Tag Archives: ფინეთი

თბილისის მე-17 კინოფესტივალის 15 ფილმი რომელიც არ უნდა გამოტოვო

lavenir

გუშინ თბილისის მორიგი კინოფესტივალი ოფიციალურად გაიხსნა. თუმცა, სრული დატვირთვით ის დღეიდან ამუშავდება. გთავაზობთ ჩემს მიერ შერჩეულ თხუტმეტ ფილმს, რომელიც ვფიქრობ წელს განსაკუთრებულ ყურადღებას იმსახურებს.

Granny’s Dancing on the Table/ბებო ცეკვავს მაგიდაზე

ქვეყანა: შვედეთი

89 წთ.

შვედური კინოსთვის ოჯახური ძალადობის თემა უცხო რამ არ არის. თუმცა, ჰანა სკოლდი ამ პრობლემას სტილისტურად ორიგინალური კუთხით მიუდგა და ამბის მოსაყოლად ანიმაციას იშველიებს, რაც ფილმს მართალია შემზარავი, მაგრამ მაინც ზღაპრის იერს აძლევს.

Stefan Zweig, Farewell to Europe/გარიჟრაჟის წინ: შტეფან ცვაიგი ამერიკაში

ქვეყანა: ავსტრია, გერმანია, საფრანგეთი

106 წთ.
ფილმი გერმანული ლიტერატურის კლასიკოსზე, შტეფან ცვაიგზე მოგვითხრობს. თუმცა, ნაწარმოების რეჟისორის, მარია შრადერის განხილვის თემა არა ცვაიგი როგორც მწერალი, არამედ მორალური დილემის წინაშე მდგარი ადამიანია. ბიოგრაფიული ფილმი ფაშიზმის აღზევების პერიოდში ცვაიგის ავსტრიიდან სამხრეთ ამერიკაში გადასვლას და ახალი სახლის ძიებას ასახავს.

Ernelláék Farkasékná/ეს არ არის ჩემი ცხოვრების საუკეთესო დრო

ქვეყანა: უნგრეთი

81 წთ.
ოჯახური დრამა საკმაოდ გამოცდილი უნგრელი რეჟისორისგან. მიუხედავად იმისა, რომ საბოლჩ ჰაიდუს  ფილმი უნგრულ ოჯახზე მოგვითხრობს, ის უნივერსალურ თემებს ეხება, მაგალითად შუახნის ასაკის კრიზისს, ამიტომ ნებისმიერი ქვეყნის მაყურებლისთვის საინტერესო უნდა იყოს.

Ostatnia rodzina/უკანასკნელი ოჯახი

ქვეყანა: პოლონეთი

123 წთ.

მიუხედავად იმისა, რომ მხატვარ ზდზისლავ ბექსინსკის სახელი პოლონეთის გარეთ ნაკლებად ცნობილია, წელს გამოსულმა ფილმმა მის და მისი ოჯახის წევრების შესახებ უკვე მოასწრო არაერთი პრესტიჟული კინოფესტივალის ჯილდოს მოპოვება. ახალგაზრდა რეჟისორის იან მატუშინსკის ფილმი არაჩვეულებრივი ოჯახის საკმაოდ ორიგინალურ ცხოვრებაზე მოგვითხრობს.

Aquarius/მერწყული

ქვეყანა: ბრაზილია, საფრანგეთი

144 წთ.

წლევანდელი კანის ფესტივალის ნომინანტი მთავარი ჯილდოს კატეგორიაში. ფილმი 65 წლის ქვრივზე, კლარაზე მოგვითხრობს, რომელიც საკუთარი სახლის გადასარჩენად კერძო კომპანიასთან სამკვდრო-სასიცოცხლო ბრძოლაში ერთვება.

 

L’avenir/მომავალი

ქვეყანა: საფრანგეთი, გერმანია

104 წთ.

საკმაოდ ახალგაზრდა (35 წლის), მაგრამ უკვე არაერთი წარმატებული ფილმის ავტორი, მია ჰანსენ ლიოვი ქართველი მაყურებლის წინაშე ამ ახალი ნამუშევრით წარსდგება. ფილმი ფილოსოფიის ლექტორის (რომლის როლსაც იზაბელ იუპერი ასრულებს) შესახებ მოგვითხრობს. მთავარი პერსონაჟი არაერთ განსაცდელში იმყოფება, რომელიც მას დედის გარდაცვალებით, სამსახურიდან დათხოვნით და მოღალატე ქმრის სახით ევლინება.

 

Fuocoammare/ხანძარი ზღვაზე

ქვეყანა: იტალია, საფრანგეთი

114 წთ.

ჯანფრანკო როსის დოკუმენტური ფილმი თანამედროვოების მნიშვნელოვან პრობლემაზე, მიგრანტთა კრიზისზე მოგვითხრობს. ფილმის მოქმედება იტალიურ კუნძულ ლამპედუზაზე ვითარდება, რომელიც არალეგალი მიგრანტების “ფრონტის” წინახაზს წარმოადგენს.

 

 

Toni Erdmann/ტონი ერდმანი

ქვეყანა: გერმანია, ავსტრია

162 წთ.

“ტონი ერდმანმა” ევროპის კინოფესტივალები შტურმით აიღო და არაერთი პრესტიჟული ჯილდო მოიპოვა. სან სებასტიანის ფესტივალზე მას FIPRESCI – ს (კრიტიკოსებისგან და ჟურნალისტებისგან შემდგარი ასოციაცია) ჯილდოც გადაეცა. ფილმის თემა – მამის და ზრდასრული ქალიშვილის ურთიერთობაა.

 

Ucitelka/მასწავლებელი

ქვეყანა: სლოვაკეთი, ჩეხეთი

102 წთ. 
გამოცდილი და ცნობილი ჩეხი რეჟისორის იან გრჟებეიკის სლოვაკურენოვანი დრამა/კომედია 80იანი წლების ჩეხოსლოვაკიაზე. ფილმის პერსონაჟები დილემის წინაშე დგანან, დაუპირისპირდნენ თუ არა მასწავლებელს მათი მორალური სიმართლის გასატანად, თუ გაჩუმდნენ იმის გამო, რომ მას კომუნისტურ პარტიაში კარგი ნაცნობობა აკავშირებს.

76 Minutes and 15 Seconds with Abbas Kiarostami/76 წუთი და 15 წამი აბას კიაროსტამისთან ერთად

ქვეყანა: ირანი

76 წთ.
იქედან გამომდინარე, რომ ეს ფილმი წელს გარდაცვლილი ლეგენდარული ირანელი რეჟისორის, აბას კიაროსტამის შესახებ მოგვითხრობს, მისდამი ინტერესს ერთი-ორად უნდა ზრდიდეს.

Hymyilevä mies/უბედნიერესი დღე ოლი მეკის ცხოვრებაში

ქვეყანა: ფინეთი, შვედეთი, გერმანია

92 წთ.
შეიძლება არა ფინელ მაყურებელს ოლი მიაკის სახელი არაფერს ეუბნებოდეს, მაგრამ ამ ბიოგრაფიულ დრამაში უნივერსალური, სიყვარულის თემა ნეიტრალურ, თუნდაც სპორტში არაფრის გამგები ადამიანიც არ უნდა დატოვოს გულგრილი. აღსანიშნავია წლევანდელი პრესტიჟული ფესტივალებიდან წამოღებული არაერთი ჯილდოც, მათ შორის კანში ოქროს კამერის და განსაკუთრებული ხედვის ნომინაციაში მოპოვებული ჯილდოები.

Câini/ძაღლები

ქვეყანა: რუმინეთი, საფრანგეთი, ბულგარეთი, ყატარი

104 წთ.

ვფიქრობ, ეს ფილმი, რომელიც საკონკურსო პროგრამაშია, გამარჯვების ერთ-ერთ ფავორიტად უნდა მივიჩნიოთ. ბოგდან მირიცას სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმი თრილერია, რომელმაც მაყურებელი წესით მთელი ფილმის განმავლობაში ეკრანს არ უნდა მოაშოროს.

 

São Jorge/წმინდა გიორგი

ქვეყანა: პორტუგალია

112 წთ.

 

თანამედროვე პორტუგალიაზე რამე თუ გსმენიათ, აუცილებლად გეცოდინებათ ამ ქვეყნის მძიმე ეკონომიკურ მდგომარეობაზე. ამიტომ არაა გასაკვირი, რომ ამ პრობლემამ კინოშიც ჰპოვა ასახვა. ფილმის მთავარი პერსონაჟი პროფესიონალი მოკრივე რთული მდგომარეობის გამო კრედიტების შემგროვებლად, ან უფრო მართებული იქნება ვთქვათ, გამომძალველად იქცევა.

Bacalaureat

ქვეყანა: რუმინეთი, საფრანგეთი, ბელგია

128 წთ.
კიდევ ერთი რუმინული ფილმი სიაში, თუმცა „ძაღლებისგან“ განსხვავებით, ამ ნამუშევრის რეჟისორმა, კრისტიან მუნჯუმ, თანამედროვე ევროპული კინოში უკვე დიდი ხსნი წინ გაითქვა სახელი, რომელმაც წლევანდელ კანის ფესტივალზეც დატოვა კვალი (საუკეთესო რეჟისურის კატეგორიაში). ამ ფილმის მთავარ თემასაც მამა-შვილის ურთიერთობა წარმოადგენეს.

I, Daniel Blake

ქვეყანა: გაერთიანებული სამეფო, საფრანგეთი, ბელგია

100 წთ.

თუ ფესტივალზე დროის უქონლობის გამო, ან რამე სხვა მიზეზით მხოლოდ ერთი ფილმის ნახვა შეგიძლიათ, აუცილებლად ეს ფილმი ნახეთ. „მე, დენიელ ბლეიკი“ ფესტივალამდე ქართულ კინოთეატრებშიც გადიოდა, მაგრამ იმდენად მცირე ხნის განმავლობაში, რომ მისი ნახვა შეზღუდული რაოდენობის მაყურებელმა შეძლო. რთულია წარმოიდგინო, რომ კენ ლოაჩის ამ სოციალურმა დრამამ ვინმე გულგრილი დატოვოს.

+ 5 ფილმი რომელსაც სიაში მოხვედრა სულ ცოტათი დააკლდა

 

Personal Shopper,  Bar BahrLa fille inconnueCzerwony pajak, Lantouri

ფესტივალის სრული პროგრამის ნახვა შეგიძლიათ აქ. 

 

რატომ არ სჭირდება ბაქოს ალტერვიზია?

ფოტო: გარი ბრაუნი

14 მაისი ჩემთვის იმით აღმოჩნდა აღსანიშნავი რომ მუსიკალური სნობისთვის ყოვლად სამარცხვინო საქციელი ჩავიდინე. დიახ, დიახ, მე ევროვიზიას ვუყურე!

მაგრამ გუშინ, არათუ შემრცხვა არამედ ამ კონკურს რომელიც აღმოსავლეთ ევროპაში ჯერ კიდევ უაღრესად პოპულარულია შოტლანდიის ყველაზე დიდი ქალაქის ერთ-ერთი კლუბში ევროპის სხვა ქვეყნებიდან წარმოდგენილ სტუდენდებთან ერთად ვადევნე თვალი.

ევროვიზია ხომ სპორტია და არავითარ შემთხვევაში მუსიკალური კონკურსი. წარმოდგენილი სიმღერების უმრავლესობა აქ დიდი არაფერი ხვითოა, თუმცა არსებობს გამონაკლისები, მაგალითად რამდენიმე წლის წინ ჩემთვის სებასტიენ ტელიერი აღმოვაჩინე, რომელიც კონკურში დიდ ვერაფერს მიაღწია, მაგრამ ჩემთვის ერთ-ერთ საყვარელ შემსრულებლად იქცა.

ევროვიზიის გუშინ ყურების ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი კი ევროპული ქვეყნების წამომადგენლებთან ერთად ამა თუ იმ ქვეყნის გულშემატკივრობა იყო. აღელვებული სახეები, შევსებული ჭიქები, შეძახილები – ეს ყველაფერი გუშინ საოცარ ემოციურ მუხტს ქმნიდა.  ყოველ ქვეყანას რომლის წარმომადგენელიც საღამოს ესწრებოდა ხმამაღალი რეპლიკა სდევდა ფონად და რა დასამალია რომ ბოლოს საქართველოს გამოსვლაზე აუდიტორიიდან წამოსული შეძახილები გულს სასიამოვნოდ და რაღაცნაირად მითბობდა.

მართალია ევროვიზიამ გუშინ დაგვანახა უგემოვნო სიმღერების კასკადი (გამონაკლისების გარდა), განსაკუთრებით შვედეთის და რუსეთის შემთხვევაში, მაგრამ ვაღიარებ რომ ამ უგემოვნების ყურება საოცრად საინტერესო იყო.  პირადად მე ამ ყველაფრის ფონზე ფინეთს და საფრანგეთს დადებითად შევაფასებდი. პირველი მშვენიერი ლირიული სიმღერა თანამედროვე გლობალურ პრობლემებზე, მეორე კი კორსიკულად შესრულებული საოპერო სტილში გადაწყვეტილი პოპ შესრულება აღმოჩნდა.

ძალიან საინტერესო ასევე ბარში მსხდომი იმ ხალხის რეაქციების ნახვა იყო რომლის თანამემალეც იმ მომენტში სიმღერას ასრულებდა. ძირითადად, რეაქცია უმეტეს შემთხვევაში იდენტური იყო, დამორცხვილი გამოხედვა რომელიც თითქოს დანარჩენებს ბოდიშს სთხოვდა შემსრულებლის მაგივრად. გამონაკლისად შეიძლება რუსების და ბრიტანელების რეაქცია ჩავთავლოთ. დროშის ფრიალთან ერთად ესენი საკუთარი წარმომადგენლის გამოსვლამდე ერთ შემთხვევაში რუსეთს, მეორეში კი ბრიტანეთს სკანდირებდნენ.

საქართველო 25-ე გამოვიდა და ამრიგად კონკურსის მუსიკალური ნაწილი დაასრულა… და დაიწყო ყველაზე საინტერესო, ის რაც რეგულარულად მაყურებინებს ამ კონკურსს, ანუ ხმის მიცემის პროცედურა, რომელიც მეტწილად პოლიტიკაა.

შვედეთი აძლევს ხმებს სკანდინავიის სხვა ქვეყნებს და ამ პრინციპით მოქმედებენ ევროპული ქვეყნების სხვა წარმომადგენლებიც. ერთადერთ საიდუმლოდ ჩემთვის ალბათ სან მარინოს შემთხვევა იქნება, რომელმაც რატომღაც რამდენიმე ქულა გადმოგვიგდო. გაურკვეველია ასევე ის თუ რატომ არ გაიმეტა ლატვიამ ჩვენთვის ერთი ქულაც კი.

მოკლედ, ყველა დაძაბული უყურებდა ხმის მიცემის პროცედურას და თავ-თავიანთ ქვეყანას გულშემატკივრობდა. ამათგან ყველაზე ბედნიერი ბოლოსკენ მაინც ვინმე მურადი, აზერბაიჯანიდან იყო, რომელმაც სწორი მათემატიკური გამოთვლის შედეგად ბოლოსკენ გამარჯვების აღსანიშნავად ცეკვა გადაწყვიტა.

აზერბაიჯანულ დუეტმა ევროვიზიის ფორმატისთვის განკუთვნილი, იდეალურად გათვლილი რომანტიული პოპ სიმღერა შემოგვთავაზა და ამით ევროპელების გულიც მოიგო. შედეგად მივიღებთ ბაქო 2012 წელს. პირველად ევროვიზია მუსულმანურ ქვეყანაში ჩატარდება, რუსეთის და უკრაინის შემდეგ კი მესამედ ყოფილ საბჭოთა კავშირში. შეიქმნა საინტერესო პრეცედენტი.

საკითხავი ის არის, ისხდება თუ არა ბაქოს რომელიმე კლუბში საერთაშორისო სტუდენტებისგან დაკომპლექტებული საზოგადოება და რაც უფრო საინტერესოა, იქნება თუ არა მათ შორის ერთი სომეხი მაინც და ვინ იცის იქნებ 2012 წელს ბაქოში მოცეკვავე სომეხიც კი ვიხილოთ?