Tag Archives: ფეხბურთი

ახალი ამბების ყოველკვირეული ავი მიმოხილვა [სეზონი 3, კვირა 4]

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

 

 

გასულ კვირას ბრაზილიაში დაწყებული მსოფლიო ჩემპიონატის გამო ახალმა ამბებმა დაკარგეს აქტუალობა.

წინა კვირის მიმოხილვა იხილეთ აქ.

ახალი ამბების ყოველკვირეული ავი მიმოხილვა [სეზონი 2, კვირა 2]

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

გასულ კვირას ქართული საზოგადოება, ვინმე თინა მახარაძის სახით მომავალი ახალი ლალი მოროშკინას დაბადების მომსწრე გახდა. მიუხედავად იმისა, რომ კაცობრიობა ორალური სექსით სავარაუდოდ ჯერ კიდევ ჰომო საპიენსის გამოჩენამდე კავდებოდა, 24 წლის გოგონამ “სექსუალური რევოლუციის” მოხდენა ჩვენი წელთაღრიცხვის მესამე მილენიუმში გადაწყვიტა. არ ვიცი რამდენად მოახდენს მისი განაცხადი გავლენას ახალგაზრდებზე, მაგრამ ბაბუა-ბებიების თაობაში შეიძლება სერიოზული ძვრები გამოიწვიოს. ასევე საინტერესო იყო მისი აზრი იმის შესახებ, რომ საქართველოში რეალურად “რამის შექმნა” მას და მის იმ მეგობრებს შეუძლიათ, რომლებიც საზოგადოების “სულ რაღაც ორ პროცენტს” შეადგენენ.  მინდა გითხრათ, რომ ყველაზე პესიმისტური გამოთვლებითაც კი, საქართველოს მოსახლეობის 2 პროცენტი 60,000 ადამიანს გულისხმობს. აკი ნათქვამია, “Не имей сто рублей, а имей сто друзей”.  არ ვიცი რამდენად იცნობს თინა მახარაძე ვუდი ალენის შემოქმედებას, მაგრამ როგორც ჩანს არაერთხელ აქვს ნანახი “გაანალიზე ეს”, რადგანაც ძალიან ზედმიწევნით გაიმეორა ამ ფილმის ციტატა ქართველების ორალურ სექსზე დამოკიდებულების კომენტირებისას.

სტივენ სიგალმა, იგივე “კიკინიან კაცმა” იმდენჯერ ითამაშა არარეალისტურ ფილმებში, რომლებშიც მისი გმირი ათჯერ და ორმოცდააჯერ აღმატებულ მტერს ამარცხებს, რომ საერთოდ დაკარგა რეალობის აღქმა. ის ვერ ხვდება განსხვავებას კინოს და რეალურ ცხოვრებას შორის. სხვა ვერაფრით ავხსნით, “კიკინიანი კაცის” აბსოლუტურად სერიოზულ განაცხადს იმის შესახებ, რომ საქართველო 2008 წელს მასზე მოსახლეობით დაახლოებით 50-ჯერ და ტერიტორიით დაახლოებით 250-ჯერ დიდ სახელმწიფოს დაესხა თავს. სიგალის ასეთი განაცხადი იმ ქართველ  მემატიანეებსაც კი გააკვირვებდა, რომლებიც  “ერთი ქართველი ათ ავღანელს სჯობდა-ს” მსგავს სისულელეებს გაიძახოდნენ. თუმცა, უნდა აღინიშნოს, რომ ჩვენდა ბედად სტივენ სიგალი არც ყოვლისშემძლე ჩაკ ნორისი და არც ორ სატვირთო მანქანას შორის გადებული ვან დამია. ის უბრალოდ კიკინიანი კაცია, რომლის ნათქვამსაც სერიოზულად არავინ აღიქვამს.

ჩრდილოეთ კორეის “მონარქმა” კიმ ჯონგ რომელიღაცამ, ძალიან “დაძაბულ” და ,”დემოკრატიულ” საარჩევნო გარემოში ტრიუმფალური გამარჯვება მოიპოვა. დარწმუნებული ვარ, რომ სტივენ სიგალისგან განსხვავებით, კიმ ჯონგ რომელიღაცა ხვდება განსხვავებას რეალურ ცხოვრებასა და ფიქციას შორის, თუმცა ქვეყნის მისი მმართველობის სტილი ჯორჯ ორუელსაც კი ჩააგდებდა შოკში. ჩრდილოეთ კორეის ლიდერმა, რომელიც მოცემულ არჩევნებში ერთადერთი კანდიდატი იყო, 100 პროცენტის მოპოვება მოახერხა, რაც იმას ნიშნავს, რომ თითქმის პირდაპირი მნიშნვლებით, სისხლისმსმელ დიქტატორს ხმა მის მიერ ცოტა ხნის წინ მოკლული ბიძის ახლობლებსაც კი უნდა მიეცათ, თან ჩრდილოეთ კორეის თავისებურებებს თუ გავითვალისწინებით, ეს აუცილებლად ბედნიერი სახით უნდა გაკეთებინათ.

ევროკავშირში გაწევრიანების დიდი ხნის მსურველი თურქეთის პრემიერ მინისტრი ცოტა ხნის წინ Facebook-ის და Twitter-ის აკრძალვის ინიციატივით გამოვიდა, მხოლოდ იმიტომ რომ “ვიღაცეები ანონიმურად მის მთავრობაზე მაკომპრომატირებელ მატერიალს პოსტავენ. ეს კი კიდევ ერთი არგუმენტია Facebook – ზე dislike-ის შემოტანის მომხრეების სასარგებლოდ. ასეთის არსებობის შემთხვევაში, ერდოღანი აუცილებლად დააჭერდა “დისლაქს,” მერე ცოტა ხანი გაიბუტებოდა, შეიძლება დროებით Facebook – ის საკუთარი ანგარიში დაეხურა კიდევაც, მაგრამ ბოლოს მაინც დაბრუნდებოდა და თურქეთის 34 მილიონი იუზერების უმრავლესობა გააგრძელებდა კატების და “charlie bit my finger-ის” მსგავსი ვიდოების დაშეარებას. აბა ვის რაში აინტერესებს კორუპციული კომპრომატები, საერთოდ არ ესმის ამ ერდოღანს სოციალური მედიის თავისებურებები. თუმცა, ყველაფერი კარგია რაც კარგად მთავრდება და ამ შემთხვევაში “dislike-ის” მაგივრად, მსხნელად კონსტიტუციური შეზღუდვების და უფუნქციობის გამო ყველასგან დავიწყებული თურქეთის პრეზიდენტი მოგვევლინა, რომელმაც განაცხადა რომ არავითარ შემთხვევაში არ დაუშვებდა ასეთ აკრძალვას და აუცილებლად გამოიყენებდა ვეტოს უფლებას. ხომ ხედავთ, ხანდახან პრეზიდენტსაც კი სურს თავი მნიშვნელნად იგრძნოს.

კიდევ ერთხელ დამტკიცდა, რომ ქართული ფეხრბუთი ყველაფერია ფეხბურთის გარდა. ამჯერად ქუთაისის ტორპედოს გულშემატკივრებმა “იყოჩაღეს”. როგორც ჩანს ქუთათურებმა “აზვერინის” გვარიანი დოზა მიიღეს, სხვა ვერაფრით ავხსნით მათ სტადიონზე ა ლა Resident Evil – ის ზომბებივით შემოვარდნას. თუმცა, ყველაზე მაგარი “ატჟიმანიების” მოყვარული აი ეს ტიპია – “რა არის სტადიონი, თუ მის ცვრიან ბალახზე შიშველი ღიპი არ გავუხახუნე?” არ ვიცი საბოლოოდ რა სანქციებს დაუწესებენ ტორპედოს, მაგრამ დარწმუნებული ვარ სიქველის მომსწრენი აუცილებლად გავხდებით.

ბოლოს გიტოვებთ ქეთი დოლიძის “კოდურ სიტყვებს”.

წინა კვირის მიმოხილვა იხილეთ აქ.

ახალი ამბების ყოველკვირეული ავი მიმოხილვა [სეზონი 2, კვირა 1]

მოცემული ტექსტი მიზნად არ ისახავს მასში მოყვანილ პირთა რაიმე სახით შეურაცხყოფას.

ტექსტში მოყვანილი მოსაზრებები ეკუთვნის მხოლოდ ავტორს და არ არის აუცილებელი გამოხატავდეს სხვის შეხედულებებს.

რუსეთი Game of Thrones-ის პროდიუსერებს მაყურებელს ართმევს და ახალი სეზონის გამოსვლამდე ცოტა ხნით ადრე “დრაკონებს” აგზავნის უკრაინაში. სანამ გაერო, თეთრი სახლის ადმინისტრაცია, ევროპა და ნატო უკრაინის კრიზისზე მსჯელობს, ქართველი Facebook ექსპერტები ამ თემასთან დაკავშირებით საკუთარ თეორიებს დაუღალავად ავითარებენ. ზოგიერთი მესამე მსოფლიო ომს წინასწარმეტყველებს და საკუთარი აზრის გასატანად მოვლენების ასეთ განვითარებზეც კი თანახმაა. თუმცა, ყველაზე მაგარი ვერსია რამდენიმე იუზერის მიერ სრული სერიოზულობით გამოთქმული აზრი იყო, თითქოს ბარაკ ობამა რუსეთის მიერ დავერბოვკებული აგენტია.

ოსკარების დაჯილდოებამ მაინც მოახერხა უკრაინის ამბების გადაფარვა. თუმცა, სოციალური მედიის იმ მომხარებლებს, რომლებსაც უკრაინაში განვითარებული მოვლენების ფონზე ოსკარზე ლაპარაკი ეჩოთირებოდა, გამოსავალი აწ უკვე ოსკაროსანმა ჯარედ ლეტომ გამოუნახა, რომელმაც სამადლობელო სიტყვის დროს უკრაინა და ვენესუელა ახსენა. ამრიგად ლეტომ სოციალური მედიის მომხარებლებს ორი ერთში “დასაშეარებელი” და “დასალაიქებელი” პროდუქტი შეუქმნა.

მინიმუმ ერთი წლით გადაიდო ლეონარდო დი კაპრიოს ოსკარი და შესაბამისად, ასევე მინიმუმ ერთი წელი მსახიობი ინტერნეტ მემეების მთავარი გმირი იქნება. თუმცა, საინტერესო ისაა, რომ აკადემიისგან დაჩაგრული დი კაპრიო, მისმა კოლეგებმაც კი დაჩაგრეს და ჯგუფუს “selfie-შიც” კი არ ჩასვეს. წარმომიდგენია თუ როგორ უნდოდა დი კაპრიოს კადრში მოხვედრა, მაგრამ იქვე მდგომს ეხათრებოდა ჯგუფთან შეერთეება, მერე ვინმე გაიფიქრებდა, “ლეოს ხომ არ დავუძახოთ”, თუმცა პოზიორობით გართულს იმავე წამს დაავიწყდებოდა მის შესახებ. დი კაპრიო  ჯგუფს გარეთ დარჩენილ იმ ყველაზე არაპოპულარულ ბავშვს ჰგავს, რომელსაც ფოტოს გადაღებამდე ერთი წამით ადრე “მოდი, მოდი” ეუბნებიან ხოლმე, თუმცა იმ განსხვავებით, რომ ამ შემთხვევაში მისთვის ეს ფრაზა სავარაუდოდ არავის უთქვამს.

როგორც ცნობილია თბილისში და ზოგადად საქართველოში მოღვაწე არქიტექტორები ერთმანეთს ყველაზე ცუდი ნაგებობის შექმნაში ეჯიბრებიან. ცოტა ხნის წინ დაანონსებული ახალი პროექტის ავტორს ლეგიტიმური უფლება აქვს მოიგოს ეს საპატიო ტიტული, რადგანაც ვარდების მოედანზე პირდაპირი მნიშვნელობით რაღაც კვერცხობის დადგმას აპირებენ.

ნაწყვეტმა საქართველოს საფეხბურთო ჩემპიონატის მატჩიდან youtube-ზე სულ რაღაც ხუთ დღეში ერთ მილიონ ნახვაზე მეტი მოიპოვა. არა, საქართველოს ჩემპიონატმა იტალიურ, ესპანურ თუ ინგლისურ ლიგას სანახაობით ჯერჯერობით ვერ აჯობა და ამხელა ყურადღება მხოლოდ იშვიათი კურიოზის ხარჯზე მოიპოვა, თუმცა უნდა ვაღიაროთ რომ ესეც პროგრესია. ახლა მთელმა საფეხბურთო მსოფლიომ იცის, რომ ქვეყანა, რომელიც მალტასტან ფრეს თამაშობს, საკუთარი ჩემპიონატი გააჩნია.

ვფიქრობ დიანა ტრაპაიძეს და თეონა გეგელიას ძალიან გაუმართლათ, რომ იმ თაობას განეკუთვნებიან, რომლებსაც ზოგადი უნარების ჩაბარება არ მოუწიათ. ჟურნალისტებმა პირდაპირი მნიშვნელობით აბუჩად აიგდეს ისედაც აბუჩად აგდებული ნოდარ ხადური მხოლოდ იმიტომ რომ რაღაც საკითხში ვერ ერკვევიან. ამრიგად, კიდევ ერთხელ განმტკიცდა თეორია იმის შესახებ, რომ ადამიანმა შეიძლება ნაკლები იცოდეს, მაგრამ თავი სხვაზე გაცილებით ჭკვიანი ეგონოს. ასეთ პირობებში ასეთი ადამიანი რა თქმა უნდა მზადაა მასზე კონკრეტულ საკითხში უფრო გარკვეულ ადამიანს “შეხე რა შტერია-ს” პათოსით საჯაროდ დასცინოს .

ვარაუდის დონეზე შეიძლება იმ აზრის გამოთქმა, რომ ვიქტორ იანუკოვიჩს, რომელსაც თავი კვლავ უკრაინის პრეზიდენტი ჰგონია, ფსიქიატრმა Anger Management-ის მიზნით “რთულად გასატეხი კალამი” გამოუწერა. კალამი როგორც ჩანს ნებისმიერ მედიკამენტზე უკეთ მუშაობს, ნახეთ თუ როგორ დამშვიდდა იანუკოვიჩი წარუმატებელი მცდელობის შემდგომ და კუთხეში ჩაყენებულ იმ ბუნჩულა ბავშვს დაემსგავსა, რომელიც ბოდიშს ითხოვს.

ბოლოს გიტოვებთ “პუტინის და კადიროვის” ცეკვის ამსახველ ვიდეოს.

წინა კვირის მიმოხილვა იხილეთ აქ.

ნასკი გამხადე ქალო, ბრიტანულად. საუბარი გენდერზე?

სპორტული ჟურნალისტიკა ნაკლებად მაინტერესებს და რა გასაკვირია რომ დღეს სტუმრად მოწვეული ბიბისის გამოცდილი სპორტული ჟურნალისტის ლექციაზე საერთოდ არ მიაქტიურია და ერთი კითხვაც კი არ დამისვამს. ამის მიუხედავად ლექცია საინტერესო აღმოჩნდა.

გარდა იმისა რომ ლექცია პეკინის ოლიმპიადის გაშუქებას დაეთმო, საუბარი ასევე მომავალ ლონდონის ოლიმპიადას, ბრიტანეთში ჟურნალისტურ სკანდალს (რომელზეც დღეს ჩემი პარიკმახერიც კი საუბრობდა) და სპორტში ქალთა როლს შეეხო.

საუბარს სკანდალიდან დავიწყებ. ენდი გრეი, ყოფილი ფეხბურთელი რომელიც ბოლო დრომდე ტელეკომპანია “Sky – ს” სპორტული კომენტატორი გახლდათ, ორიოდე დღის წინ სამსახურიდან გაანთავისუფლეს.

გათავისუფლების მიზეზი გრეის მიერ სექსისტური კომენტარები იქცა. პირველი შემთხვევაში, ამ წლის იანვარში მას ბოდიშის მოხდა მოუწია იმის გამო რომ ფეხბურთის მატჩის კომენტარისას მან შეურაცხყოფა რეფერის, ქალბატონ, სიან მასის მიაყენა. ენდი გრეის მიკროფონი გამორთული ეგონა და საკუთარ კოლეგასთან ერთად განაცხადა რომ ქალებმა ოფსაიდის წესის არსებობის შესახებ არაფერი იციან.

მეორე ინციდენტი გრეის “სკაი კარიერისთვის” ფატალური აღმოჩნდა. ამ შემთხვევაში მან ეთერის გარეთ, საეთერო რეპეტეციის დროს შარლოტ ჯექსონს (რომელიც მიკროფონს იმაგრებდა) მიაძახა (თან ქამარი შეიხსნა): “შეგიძლია აქ მიამაგრო?”

ასეთი სახის კომენტარები სექსისტურად სავარაუდოდ ისეთ პატრიარქალურ ქვეყანაშიც კი აღიქმებოდა როგორიც საქართველოა, მოყვებოდა თუ არა ამას ცნობილი ადამიანის სამსახურიდან გათავისუფლება, სხვა საკითხია. ბრიტანეთში კი, ასეთებს არ პატიობენ.

კარგია რომ არ პატიობენ. მაგრამ, მეორეს მხრივ ჩემთვის ლექციის შემდეგი თემა აღმოჩნდა ყურადსაგდები.

საუბარი ქალთა და მამაკაცთა სპორტს შეეხო, რომლის დროსაც ერთ-ერთმა სტუდენტმა იმაზე ისაუბრა რომ აუცილებელია მომავალში ორივე სქესის წარმომადგენლებმა შერეულ გუნდებში, ან ინდივიდიალურ ტურნირებში ერთმანეთს შეეჯიბრონ.

ამ აზრს ბევრი დაეთანხმა და ზოგმა ისიც კი თქვა რომ ასეთი ექსპერიმენტის ჩატარება ლონდონის ოლიმპიადისასაც შეიძლება.

ერთია, როდესაც თავზეხელაღებული მამაკაცი სექსისტურ და დისრკიმინაციულ განცხადებებს აკეთებს და მეორე როდესაც გენდერული ბალანსი აბსურდამდე დადის.

ქალების და კაცების ერთად ასპარეზობას არაფერი საერთო არ აქვს გენდერულ თანასწორებასთან, რადგანაც უბრალო ფაქტები გვიჩვენებენ იმას რომ ქალები და კაცები სხვადასხვა დისციპლინებში აბსოლიტურად განსხვავებულ შედეგებს აჩვენებენ, ამაში არაფერი ზებუნებრივი არაა, რადგანაც კაცის და ქალის ორგანიზმი ერთმანეთისგან განსხვავდება.

მე-20 და 21-ე საუკუნემ უნისექსი რეალური გახადა, სქესობრივი დისკრიმინაცია დაუშვებელია, მაგრამ უნისექსის განვითარებასთან ერთად ხომ არ ვკარგავთ ესეოდენ ძველმოდურ, მაგრამ ამავე დროს თბილ რომანტიკას?

რეინჯერსის ტრაგედია


რამდენიმე დღის წინ სახლიდან მაღაზიაში გასულს რეინჯერსის სტადიონთან მოტანილი ყვავილები, საფეხბურთო მაისურები და შარფები დამხვდა. რეინჯერსის ფანებმა და არა მარტო კლუბის ფანებმა აიბროქსზე მომხდარი ტრაგედიის 40 წლის თავი აღნიშნეს. 1971 წლის 2 იანვარს რეინჯერს – სელტიკის თამაშის დასრულებისას გამოსასვლელში დაცემულ ბავშვმა ჯაჭვური რეაქცია გამოიწვია, რამაც საბოლოოდ 66 ადამიანის სიცოცხლე იმსხვერპლა. გთავაზობთ ჩემს მიერ გადაღებულ რამდენიმე ფოტოს.

“დარჩი ბუნჩულა, კეთილი და პატიოსანი, არ ჩაერიო პოლიტიკაში.” ინტერვიუ ნიკა ქობულაძესთან.

დღევანდელი სპეცინტერვიუს სტუმარია ნიკა ქობულაძე, პროფესიით ეკონომისტი, ის საუბრობს პოლიტიკაზე, ფანტასტიკაზე და ფეხბურთზე.

– არსებობს თუ არა საქართველოს ამჟამინდელ ვითარებაში პოლიტიკური კრიზისი და თუ კი რაში ხედავ მიზეზებს?

ერთია მე რას ვხედავ და მეორეა რა არის აქტუალური დღეს, საერთოდ ჩვენნაირ და არამარტო ჩვენნაირ სახელმწიფოებში, მოგვწონს თუ არა, როგორც წესი სხვები წყვეტენ ხოლმე არის თუ არა კრიზისი, უფრო სწორად რომ ვთქვა დღეს მთავარი პრობლემაა ის არის რაზეც საუბრობენ, რადგანაც ხელისუფლება ტოტალურად აკონტროლებს ტელევიზიას ის არ საუბრობს კრიზისზე, საუბრობს აღმშენებლობაზე და წარმატებებზე, ასე რომ უფრო სწორი იქნება ვთქვათ რომ კრიზისი არის მაგრამ ჯერჯერობით არც ისე იგრძნობა და ტელერეალობა ძლევს რეალობას, ამის მიზეზი ბანალურია ხელისუფლებას ისევ აქვს ის ფინანსური დახმარება დარჩენილი რომელიც აგვისტოს ომის შემდგომ მივიღეთ..

–  საქართველოში ძალიან ძლიერია მოსაზრება რომ პოლიტიკაბინძურიადა მასში ყველაზე ცუდი ხალხი მიდის. ეთანხმები ამ მოსაზრებას ან რას ფიქრობ ზოგადად ამაზე?

– ეს არის მოსაზრება რომელიც ძალიან, აი ძალიან მაღიზიანებს, მთავარი იცი რა არის ამ მოსაზრებაში ??? განცხადება რომ პოლიტიკა ბინძურია და შენ არ უნდა ჩაერთო ამ სიბინძურეში, აი მე ვიქნები ცუდი, ბოროტი ტიპი და გავაკეთებ იმას რაც მინდა მაგრამ შენ არა, შენ ხომ ბუნჩულა, კეთილი და პატიოსანი ხარ მოკლედ რეალურ ცხოვრებაში რომ გადავიყვანოთ და ამერიკული კინოსტანდარტები მივუსადაგოთ ტიპიური ლუზერი ხარ, ხოლო ლუზერების ადგილი კი პოლიტიკაში არ არის. მე მგონია რომ ეს მანამდე იქნება ასე სანამ სუფთა ხალხი არ გამოვყრით პოლიტიკიდან ბინძურებს. ელემენტარულია…

როგორი პოლიტიკა სჭირდება ამ ეტაპზე საქართველოს ან ზოგადად მსოფლიოს?

– დათო,  ეს კითხვა ხო ხვდები როგორია, ჩემთვის როგორც ძალიან იდეოლოგიზირებული და სუბიექტური ტიპისთვის: პროპაგანდის საშუალებაა, ვფიქრობ რომ პოლიტიკური ბალანსია შესაცვლელი, 40 წლიანმა ნეო-ლიბერალურმა კონტ-რევოლუციამ მთლიანად მოახდინა იმ მიღწევების ნიველირება რომელიც ასე მძიმე ბრძოლით იქნა მიღწეული, ნეოლიბერალიზმი ხო სხვა არაფერია თუ არა მაღალი კლასების სიმართლე. გასული საუკუნის 70-80 იან წლებში ეგონათ რომ თუ მაღალ კლასებს გადასახადებს შეუმცირებდნენ და მოახდენდნენ ძვირი კეთილდღეობის სახელმწიფოს რეფორმირებას, ეკონომომიკა გაჯანსაღდებოდა, ბიზნესი დაიწყებდა ფულის რეინვესტირებას, მაგრამ ვაი რომ ეინ რენდის რომანებში არსებული ბიზნესმენები მხოლოდ წარმოსახვაში არსებობს და ისიც მხოლოდ მარგინალი მწერლების, რეალობაში აღმოჩნდა რომ პრობლემები არათუ გადაიჭრა არამედ გაცილებით უფრო ღრმა ფაზაში შევიდა. ძვირი მაგრამ პასუხისმგებლიანი კეთილდღეობის სახელმწიფო გადაიზარდა ნეოლიბერალურ მონსტრში რომელიც გარდა ეკონომიკური საპნის ბუშტებისა სხვა ალტერნატივის შემომთავაზებელი არ არის.

– ცოტა რამ ფანტასტიკაზე. ვინ არიან შენი საყვარელი ფანტასტები და ერთი ორი სიტყვით მათ როლზე თუ შეგიძლია ისაუბრო?

– ძალიან გული მწყდება როდესაც ფანტასტიკას არ თვლიან სერიოზულ ჟანრად, ის გაცილებით უფრო ღრმაა და საინტერესოა ვიდრე ძალიან ბევრი „სერიოზული“ წიგნები, უბრალოდ რაღაც სტერეოტიპია თუ წერ მომავალზე აუცილებლად არასერიოზული ტიპი უნდა იყო ხოლო დაწერ რაიმეს ფსევდო-ინტელექტუალური მანერით და ამავდროულად გაუგებრად მაშინ აუცილებლად მოდური. არ მესმი მაგალიტად სტანისლავ ლემის სოლარისი რით ჩამოუვარდება აღიარებულ ლიტერატურულ შედევრებს??? ან თუნდაც აზიმოვის ან ბრედბერის(რომელიც მე არ მიყვარს) რომანები. ან თუნდაც ერიკ რასელის, ჰარისონის, სტრუგაცკების, ეფრემოვის თუ სხვების და სხვების.

– რეი ბრედბერიმ თქვა: “ჩვენ არ ვწინასწარმეტყველებთ მომავალს, ჩვენ ვცდილობთ შევცვალოს ის კარგისკენ” – რას ფიქრობ ამაზე? თვლი თუ არა რომ ფანტასტიკაში უნდა იყოს სატირის ელემენტი და ის საზოგადოების გაკრიტიკებას უნდა ცდილობდეს?

– საკვირველია ეს ბრებდერიდან, რომელიც მიუხედავად გენიალური წერის მანერისა იდეებით აშკარად სხვა პოლისზე დგას, ისე კი ვეთანხმები, რამდენიმე ხნის წინ ერთი ჩემი მეგობარი გაკვირვებული მეკითხებოდა, რატომ აფანატებს ჩემი ყველა მემარცხენე მეგობარი ფანტასტიკაზე?? პასუხი მარტივია, მას ჯერ კიდევ 160 წლის წინ მარქსმა გასცა „ადრე ფილოსოფოსები ხსნიდნენ სამყაროს, ჩვენი მიზანი კი მისი შეცვლაა“ ამიტომაც არის რომ მემარცხენეებს გვიყვარს ფანტასტიკა, ეს ხომ საშუალებაა მომავალი დავინახოთ . მომავალი არამარტო პოზიტიურ კონტექსტში არამედ თავისი ნაკლოვანებებით და პრობლემებით. სატირას რაც შეეხება ეს ინსტრუმენტია, ყველაზე ძლიერი იმისთვის რომ დღეს არსებული პრობლემები დაანახო სხვას, თუნდაც მომავლის მაგალითზე. მაგალითად ავიღოთ ერიკ რასელის „აბრაკადაბრა“ ეს არის მცირე (10 გვერდია) მოთხრობა სადაც გენიაულურად არის დახატული ბიუროკრატიული იდიოტიზმი,. ან მაგალითად შეკლის „სტატუსის ცივილიზაცია“ სადაც სულ სხვა მორალია, რომელიც ახლო ხედიდან ანალოგიურად იდიოტურია როგორიც ჩვენი.

– ქართულ ფანტასტიკაზე რას იტყოდი? არსებობს საერთოდ?

– არ ვიცი, მგონი არც არსებულა და არც ჩანს რაიმე რომ ეს უკეთესობისკენ შეიცვალოს.

–  ფეხბურთიმტკივნეული თემაა საქართველოსთვის, მიუხედავად იმისა რომ ტრადიციულად ის პოპულარულად ითვლება საქართველოში, ბოლო ოცწლეულის წარუმატებლობა წინა პლანზე რაგბის და კალათბურთს აყენებს. თვლი თუ არა ფეხბურთი კვლავ აქტუალურია საქართველოში?

– ფეხბურთი ყოველთვის იყო და არის აქტუალური, უბრალოდ ფეხბურთი გაცილებით უფრო სიღრმისეულ მიდგომას მოითხოვს დღეს ვიდრე თუნდაც რაგბი. თან რაგბში რუსებს ვუგებთ და ეს დამატებით მოტივაციად იქცა „ჩხუბის“ შემდგომი მუშტების მოქნევის მოყვარულთათვის.

რა უნდა გაკეთდეს საქართველოში ფეხბურთის კრიზისიდან ამოსაყვანად?

– რავი,  დათო მგონი საქართველოში ძლიერი სახელმწიფო ჩარევის გარეშე ფერხბურთს არაფერი არ ეშველება, რაც არ უნდა ვიძახოთ არიქა მოვა ბიზნესი და უშველისო, არ მოდის და რა ვქნათ, არ სჭირდება ბიზნესს ფეხბურთი მას სულ სხვა ინტერესები აქვს.

გასული მსოფლიო ჩემპიონატის შესახებ რა აზრის ხარ?

– ვიქნები გამორჩეული და ვიტყვი რომ მომეწონა, არ მიყვარს როდესაც დიდი სახელმწიფოების დომინაციაა, ჩემთვის როგორც პარაგვაის, ურუგვაის და სხვა პატარა სახელმწიფობის გულშემატკივრისთვის საინტერესო იყო ეს ჩემპიონატი, რაც მთავარია ის ჩატარდა აფრიკაში და დარწმუნდა ყველა რომ ასეთი დონის ღონისძიებები გარდა მაძღარი ევროპისა და სხვა მხარეებისა აფრიკაშიც არის შესაძლებელი.

–  რამეს ხომ არ დაამატებდი? რას უსურვებდი სხვა რესპოდენტებს და ზოგადად ამ რუბრიკაზე რა აზრის ხარ?

ძალიან მომწონს, საინტერესო ინტერვიუები იყო, ამ მხრივ გამიმართლა ჩემი მეგობრების ინტერვიუები იყო და რამდენიმე საინტერესო რამ გავიგე მათზე რაც ადრე არ ვიცოდი. სხვა რესპოდენტებს ვუსურვებდი იმას რომ ცოტა მეტად ვიყოთ გულწრფელები 🙂

 

დაცვას მიხედე ხვედელიძე, დაცვას!


ორი დღის წინ ჩემმა მეგობარმა ძალიან ლოგიკური და ამავდროულად აბსურდული კითხვა დასვა: “კი, მაგრამ სერბეთმა გერმანიას თუ მოუგო ავსტრალიასთან როგორ წააგო?”. ფეხბურთი ასეთი ლოგიკური, რომ იყოს ამ ჩემპიონატზე არც საფრანგეთი და არც იტალია გამოვარდებოდა და საერთოდ ერთი ჩემპიონატის მოწყობა იქნებოდა საკმარისი და ყველაფერი თავის რიგზე დადგებოდა, ამდენი შეჯიბრის მოწყობა და ტრუსიკებ გამოწყობილი ზრსდასრული მამაკაცების ყურება არ იქნებოდა საჭირო.
ახლა, როდესაც ჯგუფური ეტაპი თითქმის დასრულებულია ამ ჩემპიონატის ფავორიტებზე შეიძლება საუბარი, ჩემპიონატის დადებით და უარყოფით მხარეებზე. რაც მთავარია, ახლა უკვე ყველა დავრწმუნდით, რომ ბურთი მრგვალია და 90 წუთის განმავლობაში ყველაფერი შეიძლება მოხდეს.
ახლა ისიც ვიცით, რომ ტოტალიზატორებმა ბევრი ფული იშოვეს და ბევრი გააბრიყვეს კიდევაც. მინდა გითხრათ, რომ ამ მუნდიალეზე მე განსაკუთრებით დავზარალდი, 12 ლარი დავკარგე, ისევ და ისევ საფრანგეთის და მისთანების გამო, თქვენ ხომ არ იცით თუ როგორ განვიცდიდი მე ამ ზარალს, თუმცა არაუშავს, ჩემზე ცოტატი უარეს მდგომარეობაში აღმოჩნდნენ ზოგიერთები, აი მაგალითად ჭორს თუ დავუჯერებთ ერთმა ადამიანმა აჯარა ბეთში 25 ათასი დოლარი დადო ინგლისის მოგებაზე ა.შ.შ.-თან. ვიღაცამ თქვა, რომ ამდენი თუ დადოო ესეიგი ბევრად მეტი ექნებაო და არაუშავსო, მე კიდევ არ დავეთანხმე და ვფიქრობ, რომ ასეთ ფულს ძირითადად ჩემნაირი სასოწარკვეთილი ადამიანები დებენ. არადა იგებენ კიდევაც ზოგიერთები, ასე მაგალითად ჩემმა თანამშრომელმა 300 ლარი მოიგო ხუთი ლარიდან, სამხრეთ აფრიკაზე დადო, რომელიღაც თამაშზე ყვითელზე და წითელზე… თქვენ კიდევ იტყვით, რომ არავის უმართლებს, როგორ არ უმართლებს, მაგრამ ერთი ვიცი – ის ვისაც ძალიან არ გაუმართლა საფრანგეთის ნაკრების მწრთნელია და ზოგადად მთელი ნაკრები და ერი. კიდევ ერთ ჭორს თუ დავუჯერებთ ამათ თავკაცს მსოფლიო თასზე ფეხბურთელები არა მიღწევების, არამედ ზოდიაქოს მიხედვით შეურჩევია. დამჯდარა ეს გამოცდილი მწრთნელი, ზოდიაქო მოიმარჯვა და დაიწყო არჩევა, როგორც ჩანს ცუდი მრჩეველი და ასტროლოგი შეხვდა.

იტალიის თავკაც მარჩელო ლიპის ზოდიქოთი ფეხბურთელები ნამდვილად არ შეურჩევია, მაგრამ იქნებ მეტად გამართლოდა, ბოლოს და ბოლოს მეოთხე ადგილზე დაბლა ჯგუფში აღარაფერია.
დღეს ესპანეთი თამაშობს და თუ ჩემი ვარაუდი გამართლდა შემდეგ ეტაპზე ვერც ესენი გავლენ. არადა, სამივე გუნდი ფავორიტებად დაასახელეს, ამდენი ტიტული აქვთ მოგებული და ჩემი მეგობრის არ იყოს თუ ამდენ თამაშს იგებენ, ახლა რაღა დაემართათ?
მოკლედ, ფავორიტ აუტსაიდერებს თავი დავანებოთ და დამაჯერებელი თამაშის მაჩვენებელ გუნდებს გადავხედოთ თვალი – მე პირადად ასეთად ორადორი გუნდი მესახება – არგენტინა და ჰოლანდია, სამივე თამაში მოიგეს ჯგუფში და ჩემნაირებს სალაპარაკო არ დაუტოვეს.  ასე არ ხდებოდა 70-იანებში? მაშინ, ხომ ყველა ლიდერი იგებდა თამაშს, თუმცა ახლა ამბობენ, რომ სუსტმა გუნდებმა თამაში ისწავლეს, ძლიერებმა კიდევ უკეთ თამაში ვერ დაამუღამეს, ამიტომაცაა, რომ იაპონია დანიის მსგავს გუნდებს 3-0-ს ანადგურებს.
მოკლედ, დაველოდოთ 1/8 ფინალებს და დავრწმუნდებით იმაში მართლა არიან თუ არა არგენტინა ან ჰოლანდია ჩემპიონობის ღირსები. ჯერჯერობით კი მსოფლიო თასი ყველაზე საინტერესო ფაზაში შედის, ვუვუზელა გუგუნებს, დარჩენილი ლიდერები აგრძელებენ ასპარეზობას, აფრიკელებს კი მხოლოდ ის დარჩენიათ, რომ ობლად დარჩენილ განას უგულშემატკივრონ.