება… კარგით, გავიარეთ.

დღევანდელი მდგომარეობით უკრაინისთვის რუსეთზე უარესი შეიძლება მხოლოდ დართ ვეიდერი იყოს. და აი ისიც, მხატვრული სამყაროს ყველაზე ბოროტმოქმედის ნიღაბს ამოფარებულ ადამიანს უკრაინის პრეზიდენტობა გადაუწყვეტია. საინტერესო უნდა იყოს დართ ვეიდერის დებატები სხვა კანდიდატებთან, არა მგონია გადამწყვეტ მომენტში ნათქვამ “I am your father-ის” არგუმენტს რომელიმემ გაუძლოს.

ფეისბუქს “მეშოკ ფულად” ვირტუალური რეალობის მოწყობილება უყიდია. მართალია გარეთ 2014 წელია, მაგრამ ადამიანთა უმრავლესობა აზრზე არაა თუ რა პრაქტიკული დანიშნულება უნდა ჰქონდეს მსგავს გაჯეტს და ამ ყველაფერზე მხოლოდ ბუნდოვანი წარმოდგენა აქვს შექმნილი. ეს წარმოდგენა კი აწ პრეისტორიული 90იანებში საკაბელოზე გასულ “ბ კლასის” ფილმებში ასახული რეალობისგან დიდად არ უნდა განსხვავდებოდეს. თუმცა, თუ ფეისბუქმა მომავალში სოციალურ ქსელში არსებული ფუნქციები ახლადშეძენილ ინსტრუმენტს პირდაპირ მიუსადაგა, საინტერესო მოვლენის მომსწრენი უნდა გავხდეთ. აი მაგალითად, აჭერ “home-ს” და “მეგობრების” ციფრული ჩამონათვალის მაგივრად, “ხედავ” თუ როგორ აბირჟავებს “სასტავი” შენს ოთახში. ან სულაც გადაწყვიტე poke გაუკეთო მონიკა ბელუჩის და მსახიობის ციფრული არსის მაგივრად ხვდები სულ სხვა “არგუმენტებს”… მაგრამ, მოდით ამ არგუმენტზე შევჩერდეთ.

ბოლოს კი გიტოვებთ “უფლება დამცველების” მიერ ჩატარებულ გინების “მასტერკლასს”. 

წინა კვირის მიმოხილვა იხილეთ აქ.

ახალი ამბების ყოველკვირეული მწარე მიმოხილვა [სეზონი 1, კვირა 1]

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

 

გასული კვირა ქართული კულტურის მორიგი დამაჯერებელი და საყოველთაო გამარჯვებით დაიწყო. საუბარია აკაკი წერეთლის თხზულებანის პორნო ფილმის კადრში მოხვედრაზე.  ისე კი, კიდევ კარგი ამ სცენაში წერეთლის მაგივრად ილია ჭავჭავაძის, ანუ ილია მართლის რომელიმე ნაწარმოები არ მოხვდა. ასე რომ ყოფილიყო საერთაშორისო სკანდალს ვერ ავცდებოდით. ასეთ შემთხვევაში მოწამეობისთვის და პროტესტისთვის გამზადებული ათასობით ქართველი გეზს AVN award-ისკენ აიღებდა და იქ აღგზნებულ მდგომარეობაში გააპროტესტებდა ქართული სიწმინდის შებღალვას.

ინტერნეტ განხილვის და აღშფოთების ერთ-ერთ მთავარ მოვლენად ალბათ უილიამ დანბარის თავისუფალი თემა “როგორ გავატარე ზაფხული” კი არადა,  “რა მომწონს და არ მომწონს ქართულ სამზარეულოში” უნდა მივიჩნიოთ. დანბარის დაბნეულმა პოსტმა (სადაც ავტორი კულინარიაზე უფრო მეტად გეოგრაფიაზე გვესაუბრება) და აშკარად ნაძალადევმა თარგმანმა ერი და ბერი აალაპარაკა, მკაცრი ქართული ენის მასწავლებლებიდან დაწყებული პროფესორებით და საზოგადო მოღვაწეებით დამთავრებული. პატრიოტული სუფრის ფრთა, თემის ავტორს უცოდინრობაში და უმადურობაში სდებდა ბრალს, ქართველთა მეორე ფრთა, რომელიც გულის სიღრმეში საკუთარ თავს საზოგადოების უფრო ნათელ ნაწილად მიიჩნევს, დანბარს წერილს უქებდა.

წინა კვირაში კვლავ აქტუალური იყო ძალიან საყვარელი ფეისბუქ აპლიკაცია Quiz Your Friends. არაფერი მაქვს იმ ადამიანთა საწინააღმდეგოდ, რომლებმაც ეს ძალიან საყვარელი ტესტი გააკეთეს, მაგრამ ამავდროულად მინდა გამოვხატო პატივისცემა ყველა იმ ადამიანის მიმართ რომლებმაც ცდუნებას გაუძლეს. ადამიანებს რომლებაც გადაწყვიტეს არ შეეხსენებინათ სხვებისთვის თუ რა მაგარი, იუმორის მქონე, ათლეტური თუ ინტელექტუალური ტიპები არიან. თუმცა, პირველ რიგში ქედს ვიხრი მათ წინაშე იმის გამო, რომ ეყოთ ჭკუა და მიხვდნენ რომ პრინციპში მათი პერსონა მათი ახლო მეგობრების გარდა არავის აინტერესებს.

პარლამენტარები ერთმანეთს კვლავ პროფესიონალიზშმი და მაღალი ინტელექტის გამოვლენაში ეჯიბრებიან, ამჯერად ზურამ ტყემალაძემ იაქტიურა და საზოგადოებას სოსო ჯაჭვლიანი დროებით დაავიწყა . შეგახსენებთ რომ ტყემალაძე თბილისში მდებარე ძველი პარლამენტის შენობის ქუთაისისთვის გადაცემის ინიციატივით გამოვიდა. ბუნებრივია ტყამალაძის ეს ინიციატივა ფეისბუქ მომხმარებელმა აიგდო და სწორედ მისი წყალობით მოგვეცა საშუალება გაგვეგო ა) სად ცხოვრობს ზოგიერთი ჩვენი “ფრენდი” ბ) რომელ ქალაქში ისურვებდა ეს კონკრეტული “ფრენდი” ცხოვრებას. ასე მაგალითად ჩემს ფეისბუქ მეგობრების სიაში შემოვიდა წინადადება ნახალოვკა ეჩუქებინათ ედინბურგისთვის, ხოლო გლდანი გადაეცათ ნიუ იორკისთვის. თუმცა, უფრო მთავარი ისაა რომ ტყემალაძის წყალობით ჩვენ გავიგეთ რომ ა) თბილისში ცხოვრება არავის სურს და ბ) თბილისზე კიდევ უფრო ნაკლებად თბილისელებს ქუთაისელობა უნდათ.

ამასობაში ყოფილი პრეზიდენტის ყოფილმა “სახლმოურავმა”, ანდრო ბარნოვმა ხაშურის რომელიღაც გაყინულ შენობაში პალტო ჩაცმულმა შეხვედრა გამართა. თუ ამ სიუჟეტის ავტორს დავუჯერებთ, ბარნოვი სამოქალაქო-საინიციატივო ჯგუფს  “გორი დამოუკიდებლობისთვის და ევრო ინტეგრაციისთვის” ხელმძღვანელობს.  რთული მისახვედრი არ არის, რომ ბარნოვი საბჭოურობის ამოძირკვას მისი გულიდან, ანუ სტალინის მშობლიური ქალაქიდან იწყებს, მაგრამ ამავდროულად ჯგუფის სახელწოდებიდან გამომდინარე ერთი კითხვა მიჩნდება. გორი ჯერ დამოუკიდებელი უნდა გახდეს და საქართველოს ავლით შევიდეს ევროპაში, თუ ჯერ საქართველოსთან ერთად გახდეს ევროპული ოჯახის წევრი და მერე გამოეყოს ქვეყანას?

ეკლესიის ბნელმა ფრთამ ლიბერალების წინააღმდეგ საბრძოლველად youtube-ზე მორიგი დესანტი გადმოსხა. ამჯერად დესანტი ვინმე სპირიდონ აბულაძის სახით მოგვევლინა, რომელიც სხვა აბულაძის “მონანიების” რომელიღაცა სცენის ესთეტიკაში გადაწყვეტილ ვიდეოთი დაგვემუქრა და ძალიან აღელვებულმა გვამცნო, რომ პატრიარქის ყველა კრიტიკოსი არც მეტი და არც ნაკლები, მოკვდება. ბუნებრივია ექვს წუთიან მიმართვაში მამაო გაუჩერებლად ვერ ლაპარაკობს და ამიტომაც სახეზეა რამდენიმე “რესტარტი”. ერთ-ერთი ასეთი რესტარტი მე-2 წუთსა და მე-16 წამზე შეგვიძლია ვიხილოთ. ამ პაუზის დროს ირთვება საყვარელი და მშვიდი ინტერფეისი, თუმცა რამდენიმე წამში სპირიდონ აბულაძე ახალი შემართებით აგრძელებს მუქარას. თუმცა ვიდეოს დასასრული, ის მონაკვეთი სადაც ავტორი სპერმებზე და ლამის ტინტო ბრასის სიუჟეტებზე საუბრობს  ალბათ ყველაზე საინტერესოდ და ფანტასმაგორიულად უნდა ჩავთვალოთ.

ამასობაში, მსოფლიოში ვითომ ყველაზე პრესტიჟულმა კინო აკადემიამ, რომელმაც ვითომ საუკეთესო ფილმები და მსახიობები უნდა გამოავლინოს, ნომინანტთა სია გამოაქვეყნა. წინა წლებისგან განსხვავებით, როდესაც მაყურებელი სხვადასხვა მსახიობებით და ფილმებით ინტერესდებოდა, წელს ერთადერთ ინტერესს (რომელიც ინტერნეტ ისტერიის მსუბუქ და რიგ შემთხვევაში მძიმე ფორმებში ვლინდება) ლეონარდო დი კაპრიოს და ოსკარის ურთიერთობა წარმოადგენს, რაც იძლევა ეჭვს ვიფიქროთ რომ ჟიურის წევრები ამ უკანასკნელს მთავარი როლის შესრულებისთვის ისე მისცემენ ჯილდოს, რომ სხვების მონაწილეობით ფილმებს არც კი ნახავენ.

სპორტის სამყაროში კვირის მთავარ მოვლენად შვედი ფეხბურთელი ზლატან იბრაჰიმოვიჩის ხავის მისამართით გაკეთებული “შალაბანი” აღმოჩნდა. არ ვიცი რამდენად კარგი ფეხბურთელია იბრაჰიმოვიჩი, მაგრამ ამ ვიდეოში ის იმ სკოლის მოსწავლეს ჰგავს, რომელიც ყველას გვყავდა კლასში თუ სკოლაში. ტიპი რომელიც არაადეკვატურ და კონტექსტიდან ამოვარდნილ საქციელს სჩადიოდა ხოლმე. ისე კი, ვფიქრობ შვედეთისთვის ძალიან კარგი უნდა იყოს ის რომ ენერგეტიკის მინისტრის პოსტი ვაკანტური არაა.

აღსანიშნავია, რომ გასულ კვირას ქართული ფეისბუქისთვის საინტერესო არავინ მომკვდარა და ამიტომაც კვირამ ელექტრონული პანაშვიდების გარეშე ჩაიარა.

დასასრულისთვის გიტოვებთ ქართული ჟურნალისტიკის პროფესიონალიზმის ამსახველ ამ ვიდეოს, რომლისთვისაც კომენტარის მოფიქირება უბრალოდ ზედმეტად ჩავთვალე.

Facebook მომხმარებელთა რამდენიმე ტიპი

მელანქოლიური, ოდნავ გარიყული და შიგადაშიგ მოწუწუნე იუზერი

კარგ ხასიათზე მყოფი ხშირად აშეარებს კატების საყვარელ და სასაცილო ვიდეოებს. ცუდ ხასიათზე ყოფნისას როგორც წესი ამის შესახებ საკუთარი სტატუს აფდეითით იუწყება. ყველაზე ხშირად იყენებს შემდეგ ემოტიკონს: ❤ და 😦

მიაქვს გულთან ყველაფერი ახლოს, ვერ ხვდება სარკაზმს და ამავდროულად ძალიან უხარია როდესაც რომელიმე ფოტოზე ვინმე უკეთებს შემდეგ შინაარსის კომენტარს: “როგორიიი ლამაზი ხარ, მენატრები <3”

საყვარელი წიგნი – ჯეინ ეირი, საყვარელი ფილმი – Notebook, უსმენს სოულს.

აქტივისტი

ზედმიწევნით კარგად ფლობს NGO ლექსიკონს. აშეარებს და დადის იმ ივენთებზე, რომელსაც მეტწილად მისი ორგანიზაცია აწყობს. უკვირს აქციაზე საკუთარი ნებით, პირდაპირი დაინტერესების გარეშე მოსულ ადამიანს თუ ხედავს.

განსაკუთრებით კარგად ერკვევა გენდერთან და LGBT დაკავშირებულ თემებში, ნაკლებად სოციალურ და გარემოს დაცვასთან დაკავშირებულ საკითხებში.

წელიწადში ორჯერ ან სამჯერ გადის საზღვარგარეთ დაგეგმილ ღონისძებაზე. მუსიკას მაინცმდაინც არ უსმენს, მაგრამ იცის რომ ჯაზი კარგია. კითხულობს თანამედროვე ლიტერატურას (მურაკამი, ფამუქი, კუნდერა), უყურებს ჰოლივუდის ნაწარმს, მაგრამ საჯაროდ არტ ჰაუსზეც ძალუძს ერთი ორი სიტყვის ჩაგდება. უყვარს ასეთი ტიპის პოსტების კითხვა და დაშეარებისას “ვაიმე რაღაცეები რა სიმართლეა-ს” კომენტარად მიწერა.

აქტივისტ-ინტელექტუალ-ექსპერტი

გმობს და აკრიტიკებს ქვეყანაში მიმდინარე მოვლენების უმეტესობას, აშეარებს ივენთებს, აჭერს “ეთენდინგს”, მაგრამ თავად ასეთ ღონისძიებებზე ნაკლებად მიდის ხოლმე.

უყვარს დისტანცირება, იქმნება შთაბეჭდილება რომ საკუთარ თავს რიგ შემთხვევებში “ბნელი მასისგან” გამოყოფს.

თუ მემარცხენეა  სურს ელიტარულობა და თან “უტყდება”, თუ მემარჯვენეა სურს ელიტარულობა და არც “უტყდება” მაგრამ სერიოზულად არავინ აღიქვამს და ასეთად არავინ მიიჩნევს.

უსმენს კლასიკას, უყურებს არტ ჰაუსს, მაგრამ თუ ერთზე ან მეორეზე საუბრობს ამას სოციალურ-პოლიტიკურ კონტექსტში აკეთებს და განიხილავს. მხატვრული ლიტერატურის კითხვისთვის ფეისბუქზე აქტიურობის გამო ნაკლები დრო რჩება.

საკუთარ თავთან მოლაპარაკე იუზერი

იმის გამო რომ სტატუსებს საუკეთეშო შემთხვევაში ძალიან ცოტა თუ ულაიქებს ან უარესში საერთოდ არავინ, როგორც წესი ამას თვითონ აკეთებეს.

ჰგონია რომ გონებამხვილურად ხუმრობს, მაგრამ ეს უკეთ გასაგები რომ იყოს ისტერიულად სმაილიკების დიდ რაოდენობას რთავს ხოლმე. სხვისგან კომენტარს რომ ვერ აღმოაჩენს – თავად იწყებს კომენტირებას და საკუთარ თავთან შედის დიალოგში.

ლაპარაკობს და წერს პირად თემებზე, რომლებიც პრინციპში სხვას არაფერს ეუბნება და ამავდროულად არც აინტერესებს. გაურკვეველია რას უსმენს, უყურებს თუ კითხულობს.

მეოჯახე დიასახლისები (AKA ორი ერთში)

ამ ჯგუფის წარმომადგენლები როგორც წესი ერთ პროფაილში როგორც მინიმუმ ორ ადამიანს აერთიანებენ – ანუ საკუთარ თავს და მინიმუმ ერთ მცირეწლოვან შვილს, მეტწილად არიან დედები.

ფოტოების შეფარდება 60-40-ზეა, შვილის სასარგებლოდ.  სხვებისგან ხშირია კომენტარები, “ვაიმე რამხელა გაზრდილა” (ანუ ადრე, უინტერნეტობის პერიოდში ყველასათვის კარგად ნაცნობი შორი ნათესავის რეპლიკამ დიჯიტალიზაცია განიცადა).  წიგნების კითხვაზე დრო არ რჩებათ, უსმენენ სამზარეულოში ჩართულ რადიოს, უყურებენ ჰოლივიდურ მელოდრამა/კომედიებს. საყვარელი მსახიობი – ეშთონ კატჩერი ან ჯონი დეპი.

პროზელიტიზმით დაკავებული ერის სულიერი მამები

შეიძლება იყვნენ სხვადასხვა იდეოლოგიების მატარებლები და ამის მიხედვით ქადაგებენ იდეებს. ჰყავთ 5000 ფრენდი, თუმცა აქ ორი ჯგუფის გამოყოფა შეიძლება 1) ტელევიზიის წყალობით პოპულარული ინდივიდები, ვისაც სხვები ისტერიულად იმატებენ 2) არაპოპულარული ინდივიდები, რომელსაც პოპულარობა სურთ და თავად ამატებენ სხვებს (ოღონდ თუ ვინმემ ჰკითხა “ამდენი ფრენდი საიდანო,” პასუხობენ “რავიცი, მამატებენ და უარს ხომ არ ვეტყვი”).

სტატუსები ლაიქების გარეშე არ რჩებათ ხოლმე (განსაკუთრებით პირველ შემთხვევაში) და ამიტომაც “საკუთარ თავთან მოლაპარაკე იუზერის” ანტიპოდს” წარმოადგენენ. თვლიან რომ ჭეშმარიტებაზე მონოპოლიას ფლობენ და ღიზიანდებიან თუ ვინმე არ ეთანხმება, თუმცა ამას ნაკლებად გამოხატავენ. იდეოლოგიური სიჭრელის გამო უყურებენ, უსმენენ და კითხულობენ (ან არ უყურებენ, არ უსმენენ და არ კითხულობენ) სხვადასხვა პროდუქციას.

კინიკოსები

რეალურად ძალიან დაუცველი ჯგუფია და სწორედ ეს დაუცველობა აიძულებთ ყველაფერი “აიგდონ” და სერიოზულად არაფერი აღიქვან. სარკაზმით ეპყრობიან პროზელიტიზმით დაკავებულ ერის სულიერ მამებს, გმობენ აქტივისტებს და ზოგადად მეგობრობენ მხოლოდ ერთმანეთთან, თუმცა ამ შემთხვევაში კონკურენციის გამო ხშირად ცდილობენ “უკეთ იხუმრონ” ან “აიგდონ” რამე თემა. ხშირად ტროლაობენ, რასაც ხშირად სხვები ვერ ხვდებიან და მათ კომენტარებს ზედმეტად სერიოზულად აღიქვამენ. უსმენენ Depeche Mode-ს და Kraftwerk-ს, მეტწილად კითხულობენ სამეცნიერო ფანტასტიკას და უყურებენ ყველაფერს.

მტკვარ-დივან-გალერის კრიტიკული მასა

ერთობიან ერთფეროვან კლუბებში ერთფეროვანი ვიზიტებით. ამის შესახებ ფეისბუქზე დადებული ფოტოებიდან ვიგებთ. ლოცულობენ ბერლინზე და უსმენენ მინიმალს. შიგადაშიგ იკვებებიან ხინკლით, მაგრამ ამავდროულად  დასცინიან ხინკლის მოყვარულებს. ზევიდან უყურებენ მათ ვინც მათ “სტანდარტებში” არ ჯდება. წიგნებს არ კითხულობენ, სამაგიეროდ კარგად ფლობენ თანამედროვე ტექნოლოგიებს და ერთი ორი კარგი ლინკი ყოველთვის უგდიათ.  ძალიან “უტყდებათ” როდესაც აღმოაჩენენ ხოლმე რომ მათ მიერ დაშეარებული კომპოზიცია სხვისთვის უკვე ცნობილია, მაგრამ ამას არ იმჩნევენ.

ცნობილი ადამიანები Facebook – ის მომხმარებლები რომ ყოფილიყვნენ

camusreadycolumbusreadymonalisaready copperfieldreadypeterready
სხვა პოსტები იმავე თემაზე შეგიძლიათ იხილოთ აქ,  ააქ, აააქ, ააააქ და აააააქ